ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 5 อาการคัน

ตอนพิเศษ ตอนที่ 5 อาการคัน

……………

เยี่ยนชิงมีสีทำหน้าประหลาดใจ

เมื่อได้ยินบางคำจากปากของนาง หูของเขาก็เริ่มร้อนขึ้น

“เช่นนี้…น่าจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

เขาพูดออกไปโดยไม่ทันคิด

เสี่ยวปากระพริบตา ดวงตาบริสุทธิ์ ขนตาที่หนาและงอนกะพริบเบาๆ ราวกับมีลมเบาๆ พัดผ่านหัวใจของเขา

นางถอนหายใจ ลมหายใจอุ่นๆ ลอดผ่านออกมา นางย่นริมฝีปากแดงอันอวบอิ่มขึ้นเล็กน้อย

“พูดเช่นนี้ใต้เท้าจั่วเสินเจียง ก็ไม่เต็มใจที่จะช่วยเรื่องนี้ใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้นคำขอโทษก็ไม่มีความหมายอันใด”

เยี่ยนชิงรู้สึกลังเลขึ้นในใจ คิ้วรูปกระบี่ของเขาขมวดเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าบาดแผลที่เอวของเสี่ยวปานั้นค่อนข้างรุนแรง หากคาดเดาไม่ผิด แผลนั้นน่าจะลามไปถึงด้านหลังด้วย

ภายใต้สถานการณ์ปกตินางสามารถทายาเองได้ แต่…ไหล่ของนางก็ได้รับบาดเจ็บด้วยเช่นกัน ดังนั้นการเคลื่อนไหวด้วยท่าทางเช่นนี้นางอาจลำบากอยู่ไม่น้อย

แต่ด้วยเหตุนี้หากเขาจะช่วยทายาให้ ตำแหน่งนั้น…

ท้ายที่สุดตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน

แต่นางพูดเช่นนี้ หากเขาปฏิเสธขึ้นมาจริงๆ คงดูเหมือนเขาเห็นแก่ตัวยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้นการพูดถึงเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิงกับคนที่บาดเจ็บก็ไม่สมควรนัก

เหมือนเขาจะคิดมากเกินไป

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนชิงก็ยกคางขึ้นเล็กน้อยและตอบกลับไป

“ได้”

…

เสี่ยวปานอนลงและจับหมอนไว้

“ใต้เท้าจั่วเสินเจียง ตอนที่เจ้าทายาช่วยเบามือหน่อย”

เสียงของนางอู้อี้เล็กน้อย แต่กลับนุ่มนวลและอ่อนโยน

ขณะที่รออยู่พักหนึ่ง คนที่อยู่ด้านหลังกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด

นางหันไปมองด้วยความสงสัย กลับเห็นเยี่ยนชิงยังคงยืนนิ่งไม่ขยับตัว

ริมฝีปากของนางยกขึ้น

“ท่านยืนทำสิ่งใดอยู่ หรือว่ากำลังลังเล”

เมื่อเยี่ยนชิงได้สติขึ้นมา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่นาง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า และนั่งลงข้างเตียง

เสี่ยวปายื่นขวดหยกมาให้

“นี่นะ”

เยี่ยนชิงเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน อันที่จริงตอนที่ฉู่หลิวเยว่เห็นเสี่ยวปาได้รับบาดเจ็บก็รู้สึกปวดใจอย่างมาก จึงนำยานี้มาให้นางใช้โดยเฉพาะ

เขาวางกระบี่ลงก่อนจะรับขวดยามา

เสี่ยวปากอดหมอนไว้แน่น มือทั้งสองข้างพาดทับกัน ใต้คางวางอยู่บนหมอนด้วยท่าทางสบายๆ

“เริ่มกันเถอะ!”

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปาก ในที่สุดก็มองไปที่เอวอันเพรียวบางของนาง

ผิวของนางราวกับเนื้อครีม ขาวเนียนดูเหมือนจะเปล่งประกายออกมา

แต่ด้วยเหตุนี้รอยช้ำขนาดใหญ่บนเอวที่อยู่ด้านหลังของนางจึงเห็นชัดเป็นพิเศษ

และด้วยเวลาที่ผ่านไปรอยช้ำจึงค่อยๆ กลายเป็นสีม่วงและกว้างขึ้นกว่าเดิม

เมื่อมองดูแล้วน่าตกใจยิ่งนัก

เยี่ยนชิงขมวดคิ้วขึ้น

ก่อนหน้านี้เพราะมีเสื้อผ้าคลุมไว้ เขาจึงเห็นเพียงรอยแผลที่ข้างเอวของนางอย่างเลือนราง

สีหน้าของเขาดูเย็นชาขึ้นหลายส่วน

ราวกับรู้สึกถึงความผิดปกติ เสี่ยวปาจึงหันกลับไปมองเขาครู่หนึ่ง

“ใต้เท้าจั่วเสินเจียง ข้าขอให้ท่านช่วยเรื่องเล็กน้อย ท่าน…”

สีหน้าของเขาดูเย็นชาลงเล็กน้อย

ถ้าท่านไม่เต็มใจริงๆ ก็ปฏิเสธไปเถอะ!

เยี่ยนชิงรู้ว่านางเข้าใจผิด จึงอธิบายว่า

“มิใช่ ข้ากำลังคิดว่าการลงโทษต่อซูจิ้งเมื่อก่อนนั้นยังเบาเกินไป”

เสี่ยวปาชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากแดงของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“ใช่หรือไม่เล่า นางไม่สามารถฝ่าฝืนกฎแห่งชีวิตและความตายได้”

ถือเป็นเรื่องต้องห้ามอันใหญ่หลวง

เยี่ยนชิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่งและไม่พูดอะไร

เขาโกรธ แต่ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ทั้งหมด

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เปิดขวดยาแล้วใช้นิ้วปาดครีมสีฟ้าอ่อนที่เนียนนุ่มออกมา

ขณะที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ขยับเข้าไปใกล้และทาครีมบนแผลที่หลังเอวของเสี่ยวปา

ยานั้นนุ่มลื่นและอุ่นๆ

ปลายนิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย

แต่เสี่ยวปากลับดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร นางหันหน้าไปพักบนมือของตัวเอง

เมื่อมองจากมุมของเขาสามารถมองเห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของนาง

หน้าผากอวบอิ่ม จมูกสวยได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ

นางหลับตาลง ขนตาที่หนาและโค้งงอของนางทำให้เกิดเงาบางๆ ใต้เปลือกตานั่น

คล้ายว่ามือเดียว

ก็โอบรอบได้พอดี

ด้านล่างมีกระโปรงจับจีบที่วิจิตรงดงาม และ…

เขารีบถอนสายตากลับทันที ลมหายใจเริ่มร้อนขึ้น

เมื่อตระหนักว่าสิ่งนี้ไม่เหมาะสมจริงๆ เขาจึงกลั้นหายใจ ตั้งสมาธิ จดจ่ออยู่กับลมหายใจที่จมูก มีเพียงมือใหญ่ๆ เท่านั้นที่ค่อยๆ ดันยาไปตามเอวส่วนโค้งของสตรีทีละน้อย

เวลาเหมือนผ่านไปเนิ่นนาน

เสี่ยวปารู้สึกได้ว่าปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาถูกหุ้มด้วยยาสูตรเย็นเล็กน้อย และค่อยๆ เคลื่อนไปบนเอวของนาง

การเคลื่อนไหวของเขาเบาและจั๊กจี้เล็กน้อย

นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและเอวของนางขยับไปมาโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยนชิงหยุดชะงักทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง

“เป็นอันใดไป”

เสี่ยวปากระแอมไอพลางกล่าวว่า

“แค่กๆ ไม่เป็นอันใด ก็แค่จั๊กจี้ที่เอวเล็กน้อย เมื่อครู่เจ้าไปโดนมันเลยรู้สึกจั๊กจี้นิดหน่อย”

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทายาต่อไป

นางหัวเราะขึ้นอีกครั้งและเบือนหน้าหนี

“โอ้ย! มันจั๊กจี้จริงๆ นะ! หรือว่า…เอาไว้ก่อนเถอะ ข้า…”

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปจับบริเวณที่ไม่มีบาดแผล เสียงของเขาเย็นชาและแหบแห้งเล็กน้อย

“อย่าขยับ”

มือของเขาที่จับกระบี่มานานหลายปี ฝ่ามือของเขาจึงมีตุ่มแห้งกร้าน

มือของเขาแตะบนเอวที่เนียนละเอียดของนาง จนทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย

และด้วยแรงของเขาที่มากเกินไป แค่เพียงกดลงไปก็ทำให้เสี่ยวปานิ่งอยู่ที่เดิม ไม่สามารถขยับตัวได้

เสี่ยวปาหันไปมองเขา ริมฝีปากแดงยื่นออกมา

“ใต้เท้าจั่วเสินเจียง ช่วยเบามือหน่อย ข้าเจ็บมาก”

เยี่ยนชิงไม่ได้มองนาง

“อดทนหน่อยนะ”

เสี่ยวปาตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกถึงมืออีกข้างของเขาที่ค่อยๆ วางลงบนแผลของนาง

หลังจากนั้นมือของเขาก็ค่อยๆ นวดไปที่แผล

เสี่ยวปาไม่ทันตั้งตัว เสียงร้องอันบางเบาดังออกมาจนขึ้นจมูก

เยี่ยนชิงตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ

……………