ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 220 จับชู้

บทที่ 220 จับชู้

เฉินชู่เกินร้อนใจ เดินเข้ามาผลักเฉินไป่ออก แล้วตะโกนว่า “อวิ๋นเถียนเถียน ถ้าไม่อยากให้คนรู้ ก็อย่าทำเสียแต่แรก รีบเรียกชายที่เจ้าซ่อนไว้ในลานบ้านออกมาเดี๋ยวนี้!”

ชายที่ซ่อนอยู่ในลานบ้าน? อวิ๋นเถียนเถียนถามตัวเอง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่านางคงหมายถึงอวิ๋นเคอที่โกนหนวดเคราแล้ว พวกนี้ตามมาจับชู้กระนั้นหรือ?

ดังนั้น นางจึงสงบสติอารมณ์ลงแล้วกล่าวว่า “พวกท่านฟังคำพูดเหลวไหลของหญิงบ้าคนนี้แล้วจะบุกเข้ามาจับชู้ในลานบ้านข้าอย่างนั้นหรือ?”

เฉินชู่เกินยิ้มเย้ยอย่างมั่นใจพลางกล่าวว่า “แน่นอน! ลานบ้านเล็กแค่นี้ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะซ่อนชายชู้ได้! อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าช่างไร้การอบรมสั่งสอนจริง ๆ กล้าทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ นี่มันต้องถูกจับถ่วงน้ำ!”

อวิ๋นเถียนเถียนไม่แม้แต่จะมองหญิงโง่เขลาตรงหน้า แต่หันไปมองเฉินไป่แทน “ท่านผู้นำหมู่บ้าน นางพูดจริงหรือ พวกท่านมาจับชู้จริง ๆ หรือ ในสายตาพวกท่าน ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

ทุกคนพูดไม่ออก แม้จะเป็นเฉินชู่เกินที่พูดออกมา แต่นางก็สาบานว่าเป็นความจริง ทำให้หลายคนรู้สึกว่าอาจเป็นเรื่องจริง

“งั้นพวกท่านก็ไปค้นดูสิ ดูซิว่าในลานบ้านข้าซ่อนชายคนไหนไว้ แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อน หากใครกล้าขโมยของในบ้านข้า อย่าหาว่าข้าใจร้าย!”

อวิ๋นเถียนเถียนทิ้งคำพูดเย็นชาแล้วนั่งลงคัดข้าวเปลือกออกจากข้าวทีละเม็ด โยนลงตะกร้าข้าง ๆ

สะใภ้จี้เห็นท่าทางใจเย็นของนาง ก็รู้ว่าเด็กคนนี้คงมีอะไรในใจ จึงยิ้มเย็น ๆ เอ่ยว่า “พวกเจ้ารีบไปค้นดูเถอะ ถ้าหาชายชู้ไม่เจอ เฉินชู่เกิน ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะรับโทษตามกฎของหมู่บ้านได้หรือไม่!”

พูดจบ สะใภ้จี้ก็ไม่สนใจคนอื่น นั่งลงที่โต๊ะแล้วช่วยคัดข้าวเปลือก

เฉินไป่หน้าแดงก่ำ เพราะเฉินชู่เกินกล้าสาบานด้วยกฎของหมู่บ้าน เขาจึงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเด็กสาวที่นิ่งสงบตรงหน้า เขาก็รู้สึกอายจนไม่กล้าล่วงเกิน

เสียงอึกทึกภายนอกทำให้อวิ๋นเคอตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาจึงตักน้ำจากถังมาล้างมือแล้วเดินออกมา

แล้วก็มีชายแปลกหน้าเดินออกมาจากหลังบ้านจริง ๆ เฉินชู่เกินดีใจมาก เอามือเท้าเอวชี้หน้าอวิ๋นเถียนเถียน หัวเราะดังลั่นว่า “เห็นไหม! ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้พูดผิด ในลานบ้านเจ้ามีชายชู้ซ่อนอยู่จริง ๆ! คงเดินออกมาเองแล้ว อวิ๋นเถียนเถียน ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะมีข้อแก้ตัวอะไรอีก”

อวิ๋นเถียนเถียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ยังคงคัดข้าวเปลือกต่อไปเรื่อย ๆ ท่าทางไม่เหมือนคนที่ถูกจับได้ว่ามีชู้เลย ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างรู้สึกสับสน แต่ชายตรงหน้าก็ดูแปลกหน้าจริง ๆ

อวิ๋นเคอถามอย่างงุนงง “ท่านผู้นำหมู่บ้าน พวกท่านมาบ้านข้าทำไมหรือ? ชายชู้อะไร? ข้าไม่รู้เรื่องเลย”

เฉินชู่เกินตื่นเต้นมาก ในความคิดนางเห็นภาพอวิ๋นเถียนเถียนถูกจับถ่วงน้ำแล้ว

“ท่านผู้นำหมู่บ้าน ข้าไม่ได้พูดผิด อวิ๋นเถียนเถียนมีชู้จริง ๆ ชายชู้ถึงกับซ่อนอยู่ในลานบ้านนางเลย!”

เฉินชู่เกินตื่นเต้นจนไม่ทันสังเกต แต่ชาวบ้านกลับพบว่าคนพูดเป็นอวิ๋นเคอเอง เสียงนี้ปลอมไม่ได้ สำคัญกว่านั้นคือดูจากสีหน้าท่าทางก็รู้ว่าเป็นอวิ๋นเคอแน่นอน

อวิ๋นเคอได้ยินคำพูดนี้ แววตาของเขาก็ยิ่งเย็นชามากขึ้น ความรู้สึกอยากฆ่าพุ่งเข้าใส่อย่างรุนแรง

แม้ว่าเฉินชู่เกินจะหน้าหนา แต่ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จนตกใจถอยหลังไปหลายก้าว

เฉินไป่ถึงกับพูดไม่ออกด้วยซ้ำ

ในที่สุดสะใภ้จี้ก็ทนดูไม่ไหว เดินออกมากล่าวว่า “ข้าจะเป็นคนพูดเอง วันนี้แต่เช้าตรู่ เฉินชู่เกินก็วิ่งไปที่หน้าประตูบ้านของผู้นำหมู่บ้าน ตะโกนเสียงดังว่าในหมู่บ้านมีหญิงไร้ยางอายแอบซ่อนชายชู้ไว้ในบ้านของตัวเอง”

“แต่เดิมผู้นำหมู่บ้านไม่เชื่อ แต่นางสาบานว่าถ้าพูดเท็จ นางยินดีรับโทษตามกฎของหมู่บ้าน เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ต้องมาดู ผลคือนางพาพวกเรามาที่ลานบ้านพวกเจ้า แล้วบอกว่าเจ้าเป็นชายชู้”

อวิ๋นเคอยิ้มเย็นชา บนใบหน้าอันองอาจ ดูน่าขนลุกอย่างยิ่ง

“ฮึ เจ้าไม่ไต่สวนให้ถ้วนถี่ ก็พาคนบุกเข้ามาในบ้านข้า ชี้หน้าคู่หมั้นของข้า บอกว่านางไร้ยางอาย นี่เจ้ากำลังรังแกนางที่ไม่มีญาติพี่น้องใช่หรือไม่ หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าอวิ๋นเคอตายไปแล้ว! ท่านผู้นำหมู่บ้าน พอดีข้าก็ยังไม่เคยเห็นกฎของหมู่บ้านเลย วันนี้ได้เห็นก็ดีเหมือนกัน หากไม่ให้คำอธิบายที่น่าพอใจแก่ข้า วันนี้อย่าหวังว่าจะจบลงอย่างสงบ!”

เฉินไป่รู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่เคยเจอมาก่อน เขาไม่เคยคิดว่านายพรานคนหนึ่งจะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้

อวิ๋นเคอก็ไม่คิดจะปล่อยคนพวกนี้ไป หากไม่ลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่าง พวกเขาก็จะมาสร้างปัญหาให้ตนเองอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

“เจ้าใส่ร้ายชื่อเสียงของข้าเช่นนี้ หวังให้ข้าถูกทุกคนจับถ่วงน้ำใช่หรือไม่ คนชั่วร้ายเช่นเจ้า ช่างน่ารังเกียจนัก! ท่านผู้นำหมู่บ้าน ท่านลองบอกมาสิว่ากฎของหมู่บ้านเป็นอย่างไร หากไม่สามารถทำให้ข้าพอใจ เหตุใดเราไม่ไปหาท่านเจ้าเมืองกันเสียเลย”

คราวนี้เฉินชู่เกินหน้าซีดเผือด ดูเหมือนว่าจะต้องยอมรับการลงโทษแล้ว หากเรื่องไปถึงทางการ นอกจากตนเองจะไม่มีเหตุผลแล้ว แค่ความสัมพันธ์ของเด็กสาวกับท่านเจ้าเมือง ก็คงไม่มีทางรอดพ้น

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอวิ๋นเคอผู้น่าชัง! นอกจากจะทำให้ลูกสาวของตนผิดหวังแล้ว ตอนนี้ยังโกนหนวดมาแกล้งทำท่า จนทำให้นางเข้าใจผิด ไม่คิดถึงผลที่ตามมาแล้วเรียกทุกคนมาที่นี่

เฉินชู่เกินไม่ได้โง่ ในใจรู้ดีว่าหากตอนนี้ไม่ขอร้อง อาจจะไม่มีโอกาสได้ขอร้องอีก

“เถียนเถียน ได้โปรดยกโทษให้ข้าเถิด ไม้ใหญ่ขนาดนั้น ร่างกายของข้าคงทนไม่ไหวแน่!”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูหวานล้ำ แต่ในสายตาของเฉินชู่เกิน มันช่างน่าหวาดกลัวราวกับปีศาจ!

“ตอนนี้เจ้ารู้จักขอให้ข้ายกโทษให้แล้วหรือ เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือว่า หากข้าต้องแบกรับชื่อเสียงว่าเป็นหญิงไร้ยางอายคบชู้ แล้วถูกถ่วงน้ำจนตาย คนที่ต้องตายก็คือข้า! ก่อนหน้านี้เจ้าขโมยสูตรลับของข้า ข้าละเว้นโทษให้เจ้าเพราะเจ้าทำไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้เจ้าทำผิดต่อข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าคิดว่าครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ หรือ”

“หากวันหน้า คุณชายหลี่มาเจรจาที่บ้านข้า ถ้าอวิ๋นเคอไม่อยู่บ้าน แล้วทุกคนถูกเจ้ายุยงอีก มาจับชู้อีกครั้ง แล้วข้าจะต้องเผชิญชะตากรรมเช่นไร!”