ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 60 แบ่งเบา

ตอนพิเศษ ตอนที่ 60 แบ่งเบา

……………

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เสียงหัวเราะกังวานอย่างมีความสุขดังก้องขึ้นทันใด

อวิ๋นมู่เฉินยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู สีหน้าอิ่มเอมความสำเร็จ พลางเดินเข้ามาพร้อมรัศมีความสุขที่ฉาบเต็มทั่วใบหน้า

ดวงหน้าหล่อเหลางดงามหาผู้ใดเปรียบบัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

เขาเดินแหวกมาจากด้านหลังกลุ่มคน มุ่งตรงฉิวราวกับหอบลม

สายลมแห่งความมั่งคั่งอย่างใดล่ะ!

“ยินดีด้วยหนา หรงซิว!”

ตอนนี้อวิ๋นมู่เฉินจิตใจเบิกบานอย่างยิ่ง

เขารู้สึกได้ถึงกระทั่งว่าในอากาศนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของฐานะร่ำรวยแบบฉับพลัน ช่างเป็นความรู้สึกที่ทำให้ปลอดโปร่งไปทั้งตัวโดยแท้!

เขามาหยุดตรงหน้าหรงซิวพลางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้จากใจจริง

“จิ๊ ฝาแฝดยังไม่เท่าไร ยังได้ลูกชายสองคนอีก ดูซี! ยอดเยี่ยมจะตาย! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หรงซิว แค่ข้อนี้ข้าก็ยอมศิโรราบแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เขาว่าแล้ว!

เขาว่าแล้วว่าต้องเป็นลูกชายสองคน!

หรงซิงมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ

“ดีใจ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

แน่นอนว่าอวิ๋นมู่เฉินเองก็รับรู้ถึงอันตรายที่ฉายแววมานั่น แต่ตอนนี้เขาคร้านจะสนใจแล้ว

เขารู้สึกแค่ว่าไม่เคยมีเวลาไหนที่มองหน้าหรงซิวได้สบายตาปานนี้เฉกเช่นตอนนี้มาก่อน!

แม้ปากอวิ๋นมู่เฉินจะพูดว่าเสียดาย ทว่าดวงหน้ากลับเผยแววพึงพอใจจนแทบสิ้นสติอยู่รอมร่อ

เขาโบกมือไหวใหญ่โต

“ไม่เป็นไร! อย่างใดเสีย สำหรับตัวข้าตอนนี้ เศษเงินพวกนั้นก็ไม่นับว่าเป็นอันใดไปได้แล้ว! อีกอย่าง กริชกับหน้าไม้อันเล็กคราวก่อนข้าก็ยังเก็บเอาไว้ กลับไปค่อยเอามาให้เจ้าหนูทั้งสอง!”

เขาจงใจเน้นคำว่า “เจ้าหนูทั้งสอง” เป็นพิเศษ

จากนั้น เขาก็เดินมุ่งตรงไปทักทายบรรดากลุ่มคนโดยไม่สนใจว่าหรงซิวจะทำสีหน้าเช่นไร

“เอ๋? คราวก่อนท่านมอบกุญแจอายุยืนแกะสลักดอกไม้ไปสองอันใช่หรือไม่ ไอโหยว น่าเสียดายมากจริงๆ เกรงว่าให้เด็กผู้ชายสวมคงจะไม่เหมาะสมกระมัง?”

“ใช่แล้ว ตอนนั้นเหมือนท่านจะให้กลองปัวหลางกู่งนี่? จิ๊ ลายดอกไม้ฉูดฉาดเกินไปเด็กผู้ชายไม่น่าจะชอบหนา?”

“อ้อ ข้าจำได้ว่ารองเท้าหัวเสือคู่นั้นที่ท่านถักเองกับมือ…เป็นสีชมพูนี่?”

…

สีหน้าของซั่งกวนโหยว ฉู่หนิง และซั่งกวนจิ้งล้วนทยอยเปลี่ยนเป็นตะลึงพรึงเพริด

พวกเขาไม่ได้คาดคิดไว้จริงๆ ว่าจะไม่มีทารกหญิงเลยแม้แต่คนเดียว!

ซั่งกวนโหยวหาทางดิ้นรน

“อย่างใดเสียลายมันก็ซ่อนอยู่ในสายสร้อย จะเด็กชายเด็กหญิงก็สวมได้หมด!”

ฉู่หนิงครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน จากนั้นปรับอารมณ์ให้เรียบนิ่ง

“กลองป๋องแป๋งฟังแค่เสียงก็ใช้ได้แล้ว ส่วนของจำพวกถุงเท้า…ฝืนเอาหน่อยก็ยังพอสวมได้”

ซั่งกวนจิ้งไม่ได้เอ่ยอันใดออกมาด้วยรู้สึกเศร้าโศก

ของที่เขามอบให้ก็คือรองเท้าหัวเสือ!

สีชมพูเสียด้วย!

ถ้าจะทิ้งรึ? นั่นน่ะของล้ำค่าทั้งนั้น

เขาปรายตามองหรงซิวไปทีหนึ่งอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างคับข้องใจ

“หรงซิว เจ้าจะจัดการอย่างใดกับเรื่องนี้!”

หรงซิว “…”

หลานเซียวลูบคางไปมาพลางคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

“เด็กสองคนนั้น…หน้าเหมือนใคร?”

ทันทีที่คำพูดนี้พรูออกมา ก็สะกดความสนใจของบรรดาผู้คนให้หันไปจดจ้องหรงซิวเป็นตาเดียวได้ในที่สุด

หลานเซียวเองก็จ้องเขาเขม็ง

แท้จริงแล้วสามีภรรยาคู่นี้ต่างเกิดมางดงามเหนือผู้ใดในใต้หล้า รูปร่างหน้าตาของเด็กในอนาคตย่อมงดงามไม่ต่างกัน

แต่ว่า…อย่างใดเสียก็เป็นลูกชายสองคนหนา!

เกรงว่าจะยิ่งเอนเอียงไปเหมือนทางหรงซิวเสียมากกว่า

ครั้นคิดว่าภายภาคหน้าจะมีหรงซิวขนาดย่อส่วนสองคนมากระโดดโลดเต้นตรงหน้า หลานเซียวก็รู้สึกย่ำแย่ไปทั่วสรรพางค์กายแล้ว

เขาถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า

“หรงซิว เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจ ให้เด็กๆ ถอดแบบแม่หนูเยว่เออร์ออกมาให้มากหน่อยแล้วกันนะ?”

หรงซิว “…”

ถ้าเขาควบคุมได้กระทั่งเรื่องแบบนั้น จะไปมีลูกชายสองคนอยู่อีกหรือ?

หลานเซียวราวกับตระหนักได้ว่าตัวเองทำแบบนี้จะเป็นการบีบบังคับให้อีกฝ่ายลำบากใจ จึงยกกำปั้นมาพลางกระแอมไอ

“คาดหวัง! ก็แค่คาดหวังเฉยๆ!”

ตู๋กูโม่เป่าเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย

“เด็กผู้ชายจะดีแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเด็กผู้ชายอยู่ดี”

จะเปลี่ยนเป็นแม่หนูน้อยที่น่ารักนุ่มนวลได้หรือไม่ล่ะ?

ก็ไม่ได้

ผู้อาวุโสลำดับห้าหันมองซ้ายที ขวาที ในที่สุดก็เข้ารับบทคนไกล่เกลี่ยอีกครั้งหนึ่ง

เขาเอ่ยหว่านล้อมอย่างจริงใจ

“หรงซิวเอ๋ย อย่าไปใส่ใจเลย เด็กผู้ชายก็ดี อย่างใดก็เป็นสายเลือดของเยว่เออร์ทั้งนั้น พวกเราเอ็นดูหมดนั่นล่ะ!”

หรงซิวสูดลมหายใจเข้าลึก

เขาเหมือนจะไม่ได้รับการปลอบโยนอันใดจากประโยคเมื่อครู่เลยด้วยซ้ำ

ผู้อาวุโสลำดับห้าตบบ่าของเขาด้วยสายตากระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรหรอก ชีวิตของพวกเจ้ายังอีกยาวไกล!”

หรงซิวเงียบไปชั่วขณะ

จากนั้น เขาก็ยิ้มออกมาน้อยๆ

“ท่านพูดถูกต้องแล้ว”

…

ฉู่หลิวเยว่เคยได้ยินมานานแล้วว่า คลอดเด็กว่าเหนื่อยแล้ว เลี้ยงเด็กนั้นเหนื่อยกว่า

แต่นางดูเหมือนจะไม่ต้องประสบปัญหานี้เท่าไรนัก

เด็กสองคนนี้ไม่ร้องไห้งอแงไม่โวยวาย เฉลียวฉลาดรู้ความอย่างยิ่ง

หรงเสี่ยวเหยี่ยนผู้เป็นพี่ นอกจากกินนอนแล้ว เวลาส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่สงบเงียบ

ส่วนหรงเสี่ยวสวินผู้เป็นน้อง นิสัยร่าเริงสดใสกว่ามาก ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตลอดวันจนดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

อีกอย่าง ฝั่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์มีคนคอยต่อแถวรอช่วยเลี้ยงเด็กน้อยอยู่เต็มไปหมด

จนมีบางครั้งที่ฉู่หลิวเยว่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ว่างเกินไป

ทว่าหรงซิวกลับยินดีที่ได้เห็นมันเป็นเช่นนี้

อย่างใดเสียก็ได้ลูกแฝด แม้ตลอดกระบวนการจะราบรื่นดี แต่ก็ยังลำบากยากเย็น

เขาที่คอยเฝ้าดูอยู่ด้านข้างรู้สึกปวดใจมากโดยแท้

ไม่ว่าเยว่เออร์ของเขาจะไปไหน เขาก็จะตามไปด้วย คอยดูแลทุกด้านเท่าที่จะทำได้

เขาเป็นคนรอบรู้และมองการณ์ไกล แม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่ตราบที่เขาต้องการ ก็ไม่มีเรื่องใดที่เขาทำได้ไม่ดี

ภายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ฉู่หลิวเยว่ก็ถูกเขาปรนนิบัติจนไม่ได้หยิบจับอันใด คอยประคบประหงมเอาใจไม่ขาด

…

จันทราขึ้นสู่ขอบฟ้า

เด็กทั้งสองคนกำลังนอนหลับอยู่ในเปลเล็ก

ฉู่หลิวเยว่นั่งมองเด็กตัวน้อยนุ่มนิ่มทั้งสองคนอยู่ด้านข้าง ในใจพลันอ่อนยวบ

หรงเสี่ยวเหยี่ยนนอนหลับอุตุ ส่วนหรงเสี่ยวสวินบุ้ยปากพลางเบียดตัวไปทางพี่ชาย

ฉู่หลิวเยว่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้

หรงซิวเดินมาหา ก่อนจะรวบเอวนางขึ้นมาอุ้ม

“ข้ามาพาเจ้ากลับไปพักผ่อน”

นี่ก็ดึกมากแล้ว

ฉู่หลิวเยว่โอบรอบคอของหรงซิว พลางขยับเคลื่อนเข้าไปกระซิบข้างหูเขา

“หรงซิว เปลเล็กที่เจ้าทำเองดูจะนอนสบายมากทีเดียว”

อย่างใดเสีย เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็นอนหลับปุ๋ยได้อยู่ด้านใน

หรงซิวส่งเสียงขานรับ “อืม” คราหนึ่ง

ยังดีที่ตอนนั้นเขายังพอมีอยู่สติยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง จึงแค่ทำเปลขึ้นมาแบบประณีตงดงาม มิได้ตกแต่งอย่างอื่นเข้ากับให้มากเกินความจำเป็น

มิเช่นนั้น…

เกรงว่าคงไม่เหมาะให้เด็กชายสองคนนี้ใช้ต่อเป็นแน่

เนื่องจากลูกๆ ยังเล็กนัก ดังนั้นจึงต้องให้นอนกับพวกเขา ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่ห่างจากเตียงมากนัก

ฉู่หลิวเยว่พลันดึงรั้งเสื้อช่วงอกของหรงซิว ก่อนจะเอื้อนเอ่ยเรียกเขาเสียงผะแผ่ว

“หรงซิว…”

หรงซิวขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

“อันใดหรือ”

“เจ็บนิดหน่อยน่ะ…”

สุ้มเสียงของนางแผ่วลงไปอีก

หรงซิวถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“เจ็บตรงไหน”

ดวงหน้าของฉู่หลิวเยว่แดงก่ำ ขยับไปเอื้อนเอ่ยข้างหูเขาสองสามคำ

นัยน์ตาหงส์สีดำสนิทของหรงซิวที่ลึกล้ำมืดดำเป็นพิเศษยามค่ำคืนราวกับวังน้ำวน คอยปั่นหัวให้สับสนก่อนจมดิ่ง

เขาหัวเราะออกมาแผ่วเบา

“เรื่องแบบนี้ ย่อมต้องให้สามีช่วยแบ่งเบา”

เขาทั้งอดทน ทั้งรอคอยมานานเหลือเกิน

ด้วยคำนึงถึงสุขภาพของนาง เขาในทุกวันจึงต้องควบคุมอารมณ์อยู่ตลอด

แต่ว่า ได้ตักตวงดอกเบี้ยกลับคืนมาก่อนสักหน่อยก็ไม่เลว…

ทว่า เขายังไม่ทันได้ประทับริมฝีปากลงไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องจ้ากังวานจากด้านข้างที่ดังขึ้นมาเสียก่อน

“อุแว๊!…”

……………