ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 287 ฟุ่มเฟือยจนเป็นนิสัย / ตอนที่ 288 ความแค้นใหญ่หลวง

ตอนที่ 287 ฟุ่มเฟือยจนเป็นนิสัย / ตอนที่ 288 ความแค้นใหญ่หลวง
ตอนที่ 287 ฟุ่มเฟือยจนเป็นนิสัย

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย นางแปลกใจอยู่บ้าง “ถั่วเงินหนึ่งหมื่นเมล็ดหรือ เมิ่งจี๋ฟังรวยมากขนาดนั้นเลย”

นางทำงานลำบากตรากตรำมาสิบกว่าวันยังได้ถั่วเงินมาแค่หนึ่งพันกว่าเมล็ดเอง แถมยังถูกหักไปครึ่งหนึ่งอีก!

“แน่นอนว่าเขาไม่ได้หามาเองหรอก แต่ไหนแต่ไรเมิ่งจี๋ฟังไม่เคยสนใจจะร่ำเรียนความสามารถอะไร น้อยครั้งมากที่เขาจะลงมือหาถั่วเงินก่อน ถั่วเงินที่เขาใช้ก็เป็นของที่คนอื่นให้มาทั้งนั้น ไม่เช่นนั้นก็…ชนะเดิมพันได้มา เขาก็แค่ต้องพูดกับคนอื่นว่าตัวเองไม่มีถั่วเงิน พวกลูกน้องที่คอยตามหลังเขาก็จะเอาถั่วเงินมาถวายให้เขาแล้ว” ฉินหลิวรู้สึกรังเกียจ

“ไม่มีใครในสำนักศึกษาจัดการเขาเลยหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

“ไม่มีหรอก เมิ่งจี๋ฟังฉลาดมาก แม้ว่าเขาจะแย่งถั่วเงินของคนอื่นมาแต่เขาก็ไม่เคยออกหน้าทำเอง มือของเขาสะอาดเชียวล่ะ หากโดนลงโทษก็ไปไม่ถึงเขาหรอก” ฉินหลิวเอ่ย

เซี่ยเฉียวอิจฉาเขาแล้ว

เขามอบถั่วเงินหนึ่งหมื่นเมล็ดให้สำนักศึกษาเพื่อซื้อความสนุกเท่านั้น!

ฟุ่มเฟือยจนเป็นนิสัยโดยแท้!

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า เขาเอาถั่วเงินหนึ่งเมล็ดนี้มาแลกกับเงื่อนไขอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก

จะให้แข่งกันตัวต่อตัว นางไม่เคยกลัวอยู่แล้ว อีกอย่าง…

ดูเหมือนจะน่าสนใจมาก

ฉินหลิวมองนางด้วยความประหลาดใจ เดิมทีนางคิดว่าเซี่ยเฉียวจะกลัวหรือไม่สบายใจ แต่นางกลับเห็นความตื่นเต้นบนใบหน้าของเซี่ยเฉียว?!

“เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยกับผู้ดูแลสำนักศึกษาว่า ถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดสำหรับพวกเจ้าทั้งสองคนนั้นง่ายเกินไป ในเมื่อจะแข่งขันกัน ไม่สู้แสดงความจริงใจออกมาหน่อย ขึ้นชื่อว่าเป็นการทำกุศลก็จะต้องช่วยเหลือประชาชน ในเมืองหลวงมักจะมีผู้ประสบภัยเข้ามาลี้ภัยอยู่เสมอ เขาต้องการให้พวกเจ้าออกไปนอกเมืองช่วยผู้ประสบภัยห้าสิบคน เพื่อให้ผู้ประสบภัยทั้งห้าสิบคนรู้สึกซาบซึ้งขอบคุณ และจะต้องทำตามกฎของสำนักศึกษาด้วย ซึ่งก็คือจะใช้ได้แค่ถั่วเงินเท่านั้น ไม่สามารถใช้อำนาจและเงินของที่บ้านได้”

“นอกจากนี้ กำหนดระยะเวลาช่วยเหลือไว้ก่อนสิ้นปี ตอนนี้ก็เหลือแค่เดือนกว่าๆ แล้ว พอถึงสิ้นปีสำนักศึกษาจะเชิญผู้ประสบภัยห้าสิบคนมาให้คะแนนโดยไม่ระบุตัวตน แต่ละคนจะให้คะแนนได้มากสุดคือห้าดาว คนที่ได้รับดาวมากที่สุดก็คือผู้ชนะ” ฉินหลิวเอ่ย

เซี่ยเฉียวฟังไปก็รู้สึกว่าช่างมีลูกเล่นเยอะเสียจริง

“หากชนะแล้ว…จะได้อะไรไหม เอาถั่วเงินหนึ่งหมื่นเมล็ดนั่นมาเป็นรางวัลด้วยได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ฉินหลิวมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด “สำนักศึกษาจะชักค่านายหน้า แต่ถั่วเงินครึ่งหนึ่งจะมอบให้กับฝ่ายที่ชนะ”

“สำนักศึกษาได้ถั่วเงินไปเปล่าๆ ไม่ต้องลงแรงอะไรเลย” เซี่ยเฉียวหัวเราะ

นางก็อยากจะเปิดสำนักศึกษาบ้างแล้ว

ถั่วเงินห้าพันเมล็ดเมื่อแปลงเป็นเงินแล้วก็จะได้เงินห้าร้อยตำลึง!

เคี่ยวจริงๆ

“หากเจ้าอยากจะปฏิเสธก็ทำได้นะ ตอนที่อาจารย์มาประกาศเรื่องนี้ เจ้าก็ทำทีเป็นอ่อนแอหน่อย ร่างกายเจ้าไม่ดี ทุกคนก็รู้อยู่แล้ว…” ฉินหลิวรีบเอ่ย

เซี่ยเฉียวส่ายหน้าด้วยท่าทางจริงจัง สายตานางเป็นประกายก่อนที่ริมฝีปากบางๆ จะเอ่ย “ถั่วเงินตั้งห้าพันเมล็ด ข้าจะพลาดได้อย่างไร”

นางแปลหนังสือแปดเล่มได้ถั่วเงินมาแค่หนึ่งพัดเจ็ดร้อยเมล็ดเอง!

งานแปลนี้ค่อนข้างง่าย หากเปลี่ยนเป็นการคัดลอกหนังสือธรรมดา…

หนังสือเรียนเตรียมพื้นฐานเล่มหนึ่งคงจะได้แค่ถั่วเงินสามสิบหรือห้าสิบตำลึงเท่านั้น ไม่ง่ายเลย!

“เจ้าอยากจะเดิมพันกับซย่าหย่าอวิ๋น?” ฉินหลิวตกใจ “ซย่าหย่าอวิ๋นเข้าเรียนที่นี่มาตั้งแต่สิบขวบ นางมีถั่วเงินไม่น้อย อีกอย่างบิดาของซย่าหย่าอวิ๋นก็เป็นถึงขุนนางใหญ่ขั้นสามด้วย บรรดาท่านอาหญิงของนางล้วนแต่งงานไปกับตระกูลดีๆ กันหมด! หากนางขอซื้อถั่วเงินจากคนอื่นด้วยราคาสูง คนของเรือนหนึ่งสองสามสี่ก็คงไม่กล้าปฏิเสธนางหรอก”

ในสำนักศึกษานักเรียนไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยสถานะที่แท้จริง

แต่สถานะนี้มีติดตัวมาแต่กำเนิดจะให้ไม่สนใจเลยได้อย่างไร

ซย่าหย่าอวิ๋นก็ไม่ใช่เผยหว่านเย่ว์ที่ไร้รากไร้พื้นเพ

นางถูกฮองเฮาไล่ออกจากวังก็จริง แต่ลองดูสิว่าวันนี้ใครจะเสียดสีหรือแสดงความรังเกียจต่อหน้านาง

ตอนที่ 288 ความแค้นใหญ่หลวง

เซี่ยเฉียวย่อมรู้ดีว่าตระกูลซย่ากับตระกูลเซี่ยไม่เหมือนกัน

แม้ว่างนางกับซย่าหย่าอวิ๋นจะอยู่ชั้นเรียนอักษรรื่อเหมือนกัน แต่อนาคตของตระกูลซย่านั้นสดใสกว่า มรดกและเส้นสายที่สั่งสมมานานหลายปีไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเซี่ยจะเทียบได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นภูมิหลังของตระกูลซย่าก็ดีไม่เหมือนตระกูลเซี่ยที่เป็นโจร

“ข้าเข้าใจที่เจ้าพูดทั้งหมด แต่เมิ่งจี๋ฟังใช้ข้าเป็นชนวนวิวาทเสียแล้ว เว้นแต่ข้าจะหลบอยู่แต่ในบ้าน มิฉะนั้นแล้วซย่าหย่าอวิ๋นก็จะต้องคอยหาโอกาสระบายโทสะของนางอยู่ดี แทนที่จะถกเถียงตอบโต้กับนาง ทะเลาะกันจนปวดหัว ไม่สู้เปิดเผยเลยดีกว่า…แค่ก ยิ่งไปกว่านั้นการได้ช่วยเหลือผู้ประสบภัยก็เป็นเรื่องดี และยังมีถั่วเงินเป็นรางวัล ดังนั้นข้าจึงไม่มีความลำบากใจอะไร” เซี่ยเฉียวคิดได้แล้ว

ถั่วเงินห้าพันเมล็ด!

ใช้ได้ตั้งนานเลยนะ!

อาหารในสำนักศึกษานี้ดีกว่าในร้านอาหารข้างนอกอีก แต่ละเดือนจะมีพ่อครัวในวังมาเข้าเวร แต่อาหารพวกนั้นแพงมาก เมื่อก่อนนางก็กินไม่ลง แต่หากนางหาถั่วเงินได้มากพอล่ะก็…

นางอาจจะกินสักกี่ครั้งในเดือนหนึ่งๆ เพลิดเพลินกับมันสักหน่อย!

เดิมทีฉินหลิวคิดจะเกลี้ยกล่อมนาง แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูดนางก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

ซย่าหย่าอวิ๋นนั่นอย่างกับกอเอี๊ยะหนังหมาที่ติดอยู่กับเซี่ยเฉียว สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดสักที

หากเซี่ยเฉียวปฏิเสธการแข่งขันในครั้งนี้ ซย่าหย่าอวิ๋นจะต้องหาเรื่องนางแน่ ไม่แน่นางอาจจะตะโกนบอกกับคนอื่นว่า เซี่ยเฉียวกลัวนางจึงได้ยอมแพ้ไปเอง!

ฉินหลิวรู้สึกไม่พอใจแทนเซี่ยเฉียวขึ้นมาทันทีที่คิดได้เช่นนี้

“เดิมพัน! เจ้าพูดถูก! พวกเราไม่กลัวนางหรอก ก็แค่ผู้ประสบภัยห้าสิบคนเท่านั้นไม่ใช่หรือ ข้าก็มีเพื่อนเหมือนกัน เดี๋ยวข้าจะไปหาพวกเขาที่ชั้นเรียนหนึ่งสองสามสี่ดู ครอบครัวของข้าก็ค่อนข้างมั่งมี ข้าจะซื้อแลกถั่วเงินให้เจ้าด้วย!” ฉินหลิวพูดอย่างกล้าหาญ

เซี่ยเฉียวอดยิ้มไม่ได้

ฉินหลิวตกตะลึงไปทันทีเมื่อเห็นนางยิ้ม “เซี่ยเฉียว เจ้ายิ้มแล้วสวยมากเหลือเกิน”

“…” มุมปากเซี่ยเฉียวแข็งค้างทันที

ฉินหลิวก้มหน้าลงทันทีด้วยความเขินอาย

นางชอบเซี่ยเฉียวประการแรกเพราะเซี่ยเฉียวเป็นคนตระกูลเซี่ยที่มีบุญคุณต่อนาง และประการที่สองเพราะนิสัยของเซี่ยเฉียวนั้นทำให้นางรู้สึกสบายใจ!

ไม่นานหลังจากที่ฉินหลิวพูดคุยกับเซี่ยเฉียวจบท่านอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าก็มาถึง

อาจารย์ผู้ชราเข้าห้องเรียนมาแล้วก็เหลือบมองเซี่ยเฉียวก่อน

ผ่านไปสักพักเขาก็พูดถึงเรื่องการแข่งขันนี้ขึ้นมา

“หากพวกเจ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะ” อาจารย์หลี่ว์กล่าวเสริม

ทันใดนั้นซย่าหย่าอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนทันที “เซี่ยเฉียว เจ้ากับข้ามาแข่งกันอย่างยุติธรรม!”

“แข่งขันกันนั้นย่อมได้ แต่แม่นางซย่า เจ้ากับข้าไม่ได้มีความแค้นต่อกัน ท่าทางดุร้ายดื้อรั้นของเจ้าในตอนนี้เป็นเพราะอะไรหรือ เจ้าเข้าใจตัวเองหรือไม่” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ

สายตาของซย่าหย่าอวิ๋นหรี่ลง

เพราะอะไรหรือ

เดิมทีนางและเซี่ยเฉียวไม่ได้มีความแค้นใหญ่หลวงอะไรต่อกัน แรกเริ่ม…

นางแค่เกลียดเซี่ยเฉียวเพราะนางเป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ย ตระกูลเซี่ยมีคนขี้ลวนลามอย่างเซี่ยผิงกั่ง นางจึงโกรธแค้นแทนพี่หญิงต่ง!

ต่อมา…

ยิ่งมองนางก็ยิ่งรู้เกลียดมากขึ้น โดยเฉพาะท่าทางของนางที่เสแสร้งแกล้งทำเป็นอ่อนแอบอบบาง!

การเดิมพันคราวนี้ก็เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวังตะวันออก!

นางโตมาจนขนาดนี้ยังไม่เคยต้องอับอายขายหน้าเช่นนี้!

แต่หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดมาเช่นนี้ นางจึงได้นึกถึงความตั้งใจเดิมของตนขึ้นมา ซย่าหย่าอวิ๋นเองก็รู้สึกว่าทั้งหมดที่นางทำลงไปตอนนี้ไม่คุ้มค่า

แต่นางจะไม่ยอมถอย จะปล่อยให้เซี่ยเฉียวหัวเราะเยาะนางไม่ได้!

“ไม่ต้องพูดมาก หากครั้งนี้ข้าแพ้เจ้าก็จะกลับบ้าน ไม่มาเหยียบที่สำนักศึกษานี้อีกเลยตลอดไป!” ซย่าหย่าอวิ๋นแค่นเสียง “แต่…ข้าซย่าหย่าอวิ๋นจะไม่แพ้เจ้าอีก หากจะช่วยเหลือผู้ประสบภัย แค่อาศัยท่าทางน่าสงสารของเจ้าเกรงว่าคงจะไม่สำเร็จนะ!”