ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 213 หญิงม่ายเยว่

บทที่ 213 หญิงม่ายเยว่

บุตรชายในบ้านของหญิงม่ายเยว่ กำลังเรียนหนังสืออยู่ เพียงแต่อายุยังน้อย จึงได้แต่เรียนตัวอักษรไม่กี่ตัวจากซิ่วไฉ่แก่ ๆ ในหมู่บ้านเท่านั้น

มีเพียงหญิงม่ายเยว่ที่รู้ว่าบุตรชายของนางพยายามมากเพียงใด แต่เดิมก็รู้ถึงความยากลำบากของมารดา จึงรู้จักคิดเร็วกว่าเด็กทั่วไป เมื่อเทียบกับพวกหนอนหนังสือที่รู้แต่อ่านหนังสือแล้ว ดีกว่าตั้งเยอะ

เด็กน้อยเห็นมารดาถือเนื้อสัตว์กลับมา ก็ดีใจวิ่งเข้าไปหา “ท่านแม่ พวกเรามีเนื้อกินแล้วหรือ”

หญิงม่ายเยว่รู้สึกปวดใจ หลังจากสามีเสียชีวิต แม่สามีก็ขับไล่แม่ลูกทั้งสองออกจากบ้านเกิด ไร้ที่พึ่งพิง หากไม่ใช่เพราะนางเป็นคนปากกล้าพอ ไม่รู้ว่าศพของแม่ลูกจะหาไม่เจอเสียด้วยซ้ำ

“ใช่แล้ว เจ้าวางใจเถิด นี่เป็นของที่คนใจดีให้แม่มา”

เด็กน้อยกอดเอวมารดา “ท่านแม่ ท่านต้องไม่ให้คนอื่นเห็นนะ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะนินทาท่านอีก ลูกเชื่อใจท่านแม่ เพียงแต่คนภายนอกไม่รู้ถึงความดีของท่าน น่าเสียดายที่ลูกยังเล็กเกินไป ยังไม่สามารถปกป้องท่านแม่ได้”

หญิงม่ายเยว่ไม่แสดงท่าทางปากกล้าเหมือนเดิม ยื่นมือลูบศีรษะบุตรชาย ยิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า “แม่จะรอให้เจ้าโตก่อน แล้วค่อยมาปกป้องแม่ ตอนนี้เจ้าจงตั้งใจเรียนหนังสือ ส่วนคนที่รังแกแม่ เจ้าจงจำไว้ในใจ อย่าเพิ่งรีบแก้แค้น เข้าใจหรือไม่”

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็วิ่งเข้าห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงอ่านหนังสือดังออกมา

อวิ๋นเคอทำสิ่งที่ตนเองอยากทำเสร็จแล้ว จึงกลับไปอย่างสบายใจ

หญิงม่ายเยว่อยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับอวิ๋นเคอ จึงคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของหลินหวงซื่อมาตลอดหลายวันนี้ ในที่สุดก็จับได้

แม่สื่อโบกพัดส่ายสะโพกเดินไปที่บ้านตระกูลหลิน หญิงม่ายเยว่เห็นแต่ไกล จึงแอบปีนกำแพงเข้าไปซ่อนตัวฟังอยู่ข้าง ๆ

นางไม่มีวันลืมว่า ตอนที่ศพสามีของนางยังไม่ทันเย็น หลินหวงซื่อพี่สะใภ้คนโตก็ยุยงแม่สามีให้ขับไล่แม่ลูกทั้งสองออกจากบ้าน ส่วนสามีของนางก็เพราะถูกแม่กดขี่จนป่วยหนัก สุดท้ายยังไม่ยอมให้ไปหาหมอ

สุดท้ายก็ตายเพราะโรคภัย พูดว่าไม่มีเงินรักษาล้วนเป็นเรื่องโกหก สามีของนางทำงานหนักเป็นกุลีแบกของที่ตลาด เงินที่หามาด้วยเหงื่อและเลือด ล้วนถูกบัณฑิตที่ไม่รู้จักประมาณตัวคนนั้นใช้จนหมด ถึงแม้จะมีเหลือ ก็ต้องเก็บไว้ บอกว่าจะใช้ส่งบัณฑิตไปสอบ

ด้วยความรู้สึกเช่นนี้ หญิงม่ายเยว่จึงแอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมกำแพง คอยฟังความเคลื่อนไหวในลานบ้าน

ได้ยินแม่สื่อเอ่ยว่า “พี่สาว ข้าหวังจริง ๆ ว่าเรื่องนี้ของพวกเจ้าจะสำเร็จ เจ้าก็รู้ว่าข้าอาศัยอาชีพนี้เลี้ยงปากท้อง เพียงแต่เด็กสาวคนนั้นยังลังเล แต่ข้าคิดว่านางคงรู้ว่าควรเลือกอย่างไร ในเมื่อฝ่ายหนึ่งเป็นบัณฑิต อีกฝ่ายเป็นแค่นายพราน”

หลินหวงซื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางวัน รู้สึกหวาดกลัว นางโบกมือพลางกล่าวว่า “ไม่ได้! วันนี้นายพรานคนนั้นมาที่หมู่บ้านของพวกเรา ยังเตือนว่าถ้าพวกเราบังอาจไปสู่ขอเด็กสาว เขาจะไล่เสือบนเขาลงมาที่ลานบ้านของข้า น้องฮวา ในบ้านของพวกเราไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเสือได้หรอกนะ”

แม่สื่อหัวเราะร่า นายพรานคนนั้นคิดว่าเขาเป็นเจ้าของเขาเซินหนี่หรืออย่างไร เขาสั่งให้เสือลงเขา มันก็จะลงมาเชียวหรือ

“เมื่อเจ้ากลัว เช่นนั้นการแต่งงานครั้งนี้ก็จะยกเลิกงั้นหรือ เจ้าจะยอมสละที่ดินมากมายในมือของเด็กสาวผู้นั้นหรือ จะยอมสละโรงงานที่ทำเงินมหาศาลนั่นหรือ เพียงแค่มีสิ่งเหล่านั้น บุตรชายของเจ้าก็สามารถสอบได้ตามใจปรารถนา นายพรานผู้นั้นมีประโยชน์อันใดเล่า เพียงแค่เด็กสาวผู้นั้นยินยอมก็พอแล้วมิใช่หรือ”

หลินหวงซื่อยังคงลังเลกล่าวว่า “แต่ว่านางได้อยู่กับนายพรานผู้นั้นมาก่อนแล้ว ตัวนางก็ใช่ว่าจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะไม่ทำให้หลินหู่ของข้าพลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือ”

แม่สื่อกลับจ้องหลินหวงซื่ออย่างดูแคลน เมื่อวานยังฮึกเหิมจะหาสะใภ้ร่ำรวยเข้าบ้าน วันนี้โดนนายพรานขู่เพียงครั้งเดียว กลับขลาดเขลาถึงเพียงนี้ แม่สื่อฮวามองคนผิดไปเสียแล้ว คิดในใจเช่นนี้ หญิงอ้วนลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

แต่หลินหวงซื่อรีบเรียกแม่สื่อฮวาไว้ “ที่จริงข้าวางแผนไว้เช่นนี้ ก่อนอื่นให้หลอกเด็กสาวผู้นั้นแต่งเข้ามา ทรัพย์สินในบ้านก็ให้เป็นสินสอดของนาง แม้จะมีลูกติดมาด้วย ก็เลี้ยงดูไปเถิด รอวันที่บุตรชายของข้าสอบได้ซิ่วไฉ่ แล้วค่อยหาทางหย่าร้างนางไป หรือไม่ก็หาบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่เหมาะสมให้บุตรชายของข้า แล้วให้เด็กสาวผู้นี้เป็นอนุภรรยาก็พอ”

แม่สื่อโบกพัดยิ้มตาหยีกล่าวว่า “เมื่อวานเจ้ายังพูดดีนัก วันนี้ข้าเห็นเจ้าดูไม่เต็มใจแล้ว ข้าก็ไม่อยากมีเรื่องกับใคร ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนายพราน หากเจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว อีกสองสามวันข้าจะช่วยเจ้าอีกครั้ง คิดว่าเด็กสาวผู้นั้นคงไม่ตาบอด จะเลือกนายพรานหยาบกร้านได้อย่างไร แต่กลับไม่เลือกคุณชายสุภาพของบ้านเราเล่า”

หลินหวงซื่อนึกถึงวันดีที่กำลังจะมาถึง ก็ลืมความตกใจที่เพิ่งได้รับไปหมดสิ้น

“ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้น้องฮวาช่วยพูดให้หน่อย ต้องหลอกเด็กสาวผู้นั้นมาให้ได้ เจ้าก็รู้ว่าบ้านเรามีบัณฑิต ค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อย ก็มีแต่หญิงสาวที่หาเงินได้เช่นนี้ บ้านเราถึงจะสนใจ น่าเสียดายที่ตอนนี้ชื่อเสียงของนางเสียหายแล้ว มิเช่นนั้นก็นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมทีเดียว”

“วางใจเถิด หลินหู่ก็เป็นหลานชายของข้า ข้าย่อมคิดแทนเขาอยู่แล้ว คิดว่าเด็กสาวผู้นั้น ไม่รู้ว่าใครเป็นบิดา มารดาก็ตายไปนานแล้ว พวกเราให้โอกาสนางได้เป็นภรรยาของซิ่วไฉ่ ก็นับว่าทำบุญแล้ว”

หญิงทั้งสองพูดคุยกันอยู่ข้างใน โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดทั้งหมดนี้ ล้วนเข้าหูของหญิงม่ายเยว่หมดแล้ว

หญิงม่ายเยว่ยิ่งดูถูกครอบครัวนี้ คิดจะเอาเปรียบสินสอดของผู้อื่น แต่ยังไม่ทันได้แต่งงานก็คิดจะหย่าร้างเสียแล้ว พูดจาราวกับบุตรชายของตนเก่งกาจนัก แต่ความจริงก็เป็นเพียงหนอนหนังสือที่ไม่รู้จักทำมาหากินเท่านั้น

หญิงม่ายเยว่คิดเช่นนี้ แล้วก็แอบหลบหนีไปอย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้แม้ว่านายพรานผู้นั้นจะไม่ได้ให้สัตว์ป่าแก่นาง นางก็อยากจะช่วยเหลือเขา หวังเพียงว่าอวิ๋นเถียนเถียนผู้นั้นจะไม่ใช่คนตัดสินคนที่รูปลักษณ์ภายนอก หลินหู่หน้าตาก็ไม่เลว แต่จะไปเทียบกับนายพรานที่พบวันนี้ได้อย่างไร เขาทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก

แม่สื่อยังตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะไปที่หมู่บ้านเซินหนี่เพื่อพบอวิ๋นเคอ แม้จะต้องพูดจาอีกมาก แต่หากทำให้การแต่งงานนี้สำเร็จ นางก็จะได้ผลประโยชน์ไม่น้อย

แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วว่า หลินหู่ต้องการแต่งงานกับหญิงสาวที่หมั้นหมายแล้ว เพียงเพราะนางมีเงิน ถึงขนาดวางแผนจะเอาสินสอดของผู้อื่นแล้วหย่าร้าง

หลินหวงซื่อได้ยินแล้ว ในใจก็ด่าคนที่ปล่อยข่าวลือนี้ แต่ก็รู้สึกตกใจอย่างยิ่ง แผนการของนางถูกเปิดเผยออกไปได้อย่างไรกัน

สองหมู่บ้านเดิมทีก็อยู่ไม่ไกลกัน ไม่นานข่าวนี้ก็แพร่ไปถึงหมู่บ้านเซินหนี่ ชาวบ้านต่างรู้สึกขบขัน ไม่รู้ว่าเป็นคนประเภทไหนถึงได้ไม่รู้จักเป็นตายเช่นนี้ กล้าแย่งคนของอวิ๋นเคอเชียวหรือ