ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 90 มู่ชิงเห่อ

เมืองหลวงเทียนลิ่ง

ความมืดแห่งรัตติกาลปกคลุมทุกสิ่งในจวนมู่ที่กว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัด

แสงจันทร์สลัวลอดผ่านกรอบหน้าต่าง ส่องลงบนเงาร่างที่นั่งนิ่งอย่างสงบ เผยให้เห็นความเยือกเย็นที่แผ่ออกมา

เขาเป็นชายหนุ่มที่ยังอ่อนวัย ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น รูปคิ้วทอดยาวรับกับสันจมูกได้อย่างลงตัว

โครงหน้าชัดเจนและคมเข้ม ดูน่าเกรงขามและเปี่ยมด้วยเสน่ห์

เขายังคงสวมชุดเกราะดำเมื่อสามวันก่อน

จริงสิ เขานั่งนิ่งเช่นนี้มาเป็นเวลาสามวันแล้ว

นี่คือสามวันที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเขา

ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนแวบผ่านเข้ามาในความคิดของเขา

ราวกับเป็นความฝันที่เต็มไปด้วยสีสันอันวิจิตรพิสดาร แต่กลับสมจริงอย่างมาก

สมจริงเสียจนเขาแทบจะคิดว่าตัวเองในตอนนี้ กำลังอยู่ในความฝัน

สายลมเย็นพัดผ่านลานบ้าน ใบไม้ไหวพลิ้วส่งเสียงแผ่วเบา

ทั้งที่ไม่ได้ทำอันใดเลย แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก

เคยหลงทางอยู่ในแดนภังคะ บาดเจ็บสาหัส แต่ยังคงก้าวเดินไม่หยุดเป็นเวลาสิบวันสิบคืนโดยไม่หลับไม่นอน แต่แม้กระทั่งตอนนั้น ก็ยังไม่เคยรู้สึกเช่นนี้

เขาปิดตาลง ความคิดในสมองคล้ายกำลังฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ

ผ่านไปนาน เขาจึงลืมตาขึ้น

ในเวลานั้นขอบฟ้าทางตะวันออกเริ่มปรากฏแสงเรืองรองจางๆ

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะ สายตากวาดมองสิ่งของที่อยู่บนนั้นอย่างช้าๆ

ด้วยสถานะในปัจจุบันของเขา ทุกสิ่งที่เขาใช้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องแต่งกายหรือสิ่งของ ล้วนแต่ยอดเยี่ยมอย่างมาก

พู่กันด้ามนี้ แม้คุณภาพจะดีเยี่ยม แต่ดูเหมือนจะเป็นของเก่า มีร่องรอยแห่งกาลเวลาปรากฏให้เห็น

แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ค่อยน่าสนใจเลยจริงๆ

เขาหยิบพู่กันขึ้นมา

ความเย็นแผ่ซ่านสู่ปลายนิ้ว แต่สัมผัสกลับลื่นไหลและจับถนัดมืออย่างน่าประหลาด

ในชั่วขณะนั้น เขาเหมือนจะนึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นของมือนางที่วางลงบนหลังมือของเขา

“ต้องจับแบบนี้สิ”

นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของการดูแคลนหรือความไม่พอใจจากเขาเลย

แม้ในตอนนั้นมือของเขาจะเต็มไปด้วยรอยแผลบวมแดงและรอยแตกจากความหนาวเย็น

เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะใช้มืออีกข้างลูบเบาๆ บนหลังมือข้างขวาที่จับพู่กัน มุมปากโค้งงอเล็กน้อย

แต่รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงรายงานอย่างระมัดระวังขององครักษ์

“ใต้เท้า วันนี้ฝ่าบาทจะเสด็จไปยังสวนซินหลี่ ท่านจะร่วมขบวนเสด็จด้วยหรือไม่”

ในจวนสกุลมู่แห่งนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ถูกเรียกว่าฝ่าบาท

องค์หญิงใหญ่

เมื่อได้ยินคำนี้ มู่ชิงเห่อกระชับมือแน่นขึ้น

พู่กันที่เพิ่งจุ่มหมึกจนชุ่มหยุดค้างอยู่กลางอากาศ หยดหมึกหยดหนึ่งร่วงลงมาและแผ่กระจายออกเป็นวงสีดำอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปชั่วครู่ สีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติ เขาเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นออกไป

จากนั้น ในที่สุดเขาก็เริ่มเขียน

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าอย่างมาก สีหน้าบ่งบอกถึงความตั้งใจอย่างยิ่ง ทว่ามือที่สามารถแบกรับน้ำหนักพันชั่งได้ กลับสั่นไหวเล็กน้อยในตอนนี้

เมื่อวาดเส้นสุดท้ายเสร็จ ริมฝีปากของเขาก็ซีดเผือดจนไร้สีสัน

ทว่าดวงตาคู่นั้น ยังคงลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

“ใต้เท้า?”

คนด้านนอกเร่งเร้าขึ้นอีกครั้งอย่างกล้าหาญ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ใต้เท้าขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือโดยไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ในใจพวกเขา

ย่อมอดกังวลไม่ได้

จนกระทั่งต้องยกองค์หญิงใหญ่มาอ้าง ถึงจะได้ผลอยู่บ้าง

มู่ชิงเห่อก้มมองตัวอักษรนั้น

“เยว่”

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง และเมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ทั้งหมดในดวงตาของเขาก็จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเฉียบคมและเย็นเยือก

“ไป เตรียมทหารเอกหนึ่งร้อยนาย ติดตามไปด้วย”

การที่องค์หญิงไปยังสวนซินหลี่ นั้นเป็นเรื่องปกติ ซึ่งโดยปกติมักไม่จัดขบวนใหญ่โต และแทบจะไม่พาทหารอารักขาติดตามไปด้วย

ทหารเอกหนึ่งร้อยนาย เพิ่มเขาไปอีกคนก็เพียงพอแล้ว

เพียงพอที่จะ…ปิดเส้นทางรอดของนาง

…

ไม่นานนัก จากสวนซินหลี่ก็มาถึงหอบรรพกษัตริย์

มู่ชิงเห่อได้รับสารขอความช่วยเหลือจากนางถึงสามครั้ง

สิบสามผู้พิทักษ์เยว่ถูกล่อออกจากที่มั่น ผู้ติดตามข้างกายนางได้ถูกกักตัวอยู่ที่อื่น

สิ่งเดียวที่นางพึ่งพาได้ในตอนนี้ มีเพียงเขาเท่านั้น

แต่เขาไม่ได้ขยับตัว เพียงแต่บดขยี้สารเหล่านั้นจนแหลกละเอียด

เขารู้ว่าชีหานพยายามสุดกำลังที่จะกลับมาให้ทัน รู้ว่ามีหลายคนพยายามช่วยนางออกมา

เขาทำเป็นไม่รับรู้สิ่งใด

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปพอสมควร ในที่สุดเขาถึงพาคนไปดับไฟและช่วยชีวิต

แต่…จะมีใครให้ช่วยอีกเล่า?

ใต้เปลวเพลิงที่ลุกโชน แม้แต่กระดูกก็ไม่หลงเหลือ

มู่ชิงเหอนัยน์ตาแดงก่ำท่ามกลางเปลวเพลิงและซากปรักหักพังในการค้นหาเป็นเวลานานแสนนาน

ในที่สุด ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและฝุ่นก็ทรุดลงคุกเข่าด้วยความหมดหวัง และหมดสติไปในที่สุด

เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงอวี่เฉิงก็อยู่ที่นั่นด้วย

“ใต้เท้ามู่”

บนใบหน้าของเจียงอวี่เฉิง ไม่มีร่องรอยแห่งความโศกเศร้าดังเช่นเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น เขามองลงมา พลางจ้องมองมู่ชิงเห่อด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยการเย้ยหยัน

“เจ้าควรรู้ไว้ ตั้งแต่นี้ไป เจ้าไม่ได้เป็นคนของนางอีกแล้ว”

มู่ชิงเห่อนิ่งเงียบไปนาน

แต่สุดท้ายเขายิ้มบางๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเจียงอวี่เฉิง

เขาพยักหน้าและพูดขึ้น

“เข้าเข้าใจ”

แต่ไหนแต่ไรมาเข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น

เขาไม่มีโชคเช่นนั้น แม้แต่ความปรารถนาเลือนราง ก็ไม่กล้าคิดอีกต่อไป

…

เพลิงไหม้ครั้งนั้นได้กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมู่ชิงเห่อ

ทุกวันทุกคืนฉากในวันนั้นยังคงปรากฏอยู่ในความคิดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาถูกทรมานเช่นนี้อย่างต่อเนื่อง จนแทบเสียสติ

กระทั่งเมื่อเดินทางไปเย่าเฉิน และได้พบกับเด็กสาวคนนั้น สถานการณ์จึงเริ่มเปลี่ยนไป

เขาเห็นดวงตาคู่นั้นซึ่งคุ้นเคยอย่างมาก แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกหน้า

สิ่งที่แตกต่างที่สุดคือสายตาของนางยามมองมาที่เขา

ทั้งประหลาดใจ คลางแคลงใจ และไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

มู่ชิงเห่อกลับทำทีเป็นไม่รับรู้อันใด

หลังจากนั้นเปลวเพลิงในความฝันของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาคู่หนึ่ง

เขาได้ยินเสียงของนางเอ่ยถามด้วยความแค้นว่า

“มู่ชิงเห่อ เจ้าบังอาจหักหลังข้า!”

แต่ละคำที่นางเอ่ย ราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงในกระดูกและเลือด ทุกคมมีดล้วนโชกไปด้วยเลือด

เขากุมหน้าอกของตนเองไว้ และทรุดตัวลงด้วยความสิ้นหวังและหมดอาลัย

“ฝ่าบาท…ข้า…”

ไม่ได้ทำ

แต่ถึงแม้จะอยู่เพียงลำพัง แม้กระทั่งในความฝัน เขาก็ไม่กล้าพูดคำนี้ออกมา

เขาคิดว่า ฝันร้ายครั้งนี้ คงต้องรอให้นางมาเป็นคนทำลายด้วยตัวเอง

หากนางสามารถลงมือสังหารเขาด้วยมือของนางเองก็คงจะดีที่สุด

…

ในที่สุดเขาก็รอจนถึงวันนี้

คมดาบเย็นเยียบและแหลมคมแทงทะลุเนื้อ เขารับรู้ได้ถึงเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกจากร่างกาย สิ่งที่ผ่านไปพร้อมกันยังมีความร้อนและพลังชีวิต

แต่เขารู้สึกดียิ่งนัก

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีช่วงเวลาใดที่จะดีไปกว่าช่วงเวลานี้อีกแล้ว

เขาได้เห็นนางตื่นขึ้น ได้เห็นการกลับมาของนาง และได้เห็นว่านางกำลังจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของตน

ในฐานะเสินสื่อลำดับที่หนึ่ง เขาดูเหมือนจะมีชีวิตยืนยาวนัก

เสมือนอยู่ในตำแหน่งสูงสุด มีอำนาจเหนือผู้ใด

แต่ดูเหมือนว่า มีเพียงสิบกว่าปีที่อยู่ในเทียนลิ่งเท่านั้นที่เขารู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอย่างแท้จริง

ทั้งชีวิตของเขา เหมือนกับต้องเผชิญกับฝันร้ายอันยาวนาน

มีเพียงบางช่วงเวลาเท่านั้นที่มาพร้อมความอบอุ่น

แม้จะน้อยนิด แต่กลับเพียงพอที่จะปลอบประโลมชีวิตนี้ได้

เพราะเหตุนี้ เขาจึงเต็มใจเลือกทำทุกสิ่ง

สายตาของเขาเริ่มเลือนราง และใบหน้านั้นก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาไม่อาจมองเห็นได้อีกต่อไป

เขาหัวเราะขึ้น

โชคดีที่ในที่สุด เขาก็ถือว่าได้ตายอย่างคุ้มค่าและได้สิ่งที่ปรารถนาอย่างแท้จริง

ดียิ่งนัก

……………