ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2493 ข้ามาด้วยความตั้งใจที่จะสละชีวิต

ตอนที่ 2493 ข้ามาด้วยความตั้งใจที่จะสละชีวิต

……………

บนท้องฟ้าก้อนเมฆรวมตัวกันและสลายไป

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน พาเอากลิ่นคาวเลือดจางๆ มาแตะที่ปลายจมูก

เงียบงัน ไร้เสียงใด

ในชั่วขณะนั้น ทุกสิ่งเหมือนหยุดนิ่ง

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึงในเหตุการณ์ตรงหน้านั้น

คำพูดของหรงซิวสะท้อนอยู่ในโสตประสาท

ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

เขาพูดว่า

ในวันที่มู่ชิงเห่อถูกวิญญาณร้ายส่งไปยังเทียนลิ่ง… วันนั้นความทรงจำของเขาก็ถูกลบไปจนหมดสิ้น?

เช่นนั้น…

เหมือนมีอันใดบางอย่างที่หนักอึ้งกระแทกลงกลางใจของนาง ปวดร้าวจนอึดอัด

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ หันกลับไปมองทางมู่ชิงเห่อ

เขาคุกเข่ากับพื้น ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล สภาพแทบไม่ต่างจากคนไร้ลมหายใจ

ราวกับรับรู้ถึงสายตาของนาง ร่างของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วมองกลับมา

ใบหน้าของเขาซีดเซียว เปื้อนคราบเลือดอยู่บางส่วน

แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งค่อยๆ คลายความเยือกเย็นลง พลันกลับมาส่องประกายแวววาวอีกครั้ง

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มขึ้น

แม้สภาพจะย่ำแย่แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับอบอุ่น

ทว่าตอนนี้ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นอย่างผ่อนคลาย เปิดเผยและดูผ่อนคลายลงอย่างมาก

การโต้แย้งของทั้งสองฝ่ายภายในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ยังดำเนินต่อไป

เขาถูกส่งไปยังเทียนลิ่งเพื่อหาโอกาสช่วงชิงเนื้อเพลงฉิน

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าจักรพรรดิเทพที่ควรอยู่เหนือสถานการณ์นี้ กลับแอบลงมือในเงามืดเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งอย่าง

สมองของฉู่หลิวเยว่สับสนไปหมดพลางเอ่ยถามขึ้นว่า

“เจ้า… ฟื้นความทรงจำตั้งแต่เมื่อใด”

มู่ชิงเห่อชะงักไปครู่หหนึ่ง

“ก่อนที่ฝ่าบาทจะเกิดเรื่องไม่กี่วัน”

จู่ๆ วิญญาณร้ายก็พูดออกมา เสียงของมันแหลมและบ้าคลั่ง

“ไม่จริง! แม้จะตัดพันธชีวิต อย่างน้อยต้องมีใครคนหนึ่งตาย! ข้าอยู่ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์มานับหมื่นปีโดยไร้ปัญหาใด เช่นนั้น…คนที่ตายต้องเป็นนางถึงจะถูก!”

“นางตายแล้วจริงๆ”

หรงซิวกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“ใต้เขาหมื่นเมรัย เจ้าแอบลงมือปลุกความทรงจำเกี่ยวกับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ของนางก่อนเวลา แต่ข้าก็ลบความทรงจำทั้งหมดของนาง ยกเว้นส่วนที่เกี่ยวกับเทียนลิ่ง และส่งนางกลับไปยังเทียนลิ่ง”

ในตอนนั้นฉู่หลิวเยว่เพิ่งทะลวงผ่านระดับเทพขั้นสูงในสำนัก แต่เนื่องจากเข้าไปในเขาหมื่นเมรัย ความทรงจำบางส่วนของนางที่เกี่ยวกับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

ในสถานการณ์เช่นนั้น หากนางเผชิญหน้ากับมัน นางย่อมไม่มีทางรอดชีวิต

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

นับเป็นโอกาสนั้นที่ช่วยให้ตัดขาดพันธชีวิตระหว่างคนทั้งสองได้!

วิญญาณร้ายตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจทุกอย่างในทันที

“ที่แท้เป็นก็เช่นนี้…เป็นเช่นนี้! เจ้าเป็นคนช่วยให้นางหลุดพ้นจากพันธนาการ และเข้าสู่การกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง! เจ้าใช้ทุกกลอุบาย เพื่อเปิดเส้นทางแห่งชีวิตให้นาง!”

“ข้าคิดๆ ดูแล้ว เจ้าลงมือมาตั้งแต่เมื่อใดกัน…ในศึกเมื่อหมื่นปีก่อน เจ้าก็ลงมือแล้วอย่างนั้นหรือ เสินสื่อทั้งสิบสามคนนั่น ก็เป็นเจ้าที่ปกป้องไว้ทั้งหมด แล้วส่งพวกเขาไปยังเทียนลิ่งด้วยใช่หรือไม่ แม้แต่ผู้ติดตามที่นางใช้งานคล่องมือก็ไม่เคยตกหล่นไปเลย!”

“แต่ไม่ใช่แค่นั้น ฮ่าๆ! จักรพรรดิเทพ เจ้าวางแผนไว้แล้วแม้กระทั่งชีวิตของนางในเทียนลิ่ง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ แม้แต่มู่ชิงเห่อก็อยู่ในแผนของเจ้าด้วย! เมื่อถึงเวลาที่นางกลับสู่เทียนลิ่ง เจ้าก็ให้มู่ชิงเห่อช่วยพานางสู่ความตาย แล้วเปิดเส้นทางให้นางไปสู่ชีวิตใหม่อีกครั้ง!”

“ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา ทุกคน ทุกเหตุการณ์ ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้า!”

“เจ้า…ช่างวางแผนรอบคอบไร้ที่ติจริงๆ! ฮ่า!”

เสียงแหบพร่าและแหลมสูงดังก้องไปทั่วตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ดังกระทบเข้าหูของทุกคนอย่างชัดเจน

นอกจากเสียงนี้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างพลันเงียบสงัดราวกับไร้ชีวิต

ถ้อยคำและเรื่องราวทั้งหมดนี้ เกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดเอาไว้อย่างมาก

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก พวกเขาก็ยังไม่อาจตั้งสติกลับมาได้

ฉู่หลิวเยว่สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นและสลับกันไปมาในสมองของนาง

ในที่สุดราวกับมีด้ายเส้นหนึ่งที่เชื่อมโยงชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายเหล่านั้นเข้าด้วยกัน กลายเป็นเรื่องราวที่สมบูรณ์

คำถามที่คาใจนางมาเนิ่นนานในที่สุดก็ทำให้หมอกจางหายไปและพบกับคำตอบสุดท้าย

มู่ชิงเห่อมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

แท้จริงแล้วความทรงจำของเขาในตอนนั้นกลับคืนมาอย่างกะทันหัน

เขาก็เพิ่งจะเข้าใจในภายหลังว่า นั่นคงเป็นสิ่งที่จักรพรรดิเทพตั้งใจให้เกิดขึ้น

เขามั่นใจว่าในช่วงเวลาสำคัญสุดท้าย เขาจะตัดสินใจเลือกในสิ่งที่จักรพรรดิเทพต้องการ

แน่นอนว่าผลลัพธ์ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เขานั่งสงบนิ่งในห้องของตัวเองอยู่สามวัน สุดท้ายในวันนั้นเขาเลือกที่จะขัดขวางการร้องขอความช่วยเหลือจากนางถึงสามครั้ง และจบชีวิตนางในเทียนลิ่ง

เขาช่วยหรงซิวปิดบังแผนการจากทุกสายตา วางเส้นทางชีวิตใหม่ให้นาง พร้อมนำพลังของหรงซิวเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อตัดพันธชีวิตระหว่างนางกับวิญญาณร้าย

การเปิดเผยทุกสิ่งเช่นนี้ แน่นอนว่าวิญญาณร้ายย่อมมีวิธีจัดการกับเขาอย่างไร้ความปรานี

แต่เขาเตรียมใจไว้แล้วตั้งแต่แรก

เขาพยายามฝืนลืมตาไว้ หวังจะได้เห็นใบหน้าของนางอีกสักครั้ง

แต่น่าเสียดายเลือดที่ไหลรินกลับซึมเข้าสู่ดวงตา ทำให้ไม่อาจมองเห็นอันใดได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปสักพักเขายิ้มและพูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า

“ฝ่าบาท ท่านพูดถูกแล้ว ข้าคือคนทรยศจริงๆ ชั่วชีวิตนี้ของข้า ข้าเลือกที่จะทรยศอีกคน…ก็เพื่อท่าน”

“ฝ่าบาท”

เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า

“ในตอนนั้นข้าไม่อาจเขียนอักษร ‘เยว่’ นั้นได้จริงๆ”

เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไปในสายลม

เลือดจำนวนมากค่อยๆ ไหลออกมาใต้ร่างของเขา

ทันใดนั้นปีศาจแดงพลันบินเข้ามาและเกาะบนไหล่ของเขา กรงเล็บจับเสื้อของเขาไว้แน่น หยดน้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด

ในที่สุดเสียงทั้งหมดก็เงียบลงอย่างสิ้นเชิง

เพียงแต่ดวงตาของเขายังคงมองนางอยู่ด้วยแววตาอันเลื่อนลอย

ปีศาจแดงเอนตัวซบอยู่ข้างเขาและค่อยๆ เงียบไปเช่นกัน น้ำตาหยดสุดท้ายยังติดอยู่ที่หางตา ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาเป็นเวลานานแสนนาน

…

วิญญาณร้ายพึมพำเบาๆ ก่อนจะหัวเราะด้วยเสียงแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัว

“เจ้าเป็นถึงจักรพรรดิเทพ ใครเล่าจะวางแผนล้ำหน้าเจ้าได้! แต่ช่างน่าเสียดาย หรงซิว! ในฐานะจักรพรรดิเทพ เจ้ากลับวางแผนทุกสิ่งเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเช่นนี้ ถือเป็นการทรยศต่อสวรรค์!”

“วันนี้…เจ้าไม่มีทางหนีการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์ได้!”

ฉู่หลิวเยว่ตื่นตกใจขึ้น

ริมฝีปากบางสีแดงจางๆ ของหรงซิวกระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

“วันนี้ข้าเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ โดยไม่ได้คิดจะมีชีวิตรอดออกไปตั้งแต่แรกแล้ว”

……………