ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1163 ใช้หมดแล้ว / ตอนที่ 1164 ศิษย์น้องจึงจะเป็นมืออาชีพ

ตอนที่ 1163 ใช้หมดแล้ว / ตอนที่ 1164 ศิษย์น้องจึงจะเป็นมืออาชีพ

ตอนที่ 1163 ใช้หมดแล้ว

เซี่ยเฉียวพยายามก้มหน้าให้มากที่สุด นางสวมหมวกคลุมหน้ามาด้วย แต่งตัวดูแล้วประหลาดมาก

พอนางมา เซี่ยผิงกั่งก็มองนางอย่างดุร้ายไม่วางตา

หลายคนในศาลตัดสินคดีเคยเห็นปรมาจารย์โม่มาแล้ว และยังรู้ด้วยว่านักพรตที่เซี่ยผิงกั้งให้ความเคารพมากที่สุดก็คือคนผู้นี้ เมื่อก่อนพวกเขาก็ยังเห็นว่าเซี่ยผิงกั่งสุภาพนอบน้อมต่อหน้าปรมาจารย์ท่านนี้ แต่ตอนนนี้จู่ๆ เขาก็มีท่าทีเปลี่ยนไป?

“ใต้เท้า หรือว่าปรมาจารย์ท่านนี้พูดอะไรไม่เป็นมงคล?” ใครบางคนที่ใจกล้าอดเอ่ยปากถามเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆ ไม่ได้

คนในศาลตัดสินคดีอย่างพวกเขาเป็นผู้ชายอกสามศอกกันทั้งนั้น ปกติพวกเขาก็มักจะสุมหัวอยู่ด้วยกัน พูดจาไม่ได้มีพิธีรีตรองอะไรอยู่แล้ว

แน่นอนว่าต่อหน้าเซี่ยผิงกั่ง พวกเขายังคงต้องเก็บสีหน้าอาการในระดับหนึ่ง อารมณ์ของเซี่ยผิงกั่งในตอนนี้ดูน่ากลัวเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะหงุดหงิดโมโหง่าย

เซี่ยผิงกั่งขึงตากลับไปอย่างดุร้าย “ข้าเห็นว่านักพรตผู้นี้ใจเสาะเหมือนหนู ข้าไม่ชอบ!”

“ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่านางมีความสามารถมากไม่ใช่หรือ” คนผู้นั้นพูดออกมาแล้วก็ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจที่จะตามใจเซี่ยผิงกั่ง เพราะถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นหัวหน้าเขา ก็คงต้องไว้หน้าเขาบ้าง “แต่ที่ใต้เท้าพูดก็ถูก องครักษ์ข้างกายรัชทายาทก็มักจะบอกว่าปรมาจารย์โม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ถึงอย่างไรปรมาจารย์โม่ก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่เทพเซียนที่ไหน นางจะน่าทึ่งอย่างที่พวกเขาพูดกันได้อย่างไร อีกอย่าง…”

ชายผู้นั้นพูดและยิ้มอย่างชั่วร้าย “คนอื่นๆ ก็พูดกันไม่ใช่หรือว่าปรมาจารย์โม่อาศัยความสัมพันธ์ที่มีกับรัชทายาทจึงสามารถหลอกลวงคนอื่นได้…”

เจ้าหน้าที่ที่ศาลตัดสินคดียังไม่ค่อยได้เห็นความสามารถของโม่ชูเซิงมากนัก

เขาแค่รู้ว่าคนผู้นี้เก่งกาจ ไม่อาจที่จะยั่วยุเท่านั้น

แต่พอเขาพูดเช่นนั้นออกมา เซี่ยผิงกั่งก็หน้าทะมึนขึ้นมาทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะ”

คนผู้นั้นชะงักไปทันที เขารู้ว่าสีหน้าท่าทางของเซี่ยผิงกั่งนั้นแปลกนัก

“ใต้เท้า?” เขารู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อย

“เจ้าว่าโม่ชูเซิงเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงหรือ” ร่างสูงของเซี่ยผิงกั่งเผชิญหน้ากับคนที่อยู่ตรงหน้า เขาแค่นเสียงเย็น “เมื่อก่อนข้าพูดอย่างนั้นหรือ ดูท่าว่าเจ้าจะสงสัยในคำพูดของข้า แปลว่าไม่เชื่อใจข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”

“……” ไม่นะ ไม่ใช่อย่างนั้นจริงๆ “ใต้เท้า ข้าน้อยแค่บอกว่าปรมาจารย์โม่ผู้นั้น…”

“แถมยังกล้าอาศัยบารมีของรัชทายาท เจ้านี่ใจกล้าไม่เบาเลย” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเล็กน้อย เขาเรียกคนมาทันที “ข้าจะโบยเจ้าสักกี่ทีเพราะความผิดนี้ ยินยอมหรือไม่”

ชายผู้นั้นตัวแข็งทื่อไปทันที

ไม่…ยิน…ยอม?

เขาพูดถึงรัชทายาทแค่ประโยคเดียวเท่านั้น มันนับเป็นการอาศัยบารมีรัชทายาทได้ด้วยหรือ

แต่เมื่อเห็นท่าทางที่น่ากลัวของเซี่ยผิงกั่ง เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก และปล่อยให้คนลากตัวออกไปอย่างยอมรับชะตากรรม

คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโชคดีเล็กน้อย โชคดีที่พวกเขาไม่โง่ แม้ว่าพวกเขาเห็นว่าเซี่ยผิงกั่งและปรมาจารย์โม่ดูเหมือนจะมีการทะเลาะวิวาทเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่กล้าผลีผลามว่ากล่าวปรมาจารย์โม่

ปรมาจารย์คนนี้เป็นที่เคารพนับถือของผู้สูงศักดิ์หลายคน นางเองก็เคยแทรกมือเข้ามาช่วยในบางคดีก่อนหน้านี้ ต่อให้พวกเขาไม่เคยเห็นความเก่งกาจของนางด้วยตาตัวเอง แต่เขาก็ไม่ควรที่จะพูดจาว่าคนอื่นลับหลัง

เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงออกมา จากนั้นก็เดินไปทางเดียวกับเซี่ยเฉียว

นางเป็นน้องสาวของเขา ต่อให้เขาจะขัดหูขัดตานาง เขาก็จะเป็นคนพูดเอง จัดการนางเอง เกี่ยวอะไรกับคนอื่นด้วย

“ปรมาจารย์ ข้ายังไม่เคยเห็นหีบสมับัติขนาดใหญ่สองใบที่ท่านขุดขึ้นมาได้เลย เมื่อไรท่านจะให้ข้าได้เห็นบ้าง” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยหลังจากที่เดินเข้าไปใกล้แล้ว

สีหน้าของเซี่ยเฉียวแข็งทื่อไปทันที

นางรู้อยู่แล้ว…

“ช่างบังเอิญเหลือเกิน ใต้เท้าเซี่ย ข้าใช้หมดแล้ว…” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ ท่าทางของนางเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน นางแสดงละครเก่งกว่าเซี่ยผิงกั่งมาก

เมื่อเซี่ยผิงกั่งเผชิญหน้ากับท่าทางของเซี่ยเฉียวเช่นนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเรื่องที่โม่ชูเซิงก็คือน้องสาวของเขาจะกลายเป็นเพียงเรื่องที่เขาฝันไปอย่างนั้น มันยิ่งดูเหมือนไม่ใช่ความจริงเข้าไปทุกที

ตอนที่ 1164 ศิษย์น้องจึงจะเป็นมืออาชีพ

เซี่ยผิงกั่งใจลอยอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่เขาได้สติกลับมาก็เกือบที่จะกลัวนางแล้ว

“หีบสองใบ ใช้หมดแล้ว? เจ้าเอาทองคำพวกนั้นไปหลอมสร้างบ้านหรืออย่างไร” เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า “ช่างล้างผลาญจริงๆ รัชทายาท…”

เซี่ยผิงกั่งพูดไปได้แค่ครึ่งหนึ่งก็รู้ตัวว่าเขาจะหลุดปากออกไปไม่ได้ และเปลี่ยนเรื่องทันที “ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว ท่านอายุมากแล้ว ไม่รู้จักเก็บออมเงินทองไว้ใช้ยามแก่ชราบ้างหรือ”

เขาไม่สงสัยในคำพูดของเซี่ยเฉียวเลย

นังหนูนี่เป็นคนใช้เงินเก่ง ตอนที่นางอยู่ในบ้านตระกูลเซี่ย ค่าใช้จ่ายของคนทั้งบ้านยังไม่เท่ากับค่าใช้จ่ายของนางคนเดียว

แต่ค่าใช้จ่ายเหล่านั้นก็จำเป็นเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ยาพวกนั้น ถ่านไฟและเสื้อผ้าของนางในฤดูหนาว รวมถึงโสม รังนก สุราชั้นดีที่นางดื่มพวกนั้นด้วย…

นางไม่สามารถลดมาตรฐานการใช้ชีวิตได้ มิฉะนั้นสุขภาพร่างกายของนางก็จะอ่อนแอ

เดิมทีเขาคิดว่าคิดว่าหีบใหญ่สองใบนั้นคงอยู่ได้ไปได้สักระยะ นึกไม่ถึงว่า จะเร็วขนาดนี้…

ดูท่าแล้ว ตอนที่นางอยู่บ้านตระกูลเซี่ยก็คงประหยัดมากแล้ว?

“มันเป็นลาภลอย ข้าจะใช้มันคนเดียวได้อย่างไร ครึ่งหนึ่งก็เอาไปใช้ทำบุญกุศลแล้ว” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก นางไม่กลัวว่าเซี่ยผิงกั่งจะไปตรวจสอบ

นางเองก็รู้ว่าเงินปิดปากเล็กน้อยที่นางนั้นน้อยไปหน่อย พี่ชายใหญ่ของนางตั้งใจมากกับเงินสินเดิมของนาง แต่ไม่มีเงินก็คือไม่มีเงินจริงๆ มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้นี่?

นางแบ่งเงินครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่นั้นมาเก็บไว้ให้น้องชายและน้องสาวของนาง ส่วนหนึ่งเก็บไว้เป็นเงินทุนสำหรับหอส่องชะตา ที่เหลือส่วนเล็กๆ นางมักจะใช้ไปซื้อปากกา หมึก กระดาษ และหินหมึก ยามที่ต้องส่งวิญญาณนางก็ต้องใช้เงินอย่างเลี่ยงไม่ได้ เงินที่เหลือจึงไม่ได้มีมากนักแล้ว

ยกตัวอย่างเช่นฟู่ฮั่นเหวินที่ตายในส่วนแปดทิศผู้นั้น ถึงอย่างไรเขาก็อยู่ในภาพวาดของนาง ดังนั้นตอนที่นางทำพิธีฝังเขาจึงต้องทำพิธีดีๆ ให้เขาหน่อย

นางยังต้องส่งเขาไปเกิดตอนเทศกาลเชงเม้งด้วย

เขาเป็นวิญญาณน้ำ ตอนที่ส่งวิญญาณเขาไปเกิดใหม่ นางต้องซื้อผงทองคำ หาพู่กันดีๆ และหาหมึกที่ดีที่สุด มาคัดคัมภีร์เต๋าให้เขาไม่น้อยก่อนจะเผาไปให้เพื่อเพิ่มบุญกุศลให้ตัวเขาบ้าง…

นอกจากนี้ยังมีวัสดุยาที่ใช้ในการเตรียมน้ำตาวัวที่นางจะต้องซื้อหา และหลังจากที่บิดามารดาตระกูลฟู่และคู่หมั้นของเขาใช้น้ำตาวัวแล้วก็มีผลข้างเคียงค่อนข้างมาก นางก็อยากจะมอบสิ่งดีๆ ให้เพื่อคุ้มครองให้พวกเขาปลอดภัย…

ทั้งหมดนี้ต้องใช้เงินทั้งนั้น!

ขาดอะไรไปไม่ได้เลย!

เซี่ยเฉียวคิดถึงเรื่องพวกนี้แล้วก็รู้สึกปวดใจ แต่มันก็ช่วยไม่ได้

“ใต้เท้าเซี่ย ท่านคงจะไม่รู้ว่าข้าทำหอบรรพชนให้ตระกูลไป๋หลี่ ตอนนี้สร้างเสร็จแล้ว และกำลังเตรียมที่จะรับเด็กมาจำนวนหนึ่งและเลี้ยงดูให้เขาเป็นผู้สืบทอดของตระกูลไป่หลี่ แผนที่โลกนั้นก็เป็นผลงานของตระกูลไป๋หลี่ หากจะนับไปแล้วตระกูลเซี่ยเองก็เป็นหนี้บุญคุณตระกูลไป๋หลี่ ต่อไปใต้เท้าเซี่ยก็จะต้องช่วยดูแลเด็กๆ เหล่านั้นให้ดีด้วย…” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

“……” มุมปากเซี่ยผิงกั่งกระตุกเล็กน้อย

เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากหีบสมบัตินั้นได้ แต่ยังต้องให้กลับด้วย?

“ตระกูลไป๋หลี่…ก็แค่ภาพวาดภาพเดียวเท่านั้น แถมยังถวายให้ฮ่องเต้ไปแล้วอีกต่างหาก เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย” เซี่ยผิงกั่งไม่ยินดี

คิดว่าเขาเป็นเด็กอมมือหรืออย่างไร!

“ใต้เท้าเซี่ย…ข้ายุ่งขนาดนี้ เจ้าไม่คิดที่จะช่วยข้าหน่อยหรือ” เซี่ยเฉียวบ่นเล็กน้อย

ขอทานน้อยในเมืองหลวงมีจำนวนไม่น้อย นางวางแผนที่จะพาวิญญาณของตระกูลไป๋หลี่ไปรอบๆ และให้พวกเขาเลือกเด็กเอาเอง ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของพวกเขาด้วย

ตอนนี้นางได้เรียนรู้หลายอย่างจากตระกูลไป๋หลี่ หลังจากที่รับเด็กมาแล้ว นางค่อยหาบ้านเพื่อเลี้ยงดูพวกเขา ในบรรดาศิษย์น้องห้าคนของนาง นอกจากรัชทายาทที่มีสถานะไม่เหมาะสมแล้ว คนอื่นๆ สามารถที่จะเป็นอาจารย์ได้ทั้งนั้น

โดยเฉพาะเซียวอวี้หรง ต่อให้เขาไม่สามารถที่จะรับเด็กเหล่านั้นเป็นศิษย์โดยตรงได้ก็ไม่เป็นไร แค่เขาให้คำชี้แนะบ้างเป็นครั้งคราว พวกเขาก็สามารถนำไปใช้ได้ตลอดชีวิตแล้ว

หลังจากเรียนขั้นพื้นฐานจบแล้ว ต่อไปนางค่อยส่งมอบความรู้ของตระกูลไป๋หลี่ให้พวกเขา ก็นับว่าตระกูลไป๋หลี่มีทายาทสืบทอดแล้ว

นางเองก็อยากที่จะสอนพวกเขาด้วยตนเอง แต่มันเป็นไปไม่ได้

นางมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย ดูแลได้ไม่หมด รังแต่เป็นการทำให้ล่าช้า ศิษย์น้องเป็นอาจารย์ได้ดีกว่า