ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 3 เรื่องราวในอดีต ลืมเสียให้สิ้น ...............

ตอนพิเศษ ตอนที่ 3 เรื่องราวในอดีต ลืมเสียให้สิ้น

……………

รสสัมผัสที่เหนียวข้นของกลิ่นคาวเลือดอันหนาแน่นกระจายไปทั่วระหว่างริมฝีปากและฟันขอเขา

เขายกศีรษะเล็กน้อยพลางหลับตาลง

จริงๆ แล้ว เมื่อหมื่นปีก่อนเขาสมควรตายที่นี่

หรือบางที…ก่อนหน้านี้เขาไม่ควรรู้เรื่องทั้งหมดนั่น

…

เขาเกิดมาด้วยความเพรียบพร้อมโดดเด่น และเป็นคนหยิ่งทะนงตน

ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ผู้มีพรสวรรค์มากมายแต่เขากลับกลายเป็นหนึ่งในคนที่โดดเด่นที่สุดได้อย่างง่ายดาย

เขาเฝ้ารอคอยวันที่จะขึ้นสวรรค์ทลายเทพ

และวันนั้นก็เป็นวันที่เขาได้พบกับนางเป็นครั้งแรก

เสิ่นเยว่ผู้มีสถานะสูงศักดิ์ของตำหนักหลักแห่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้และอยู่เหนือกว่าผู้คนทั้งปวง เขารู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว

แต่เขากลับไม่รู้ว่าดวงตาของนางเปล่งประกายดุจดวงดาว งดงามและบริสุทธิ์ยิ่งนัก

จนกระทั่งเขาได้เข้ามาในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นทุกคนแทบไม่กล้าจ้องมองใบหน้าของเสิ่นเยว่โดยตรง แต่เขากลับมีนิสัยตรงกันข้าม เกิดมามีจิตใจที่แข็งกร้าว ทะนงตัว และไม่กลัวใคร เขาเงยหน้าขึ้นพลางจ้องมองด้วยสายตาที่มั่นคงและเฉียบคม

เขาอยากเห็นกับตาว่าเสินเยว่ในคำเล่าลือที่จริงแล้วเป็นคนเช่นไร

เดิมทีคิดว่านางจะโกรธ แต่ไม่เป็นเช่นนั้น นางกลับยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และหัวเราะขึ้น

“อี้เซียง?”

รอยยิ้มงดงาม เสียงสดใสกังวาน

เสินเยว่มักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในตำหนักหลักหรือสวนเฟ่ย บางครั้งก็ไปยังตำหนักชิงหยวนที่องค์จักรพรรดิเทพประทับอยู่

ผู้คนทั่วไป แม้แต่ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ก็แทบไม่มีโอกาสได้พบหน้านาง เพราะสถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่เกินไป

ต่อมาเมื่อได้ยินว่าเสินสื่อทั้งสิบสามคนมีโอกาสได้พบนางอยู่บ่อยครั้ง เขาก็เริ่มมีความคิดบางอย่างขึ้นมา

แต่ตำแหน่งเสินสื่อได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ต่อให้เขามีพรสวรรค์และพลังที่โดดเด่นเพียงใด ก็ไม่อาจแย่งชิงมาได้โดยง่าย

ยิ่งไปกว่านั้นเสินเยว่เองก็ไม่ได้มีความคิดในเรื่องนี้ตั้งแต่แรก

แต่สิ่งที่เขาคิดและปรารถนาในใจ กลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

สุดท้ายจึงค่อยๆ กลายเป็นความหลงใหล

ในเวลานั้นพลังของเขาแทบเทียบเท่ากับเสินสื่อหลายคน แม้กระทั่งสามารถต่อสู้กับเสินสื่อที่แข็งแกร่งที่สุดได้

แต่สถานะของเขากลับยังไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

ถึงแม้เขาจะรอคอยวันแล้ววันเล่า ก็ทำได้แต่มองจากที่ไกลๆ เท่านั้น

เขาไม่ยอมรับชะตากรรมเช่นนี้อย่างแน่นอน

ไม่ว่าเขาต้องการสิ่งใดจะต้องไขว่คว้ามาให้ได้

ดังนั้นในเวลาต่อมาเมื่อวิญญาณร้ายได้มาพบเขา เขาจึงไม่ปฏิเสธ

ลวดลายอักขระสีเลือดค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ไม่นานเสื้อผ้าของเขาก็โชกไปด้วยเลือด

ภายใต้เสื้อผ้า เลือดเนื้อแทบถูกกัดกร่อนจนเหือดแห้ง แม้แต่กระดูกก็เจ็บปวดไปจนถึงขั้วหัวใจ

ตึง

เสียงกระแทกดึงขึ้น เมื่อจวินจิ่วชิงทรุดตัวคุกเข่าลงโดยไม่อาจควบคุมได้

ทันใดนั้นขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างบนใบหน้า เขายกมือขึ้นแตะใบหน้า ฝ่ามือเปื้อนไปด้วยเลือดเต็มไปหมด

อ้อ ไม่สิ เดิมทีเลือดนั้นก็เปื้อนอยู่บนมือของเขาอยู่แล้ว

ความจริงตอนนี้เขาเองก็แยกไม่ออกว่าเลือดนั้นมาจากมือหรือบนใบหน้าของเขากันแน่

“…ข้ากับเสินเยว่ถือกำเนิดร่วมกัน เดิมทีควรเท่าเทียมกัน แต่จักรพรรดิเทพกลับเอาใจใส่นางเป็นมากมาย แม้กระทั่งช่วยให้นางกลายเป็นเจ้าของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์! นี่มันช่างไม่ยุติธรรม! ตำแหน่งเสินจู่ นางนั่งมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนบ้างแล้ว!”

นี่คือความลับที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเสินเยว่และวิญญาณร้าย

แม้แต่เสิยเยว่ก็ไม่รู้เรื่องนี้

นางไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่ของวิญญาณร้ายมาก่อน

“เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า”

เขาจำได้ว่าเขาเคยถามคำถามนี้

เมื่อวิญญาณร้ายได้ยินคำถาม พลางหัวเราะอยู่นาน

“จักรพรรดิเทพเลี้ยงดูเสินเยว่ไว้ข้างกายตั้งแต่หมื่นปีก่อน เขารู้เรื่องการมีอยู่ของข้าเป็นอย่างดี เพื่อป้องกันไม่ให้สวรรค์ล่วงรู้ เขาจึงบังคับให้ข้ากับเสินเยว่แยกจากกันตั้งแต่แรก พยายามปิดบังความจริงทุกอย่าง แต่ในที่สุดก็ไม่มีสิ่งใดสามารถปิดบังได้”

หรงซิวดึงวิญญาณร้ายเข้ามาไว้ในร่างของตัวเอง หวังว่าจะใช้วิธีนี้หลีกเลี่ยงการตรวจสอบจากสวรรค์

เพราะเขารู้ว่าหากสวรรค์รู้ถึงการมีอยู่ของวิญญาณร้าย จะต้องถูกสั่งฆ่าไปพร้อมกับเสินเยว่อย่างแน่นอน!

การปิดบังนี้ดำเนินต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน…

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเสินเยว่ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พลังของวิญญาณร้ายก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

และในระหว่างนั้นร่างกายของหรงซิวค่อยๆ ถูกพลังของวิญญาณร้ายกัดกิน พลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็เริ่มอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ

จนในที่สุดก็มาถึงวันที่ไม่สามารถปกปิดเรื่องนี้ได้อีกต่อไป

ท้ายที่สุดสวรรค์ก็รู้เรื่องเหล่านี้ และสั่งให้หรงซิวสังหารวิญญาณร้าย

หรงซิวปล่อยวิญญาณร้ายออกมา และทำศึกกับเสินเยว่…

เสินเยว่ดับสลาย เหลือเพียงแก่นวิญญาณ และวิญญาณร้ายก็ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก เขาเพียงต้องการใช้วิธีการบางอย่างเพื่อปกปิดข่าวที่ว่าวิญญาณร้ายและเสินเยว่ยังคงมีชีวิตอยู่

“…จักรพรรดิเทพใช้กลอุบายทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็เป็นแค่แผนการรอเวลาเท่านั้น ตราบใดที่เสินเยว่กลับคืนสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างก็จะเปิดเผยต่อใต้หล้าอีกครั้ง! แต่หากนางไม่กลับมา ระหว่างนางกับข้า เราก็ยังสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข สวรรค์ก็จะไม่มีทางรู้เรื่องนี้ตลอดไป”

ในขณะนั้นท้องฟ้ากลับสว่างสดใสยากที่จะได้พบเห็น

เมื่อวิญญาณร้ายดับสิ้นลง เสินเยว่ได้นำอาณาเขตเซียนเทพสามพันและสามพันเจตจำนงแห่งสงครามกลับคืนสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

ความโกรธแค้นแห่งพลังเลือดทั้งหมดได้สลายไป…

วันนี้คือวันที่สุสานสังหารเทพอากาศดีที่สุดในรอบหมื่นปี

แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา จนบางครั้งก็แสบตา

จวินจิ่วชิงลืมตาขึ้นเหม่อมองท้องฟ้าอย่างตั้งใจโดยไม่รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด

ในแววตา เขาเห็นเพียงความสว่างไสวของกลางวันอันเจิดจ้า

เขารู้สึกถึงเลือดในร่างกายที่ค่อยๆ ไหลออกมาอย่างชัดเจน และซึมลงสู่พื้นดิน

อุณหภูมิรอบตัวเขาค่อยๆ เย็นลงทีละน้อย

ความเย็นแผ่นซ่านเข้ากระดูก

ลวดลายอักขระสีเลือดพันโอบล้มทั่วร่างของเขา ค่อยๆ กัดกินเลือดเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกของเขาทีละน้อย

วิชากลั่นพิษสามารถรวบรวมพลังเลือดและก่อเกิดพลังศักดิ์สิทธิ์อันไร้เทียมทานที่ใช้สะกดวิญญาณร้ายได้

แต่การใช้วิชานี้ต้องแลกมาด้วยราคาที่มหาศาล…ใช้ร่างของตนเป็นตัวดึงดูดรับความเจ็บปวดจากการถูกวิญญาณนับหมื่นกัดกิน

เดิมทีเขาคิดว่าด้วยวิธีนี้จะสามารถสะกดวิญญาณร้ายและเปิดเส้นทางชีวิตใหม่ให้นางได้

ทว่า…

สุดท้ายเขาก็คิดผิด

“…มหาปุโรหิต?”

เขาพึมพําแล้วเยาะเบาๆ อย่างดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด

ทันใดนั้นลำคอของเขาพลันถูกกรีดเป็นรอยแผล เลือดไหลพุ่งออกมาไม่หยุด

ขณะที่เขาหายใจความเจ็บปวดราวกับน้ำแข็งแหลมคมก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ถ้อยคำที่เหลือค่อยๆ จางหายไปในสายโลหิตที่หลั่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย

“หากเจ้าช่วยข้ากำจัดเสินเยว่ และช่วยให้ข้าขึ้นครองตำแหน่งเสินจู่ได้ ข้าจะปิดผนึกตัวเองไว้ในตำหนักหลักของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ตลอดไป หากนางไม่กลับมา นางก็จะมีชีวิตที่ดี”

“เพียงแค่เจ้ารั้งนางไว้ข้างกาย แม้จะใช้ชีวิตธรรมดา นางก็จะเป็นของเจ้าตลอดไป”

“เจ้า…ไม่ต้องการหรือ”

เขาคิดว่า หากนางยังมีชีวิตอยู่และสามารถอยู่เคียงข้างเขาได้ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

เหตุใดต้องต่อสู้

เหตุใดต้องแย่งชิง

เขายอมละทิ้งความทะเยอทะยานทั้งหมด และจะไม่เข้าสู่อาณาจักรเสินซวี่ตลอดชีวิต

ขอเพียงแค่นางยังคงมีรอยยิ้มที่สดใสและมีชีวิตชีวาเหมือนครั้งแรกที่พบกัน

จวินจิ่วชิงยกมือขึ้นปิดตาของตน

แต่น่าเสียดายที่เขาลืมไปว่า นางคือเฟิ่งหวง สุดท้ายแล้วนางก็จะทะยานไปในโลกอันกว้างใหญ่

การถูกขังอยู่ในมุมหนึ่งนั้น นางคงไม่ชอบและไม่อาจยอมรับได้

ตั้งแต่แรก เขาก็คิดผิดเสียแล้ว…

เมื่อเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นปีของหรงซิวถูกดึงออกไป นางร่ำไห้จนใจแทบแตกสลาย

ถึงแม้ว่าเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดราวกับถูกหั่นเป็นชิ้นๆ หลายพันครั้ง บางทีนางอาจจะไม่สนใจเลยก็ได้

ทว่าโชคดีที่ในตอนนี้ทุกอย่างในอดีตได้จางหายไปและลืมเลือนมันจนหมดสิ้น

เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านเข้ามา

บนท้องฟ้าเมฆรวมตัวกันแล้วก็แยกออกไป

……………