ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 295 สวรรค์ไม่ยุติธรรม / ตอนที่ 296 วิ่ง

ตอนที่ 295 สวรรค์ไม่ยุติธรรม / ตอนที่ 296 วิ่ง
ตอนที่ 295 สวรรค์ไม่ยุติธรรม

เซี่ยผิงไหวเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วเพราะกลัวเซี่ยเฉียวจะพบว่าความจริงแล้วเขาขี้เหนียว

“เจ้ายังได้ยินอะไรมาอีก” เซี่ยเฉียวถามด้วยรอยยิ้ม

“ข้าได้ยินคนพูดกันว่าซย่าหย่าอวิ๋นไปที่ประตูเมืองทุกวัน และทุกครั้งนางก็จะนำอาหารอร่อยๆ ไปด้วยมากมาย รวมถึงขนมของร้านกุ้ยเฟิ่งถังด้วย ข้ายังแอบไปวนเวียน แถวเรือนทั้งยี่สิบของชั้นเรียนหนึ่งสองสามสี่มารอบหนึ่งด้วย ได้ยินมาว่ามีหลายคนที่ขายถั่วเงินให้นาง” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอีก

ตอนนี้ซย่าหย่าอวิ๋นนั่นรวยมาก ถั่วเงินเยอะขนาดนั้นนางยังจะซื้ออะไรไม่ได้อีก!

ครั้งนี้พี่หญิงใหญ่ของเขาน่าจะมีปัญหาแล้ว

“ให้ขนม?” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ “ดูท่าเด็กวัยรุ่นห้าสิบคนที่นางเลือกจะต้องเป็น…พวกที่ไร้ความช่วยเหลือและไม่มีที่พึ่งมากที่สุดในบรรดาผู้ประสบภัยแล้ว”

เซี่ยผิงไหวอึ้งไปทันที

เขาก็ไม่แน่ใจในเรื่องนี้

แต่…ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น

หากเขาเป็นซย่าหย่าอวิ๋น เขาก็คงจะหาเด็กน้อยน่าสงสารที่ไม่มีจะกินและไม่มีใครให้พึ่งพาได้อย่างแน่นอน เช่นนี้แล้วความแตกต่างจะรุนแรงมากจนทำให้เด็กน้อยที่น่าสงสารรู้ได้ว่าการช่วยชีวิตของนางมีค่ามากเพียงไร

“พี่หญิงใหญ่ พวกเราก็ไปเลือกคนแบบนี้กันบ้างดีไหม” เซี่ยผิงไหวเอ่ยทันที

“ใครบอกว่าเราจะไปเลือกคนล่ะ วันนี้เราจะไปอัดคนต่างหาก” ใบหน้าเซี่ยเฉียวสงบนิ่ง

เมื่อมาถึงประตูเมืองแล้ว เซี่ยเฉียวก็หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาก่อนจะมอบให้บ่าวรับใช้คนหนึ่ง แล้วให้เขาออกไปเปลี่ยนมาสวมมัน

บ่าวรับใช้คนนี้ผอมแห้งที่สุดในบ้านตระกูลเซี่ยแล้ว เขาดูเหมือนผู้ชายตัวเล็กๆ แต่อย่าดูถูกว่าเขาผ่ายผอม อันที่จริงแล้วเขาสู้เก่งมาก เขาจึงได้ถูกท่านพ่อและพี่ชายของนางเลือกกลับบ้านมา

“เจ้ากอดของพวกนี้ไว้ ระวังๆ หน่อยนะ พอเดินผ่านพวกที่ถือกระบองนั่น หากพวกมันคิดจะปิดล้อมเจ้าก็ให้ออกแรงวิ่งเลย วิ่งให้ไกลหน่อยยิ่งดี” เซี่ยเฉียวเอ่ย

ไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงผู้คนเป็นพิเศษ ขอแค่ให้แน่ใจว่าคนที่ไม่รู้เรื่องจะไม่โดนลูกหลงตอนที่ต่อสู้ก็พอแล้ว

เซี่ยผิงไหวรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เขาไม่เข้าใจว่าเซี่ยเฉียวกำลังทำอะไรอยู่

ส่วนเซี่ยเฉียวก็เหลือบมองมาที่เขา นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ปล่อยให้บ่าวรับใช้คนนั้นถอยออกไป แล้วเปลี่ยนมายัดห่อผ้าเข้าอ้อมอกของเซี่ยผิงไหวแทน “น้องไหว ข้ามีคนรู้จักคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเพิงนั่น ข้าอยากให้เจ้าช่วยส่งของนี้ให้หน่อย…”

เซี่ยเฉียวเอ่ยพลางชี้ไปทางเพิงพัก “เจ้าเดินเข้าไปข้างใน ในแถวตรงข้างกำแพงเมืองนับไปถึงยี่สิบเป็นบ้านที่มีแถบผ้าขาวแขวนไว้ มีคนชรา ผู้หญิง และเด็กเล็กอยู่ด้วยกัน”

เซี่ยผิงไหวงุนงงเล็กน้อย “ทำไมท่านไม่ไปด้วยตัวเองเล่า”

“คนพวกนี้เป็นพวกที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติทั้งหมด ข้าเห็นแล้วรู้สึกเศร้าใจ” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ

เซี่ยผิงไหวพยักหน้า

ก็จริง พี่หญิงใหญ่เติบโตมาในวัด นางย่อมมีเมตตาในใจ

แต่ที่พี่หญิงใหญ่พูดกับบ่าวรับใช้คนนั้นเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร

เขาไม่ค่อยจะเข้าใจ

เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ยาก แต่ถึงแม้จะเป็นเรื่องยาก เขาก็ไม่พร้อมที่จะปฏิเสธคำขอของเซี่ยเฉียว ดังนั้นเขาจึงสวมเสื้อผ้าแต่โดยดี

ใบหน้าของเซี่ยผิงไหวยังคงขาวสะอาดมาก เซี่ยเฉียวจึงลูบดินขึ้นมาจากพื้นแล้วละเลงลงบนใบหน้าของเขาทันที และทำให้ผมของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ

“พี่หญิงใหญ่?! นี่ท่านทำอะไรเนี่ย” เซี่ยผิงไหวรังเกียจอย่างยิ่ง

“ที่ข้างในนั้นล้วนมีแต่ผู้ประสบภัย เจ้าดูดีเช่นนี้ ชาวบ้านก็จะคิดได้ว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรม” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เซี่ยผิงไหวอ้าปากค้าง เขารู้สึกว่าที่นางพูดมีเหตุผลเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก

สกปรกก็สกปรกไปเถอะ

เซี่ยผิงไหวไม่ค่อยได้ออกมานอกเมือง ยิ่งไม่เคยได้อยู่ใกล้ชิดผู้ประสบภัย เวลานี้เขาจึงรู้สึกค่อนข้างแปลก

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เซี่ยผิงไหวอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและอยากจะปิดจมูกตัวเองโดยสัญชาตญาณ แต่เขากอดของหลายอย่างเอาไว้ในอ้อมแขนจึงไม่สามารถปล่อยมือได้

ได้แต่ต้องอดทนไว้

ตอนที่ 296 วิ่ง

ตอนที่เซี่ยผิงไหวย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงเขามีอายุเพียงแค่หกปีเท่านั้น ต่อมาภายหลังเขาก็ถูกหลูซื่อตามใจมาตลอด ไม่เคยได้ลำบากเช่นนี้มาก่อน

แม้แต่ตอนที่เขาอยู่ในค่าย เขาก็ยังเป็นนายน้อยของค่าย เขาสามารถขี่คอของเหล่าพี่น้องขึ้นภูเขาปีนต้นไม้ และไม่มีใครกล้าที่จะต่อต้านเขา

เขาเคยถูกเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานทุบตี ทั้งยังเคยถูกรังแก แต่เขายังไม่เคยยากจน ยิ่งไม่เคยเห็นสภาพการณ์เช่นนี้มาก่อน

เซี่ยผิงไหวก็ยังไม่มีความเห็นอกเห็นใจมากนัก กระทั่งยังรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง

สองเท้าคู่นั้นพยายามหลีกเลี่ยงผู้คนให้ได้มากที่สุด เขาแทบจะเหมือนกระโดดอยู่แล้ว

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ในรถม้าและมองออกไปนอกหน้าต่าง

น้องชายซื่อบื้อคนนี้ยังคงไม่เรียบร้อยอยู่เช่นนั้นเอง

การเคลื่อนไหวของเซี่ยผิงไหวเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน และเนื่องจากเขากอดสิ่งของต่างๆ ไว้มากมายจึงดึงดูดความสนใจจากพวกอันธพาลเหล่านั้นได้ง่าย

แต่ละคนจ้องมองมาที่เขา ส่วนไม้กระบองที่อยู่ในมือก็กวัดไกวไม่หยุด

เซี่ยผิงไหวถูกขวางเอาไว้เมื่อเขาเพิ่งเดินผ่านพวกอันธพาลไปได้สองคน

“ทิ้งของไว้แล้วเจ้าไปได้” อีกฝ่ายเอ่ยปาก

เซี่ยผิงไหวตกตะลึง “ทำไม พวกเจ้าเป็นใคร ตกลงกับพี่สาวข้าเอาไว้แล้วหรือ”

“ยังโง่อยู่อีก เจ้าไม่เข้าใจสิ่งที่พี่น้องของพวกเราพูดหรือ” พวกอันธพาลทั้งสองหัวเราะเยาะเขาก่อนจะคว้าของที่อยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยผิงไหว

เซี่ยผิงไหวไม่ได้ดูสูงใหญ่เลย อย่างไรเสียเขาก็มีอายุแค่สิบสองปีและร่างกายยังไม่พัฒนาเต็มที่

เวลานี้เมื่อเขาถูกใครบางคนดึงไว้ ร่างกายของเขาก็ซวนเซทันที

อย่างไรก็ตามเขาเป็นลูกชายของเซี่ยหนิวซาน

ต่อให้เขาผอมแห้งกว่านี้ก็ยังเป็นกระทิงไม่ใช่ลูกเจี๊ยบ

ดังนั้นพวกอันธพาลจึงไม่อาจคว้าของเอาไว้ได้

“ปล่อยมือ หากไม่อยากตาย!” อันธพาลน้อยก็เริ่มมีโทสะเช่นกัน

ในแต่ละวันพวกเขาสามารถหาของได้มากมาย และไม่จำเป็นจะต้องไปแย่งของของเด็กคนนี้ แต่ถ้าพวกเขาคิดจะอยู่ที่นี่ แล้วปล่อยให้เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่หลบรอดไปได้ ต่อไปพวกเขาจะวางอำนาจได้อย่างไรเล่า!

“เจ้าเป็นไปใครมาตะโกนใส่ข้า ฮึ! ไสหัวออกไปเลยนะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าหมัดของข้าไม่มีตา!” เซี่ยผิงไหวก็ไม่กลัว เขาเอะอะโวยวายขึ้นทันที

เซี่ยเฉียวขดตัวเป็นวงกลม นางนั่งอยู่ตรงนั้นและจ้องมองเขาอยู่

อันที่จริงแล้ว…

หากนางไม่จัดการอันธพาลพวกนี้ นางจะชนะเดิมพันนี้ได้ง่ายกว่า

ถึงอย่างไร…สำหรับพวกอันธพาลเล็กๆ พวกนี้แล้ว วัยรุ่นห้าสิบคนที่ไร้ที่พึ่งก็นับได้ว่าเป็นเนื้อชั้นดี พวกเขาจะยอมปล่อยไปได้อย่างไรเล่า

เมื่อความแค้นเคืองทับถม ความซาบซึ้งใจจะบังเกิดได้อย่างไร

แต่เจ้าอันธพาลพวกนี้…ดุร้ายโหดเหี้ยม โหงวเฮ้งของพวกเขาไม่น่ามองอย่างยิ่ง จนนางกลัวว่าหากมองมากไปแล้วจะเกิดเงามืดในใจ

เซี่ยเฉียวกำลังคิดฟุ้งซ่าน ในขณะที่เซี่ยผิงไหวก็เริ่มต่อสู้กับพวกอันธพาลแล้ว

เซี่ยผิงไหวโกรธจนอยากจะด่าบุพการีออกมา

คนพวกนี้เหมือนคนเสียสติ ถึงขนาดจะแย่งของของเขา!

แย่งไม่ได้ยังถึงกับลงไม้ลงมืออีก!

ลงมือก็ลงมือสิ ใครกลัวกันเล่า แค่สองคนนี้เขาเอาชนะพวกมันไม่ได้หรือ!

แม้ว่าเซี่ยผิงไหวจะมีของอยู่ในอ้อมแขนของเขาแต่ฝีเท้าของเขากลับคล่องตัวมาก กระบองไม้ที่อีกฝ่ายฟาดลงมาไม่ได้ถูกตัวเขาเลย เขากระทั่งล้มหนึ่งในนั้นลงได้ด้วยการวาดขาเตะ!

“ยังคิดจะตีข้าอีก? ไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร ตอนที่ข้าอัดคนเป็นพวกเจ้ายังไม่เกิดกันเลยกระมัง!” เซี่ยผิงไหวอวดโม้

เขาเริ่มเล่นมีดตั้งแต่อายุสามขวบ!

โชคดีที่ตอนนี้มือเขาไม่ว่าง ไม่เช่นนั้นเขาคงบั่นคอคนกลุ่มนี้ได้โดยไม่ต้องเสียเวลา”

เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจ

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาอวดโม้จบก็มีหลายสิบคนถือกระบองไม้เดินเข้ามาจากทุกทิศทาง

ใบหน้าของเซี่ยผิงไหวแข็งค้าง

เพราะเหตุใดเล่า เพียงเพื่อสิ่งของเล็กน้อยในของเขามือนี้ มันไม่ใช่ทองเสียหน่อย แล้วจะขโมยไปเพื่ออะไร!

ใบหน้าเซี่ยผิงไหวกลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที และทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูดกับบ่าวรับใช้เมื่อครู่

วิ่ง

เซี่ยผิงไหวออกวิ่งโดยไม่ลังเลทันที

ถึงเขาจะใจกล้าแต่เขาก็รู้ดีว่าสองหมัดนั้นยากจะสู้สี่มือ ยิ่งกว่านั้นเขามีเพียงสองขาเท่านั้น ถ้าจะต้องสู้กับศัตรูหลายสิบคน เขาคงเอาชนะไม่ได้แน่นอน!