ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 201 ไปหาท่านเจ้าเมืองเพื่อซื้อที่ดิน

บทที่ 201 ไปหาท่านเจ้าเมืองเพื่อซื้อที่ดิน

หลี่ซื่อหัวตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเด็กสาวคนนี้จะเตรียมลงมือเอง ทั้ง ๆ ที่เขาก็รับปากจะซื้อที่ดินให้นางแล้ว

“เรื่องแนะนำไม่ใช่ปัญหา เจ้าอยากพบท่านเจ้าเมืองเมื่อไหร่เล่า?”

อวิ๋นเถียนเถียนวางถ้วยชาในมือลงแล้วลุกขึ้นยืน “ไปกันเดี๋ยวนี้เลย ข้าไม่มีรถม้า มาที่ตัวเมืองนี้ก็ไม่สะดวกเลย”

หลี่ซื่อหัวยิ้มอย่างจนใจ เด็กสาวผู้นี้ช่างรวดเร็วเด็ดขาดเสียจริง

อวิ๋นเถียนเถียนขึ้นรถม้าของหลี่ซื่อหัวที่หน้าโรงน้ำชาหรูอี้ ในชั่วขณะที่นางขึ้นรถม้า นางรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านแผ่นหลัง ราวกับมีคนจ้องมองนางอยู่

แต่เมื่อหันกลับไปมอง กลับไม่พบอะไรเลย อวิ๋นเถียนเถียนยักไหล่ นางคงคิดมากไปเอง จึงปล่อยม่านรถม้าลง

ที่มุมถนนไม่ไกลจากโรงน้ำชาหรูอี้ อวิ๋นเคอถอนหายใจยาว

เขาแอบตามอวิ๋นเถียนเถียนมา โดยไม่ให้นางรู้ตัว

แต่เมื่อเห็นอวิ๋นเถียนเถียนขึ้นรถม้าของหลี่ซื่อหัว ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา จนเผลอปล่อยไอสังหารออกมาโดยไม่รู้ตัว

เด็กสาวผู้นั้นก็คงรู้สึกได้ ในชั่วขณะที่นางหันกลับมามอง อวิ๋นเคอก็รีบหลบไปอยู่ที่มุมถนนอย่างรวดเร็ว

รถม้าจอดที่หน้าจวนท่านเจ้าเมือง ตามปกติแล้วเวลานี้ท่านเจ้าเมืองน่าจะกำลังทำงานอยู่

หลี่ซื่อหัวไม่ได้ให้คนไปแจ้ง เดินตรงเข้าไปในจวนรอย่างองอาจ

รออยู่ในห้องรับรองเพียงครู่เดียว ท่านเจ้าเมืองก็เดินออกมา

เมื่อเห็นหลี่ซื่อหัว เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ เพราะทั้งสองก็นับว่ามีความสัมพันธ์กันอยู่บ้าง

แต่เมื่อมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ท่านเจ้าเมืองก็จำได้ทันทีว่านี่คือเด็กสาวจากหมู่บ้านเซินหนี่ ที่ท่านหลงสั่งให้ดูแลเป็นพิเศษ

“คารวะท่านเจ้าเมือง”

ท่านเจ้าเมืองโบกมือเบา ๆ ให้ทั้งสองลุกขึ้น แล้วเชิญให้นั่งลง

“คุณชายหลี่มาที่จวนของข้า มีเรื่องอันใดหรือ?”

หลี่ซื่อหัวส่ายหน้าเบา ๆ “วันนี้ข้าพาเด็กสาวคนนี้มา นางต้องการขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าเมือง ขอท่านเจ้าเมืองโปรดช่วยนางด้วยเถิดขอรับ”

ท่านเจ้าเมืองหัวเราะ “จะให้ข้าช่วยอย่างไรก็ว่ามาเถิด ขอเพียงไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย ข้าย่อมยินดีช่วย แม้ข้าจะไม่ใช่ขุนนางที่ยุติธรรมซื่อตรง แต่ก็ไม่อาจทำเรื่องเลวร้ายได้ เจ้าบอกมาเถิดว่าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยอะไร?”

อวิ๋นเถียนเถียนพยักหน้าด้วยความขอบคุณ ยิ้มพลางกล่าวว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ข้าต้องขอบคุณท่านเจ้าเมืองที่ช่วยเหลือ เพียงแต่ข้ายังไม่มีโอกาสได้แสดงความขอบคุณเจ้าค่ะ”

“เรื่องเหล่านั้นข้าก็แค่จัดการตามหน้าที่ เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก”

“วันนี้ข้ามาขอร้องท่านเจ้าเมือง เพราะข้าต้องการซื้อที่ดินรกร้างสามสิบหมู่ในหมู่บ้านเซินหนี่เจ้าค่ะ”

ท่านเจ้าเมืองขมวดคิ้ว “เรื่องนี้เจ้าควรไปหาผู้นำหมู่บ้านของเจ้าสิ ให้เขาแบ่งที่ดินให้ แล้วก็วัดขนาดให้เรียบร้อย จากนั้นก็นำเงินมาให้ทางการเพื่อจัดการสัญญาที่ดินให้เรียบร้อยก็เป็นอันเสร็จ”

“ท่านเจ้าเมืองอาจจะไม่ทราบ แต่เดิมผู้นำหมู่บ้านก็ดีอยู่ แต่เมื่อไม่นานมานี้ข้าไปทำให้เขาไม่พอใจเข้า แม้แต่เรื่องของน้องชายข้า เขารับปากว่าจะช่วย แต่ก็ไม่จัดการให้ จนกระทั่งตอนนี้ข้าต้องลงมือจัดการเอง หากคราวนี้ข้าไปหาเขาอีก เกรงว่าจะถูกกลั่นแกล้งเจ้าค่ะ”

แต่เดิมท่านเจ้าเมืองไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ผู้นำหมู่บ้านก็เป็นคน ย่อมมีความเห็นแก่ตัว บางครั้งก็รับผลประโยชน์บ้าง เรื่องพวกนี้ท่านเจ้าเมืองก็มักจะปล่อยผ่านไป

แต่ผู้นำหมู่บ้านของหมู่บ้านเซินหนี่คนนี้กลับไม่เหมือนกัน แต่เดิมเขาเคยสั่งไว้ว่าต้องดูแลอวิ๋นเถียนเถียนให้ดี แต่บัดนี้ผู้นำหมู่บ้านกลับทำตรงกันข้าม ยังคิดจะหาผลประโยชน์จากเด็กสาวคนนี้อีก นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้เขาเสียหน้า เมื่อท่านเจ้าเมืองนึกถึงตรงนี้ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

“ได้ ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไปดูที่หมู่บ้านกับเจ้าด้วย หากผู้นำหมู่บ้านคนนั้นไร้ความสามารถจริง ก็เปลี่ยนคนใหม่เสียเลย”

อวิ๋นเถียนเถียนตกตะลึงอีกครั้ง ทำไมท่านเจ้าเมืองคนนี้ดูเหมือนจะพูดคุยกันง่ายเหลือเกิน หรือว่าเขาจะพูดคุยด้วยง่ายแค่กับนางเท่านั้น?

อวิ๋นเถียนเถียนนึกถึงสิ่งที่นางเคยบอกเขาก่อนหน้านี้ หรือว่าท่านเจ้าเมืองเห็นว่านางหน้าตาคล้ายคลึงกับอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์มาก จึงปฏิบัติกับนางดีเป็นพิเศษ

เมื่อเดาสาเหตุได้แล้ว อวิ๋นเถียนเถียนก็ไม่คิดมาก ตั้งแต่โบราณ มีขุนนางกี่คนที่ไม่ประจบสอพลอ แม้จะมีคนซื่อตรงอยู่บ้าง แต่ถ้าไม่มีความสามารถจริง ก็คงถูกคนอื่นเบียดตกไปนานแล้ว

หลี่ซื่อหัวที่อยู่ข้าง ๆ งุนงงไปหมด เขาเห็นชัดว่าท่านเจ้าเมืองพูดคุยด้วยง่ายเช่นนี้ก็เพื่ออวิ๋นเถียนเถียนคนเดียวเท่านั้น

ท่านเจ้าเมืองผู้นี้ แม้จะไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เมื่อก่อนตอนคุยเรื่องงานกับเขา ก็ไม่ได้พูดคุยด้วยง่ายขนาดนี้

แต่ตอนนี้ ท่านเจ้าเมืองกลับมีท่าทีอ่อนโยนลงมาก ถึงขนาดทิ้งงานสำคัญ เพื่อจะไปหมู่บ้านเซินหนี่กับอวิ๋นเถียนเถียน ท่านเจ้าเมืองกระตือรือร้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่ก่อนเรื่องแบบนี้แม้จะมาขอต่อหน้า ถ้าไม่ถูกใจ เขาก็จะดุด่าสองสามคำ แล้วให้กลับไปหาผู้นำหมู่บ้าน แม้จะถูกใจ ก็แค่ส่งคนไปจัดการ ไม่เคยต้องลงไปหมู่บ้านห่างไกลด้วยตัวเอง

แต่ท่านเจ้าเมืองก็ทำเช่นนั้น ไม่เพียงแค่นั้น ยังหันมาสั่งว่า “คุณชายหลี่จะไปด้วยหรือไม่ หากท่านมีเรื่องด่วน ไม่ต้องไปก็ได้ แต่ถ้าท่านว่างไปกับพวกเราสักหน่อยก็ได้”

แน่นอนว่าเขาต้องไป ต้องไปดูว่าเด็กสาวคนนี้มีความสามารถอะไรกัน ถึงได้ทำให้ท่านเจ้าเมืองให้ความสำคัญถึงเพียงนี้

ท่านเจ้าเมืองขึ้นรถม้า จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเซินหนี่

แต่ก่อนรถม้าจะแล่นเข้าหมู่บ้าน แล้วไปหาบ้านของอวิ๋นเคอ แต่ครั้งที่แล้วรถม้ากลับออกมาจากบ้านของเฉินชู่เกิน และยังพาเฉินเจียวเจียวไปด้วย นางออกจากหมู่บ้านไปเป็นอนุภรรยา

คราวนี้มีรถม้าสองคัน คันหนึ่งเป็นของคุณชายหลี่ ส่วนอีกคันหนึ่ง หากผู้ที่มีความจำดีย่อมจำได้ว่าเป็นของท่านเจ้าเมือง แน่นอนว่าผู้ที่ความจำไม่ดีก็ไม่เป็นไร เพราะยังมีคนติดตามของท่านเจ้าเมืองมาด้วย

หรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่เฉินชู่เกินกับเฉินเจียวเจียวขโมยสูตรเนื้อไป แม้จะเป็นสูตรปลอม แต่คุณชายหลี่ก็แจ้งทางการหรือ?

แต่รถม้าไม่ได้มุ่งหน้าไปบ้านของเฉินชู่เกิน แต่กลับมุ่งหน้าไปที่บ้านของผู้นำหมู่บ้าน คราวนี้ทุกคนต่างงุนงง บางคนที่อยากรู้อยากเห็นก็แอบตามรถม้ามาห่าง ๆ จนมาถึงนอกลานบ้านของผู้นำหมู่บ้าน

คุณชายหลี่ลงจากรถม้าก่อน แล้วยืนรออยู่ข้างรถม้าของท่านเจ้าเมือง ทว่าคนแรกที่ออกมาจากรถม้ากลับเป็นอวิ๋นเถียนเถียน! จากนั้นทั้งสองคนหันกลับไปพร้อมกัน คอยท่านเจ้าเมืองอย่างนอบน้อม ให้ท่านเจ้าเมืองเปิดม่านรถม้าเดินลงมา