ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1129 เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น / ตอนที่ 1130 เจ้าจะหนีไปไหน!

ตอนที่ 1129 เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น / ตอนที่ 1130 เจ้าจะหนีไปไหน!

ตอนที่ 1129 เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

พอเขามัดคนทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอกก็สลายหายไปทันที

คนชุดดำพวกนั้นมองพวกของเซี่ยเฉียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

ในหมู่คนเสื้อดำพวกนั้นมีบางคนที่กลืนยาพิษที่ซ่อนไว้ในปากฆ่าตัวตายไปเสียตั้งแต่ทีแรกแล้ว ส่วนพวกที่เหลือสิบกว่าคนที่ไม่สามารถฆ่าตัวตายได้ทันก็ถูกเซี่ยผิงกั่งจับตัวไว้ได้ก่อน

“ศิษย์ ศิษย์พี่ใหญ่…ท่านเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศได้อย่างไร!” เซียวอวี้หรงรู้สึกงุนงงไปหมดแล้ว

เซี่ยเฉียวจับตัวรถม้าไว้ด้วยใบหน้าซีดเซียวพลางเอ่ยช้าๆ “เป็นภาพลวงตาทั้งนั้น…”

แทนที่จะเรียกว่าหมอกก็น่าจะเรียกว่าไอหยินมากกว่า

วิญญาณที่ทรงพลังบางตนสามารถเปลี่ยนบ้านของตนเองให้กลายเป็นภาพลวงตาต่างๆ นานาได้ ภาพลวงตาเหล่านี้ไม่มีอยู่จริง จริง ๆ แล้วพวกเขาแค่ใช้กลิ่นอายและปัจจัยลึกลับอื่นๆ เช่น บรรยากาศและแสงเงาต่างๆ แสดงภาพพิเศษนั้นออกมาต่อหน้าต่อตาผู้คน

นางมีความสามารถเรียกลมเรียกฝนแบบนั้นได้ที่ไหน

ก็แค่วิญญาณรวมพลังกันช่วยเหลือนางเท่านั้น

เวลานี้เซี่ยเฉียวเก็บเหล่าวิญญาณทั้งหมดกลับมาแล้ว

การควบคุมให้วิญญาณจัดการกับคนเป็นนั้นไม่เหมือนกับการควบคุมวิญญาณให้จัดการวิญญาณด้วยกันเอง ดังนั้นเวลานี้นางจึงเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง สองมือของนางสั่นเทา แต่ก็ยังพยายามทำสีหน้าท่าทางเพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบไว้อย่างดีที่สุด

เซียวอวี้หรงและซังโหยวเองก็ดูไม่ออก พวกเขาเพียงแต่รู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่เก่งกาจที่สุด

แล้วก็เป็นตอนที่เซี่ยเฉียวกำลังที่จะยืนหยัดตัวเองไว้ไม่ได้อีกต่อไป จ้าวเสวียนจิ่งก็ยื่นมือมาประคองเอวของนางไว้

“……”

“???”

“!!!”

ศิษย์น้องทั้งสามมองตาค้างด้วยความงุนงง

ความจริงแล้วจ้าวเสวียนจิ่งต้องการที่บอกว่า แม้ว่าจะมีศัตรูอยู่มาก แต่หากต่อสู้ไปจนถึงที่สุดก็อาจจะไม่แพ้ก็ได้ เขาได้ยิงพลุไฟสัญญาณออกไปแล้วตั้งแต่แรก แค่ต้องถ่วงเวลาออกหน่อยเท่านั้น การจะรักษาชีวิตจึงไว้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

เพียงแต่ตอนนั้นการต่อสู้ติดพัน เขาจึงไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกมาได้

แน่นอนว่าการที่เซี่ยเฉียวให้ความช่วยเหลือนั้นช่วยประหยัดแรงพวกเขาไปได้มาก ทั้งยังเหลือชีวิตพยานไว้เป็นจำนวนมากด้วย เรื่องนี้จึงราบรื่นง่ายดายขึ้นหน่อย

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งเป็นทุกข์ หลังจากที่เขาจับเอวของเซี่ยเฉียวไว้แล้ว เขาก็อุ้มนางขึ้นมาก่อนจะนำตัวนางไปวางไว้บนรถม้า

ส่วนที่เหลือก็ซีดขาวไปหมดแล้ว

“ศิษย์พี่ใหญ่เป็นอะไรไป หนักหนามากไหม” พวกเซียวอวี้หรงเองก็เพิ่งจะรู้สึกตัว และรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ท่าทีของแต่ละคนกลับกลายเป็นแสดงความเป็นห่วงขึ้นมาทันที

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก เล็กน้อยเท่านั้น”

นางไม่ได้เป็นลมไปจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

นางแค่เหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น ได้พักผ่อนก็จะดีขึ้นเอง

“รัชทายาท พรุ่งนี้เช้าท่านรีบกลับไปก่อนเถอะ ส่วนศิษย์พี่ใหญ่…ในเมื่อรับปากวิญญาณเอาไว้แล้ว จะกลับคำพูดก็คงไม่ได้ หากอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้า พวกเราจะพาศิษย์พี่ใหญ่เข้าไปในหมู่บ้านใกล้ๆ แล้วจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยสักวัน” ซังโหยวเอ่ยหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่สักพัก

คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่รัชทายาท ยิ่งเขาอยู่ข้างนอกนานเท่าไรก็จะยิ่งเสี่ยงอันตรายมากเท่านั้น

วันนี้พวกเขามากันหกเจ็ดสิบคน หากพรุ่งนี้มากันห้าหกร้อยเล่า?

แน่นอนว่าการจัดการกับคนจำนวนมากขนาดนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่?

“รัชทายาทไม่เพียงแต่จะต้องรีบกลับไปเท่านั้น แต่หลังจากที่กลับไปแล้วก็ไม่ควรที่จะอยู่ในจวนรัชทายาทนอกวังหลวงอีก และควรจะกลับไปอยู่ในวังตะวันออกจึงจะสามารถรับประกันความปลอดภัยได้!” เซียวอวี้หรงเอ่ย

เจียงจิ้นลู่เองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ในกำแพงวังหลวงมีองครักษ์มากมายจึงไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต แต่การซ่อนตัวในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

รัชทายาทชอบทำอะไรตามใจตัวเอง เขามักจะไปโน่นมานี่ไปทั่ว แต่ก็ใช่ว่าเขาจะโชคดีไปได้ตลอด

จ้าวเสวียนจิ่งแผ่รังสีเย็นเยียบออกมาทั่วร่าง

จะให้เขาทิ้งภรรยาแล้วกลับวังหลวงไปคนเดียว?

ทำไมในใจเขาถึงได้รู้สึกผิดปกติอย่างนี้

แววตาที่จ้าวเสวียนจิ่งมองชายชุดดำพวกนั้นดำมืดขึ้นมาก เขาขบฟันเอ่ย “ข้าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสว่างองครักษ์ก็จะมาถึงกันแล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ใต้เท้าเซี่ย หลังจากกลับไปแล้ว ข้ามอบหมายให้เจ้าเป็นคนจัดการคนพวกนี้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการอะไรก็ตาม เจ้าจะต้องทำให้พวกมันพูดออกมาให้ได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใคร!”

หากเขารู้ว่าหมาตัวไหนที่มันใจกล้าบ้าบิ่นไม่กลัวตายขนาดนี้แล้วล่ะก็…หึ!

ตอนที่ 1130 เจ้าจะหนีไปไหน!

รัชทายาทอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง เซียวอวี้หรงและคนอื่นๆ ไม่กล้าที่จะยั่วโมโหอะไรเขาอีก จึงได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะโน้มน้าวเขาไปทันที

เซี่ยเฉียวก็ดูเหมือนคนป่วย หลังจากผ่านที่ไปสักพักนางก็เข้าไปพักผ่อนข้างในรถม้า ส่วนอีกทางด้านหนึ่งสะใภ้ไช่โผล่หน้าออกมาจากรถม้าด้วยสีหน้าอาการที่เรียกได้ว่าไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ นางถึงขนาดดูตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ?

เจียงจิ้นลู่สงสัยใคร่รู้ในตัวของสะใภ้ไช่นัก

เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นคนตายที่มีชีวิตที่เขาเห็นเป็นคนแรก

เขารวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยกับนาง “เมื่อคืนเกิดเรื่องน่ากลัว ซ้อใหญ่ไม่ได้ตกใจใช่ไหม”

เขาพูดจบก็อดที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้ สะใภ้ไช่ตอนนี้อยู่ในใบหน้าของเมิ่งจี๋ฟังนี่ มันทั้งแปลก อ่อนเยาว์ และดูดีเล็กน้อย…

สะใภ้ไช่ดูเหมือนจะพึงพอใจในรูปลักษณ์ของนางตอนนี้เหมือนกัน พอนางได้ยินที่เจียงจิ้นลู่ถามก็ยิ้มน้อยๆพลางส่ายหน้า “ไม่หรอก ครึกครื้นดีนะ”

“ครึกครื้น?” มุมปากเจียงจิ้นลู่กระตุกเล็กน้อย เขานึกว่าตนเองได้ยินผิดไปด้วยซ้ำ เขาจ้องหน้าสะใภ้ไช่ แต่กลับเห็นนางพยักหน้าสำทับ เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยความงุนงง “เมื่อคืนมีคนตายตั้งมาก…”

“แต่ทุกวันก็ต้องมีคนตายอยู่แล้วไม่ใช่หรือ” สะใภ้ไช่เอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ “ข้าเองก็ตายไปแล้วนี่?”

เจียงจิ้นลู่เข้าใจได้ในทันที

นี่ถึงได้เรียกว่าการสิงร่าง เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว จิตใจก็เปลี่ยนไปด้วย

ในสายตาของนาง ไม่ว่าเมื่อคืนจะมีคนตายมากมายแค่ไหน แต่นางก็ยังเป็นคนที่ตายไปแล้วหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น

โชคยังดีที่นางไม่ได้มีจิตใจชั่วร้าย ไม่ได้มีความคิดที่จะทำร้ายเมิ่งจี๋ฟัง เพราะหากนางไม่ให้ความร่วมมือขึ้นมา ชีวิตของเมิ่งจี๋ฟังนี้ก็คงจะไม่รอดแน่นอน

เจียงจิ้นลู่รู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย

ตอนที่สะใภ้ไช่ผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ นางจะต้องเป็นฮูหยินธรรมดาๆ คนหนึ่งแน่ๆ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าพอตายไปแล้ว นางจะเป็นไปมากขนาดนี้

ไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาตายไปแล้วจะกลายเป็นคนอย่างไร

สะใภ้ไช่ไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เลย นางยังถึงขนาดรู้สึกตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ

นางเองก็รู้ว่าการที่นางจะเข้าสิงร่างใครได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นนางจึงพยายามทนุถนอมเวลานี้ไว้ให้มากที่สุด

ตัวอย่างเช่นตอนที่เจียงจิ้นลู่กำลังทำงาน มีหลายครั้งที่นางอยากจะยื่นมือเข้าไปแทรก แต่เมื่อคิดดูแล้วนางก็เลือกที่จะหยุด แต่นางก็ไม่ได้จงใจที่จะทำให้คนอื่นลำบาก การมีอยู่ของนางนั้นก็ไม่ได้ต่างไปจากตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่มากนักคือไม่ได้มากมายอะไร ถ้าหากเซี่ยเฉียวไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย เซี่ยผิงกั่งและคนอื่นก็คงจะลืมนางไปแล้ว

ไม่กี่ชั่วยามต่อมาฟ้าก็สว่าง กองทหารองครักษ์ของรัชทายาทก็มาถึงแล้ว

เซี่ยเฉียวได้พักผ่อนไปพอสมควร สีหน้าของนางจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย

เพียงแต่หลังจากที่นางลงจากรถม้าแล้ว นางก็ได้พบเข้ากับเซี่ยอวี้หรงที่เข้ามาหาด้วยความเป็นห่วงกำลังอยู่ในอาการตกตะลึง

เขามองนางอย่างนิ่งงัน

เซี่ยเฉียวเองก็ยังรู้สึกสับสนอยู่บ้าง แข้งขาของนางยังอ่อนแรง เมื่อเห็นท่าทางตกใจของเซียวอวี้หรงนางก็ขมวดคิ้วถามทันที “เกิดอะไรขึ้นอีกหรือ”

เซียวอวี้หรงตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง

ความรู้สึกคุ้นเคยปรากฏขึ้นในใจเขา

ดวงตาคู่นี้ของศิษย์พี่ใหญ่…เหมือนกับว่าเขาเคยเห็นดวงตาคู่นี้ที่ไหนมาก่อน…

หรือจะพูดว่าใบหน้าครึ่งซีกบนของศิษย์พี่ใหญ่…

เซียวอวี้หรงอ้าปากเล็กน้อย เขานึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน…

ในเวลาเดียวกันนั้นเองที่เซี่ยผิงกั่งเดินเข้ามาพอดี

เขากำลังจะนำตัวชายชุดดำพวกนั้นกลับไปสอบปากคำ ก่อนที่เขาจะออกเดินทางจึงได้มาบอกกล่าวกับปรมาจารย์ เวลานั้นเขากำลังวิ่งมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ตอนที่เขายังอยู่ไกลๆ รอยยิ้มนั้นก็ยังคงอยู่ แต่พอเขามาอยู่ตรงหน้าเซี่ยเฉียวแล้ว สีหน้าของเขาก็ราวกับจะกินคนอย่างไรอย่างนั้น…

เซี่ยเฉียวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

ทันใดนั้นนางก้นึกถึงใบหน้าของตนเองขึ้นมาจึงได้ปิดบังใบหน้าไว้แล้วรีบหมุนตัวขึ้นรถม้า

จากนั้นขณะที่ศีรษะของนางเข้าไปในรถม้าได้แล้ว แต่หลังของนางกลับถูกเซี่ยผิงกั่งคว้าเอาไว้เสียก่อน “เจ้าจะหนีไปไหน!”

“……” เซี่ยเฉียวหัวใจไหววูบ แย่แล้ว เขาจะต้องรู้อะไรแล้วแน่ๆ!