ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 57 กลับมา

ตอนพิเศษ ตอนที่ 57 กลับมา

……………

ฉู่หลิวเยว่รู้อยู่แล้วว่าถวนจื่อใช้เวลาภายในตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงเป็นเวลาร้อยปี และได้ข่าวว่านางโตขึ้นแล้ว

ดังนั้นหลังจากรู้ว่าถวนจื่อและจื่อเฉินกลับมา ในใจของนางจึงรู้สึกคาดหวังและรอคอยอย่างอดไม่ได้

ถวนจื่ออยู่กับนางมาสองชาติแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เป็นแค่ก้อนกลมๆ ก้อนหนึ่ง

ความจริงแล้วนางคิดไม่ออกเลยว่า ถวนจื่อจะโตแล้วมีหน้าตาเป็นอย่างใด

ตอนนั้นฉู่หลิวเยว่กำลังเล่นหมากอยู่กับหรงซิวที่ตำหนักหลักของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

หลังจากนั้นไม่นานหรงซิวก็สามารถสังเกตเห็นว่านางกำลังฟุ้งซ่าน ดังนั้นจึงเก็บกระดานหมากลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“พวกเขามาถึงประตูสวรรค์แล้ว อีกไม่นานก็คงมาถึงที่นี่”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็หันมองไปทางด้านนอก

“ข้ารู้”

น้ำเสียงของนางมีความตึงเครียด บริเวณหน้าอกและช่วงท้องของนางมีความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและคิดถึงพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

หรงซิวกุมมือของนาง

“ข้าพาเจ้าออกไปรอข้างนอกดีหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ส่ายหน้า

“ข้าว่า…”

“อาเยว่!”

นางยังไม่ทันพูดจบ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีและกระจ่างใสก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก

หัวใจของฉู่หลิวเยว่กระตุกขึ้น นางผุดลุกขึ้นยืนทันที จากนั้นก็รีบสาวเท้าไปที่หน้าประตูด้วยความรวดเร็ว

บานประตูถูกเปิดออก นางจึงสามารถมองเห็นเงาร่างที่พุ่งตัวเข้ามาหานางด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดได้

ดอกไม้บานสะพรั่งยามค่ำคืน เหมือนเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้น

ประกายแสงวูบไหว รูปร่างของแม่นางน้อยคนนั้นค่อยๆ ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

รูปร่างสง่างาม เอวคอด กระโปรงสีทองคำชาดเน้นรูปร่างอันงดงามของแม่นาง

กระโปรงพริ้วตามสายลม เผยให้เห็นน่องเรียวและข้อเท้าขาวที่งดงาม

ตอนที่นางวิ่งมา เสียงกระดิ่งจากเปียมัดสูงก็ดังกังวานอย่างชัดเจน

แต่ที่สะดุดตามากที่สุดก็คือ ดวงตาคู่นั้น

ดวงตากลมโตเหมือนลูกองุ่นดำ อีกทั้งยังเปล่งประกายแวววาว

เหมือนสระน้ำในสารทฤดูที่กระจ่างและบริสุทธิ์อย่างยิ่ง

“อาเยว่!”

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่เดินออกจากตำหนักหลักมา ดวงตาของถวนจื่อที่เปล่งประกายเผยความประหลาดใจ ในแววตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง นางแทบจะพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองเงาร่างแม่นางที่ทั้งคุ้นตาและแปลกหน้า

ด้านหลังของนางเหมือนมีประกายดอกไม้ไฟระเบิดขึ้น

นางวิ่งเข้ามาหาด้วยความกระตือรือร้น ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงไฟ

ภาพเหตุการณ์นี้ดูคุ้นเคยมาก

เพียงแต่ครั้งที่แล้วนางตกอยู่ในกองเพลิงที่ไม่สามารถสัมผัสได้

แม้หลังจากนั้น ถวนจื่อจะเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน อีกทั้งเรื่องเหล่านั้นก็ยังผ่านไปแล้ว แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังคงฝังลึกอยู่ในสมองของนาง ไม่สามารถลบล้างออกไปได้

ดังนั้นเมื่อนางคิดถึงเรื่องนี้ ร่างกายของนางก็สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

แต่ในตอนนี้ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านหน้า กำลังซ้อนทับกับภาพเหตุการณ์เลวร้าย

ฉู่หลิวเยว่รู้ดีว่า แผลเก่าในอดีตไม่สามารถทำลายและลบเลือนได้ มันจะคงอยู่ตลอดกาล

แต่ตอนนี้ทุกสิ่งที่อ่อนโยนกำลังเยียวยาหัวใจของนาง

ริมฝีปากของนางยกยิ้มขึ้น ดวงตาของนางเผยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

เมื่อได้ยินดังนั้น ถวนจื่อก็รู้สึกมีความสุขมากกว่าเดิม ดังนั้นจึงมุ่งตรงไปด้านหน้า

ความเร็วของนางสูงมาก เพียงแค่ชั่วพริบตา นางก็มาอยู่ตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่แล้ว

นางอยากจะพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉู่หลิวเยว่ในทันที แต่ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นมาของอีกฝ่าย ในที่สุดนางก็ได้สติกลับคืนมา แล้วหยุดชะงักก่อนถึงครึ่งก้าว

“อาเยว่! ข้ากลับมาแล้ว!”

บางทีอาจจะเป็นเพราะรีบร้อนมากเกินไป หรือตื่นเต้นมากเกินไป ถวนจื่อจึงหายใจไม่ออกเล็กน้อย ใบหน้าขาวเนียนนุ่มของนางมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย

ฉู่หลิวเยว่มองไปยังเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้า

ความจริงแล้วนางเคยคิดว่า หากถวนจื่อโตขึ้นอย่างกะทันหัน พวกนางจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันหรือเปล่า เรื่องราวหลายๆ อย่างจะเปลี่ยนไปหรือไม่?

แต่ในตอนนี้ นางก็ได้รู้ว่าสิ่งที่นางกังวลเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงแค่สิ่งที่นางคิดมากไปเองเท่านั้น

ถวนจื่อก็ยังเป็นถวนจื่อ

ถวนจื่อเกิดและตายร่วมกับนาง อีกทั้งยังติดตามนางมาหลายปี

นางสาวเท้าขึ้นไปด้านหน้า แล้วลูบศีรษะของถวนจื่อเบาๆ จากนั้นก็บีบแก้มเล็กๆ ของนาง

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คาดไม่ถึงว่าถวนจื่อของบ้านเราจะโตแล้วสวยขึ้นแบบนี้!”

การกระทำที่คุ้นเคย ทำให้ดวงตาของถวนจื่อแดงก่ำ

นางขยี้ตา จากนั้นก็กอดแขนของฉู่หลิวเยว่เอาไว้ แล้วพูดเสียงเบาว่า

“อาเยว่ ข้าคิดถึงเจ้ามาก”

ท้ายที่สุดแล้วก็มีบางอย่างแตกต่างไปจริงๆ

ตัวอย่างเช่นตอนนี้นางไม่สามารถโถมตัวเข้าไปในอ้อมกอดของอาเยว่ได้แล้ว ดังนั้นจึงทำได้เพียงจับมือแล้วกอดแขนแบบนี้

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มแล้วลูบศีรษะนางอีกครั้ง

“ข้าก็คิดถึงถวนจื่อ”

จื่อเฉินก็ติดตามนางมาหลายปีเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องพูดอันใดมาก นางก็สามารถเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

ฉู่หลิวเยว่จับมือของถวนจื่อแล้วเดินเข้าไปด้านใน

“มา เข้ามาเล่าให้ข้าฟังหน่อย ช่วงนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ถวนจื่อก็มีท่าทางยินดีในทันที จากนั้นก็เกาะติดกับนางทันที

หรงซิวที่ถูกเมิน “…”

จื่อเฉินที่ถูกลืม “…”

…

คืนนี้ฉู่หลิวเยว่นอนกับถวนจื่อ

เมื่อไม่เจอกันนาน ดังนั้นจึงมีเรื่องให้คุยมากมาย

ถวนจื่อรู้สึกสงสัยกับการเคลื่อนไหวของเด็กทารกภายในท้อง นางจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

อีกทั้งนางยังเล่าเรื่องที่น่าสนใจของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงด้วย

ฉู่หลิวเยว่ตอบรับเป็นครั้งคราว แต่เวลาส่วนใหญ่แล้วนางก็ฟังอย่างตั้งใจ

หลังจากที่ถวนจื่อพูดอยู่ครึ่งชั่วยาม นางก็หยุดลง

“อาเยว่ ถึงเวลานอนแล้ว!”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

“เจ้าไม่อยากพูดแล้วหรือ?”

“ไม่ใช่แน่นอน” ถวนจื่อส่ายหน้า “แต่เจ้าต้องพักผ่อน!”

นางไม่นอน แต่เด็กน้อยทั้งสองคนต้องนอนนะ!

เมื่อฉู่หลิวเยว่ได้ยินเหตุผลของนาง นางก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“เรื่องนี้ใครเป็นคนสอนเจ้า?”

แม้ในหลายด้าน ถวนจื่อจะไม่มีประสบการณ์ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นผู้ใหญ่มากกว่าถวนจื่อ

ยังดีที่ถวนจื่อฉลาดมาก จื่อเฉินชี้แนะแค่ไม่กี่ประโยค นางก็สามารถเข้าใจแล้ว

ดังนั้นนางจึงโล่งใจมากที่ให้จื่อเฉินดูแลถวนจื่อ

…

วันรุ่งขึ้น พิธีมาหามงคลสมรส

ทั่วทั้งพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยความครึกครื้นรื่นเริง

แน่นอนว่าวันนี้ต้องมีใครหลายคนอกหัก

เยี่ยนชิงคือแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้าย เขาเป็นหนึ่งในคนสนิทที่ท่านเทพไว้ใจมากที่สุด แม้เขาจะอัธยาศัยไม่ดี แต่ใบหน้าหล่อเหลา วิชากระบี่ยอดเยี่ยม

และทำให้แม่นางหลายคนต้องหวั่นไหว

ส่วนเสินสื่อลำดับที่แปด…

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

นางเป็นคนที่มีเสน่ห์เย้ายวนใจมากที่สุดในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์

มีใครบ้างจะไม่ชอบนาง?

คนมากมายไล่ตามเกี้ยวพาราสีนาง อีกทั้งยังต่อแถวยาวไปถึงหน้าประตูสวรรค์

แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายกลับกลายเป็นฝ่ายที่ได้นางไปครอบครอง!

ทุกคนถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง และแอบสาปแช่งแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายที่ภายนอกดูหน้าตาเย็นชา แต่ภายในกับเจ้าเล่ห์อย่างมาก!

ใครจะรู้เล่าว่า เขาจะสามารถสร้างความประทับใจให้กับบุปผาที่งดงามที่สุดของพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ได้?

สู้ก็สู้ไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงต้องหาหนทางอื่นเพื่อกอบกู้สถานการณ์

ดังนั้นในคืนนี้จึงมีคนมากมายดื่มอวยพรให้กับเยี่ยนชิง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ก็เข้าร่วมขบวนการในครั้งนี้ด้วย

แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายอย่างเยี่ยนชิงที่เย็นชาและรักความสงบก็ไม่เคยปฏิเสธการดื่มอวยพรเลย

……………