ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 222 คำเตือน

บทที่ 222 คำเตือน

เฉินชู่เกินเต็มไปด้วยความแค้น มองอวิ๋นเถียนเถียนด้วยสายตาอาฆาตแค้น

อวิ๋นเถียนเถียนยักไหล่ สายตาแบบนี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอะไรเลย

ตอนนี้ทุกคนไม่ได้รีบลงไปทำงานในไร่นาแล้ว แต่กลับรออยู่ที่หน้าประตูลานบ้านเพื่อดูว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป

สามีของเฉินชู่เกินยังคงมีความรู้สึกจริงใจต่อภรรยาของเขาอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยอมจ่ายเงินเพื่อจ้างเกวียนวัวไปรับหมอจากในเมืองกลับมา

หมอไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่หน้าที่ของเขาก็คือการรักษาและช่วยชีวิตคนเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจว่าจะมีคนมากมายจ้องมองอยู่ เดินเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด

“กระดูกซี่โครงหัก อีกสักครู่ข้าจะจัดกระดูกให้เจ้า นอนพักบนเตียงสักร้อยวันก็จะหายดี ขาก็หักด้วย ข้าจะจัดกระดูกให้พร้อมกันเลย”

หมอเป็นผู้ชาย และคนเจ็บก็เป็นผู้หญิง โดยเฉพาะกระดูกซี่โครงอยู่ในตำแหน่งที่ลำบากใจ เขาอยากจะลงมือรักษา แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกรำคาญยุคที่คร่ำครึนี้มาก นางทนดูไม่ไหวจึงออกมาพูดว่า “การรักษาคนไข้ไม่ต้องสนใจเรื่องชายหญิง ลงมือเถอะ ข้ารับรองว่าไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องท่านแน่”

เมื่อมีคนรับรองว่าจะไม่มีปัญหาตามมา หมอจึงลงมือทันที เฉินชู่เกินเจ็บปวดมากจนลืมเรื่องการรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิงไปชั่วขณะ

ภายใต้สายตาของทุกคน หมอจัดการบาดแผลทั้งหมดให้นางอย่างคล่องแคล่ว แม้ว่ากระดูกยังคงปวดอยู่ แต่ความเจ็บปวดนี้ก็ยังอยู่ในระดับที่พอทนได้เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

ตอนนี้เฉินชู่เกินถึงได้รู้ตัวว่า มือของชายคนหนึ่งกำลังสัมผัสหน้าอกของนาง ใช้ผ้าพันแผลและไม้กระดานมายึดตรึงหน้าอกของนางไว้

นางถูกทำให้อับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ สายตาของนางยิ่งเต็มไปด้วยความอาฆาต ความแค้นทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่อวิ๋นเถียนเถียน

คราวนี้นางโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร เพราะถ้าทำให้หมอไม่พอใจ นางก็ต้องทนความเจ็บปวดทั้งหมดเอง อีกทั้งเรื่องกระดูกซี่โครงหักนี้ก็อาจจะเบาหรือหนักก็ได้

เมื่อเห็นสภาพของเฉินชู่เกินเช่นนี้ อวิ๋นเคอก็พอใจมาก เขาลงมืออย่างกะทันหัน ท่าทีที่พร้อมจะฆ่าหรือทำให้พิการนี้ ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านต้องหลีกเลี่ยงไป ตั้งแต่นี้ไปคงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องครอบครัวนี้อีกแล้ว

อวิ๋นเถียนเถียนยังสังเกตเห็นอย่างไวว่า สายตาของทุกคนในหมู่บ้านที่มองนางไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ใช่แล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นคนซื่อ ๆ ยกเว้นคนอย่างหลินชุนฮวา คนส่วนใหญ่ยังให้ความสำคัญกับชีวิตมนุษย์มาก การที่อวิ๋นเคอลงมือทำร้ายคนทันทีเช่นนี้ ในสายตาของชาวบ้านก็แตกต่างออกไปจริง ๆ นั่นคือความเกรงกลัวและหวาดกลัว หรืออาจจะกลัวว่าสักวันหนึ่งถ้าทำให้นางไม่พอใจ อวิ๋นเคอก็อาจจะลงมือหนักเช่นนี้กับพวกเขาเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเคอลงมือหนักเช่นนี้ก็เพราะกลัวว่าหญิงคนนั้นจะทำร้ายนาง ถ้าแม้แต่อวิ๋นเถียนเถียนที่เป็นผู้ได้รับประโยชน์ ยังมองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาด ก็คงทำให้เขาเสียใจ

อวิ๋นเถียนเถียนรู้ว่าอวิ๋นเคอคงไม่สามารถอธิบายการกระทำของตัวเองได้ เขาเป็นคนที่ถูกคนอื่นเย็นชาจนถึงที่สุด

“ทำแผลเสร็จก็รีบยกออกไปเสีย อย่ามาอยู่ขวางหน้าบ้านข้า หากยังมีผู้ใดคิดจะมาหาเรื่องครอบครัวข้า ท่านอวิ๋นเคอยินดีต้อนรับยิ่งนัก วันนี้หากไม่ใช่เพราะท่านอวิ๋นเคอช่วยชีวิตข้าไว้ ป่านนี้ข้าคงหัวแตกเลือดอาบแล้ว ไม่ว่าคำดีคำร้าย ข้าชอบพูดไว้ก่อน หากยังมีผู้ใดมาหาเรื่องอีก ไม่ว่าตายหรือบาดเจ็บข้าไม่รับผิดชอบ”

พูดจบ อวิ๋นเถียนเถียนก็ไม่สนใจสายตาของชาวบ้าน เดินไปปิดประตูแล้วถอยกลับเข้าลานบ้านของตน

อวิ๋นเคอเห็นสายตาหวาดกลัวของชาวบ้านโง่เขลาเหล่านั้น แม้ในใจเขาจะไม่ใส่ใจ แต่ก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ เขาก็กลัวเช่นกัน กลัวว่าจะเห็นแววตาที่ทำร้ายจิตใจในดวงตาของนาง

โชคดีที่ไม่เพียงไม่เห็นแววตาที่ทำร้ายจิตใจ กลับเห็นนางออกมาปกป้องเขา ทันใดนั้นหัวใจที่เกือบจมดิ่งสู่ก้นเหวก็พลันลอยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

อวิ๋นเถียนเถียนเห็นสีหน้าโล่งอกของอวิ๋นเคอ นางจึงยิ้มและกล่าวว่า “เป็นอะไรไป ท่านคิดว่าข้าเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณหรือ ข้ารู้ว่าท่านลงมือเพราะข้า”

“ข้าแค่กังวลว่าเจ้าจะกลัว ถึงอย่างไรข้าก็ทำร้ายคนจริง ๆ แม้เจ้าจะกลัวก็เป็นเรื่องปกติ”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มหวานอีกครั้ง “ทำร้ายคน? ฆ่าคนข้าก็เคยเห็นมาแล้ว จะกลัวท่านทำร้ายคนได้อย่างไร อีกอย่าง ไม่มีเหตุผล ท่านจะทำร้ายคนได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะนางลงมือกับข้าก่อน ผู้หญิงเช่นนั้น ท่านลงมือยังรู้สึกว่าทำให้มือท่านสกปรกเลย”

อวิ๋นเคอเห็นรอยยิ้มสดใสนั้น อยากจะโอบกอดนางเข้าสู่อ้อมอกทันที แต่เมื่อวานเพิ่งเห็นนางอายจนต้องหลบเข้าห้องไป ครั้งนี้เขาจึงไม่กล้าทำอะไรรีบร้อน มิเช่นนั้นนางคงต้องหลบหน้าเขาอีกหลายวัน

พวกเขาสองคนปิดประตูหลบอยู่ข้างใน ส่วนคนข้างนอกก็อดไม่ได้ที่จะช่วยกันยกเฉินชู่เกินที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นเข้าไปในบ้านของนาง แล้วจัดการให้นอนบนเตียง

แม้เฉินไป่จะรู้สึกเกรงกลัวอวิ๋นเคอที่ลงมือทำร้ายคนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เขามองสามีของเฉินชู่เกินและกล่าวว่า “ภรรยาของเจ้าช่างวุ่นวายยิ่งนัก! ไม่ทันได้เห็นอะไรชัดเจน ก็กล่าวหาว่าคนอื่นลักลอบมีชู้ กฎของหมู่บ้านนางต้องรับโทษแน่นอน โชคดีที่เด็กสาวคนนั้นก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล รอให้นางหายดีก่อนถึงจะรับโทษได้”

“ส่วนเรื่องที่บาดเจ็บ ค่ารักษา พวกเจ้าอย่าคิดจะไปเรียกร้องจากพวกเขาเลย อวิ๋นเคอไม่ใช่คนธรรมดา ผู้ชายธรรมดาไม่อาจโยนผู้หญิงคนนี้ข้ามกำแพงได้ในครั้งเดียว พวกเจ้าอย่าไปยุ่งกับเขาอีกเลย ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นความผิดของภรรยาเจ้าที่เริ่มก่อน เด็กสาวคนนั้นอายุเท่าไหร่กัน นางกลับหยิบเก้าอี้ขึ้นมาฟาด หากไม่ดีอาจถึงขั้นเอาชีวิตคนได้!”

สามีของเฉินชู่เกินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เฉินชู่เกินที่นอนอยู่บนเตียงยังคงโวยวายไม่หยุด “เจ้าคนขี้ขลาด! ถ้าเจ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็รีบไปเรียกร้องค่ารักษาจากอวิ๋นเถียนเถียนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! เป็นเพราะนังเด็กนั่น ไม่เพียงทำร้ายลูกสาวข้า ยังทำร้ายข้าด้วย!”

เฉินไป่รู้ดีว่าการพูดเหตุผลกับหญิงผู้นี้ พูดไปก็ไร้ประโยชน์ จึงได้แต่ถอนหายใจยาว “เจ้าก็โวยวายต่อไปเถอะ ต่อให้สามีของเจ้าไปเผชิญหน้ากับอวิ๋นเคอ เขาก็ไม่มีทางสู้ได้หรอก! อวิ๋นเคอเป็นนายพราน มือเขาเคยเปื้อนเลือดมามาก ในสายตาเขา การฆ่าคนกับการฆ่าหมูป่าไม่มีอะไรแตกต่างกัน!”

พูดจบ ไม่สนใจผู้หญิงที่ด่าทออยู่ข้างในอีก เฉินไป่ทำหน้าบึ้งตึงเดินออกจากประตู พูดตามตรง เรื่องวันนี้เขาก็รู้สึกอับอายเช่นกัน เด็กสาวคนนั้นอายุแค่สิบห้า ชาวบ้านบีบบังคับมาหาเรื่องถึงหน้าประตู นั่นไม่ใช่การรังแกคนที่ไม่มีบิดามารดาหรอกหรือ

สายตาที่อวิ๋นเถียนเถียนมองเขาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว แม้ในใจจะยังจดจำความแค้นนี้อยู่ก็ตาม