ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 31 เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด

ตอนพิเศษ ตอนที่ 31 เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด

……………

บาดแผลนี้ลึกมาก น้องแปดจัดการด้วยความระมัดระวัง การเคลื่อนไหวช้าลงกว่าเดิมมาก

หลังจากทายาด้วยความยากลำบาก ในที่สุดนางก็ได้เริ่มพันแผลให้กับเขา

แขนของนางลอดใต้รักแร้ของเขา ท่าทางเหมือนเป็นการโอบไหล่ของเขาเอาไว้ข้างหนึ่ง

หลังจากใช้ความพยายามอย่างหนัก ในที่สุดนางก็จัดการแผลเสร็จแล้ว

บนหน้าผากของน้องแปดมีเหงื่อบางๆ ผุดออกมา

นางถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เฮ้อ เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นมองนาง จากนั้นก็เห็นว่าบริเวณไรผมของนางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าแดงขึ้นมาหลายส่วน ดวงตาเปล่งประกาย

ความงดงามที่อยู่ภายใต้แสงไฟหาที่เปรียบไม่ได้

ลูกกระเดือกของเขาขยับ เสียงทุ้มต่ำลงหลายส่วน

“ขอบคุณมาก”

เสียงนั้นดังกระทบโสตประสาท ทำให้นางรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก น้องแปดสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายของเขา มันเป็นความอบอุ่นที่อธิบายไม่ถูก

นางขยับออกห่างเล็กน้อย จากนั้นก็พูดอย่างรวดเร็วว่า

“ไม่เป็นอันใด เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”

ดวงตาของเยี่ยนชิงวูบไหว

น้องแปดรีบอธิบายขึ้น

“ก่อนหน้านี้เจ้าก็เคยช่วยข้ามาก่อน ดังนั้นคิดเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ”

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วตอบรับหนึ่งเสียง

อื้ม

แม้แสงไฟจะสลัว แต่ก็ยังสามารถเห็นกล้ามท้องที่แข็งแรงได้…

นางยังจำสัมผัสนั้นได้อยู่เลย เพียงแต่ตอนนั้นยังมีเสื้อผ้าขวางกั้น ไม่ได้เห็นชัดเท่านี้

แต่ในตอนนี้เห็นได้อย่างชัดเจน และอยู่ในระยะที่ใกล้มาก

เยี่ยนชิงลุกขึ้นอยู่แล้วสวมเสื้อผ้า

เขาหมุนตัวกลับมาครึ่งตัว ดังนั้นนางจึงเห็นเพียงแค่ด้านหลังและใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาเท่านั้น

แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้ได้ชัดมากยิ่งขึ้น

และสามารถเห็นกล้ามเนื้อที่แผ่นหลังและเอวได้อย่างชัดเจน

แต่หลังจากมองไปสักพักหนึ่ง นางก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่าง

เหมือนว่าแขนข้างขวาของเขาก็ได้รับบาดเจ็บ จนไม่สามารถยกแขนขึ้นมาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสวมเสื้อให้เรียบร้อยได้

“ให้ข้าช่วยสวมเถอะ”

น้องแปดยังไม่ทันได้คิดอะไร แต่ปากพูดออกไปแล้ว

ทันทีที่สิ้นเสียง เยี่ยนชิงก็ชะงักไปเล็กน้อย น้องแปดเองก็มึนงงไป

หางตาของนางกระตุก

ทำไมถึงพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป!

บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นและอึดอัดขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

ในขณะที่น้องแปดกำลังหาเหตุผลที่ดีให้กับตนเอง ในที่สุดเยี่ยนชิงก็พูดออกมาว่า

“ต้องรบกวนแล้ว”

ในขณะที่พูดเช่นนั้น เขาก็ยื่นเสื้อตัวนั้นให้กับนาง

น้องแปดเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย แต่สีหน้าของชายคนนั้นก็ยังตรงไปตรงมาสง่าผ่าเผย

ในเมื่อได้รับบาดเจ็บแล้วก็ต้องมีสิทธิ์พิเศษอะไรบางอย่าง…นอกจากนี้นี่ก็เป็นสิ่งที่นางสามารถช่วยได้ แค่สวมเสื้อผ้าสักชิ้นจะเป็นอะไรไป

ด้านซ้ายค่อนข้างที่จะยุ่งยากเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงเคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวัง แต่ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ให้สัมผัสร่างกายของอีกฝ่ายไม่ได้

หลังจากได้พยายามใส่ข้างซ้ายอย่างยากลำบากจนเสร็จ แขนเสื้อข้างขวาก็ใส่ได้ง่ายมากกว่า

ก่อนที่น้องแปดจะสวมเสื้อผ้าให้เขาเสร็จ นางอดทนอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถอดทนได้ จนต้องฉวยโอกาสเหลือบสายตาไปมอง

ตั้งแต่ลูกกระเดือก หน้าอก จนถึงท้องน้อยของผู้ชายคนนี้ช่าง…

การเคลื่อนไหวของนางนั้นเชื่องช้ามาก กว่าจะกลัดกระดุมสักหนึ่งเม็ดก็ใช้เวลานานมาก

ภายในใจของนางมีเสียงสองเสียงกำลังทะเลาะกันอยู่

หนึ่งในนั้นพูดว่า คนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แต่เจ้ากลับคิดเรื่องเหล่านี้มันจะมากเกินไปหรือไม่!

ส่วนอีกเสียงหนึ่งพูดว่า โอกาสแบบนี้หาได้ยาก ใครจะรู้เล่าว่าครั้งหน้าจะมีโอกาสแบบนี้อีกครั้งเมื่อใด อีกฝ่ายเคยเห็นเอวของนางแล้ว ตอนนี้นางแค่มองกลับบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แล้วอีกอย่าง เจ้าไม่อยากดูหรืออย่างไร

เสียงที่อยู่ตรงหน้าหายไปทันที

เยี่ยนชิงก้มหน้ามองคนที่อยู่ตรงหน้า

นางสูงเพียงหน้าอกของเขาเท่านั้น ตอนนี้นางก้มตัวมาเล็กน้อยเพื่อช่วยเขากลัดกระดุม ดังนั้นเขาจึงมองเห็นเพียงผมสีดำขลับของนางเท่านั้น

นางยินดีจะช่วยเหลือเขา เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

แต่…เหมือนว่าการกระทำของนางนั้นช้าเกินไป

เดิมทีเยี่ยนชิงต้องการจะทำด้วยตัวเอง แต่ในตอนนั้นเขารู้สึกคันยุบยิบที่เอว

เป็นนิ้วของนางที่กำลังลูบไล้เอวและหน้าท้องของเขาอยู่เบาๆ นั่นเอง

ลมหายใจของเขาติดขัด เขากลืนคำพูดที่เหลือลงคอทันที

หลังจากพยายามอย่างหนัก สุดท้ายก็เหลือเพียงกระดุมเม็ดสุดท้ายที่อยู่ตรงปกคอเสื้อเท่านั้น

น้องแปดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มือทั้งสองข้างกำลังจับปกเสื้อของเขาอยู่

เขาต้องเอียงศีรษะหันออกไปเล็กน้อย

น้ำเสียงของนางก็หยุดอย่างกะทันหัน

ใกล้กันมากเกินไป

ตอนนั้นนางลืมไปแล้วว่าระยะห่างของพวกเขาทั้งสองใกล้กันมากขนาดนี้ เมื่อเห็นว่ากลัดกระดุมเสร็จแล้ว นางก็เงยหน้าขึ้นมาเพื่อรับคำชมทันที

และเมื่อได้ยินเสียงนั้น เยี่ยนชิงก็ก้มลงมามอง

ริมฝีปากของเขาอยู่ตรงหน้าผากของนางพอดิบพอดี

ความจริงแล้ว ความรู้สึกมันเบาบางมากเหมือนกับขนนกที่พาดผ่าน

แต่มันก็ร้อนมากเหมือนกับเปลวเพลิงที่กระเด็นลงทุ่งหญ้า จนทำให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มไปทั้งตัว

เยี่ยนชิงก็แข็งทื่อไปเช่นเดียวกัน

แสงจันทร์สาดส่องลงมา เงาทั้งสองร่างทาบเป็นหนึ่งเดียว

อากาศที่อยู่รอบข้างอบอุ่นและอึดอัด จนยากจะหลบหนี

น้องแปดมองภาพตรงหน้าอย่างสายตาแข็งค้าง

แน่นอนว่าตอนนี้นางมองไม่เห็นใบหน้าของเขาแล้ว

ที่นางเห็นก็คือลำคอของเขา

ระหว่างที่กำลังตกอยู่ในความเงียบ นางก็เห็นว่าลูกกระเดือกของเขากำลังเคลื่อนไหว

ใบหน้าของน้องแปดแดงซ่านขึ้นมาทันที

ต้องไปแล้ว

นางต้องไปเดี๋ยวนี้

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป…นางไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรอีกบ้าง

เมื่อคิดถึงตรงนี้นางก็ได้สติกลับคืนมา จากนั้นก็รีบถอยออกมาสองก้าว

เขาหันกลับมามองนาง คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยืดเหยียดกล้ามเนื้อออกอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ ดวงตาของเขากลับมืดดำ

น้องแปดคิดในใจว่า เขาคงไม่ได้พูดคำว่าล่วงเกินอะไรเทือกนั้นออกมาอีกใช่หรือไม่

ยังดีที่เขาไม่ได้พูดออกมา

เขาเพียงแค่เลียริมฝีปากของตัวเอง เหมือนยังไม่รู้สึกตัว

นางได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัว

มือของนางเหงื่อออก สุดท้ายก็คว้าจับชายกระโปรงของตัวเองเอาไว้ นางหลบสายตาเขาแล้วพูดอย่างตะกุกตะกักว่า

“ข้า ข้าขอตัวก่อนนะ!”

เมื่อพูดจบ นางก็รีบพุ่งตัวออกไปด้านนอกทันที

ฝีเท้าของนางเร่งรีบ เหมือนพยายามซ่อนตัวจากอะไรบางอย่าง

ในตอนที่นางกำลังจะออกจากนอกประตู นางก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมา

“ปัง”

มือข้างหนึ่งลอดผ่านไหล่ จากนั้นก็ปิดประตูตรงหน้านางทันที

ด้านหลังของนางมีคนมาถึงและขยับตัวเข้ามาใกล้ขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

“ช้าก่อน”

เยี่ยนชิงพูดขึ้น

“ข้ามีคำถามอยากจะถามเจ้า”

ร่างกายของเขาแทบจะบังตัวนางมิด ขณะที่พูด ลมหายใจเขาก็รดอยู่บริเวณหลังใบหู

นางหมุนตัวกลับไป แล้วหันหลังพิงกำแพง

เยี่ยนชิงอยู่ตรงหน้าของนาง เขากักขังนางเอาไว้ด้วยพื้นที่เล็กๆ อย่างง่ายดายจนนางไม่สามารถหนีรอดได้

ต่อให้เขาจะได้รับบาดเจ็บ และสามารถใช้กระบี่ได้เพียงแขนข้างเดียวเท่านั้น แต่นางก็รู้ดีว่า นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ถามสิ่งใด”

เยี่ยนชิงโน้มตัวลงมาเล็กน้อยและสบสายตาในระดับเดียวกับนาง

เขาจ้องตานาง

แววตาของนางนั้นทั้งสะอาด บริสุทธิ์ และมีเสน่ห์

แม้จะอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว แต่เขาก็สามารถมองเห็นสีหน้าของนางได้อย่างชัดเจน

เขาไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน ในขณะนั้นเขาก็สามารถสัมผัสได้ว่าคำตอบนั้นอยู่ไม่ไกลแล้ว

เขาถามขึ้นมา

“คืนนี้ เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด”

……………