ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 553 ทำนายดวงไหม / ตอนที่ 554 เหมาะสมอย่างยิ่ง

ตอนที่ 553 ทำนายดวงไหม / ตอนที่ 554 เหมาะสมอย่างยิ่ง
ตอนที่ 553 ทำนายดวงไหม

เซี่ยเฉียวหลับตาลงเล็กน้อย และนางก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะบอกเรื่องนี้กับรัชทายาทแต่อย่างใด

มันไม่จำเป็น

ถ้าหากจ้าวซวีจือมีความสามารถคลี่คลายคดีนี้ได้เอง นั่นก็ถือว่าเป็นความสามารถของเขา ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยของรัชทายาทแล้ว เขาก็คงไม่ได้สนใจที่จะแข่งขันอะไรกับจ้าวซวีจืออยู่แล้ว เดิมทีทั้งสองคนก็แตกต่างกัน ต่อให้จ้าวเสวียนจิ่งคลี่คลายคดีได้ นั่นก็ถือเป็นการแก้แค้นกับราษฎรของเขา

หลังจากเดินทางกันมาทั้งวัน ตกกลางคืนพวกเขาก็พักค้างแรมที่แถวชานเมือง

เมื่อต้องโยกคลอนไปมาทั้งวัน เซี่ยเฉียวก็รู้สึกไร้ชีวิตชีวา ใบหน้านางดูบูดบึ้ง เมื่อบวกกับเครื่องแต่งหน้าที่เพิ่มความหนาเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง นางจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คนนอกไม่ควรเข้าใกล้

“ชิงอวี๋ เจ้าไปดูหน่อยว่าท่านปรมาจารย์ต้องการอะไรหรือไม่ ไปคอยดูแลใกล้ๆ นางหน่อย” ผู้เฒ่าหลี่มองจากไกลๆ เขาคิดเล็กน้อยก่อนจะผลักให้หลานชายตนเองออกไป

ปรมาจารย์โม่ผู้นี้เก่งกาจมากความสามารถ ฟังจากที่หนิงเป่ยอ๋องพูด ท่านอ๋องเคยคิดจะให้องค์ชายน้อยกราบนางเป็นอาจารย์ แต่น่าเสียดายที่วาสนาของเขามีไม่พอ

เขาก็ไม่รู้ว่าวาสนาของหลานชายตนเองจะเป็นอย่างไร

หลี่ชิงอวี๋รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังทำตามอย่างเชื่อฟัง เขายกผลไม้จำนวนหนึ่งแล้วเดินเข้าไปหาเซี่ยเฉียว

บนรถม้าอึดอัดเกินไป เวลานี้เซี่ยเฉียวจึงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

หลี่ชิงอวี๋ท่าทางให้เกียรตินางอย่างยิ่ง “ปรมาจารย์โม่ ท่านกินของพวกนี้รองท้องก่อนเถอะ แม่ครัวกำลังลงมือทำกับข้าว อีกประเดี๋ยวก็จะได้กินข้าวแล้ว”

“อืม” เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างเฉยเมย

หลี่ชิงอวี๋รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “ท่านปรมาจารย์ ข้าได้ยินจากท่านปู่ว่า ท่านเป็นศิษย์คนโตของผู้เฒ่าหลี? หากอย่างนั้นคุณต้องรู้อะไรหลายอย่างเลยสิ”

“ก็ทั่วๆ ไป” เซี่ยเฉียวพูดจบก็กัดกินลูกแพร์หนึ่งคำ

ก็ค่อนข้างหวานอยู่

หลี่ชิงอวี๋สับสนเล็กน้อย ปรมาจารย์โม่ออกจะพูดน้อยไปหน่อยแล้ว ปกติแล้วเมื่อผู้อาวุโสเห็นผู้น้อยก็มักอดที่จะชี้แนะสักหน่อยไม่ได้มิใช่หรือ

งานที่ท่านปู่มอบให้เขาทำช่างยากมาก

“ท่านปรมาจารย์ ท่านช่วยทำนายให้ข้าได้หรือไม่” หลี่ชิงอวี๋ทุ่มสุดตัว เขายอมหน้าด้านเพื่อผูกมิตรต่อไป

เซี่ยเฉียวจึงได้เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็พยักหน้า “เจ้าไป…ถอนหญ้ามาห้าสิบต้น”

เซี่ยเฉียวชี้ไปที่ใกล้ๆ นั้น หลี่ชิงอวี๋งุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็ทำตามแต่โดยดี หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้หญ้าสั้นๆ กลับมากองหนึ่ง

ที่มาห้าสิบ ใช้ได้สี่สิบเก้า[1]

“จะให้คำนวณอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยสบายๆ

“คำนวณการเดินทางครั้งนี้ก็ได้แล้ว” หลี่ชิงอวี๋รีบเอ่ย ในใจเขารู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง กว่าเขาจำทำให้ท่านปรมาจารย์พูดกับเขาได้หลายคำหน่อย มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

เซี่ยเฉียวหยิบหญ้าออกมาต้นหนึ่ง จากนั้นก็ขยับหญ้าที่เหลือไปมา

หลี่ชิงอวี๋นั่งยองๆ ลงข้างๆ นาง สีหน้าของเขาจริงจังและเรียบร้อยอย่างยิ่ง

“หนทางภัยใหญ่ เจ้าจบแล้ว” หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเซี่ยเฉียวก็คำนวณเสร็จสิ้น นางมองหลี่ชิงอวี๋อย่างเห็นอกเห็นใจจากนั้นก็เอ่ยขึ้น

“…” แค่นี้หรือ

ภัยที่ไหน ภัยอย่างไร ทำไมจึงไม่พูดให้ละเอียดเล่า

เขามองเซี่ยเฉียว แต่เซี่ยเฉียวกลับหลับตาไม่พูดไม่จา เขาจึงนิ่งงันไปทันที “ปรมาจารย์…”

หลี่ชิงอวี๋ดูงุนงง เขาเพิ่งจะเรียกออกมาได้หนึ่งคำ เงาร่างร่างหนึ่งก็มาปกคลุมอยู่ข้างๆ เขาก่อนที่จะนั่งลง แล้วหยิบแท่งเงินออกมาแท่งหนึ่งวางไว้ข้างหน้าเซี่ยเฉียว “ศิษย์พี่ ข้าก็ขอคำทำนายด้วย ขอถามเรื่องการแต่งงาน”

แล้วดวงตาที่ปิดอยู่ครึ่งหนึ่งของเซี่ยเฉียวก็ลืมขึ้นเต็มที่ทันที จากนั้นนางก็ยื่นมือน้อยๆ ออกมาคว้าแท่งเงินเก็บกลับเข้าไปในอกเสื้อของตนเอง

จากนั้นเซี่ยเฉียวก็ก้มหน้าขยับหญ้าไปมาพวกนั้น หลังจากผ่านไปสักพักนางก็เอ่ย “เสือหิวได้อาหาร คำทำนายดีเลิศ ฝ่าบาทมีวาสนาคู่ครองที่ดี ฝ่ายหญิงใช้ความนุ่มนวลสยบความแข็งแกร่ง ราบรื่นงดงาม มีลักษณะจับจูงมือกันไปจนแก่เฒ่าผมหงอกขาว”

จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มน้อยๆ แล้วหยิบแท่งเงินออกมาอีกแท่ง “ขอบคุณศิษย์พี่ที่คลายข้อสงสัย นี่เป็นค่าทำนาย”

ในเมื่อคำทำนายออกมาดีเลิศเช่นนี้ เงินค่าทำนายย่อมต้องมากหน่อย

เซี่ยเฉียวรับมาอย่างใจเย็น “ฝ่าบาทอยากให้ทำนายเรื่องการเดินทางหรือไม่ เมื่อครู่ข้าทำนายให้เจ้าเด็กน้อยนี้แล้ว สถานการณ์ออกมาไม่ค่อยดีนัก เกรงว่าหลายวันนี้ฟ้าคงจะครึ้มฝนคงจะตกไม่หยุด”

ตอนที่ 554 เหมาะสมอย่างยิ่ง

ฟ้าครึ้มฝนตก?

หลี่ชิงอวี๋เงยหน้ามองท้องฟ้า

เวลานี้ท้องฟ้าครึ้มนิดหน่อย แต่รอบด้านไม่มีลม บรรยากาศก็ไม่ได้ดูอึดอัด อากาศดีเช่นนี้แล้วฝนจะตกได้อย่างไร

อีกอย่าง..ตอนนี้เขาต้องให้เงินปรมาจารย์เพิ่มอีกหน่อยหรือไม่

“ไม่ต้องหรอก ข้ารู้สึกว่าคราวนี้ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” สีหน้าจ้าวเสวียนจิ่งเหมือนตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อยเมื่อมองเซี่ยเฉียว เขายิ้มนิ่งๆ พลางเอ่ย “ศิษย์พี่เป็นสิ่งมงคลของข้า”

“…” หลี่ชิงอวี๋รู้สึกว่าตนเองได้ยินผิดไปแล้ว

ฝ่าบาท…หมายความว่าอย่างไรนี่ เหตุใดจึงฟังแล้วรู้สึกจั๊กจี้อย่างนี้

จ้าวเสวียนจิ่งหันหน้าไปหาเขา สีหน้าของเขายังคงดูผ่อนคลายสบายใจ และมีความเกียจคร้านแฝงอยู่เล็กน้อย จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยกับหลี่ชิงอวี๋ “เจ้า เงินสักอีแปะก็ไม่มีเลยหรือ”

“หา?” หลี่ชิงอวี๋ชะงักไปทันที

“ข้าได้ยินมาว่า คนที่ใกล้จะตายแล้วไม่ต้องจ่ายค่าทำนายก็ได้ใช่หรือไม่ หรือว่าเจ้าเด็กคนนี้จะย่ำแย่ถึงขนาดนั้นแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งท่าทางไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไรนัก

เซี่ยเฉียวยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่ชิงอวี๋ก็เข้าใจก่อนแล้ว

การทำนายดวงจะต้องจ่ายเงิน!

หลี่ชิงอวี๋รีบค้นในอกเสื้อตัวเองทันที เขาค้นอยู่ตั้งนานก็ยังไม่พบสักอีแปะ

เขาเป็นถึงหลานชายสายตรง เมื่อออกมาข้างนอกก็มีเด็กรับใช้ติดตามมาด้วย ไหนเลยที่ตนเองจะต้องพกเงิน

หลังจากที่เขาลูบๆ คลำๆ อยู่นานก็กัดฟัน ปลดจี้หยกของตนเองออกมายื่นให้เซี่ยเฉียวตรงหน้าอย่างสั่นเทา

“เก็บหยกกลับไป แล้วไปขอเงินจากปู่เจ้ามา” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว น้ำเสียงเขาแสดงความรำคาญ

เด็กโง่คนนี้ จะมอบหยกให้ใครส่งเดชก็ได้หรือ

ไม่เคยได้ยินคำที่ว่าหยกทองคู่วาสนา รักหยกถนอมบุปผา รักษาร่างกายให้เหมือนหยก พวกนี้บ้างเลยหรือ

เมื่อหลี่ชิงอวี๋ถูกรัชทายาทชี้แนะตักเตือน เขาก็รีบก้าวถอยหลังแล้วรีบกลับไปอย่างลนลานทันที

“เด็กคนนี้ตอนที่ถูกของกลับดูตรงไปตรงมาอยู่บ้าง ดูเขาตอนนี้สินุ่มนิ่มอย่างกับกระต่าย ลูกผู้ชายต้องเอาอย่างเซี่ยผิงกั่งจะได้ดูชัดเจนจริงใจหน่อย ท่านว่าไหม” จ้าวเสวียนจิ่งดูท่าทางราวกับพระสงฆ์ที่ไม่กินเนื้อ แต่คำพูดของเขากลับทิ่มแทงคนยิ่งนัก

หลี่ชิงอวี๋ไม่ได้ยินคำ แต่เซี่ยเฉียวก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา

หลี่ชิงอวี๋ก่อนหน้านี้อ้าปากทีก็เรียกนางว่าหมอผีเฒ่า แม้จะดูน่ารังเกียจ แต่เขาก็ดูมีพลังมีชีวิตชีวากว่านี้

แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิม การกระทำเป็นแบบแผน เต็มไปด้วยมารยาท ตอนนี้ออกมาเที่ยวข้างนอก แต่ไม่รู้สึกสนุกสักนิด

เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไร จากนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็สั่งให้คนเข้ามาจุดไฟให้กองหนึ่ง

เปลวไฟลุกโชน แสงสีเต้นเร่า

เซี่ยเฉียวเอนพิงต้นไม้ นางคลุมร่างด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ก่อนจะขดตัวกลม

ภายใต้แสงไฟอันอบอุ่นนางก็เริ่มรู้สึกเคลิ้ม ไม่นานนักนางก็อดหาวออกมาไม่ได้ ตาปรือ และรู้สึกอยากจะนอนขึ้นมาแล้ว

จ้าวเสวียนจิ่งนั่งอยู่ตรงข้ามนาง เขายังคงอารมณ์ดี สวมชุดขี่ม้ามีลวดลายสีดำ สวมมงกุฎสีม่วงทอง คิ้วตาเหมือนภาพวาดหมึกที่ประณีตมีเสน่ห์ เขานั่งอยู่ที่นั่น มีลักษณะของเสือและมังกร มันก็เป็นการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความนุ่มนวลที่งดงามอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาไม่มีวิญญาณกลุ่มใหญ่อยู่ข้างหลัง มันทำให้ยากที่จะละสายตาไปจากเขาได้

เซี่ยเฉียวมองไปมองมาจนหลับ

จากนั้นจ้าวเสวียนจิ่งจึงได้เปลี่ยนเป็นท่าทางที่สบายขึ้นเล็กน้อย

พอฟ้าสว่าง ลมก็พัดมา

กลางดึกเมื่อคืนหลี่ชิงอวี๋ก็อยากที่จะจ่ายค่าทำนายแล้ว แต่ตอนที่เขากลับไป ภาพฉากที่ได้เห็นก็ทำให้เขาไม่กล้าก้าวเข้าไปจริงๆ

รัชทายาทคอยดูกองไฟ เฝ้าดูแลปรมาจารย์โม่ที่หลับใหล บรรยากาศเงียบมาก ส่วนเขาที่ยังคงอยู่ห่างจากปรมาจารย์โม่ออกไปเจ็ดแปดก้าวก็ถูกสายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดของรัชทายาททำให้หวาดกลัวจนต้องเผ่นออกมาทันที

แต่ก็แปลกนะ ทั้งๆ ที่ปรมาจารย์โม่อายุตั้งสามสี่สิบปีแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่านางเหมาะสมกับรัชทายาทอย่างยิ่ง

หากพูดถึงแค่เรื่องอายุ นางก็สามารถเป็นมารดาของรัชทายาทได้แล้ว?!

“ท่านปู่ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่า ท่าทีที่รัชทายาทมีต่อปรมาจารย์โม่ไม่เหมือนคนอื่นเลย” หลี่ชิงอวี๋ค่อนข้างเป็นกังวล “ตำแหน่งพระชายารัชทายาทตอนนี้ก็ยังว่างอยู่…”

ราชครูผู้เฒ่าก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย เขามองออกตั้งนานแล้ว!

——————————————

[1] ที่มาห้าสิบ ใช้ได้สี่สิบเก้า คำกล่าวโบราณ กล่าวถึงการคำนวณปากว้าหรือผังแปดทิศ ซึ่งกำเนิดจากหนึ่งแตกออกเป็นสรรพสิ่ง