ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1205 ปากไม่เป็นมงคล / ตอนที่ 1206 บิดาและบุตรี

ตอนที่ 1205 ปากไม่เป็นมงคล / ตอนที่ 1206 บิดาและบุตรี

ตอนที่ 1205 ปากไม่เป็นมงคล

หลังจากที่เซี่ยเฉียวสารภาพกับรัชทายาทเรียบร้อยแล้ว นางก็ไปรวบรวมของจำเป็นอย่างสบายใจ

น้ำจากสวรรค์สี่ฤดูไม่ได้หายาก บ้านที่ร่ำรวยหน่อยจะมีการเก็บหิมะแรกไว้อยู่แล้วเป็นส่วนใหญ่ น้ำที่ควบแน่นเอาไว้ใช้ชงชาและมีบ่อน้ำพุร้อนที่ชานเมือง ในเวลาสองวันเซี่ยเฉียวก็รวบรวมของเหล่านี้ได้ครบถ้วน

สำหรับคัมภีร์และคาถาที่เขียนโดยพู่กันเหวินชางก็ไม่ใช่เรื่องยากเช่นกัน

เซี่ยเฉียวเพียงแต่บอกเซี่ยผิงกั่งว่ามีวิธีแก้ปัญหา แต่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

“พี่ใหญ่ ในเมื่อพวกเราก็รู้แล้วว่าฮุ่ยไท่เฟยผู้นี้คิดจะทำร้ายบิดาของตนเอง หากอย่างนั้น…มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจะต้องเตือนท่านก่อน” เซี่ยเฉียวหาเวลาพูดคุยกับเซี่ยผิงกั่งดีๆ

เซี่ยผิงกั่งได้ฟังที่เซี่ยเฉียวพูดแล้วก็มีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี “ว่ามาสิ”

“ข้าไม่รู้ว่าฮุ่ยไท่เฟยผู้นี้มีเรื่องอะไรกับราชครูมาก่อน แต่คิดว่าในเมื่อนางต้องการทำร้ายราชครูก็จะต้องคิดหาวิธีที่มั่นใจว่าจะไม่ผิดพลาดแน่…”

“อาคมนี้สามารถทำร้ายญาติทั้งหกได้ หากอาคมย้อนกลับก็จะทำร้ายญาติทั้งหกของตัวเองเช่นกัน หากนางยืนกรานจะให้ราชครูตาย ก็…เป็นไปได้มากว่านางจะเป็นคนทำอาคมนี้เอง เช่นนั้นแล้ว…” เซี่ยเฉียวชะงักไปเล็กน้อย

ไม่ว่าอาคมชั่วร้ายนี้สุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไร ราชครูก็คงต้องตาย

ก่อนหน้านี้เซี่ยเฉียวคิดว่าเป็นฝีมือของนักพรตที่อยู่ข้างกายนาง แต่ในช่วงสองวันที่ผ่านมานางรู้สึกว่า ถ้าหากนางเป็นคนชั่วร้ายก็คงไม่ให้โอกาสศัตรูหายใจ

“หากอย่างนั้นตอนที่ทำพิธีก็จะไม่สามารถช่วยชีวิต…”

“พี่ใหญ่ มันไม่เหมือนกัน หากข้าทำลายอาคมนี้ได้ ข้าก็สามารถช่วยราชครูและเด็กๆ พวกนั้นไว้ได้ครั้งหนึ่ง แต่ต่อให้ราชครูจะไม่เป็นอะไรเพราะอาคมชั่วร้ายนั้น เขาก็ต้องรับผลกรรมที่สะท้อนกลับไปอยู่ดี…ส่วนเหตุผลที่เขาจะต้องโดนอาคมสะท้อนกลับก็เพราะฮุ่ยไท่เฟยทำเรื่องชั่ว เคราะห์ภัยดังกล่าวพูดได้คำเดียวว่าเป็นการทำร้ายตัวเอง ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถทำอะไรได้”

ราชครูเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ แต่ด้วยความสัมพันธ์ทางสายเลือดเขาจึงไม่มีทางหนีพ้นได้

หลังจากที่เซี่ยเฉียวตระหนักว่าตนเองไม่สามารถช่วยราชครูได้เลยจริงๆ นางก็รู้สึกหดหู่มากเช่นกัน

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร “ข้ารู้แล้ว เจ้าพยายามให้ดีที่สุดก็แล้วกัน”

เซี่ยเฉียวรู้สึกประหลาดใจ ก่อนหน้านี้ตอนพี่ชายของนางได้ยินว่าราชครูจะมีอันเป็นไป เขามีสีหน้าย่ำแย่มาก ทำไมตอนนี้เขาจึงยอมรับง่ายๆ ได้?

เซี่ยผิงกั่งใช่ว่าจะไม่รู้สึกเสียใจ

เพียงแต่สองวันมานี้เขาไปหาราชครูเพื่อดูแลเขาและพยายามแสดงความกตัญญูอย่างดีที่สุด

หากเซี่ยเฉียวสามารถช่วยได้จริงๆ นางจะต้องทุ่มเทชีวิตเพื่อช่วยเขาแน่ ไม่มีทางทำอย่างขอไปทีเป็นเด็ดขาด ในเมื่อไม่ได้ก็คงไม่มีทางแล้วจริงๆ ก็ได้แต่ต้องยอมรับโชคชะตา

ราชครูก็นับว่าอายุยืนยาวแล้ว

ชีวิตนี้ของเขาเคยเป็นทั้งโจรและราชครูมาแล้ว ในใต้หล้านี้ไม่มีใครมีนักพรตคนไหนมีหน้ามีตาไปมากกว่าเขาอีกแล้ว

เขายังบอกราชครูว่าเขายังมีบุตรสาวอีกคนหนึ่ง แม้ว่าบุตรสาวคนนั้นคิดจะทำร้ายเขา แต่ราชครูเองก็รู้ว่าชีวิตนี้ของตนเองเคยแต่งงานและมีลูกมาแล้ว ชีวิตของเขานับว่ามีสีสันและไม่มีคำว่าเสียใจ

เขาไม่มีความทรงจำ ดังนั้นเขาจึงไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อฮุ่ยไท่เฟยบุตรสาวผู้นั้น แม้หลังจากที่เขารู้ความจริงแล้ว เขาก็เพียงแต่รู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อยเท่านั้น

“วิชาทำลายอาคมนี้จะต้องไม่ง่ายแน่นอน เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ กว่าจะอยู่มาถึงตอนนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่งงานก็แล้ว แถมยังไม่ได้มีลูกสักคน อย่าเพิ่งตายไปเสียก่อนล่ะ” เซี่ยผิงกั่งยังหลอกล้อนางได้อีก

ถึงอย่างไรคนเราก็ต้องตายอยู่แล้ว!

เขาปลงได้!

“ปากไม่เป็นมงคล” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา

ตอนที่เซี่ยเฉียวเพิ่งจะพูดจบนั้นเอง จู่ๆ พ่อบ้านก็รีบเร่งเข้ามาหาพร้อมกับนำคนมาด้วย ท่าทางเหมือนมีเรื่องสำคัญจะรายงาน

พอคนผู้นั้นเห็นเซี่ยผิงกั่งก็คุกเข่าลงทันที “ใต้เท้าเซี่ย ราชครูของเราหายไปแล้ว…”

เขาเป็นคนจากจวนราชครู?

เซี่ยเฉียวมองเซี่ยผิงกั่งด้วยความประหลาดใจ

เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วพลางเอ่ย “ข้าบอกให้พวกเจ้าอยู่กับราชครูตลอด อย่าได้ออกห่างมิใช่หรือ!”

ตอนที่ 1206 บิดาและบุตรี

คนผู้นั้นมีสีหน้าประหม่า พอเขาได้ยินน้ำเสียงของเซี่ยผิงกั่งก็ยิ่งตัวสั่น

“พวกข้าจัดให้คนคอยคุ้มครองราชครูแล้ว แต่ราชครูรู้สึกรำคาญก็เลยสั่งให้พวกเราออกไป แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก พวกเราจึงตามไปห่างๆ แต่พริบตาเดียวเขาก็หายไปเลย…”

เซี่ยผิงกั่งโกรธจนอยากจะทุบโต๊ะ

แต่ในที่สุดเขาก็ทนได้เพราะเซี่ยเฉียว

เขารีบออกไปและพาคนไปตามหาทันที

ส่วนในเวลานั้นเผิงเทียนมิ่งก็ไปถึงบ้านร้างแห่งหนึ่ง แล้วลู่อวี้ผิงก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขาพร้อมกับสายตาที่ซับซ้อนอย่างมาก

“เฮอะ อาจารย์ ไม่เจอกันนานเลยนะ” ลู่อวี้ผิงเสียดสี

เขานึกถึงเวลานั้นที่เขาตั้งใจแสวงหาเต๋าจนได้พบอาจารย์

และเห็นอาจารย์เป็นเหมือนเซียน ในใจเขารู้สึกตื่นเต้นมากก็เลยเข้าสำนัก แต่อาจารย์ก็สอนเขาอยู่ได้แค่ไม่นานเท่านั้น แล้วก็หายตัวไป

เหลือไว้แต่หนังสือกองใหญ่กองหนึ่งเท่านั้น

เขาจึงได้แต่ต้องอ่านเองเรียนรู้เอง เพราะเขาเองเป็นศิษย์พี่ใหญ่ และยังต้องดูแลศิษย์น้องอีกสองคน พวกเขาสามคนดูแลกันและกัน พวกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าในบรรดาหนังสือเหล่านั้นเล่มไหนควรอ่านไม่ควรอ่าน

พอไม่ระวังกรรมก็ตามติดตัวและต้องทนทุกข์อย่างมาก

ต่อมาพวกเขาก็พบกับบุตรสาวของอาจารย์

อาจารย์โหดร้ายกับบุตรสาวของตนเองยิ่งกว่า เขากลับทิ้งให้นางต้องระเหเร่ร่อนจนเข้ามาอยู่ในวังตามลำพัง และตกเป็นของฮ่องเต้ชราองค์ก่อน แถมยังให้กำเนิดลูกชั่วอีกคน

นิสัยของศิษย์น้องเปลี่ยนไปอย่างมาก ความหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีของนางล้วนเป็นความผิดของอาจารย์ทั้งนั้น

เผิงเทียนมิ่งดูเหมือนจะได้สติกลับมาแล้ว สายตาที่เขามองลู่อวี้ผิงเป็นสายตาของคนแปลกหน้า “เจ้าเป็นศิษย์ของข้า? วิชาหุ่นเชิดไม่เลวเลย เพียงแต่วิชาเช่นนี้ถูกพบเห็นได้ง่ายและจะถูกย้อนกลับเอาได้ง่ายๆ เช่นกัน”

“แต่อาจารย์ก็อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่หรือ” ลู่อวี้ผิงเย้ยหยัน

มันถูกย้อนกลับได้ง่ายๆ แต่ข้ากล้าพนันว่าอาจารย์จะไม่ขัดขืน

แน่นอนว่าวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น และเขาก็มาถึงแล้ว

“ไปหาศิษย์น้องกันเถอะ เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวของท่าน ก่อนตายท่านก็ควรที่จะได้เห็นนางสักหน่อย ท่านวางใจเถอะ ข้าและศิษย์น้องจะไม่ทำอะไรท่านหรอก มันไม่จำเป็น” ลู่อวี้ผิงเอ่ย

ศิษย์น้องเพียงต้องการรู้ว่าเหตุใดเขาจึงละทิ้งนางในตอนนั้นและไม่เคยได้ยินข่าวคราวใดๆ จากเขาอีกเลย

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่านางถูกคนอื่นรังแกในช่วงหลายปีนั้นและต้องการคนพึ่งพา เขาก็ยังคงจากไปโดยไม่ลังเล

เผิงเทียนมิ่งไม่ได้พูดอะไร และเดินตามลู่อวี้ผิงไป

เขาเดินไปตามบ่อน้ำจนมาถึงห้องลับใต้ดินที่มีขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง ซึ่งหรงอ๋องน่าจะเป็นคนดัดแปลงขึ้นหลังจากที่เข้าเมืองหลวงมาแล้ว สถานที่นี้ห่างไกลและภายในก็คดเคี้ยว นับว่าเป็นสถานที่หลบซ่อนที่ดีจริงๆ

ในห้องลับนั้นยังมีหน่วยกล้าตายคุมอยู่ด้วย

บุตรสาวของเขาดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริงๆ

คนนอกรู้เพียงว่าราชครูคนปัจจุบันเป็นคนเย็นชา ไม่ชอบพูดคุยหัวเราะ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าราชครูสูญเสียความทรงจำและก็ไม่มีใครกล้าถามถึงอดีตของเขา

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง

เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่พอจะคิดดีๆ ก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้…ดูอ่อนเยาว์มาก น่าจะอายุราวๆ ยี่สิบปีกว่า แต่…รูปกระดูกของนางไม่ปกติ

นางน่าจะอายุมากแล้ว ไม่รู้ว่านางรักษารูปร่างหน้าตาไว้ได้อย่างไร

“ท่านพ่อมาแล้วหรือ” ฮุ่ยไท่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางกวาดสายตามองไปตรงกลางห้องลับ

มีแท่นบูชาอยู่ที่นั่น สถานที่นี้ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายแปลกประหลาดและน่าขยะแขยงซึ่งทำให้อยากจะอาเจียน

“เจ้าคือ…ฮุ่ยเหนียง” ราชครูค้นพบชื่อนี้จากความทรงจำอันน้อยนิดของเขา

“ที่แท้ท่านก็ยังจำข้าได้” ฮุ่ยไท่เฟยเยาะ “ในเมื่อท่านจำได้ ทำไมหลายปีมานี้ท่านถึงไม่มาหาข้าเลยสักครั้ง หรือว่าสำหรับท่านแล้ว ข้าก็เป็นตัวประหลาดคนหนึ่ง ตัวประหลาดที่ทำให้ท่านหวาดกลัวหรือเกลียดชัง!”

“ทำไมพูดอย่างนั้น” ราชครูไม่เข้าใจ

เขาลืม

ฮุ่ยไท่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ดูบ้าคลั่งขึ้นมาเล็กน้อย “ท่านมันไม่มีหัวใจจริงๆ ตอนที่ข้ายังเด็ก ท่านก็มักจะออกจากบ้าน ข้ากับท่านแม่รอท่านอยู่ทุกวัน! แต่ท่านก็ปล่อยให้นางรอจนตาย พอนางตายไปแล้ว ข้าเล่า? ข้าก็ยังต้องรอ! รอแล้วรอเล่า ท่านก็ไม่เคยกลับมา!?”