ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 637 สมพรปาก / ตอนที่ 638 อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้

ตอนที่ 637 สมพรปาก / ตอนที่ 638 อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้
ตอนที่ 637 สมพรปาก

คนผู้นั้นก็ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วเหมือนกันว่าตนเองถูกใครบางคนจ้องมองอยู่

หลังจากนั้นไม่นานนางก็นั่งตรงข้ามกับเซี่ยเฉียวอย่างง่ายดาย และเรียกคนมาสั่งชาหนึ่งถ้วย

“นักพรต ทำไมท่านเอาแต่มองข้า! บนหน้าข้ามีดอกไม้งอกออกมาหรือ” คนผู้นั้นเอ่ยขึ้นทันที

“ข้าเห็นว่าดวงตาของเจ้าเป็นประกายราวกับจะมีโชค” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“มีโชค?” คนผู้นั้นหัวเราะเสียงดังออกมาทันที นางดูเหมือนผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ หลังจากที่นางหยุดหัวเราะก็ล้วงเหรียญทองแดงออกมาสองเหรียญ “สมพรปาก!”

“เจ้าเพิ่งจะได้เหรียญทองแดงพวกนี้มานี่” เซี่ยเฉียวประหลาดใจเล็กน้อย

“ท่านนักพรต ท่านแต่งตัวดีกว่าข้านิดหน่อยก็จริง แต่เมื่อครู่ข้าเห็นท่านบนถนนเส้นอื่นอีกสองเส้นแล้ว ท่านเดินไปเดินมาคอยมองประเมินคนไปทั่ว เกรงว่าท่านก็คงจะไม่ต่างกับข้าที่คอยหางานทำสินะ? คนอื่นจ่ายค่าจ้างให้ข้า ส่วนข้าตอนนี้ก็จ่ายค่าจ้างให้ท่าน แม้ท่านจะให้ข้ามาแค่คำว่ามีโชค แต่ข้าได้ยินแล้วมีความสุข อารมณ์ดี เดี๋ยวก็จะกลับไปทำเงินได้มากขึ้นไปอีก!” คนผู้นี้สดใสร่าเริงมาก

ในฐานะปรมาจารย์โม่ เซี่ยเฉียวได้ยินคำพูดสรรเสริญเยินยอของคนอื่นมาไม่น้อย

แต่คำพูดพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นคำพูดยกยอเกินจริงทั้งนั้น

ต่างจากคนที่อยู่ตรงหน้านาง ซึ่งเห็นได้ชัดว่านางไม่เชื่อว่าเซี่ยเฉียวจะเป็นนักพรตที่มีความสามารถ แต่นางก็ยังคงพูดเยินยอได้อย่างคล่องปาก

เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบเหรียญทองแดงขึ้นมา “แค่คำว่ามีโชคคำเดียวไม่นับว่าเป็นอะไรได้ ในเมื่อข้ารับเงินของเจ้ามาแล้วก็ให้ข้าทำนายให้เจ้าสักหน่อยดีกว่า”

หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบนางก็หยิบเหรียญทองแดงของนางออกมาเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง

หลังจากที่ทอยเหรียญไปมาอยู่ครู่หนึ่งนางก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลึกลับ “โชคของเจ้าวันนี้อยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง พอพระอาทิตย์ตกดิน ให้เจ้าหลับตาแล้วเดินไปข้างหน้าร้อยก้าว เมื่อชนกับใครคนหนึ่งก็ให้ตามคนผู้นั้นไปเป็นเวลาสองเค่อ หากเจ้าพบเจอตรอกก็ให้เดินเข้าไปไม่ต้องหยุด โชคของเจ้าก็จะมาถึง”

คนผู้นั้นมองนางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าทำนายให้ข้าจริงๆ หรือนี่ ข้าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก”

“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ไม่สำคัญหรอก หากเจ้าไม่มีอะไรจะทำก็แค่ลองดูเท่านั้น” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งอย่างยิ่ง

คนผู้นั้นเห็นว่านางมีท่าทางจริงจังก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางจึงพยักหน้า “ก็ได้!”

เซี่ยเฉียวยิ่งชอบนางมากขึ้นไปอีก

ตรงไปตรงมา แล้วยังยอมเชื่อนาง

ถึงอย่างไรเซี่ยเฉียวก็ไม่มีอะไรทำ นางจึงเตรียมที่จะตามหญิงที่แต่งเป็นชายผู้นี้ไปดูเสียหน่อย

คนผู้นี้ไม่ได้หยุดอยู่ตรงหน้านาน แต่ออกเดินหางานทำไปทั่ว แต่เพราะร่างกายที่สกปรกมอซอของนาง ร้านอาหารพวกนั้นจึงไล่นางออกไปทันที

นางก็ไม่รู้สึกโกรธและยังคงยิ้มได้อยู่ตลอดเวลา

หากไม่ใช่เพราะดวงตาคู่นี้ของเซี่ยเฉียวร้ายกาจเกินไป นางก็คงจะคิดว่าคนที่ยิ่งอยู่ยิ่งกล้าหาญขึ้นผู้นี้เป็นผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ

ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็ตกดิน

คนผู้นั้นเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังลับฟ้า จากนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงก้าวฉับๆ ไปข้างหน้าในความมืด

นางเดินไปร้อยก้าวตามคำบอกของเซี่ยเฉียว จากนั้นนางก็ชนกับใครบางคนเข้าจริงๆ นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเดินตามคนผู้นั้นต่อไป

เซี่ยเฉียวเดินตามมาด้านหลังอย่างช้าๆ

คนผู้นั้นเดินต่อไปเรื่อยๆ…

ในที่สุดเซี่ยเฉียวก็พบว่าตรงนั้นเป็นบริเวณบ้านของตระกูลหลิน

อีกไม่กี่ก้าวก็จะเห็นประตูของตระกูลหลินแล้ว!

และในเวลานี้ตรงหน้าประตูบ้านก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังอยู่ ข้างนอกมีชายผู้หนึ่งกำลังยืนชี้หน้าหลินหยาเซียงพลางส่งเสียง ‘ถุย’ ออกมา “เจ้าหาว่าข้าจับก้นของเจ้า? ไม่ดูตัวเองหน่อยหรือว่าคู่ควรไหม หมอตำแยที่ขายไม่ออกอย่างเจ้ายังสู้ผู้หญิงในซ่องพวกนั้นไม่ได้เลย!”

“เจ้าจะให้ข้าไปวันนี้ก็ได้ ค่าจ้างที่ตกลงกันไว้ก็ต้องจ่ายมา ไม่เช่นนั้นข้าจะพังประตูบ้านเจ้า!”

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว

หลินหยาเซียงท่าทางโกรธเคือง นางนึกไม่ถึงอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ที่นางหามาได้จะเป็นคนแบบนี้!

แต่คนผู้นี้ดันรู้วรยุทธ เมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่ข้างในก็เตะชั้นวางยาจนล้มไปแล้ว หากตอนนี้เขาลงไม้ลงมือขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเสียเปรียบก็คือนาง ยิ่งไปกว่านั้นน้องเขยของนางต่างก็ติดตามท่านพ่อออกไปดูคนป่วยกันทั้งหมด ในบ้านไม่มีผู้ชายอยู่เลยสักคน อีกสักประเดี๋ยวเด็กๆ ก็จะกลับมากันแล้ว…

ตอนที่ 638 อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้

หลินหยาเซียงเองก็ใช่คนที่อ่อนแอขี้ขลาดไร้ความสามารถถึงเพียงนั้น

เมื่อนางเห็นว่าอาจารย์สอนการต่อสู้ผู้นั้นหยาบคายไร้เหตุผล แต่ตัวนางเองก็สู้ไม่ไหวจึงได้รีบตะโกนโหวกเหวกขึ้นอย่างหน้าไม่อายทันที

“เอาสิ! หากจะเอาเงินไม่สู้เอาชีวิตไปเลยดีกว่า! วันนี้ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้แหละ หากเจ้ากล้าแตะต้องแม้แต่ปลายผมของข้าก็ลองดู! ต่อให้ข้าจะต้องคลานเข้าไปฟ้องทางการ ก็จะต้องฟ้องเจ้าในคดีอาญาให้ได้!”

หลายปีมานี้นางอยู่มาอย่างไร

ตอนนั้นในบ้านของนาง นอกจากบิดาผู้ชราแล้วก็ไม่มีผู้ชายคนไหนอีก ทั้งหมดล้วนอาศัยนิสัยไม่กลัวฟ้าดินของนางนี่แหละ น้องสาวที่งดงามทั้งสองของนางจึงเติบโตขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย

อาจารย์ผู้นั้นเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ใช่จะขมขู่ได้ง่ายๆ เขาจึงลงมือทันที

มืออันใหญ่โตของเขากำลังตบลงบนใบหน้าของหลินหยาเซียง

เซี่ยเฉียวยังอยู่ห่างออกไปจากตรงนั้นยี่สิบหรือสามสิบก้าว

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่มือนั้นจะได้ตบลงไปนางก็เห็นร่างร่างหนึ่งพุ่งไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าที่แข็งแรงราวกับคนผู้นั้นกำลังโบยบิน เท้าของนางวาดลูกเตะกลางอากาศโดนชายผู้นั้นเข้าอย่างจัง ทำให้เขาก็ล้มลงทันที!

“ถุย! รังแกผู้หญิง หาเรื่องโดน!” ร่างนั้นกลับลงสู่พื้นอย่างมั่นคงก่อนจะส่งเสียงเยาะเย้ยออกมา

จากนั้นนางก็เกาศีรษะด้วยท่าทางยุ่งยากใจ “ข้ายั้งพลังไว้ไม่ทันพอดีก็เลยเตะหนักไปหน่อย…สลบไปเสียแล้ว คือว่า…เจ้าช่วยข้าลากเขาไปส่งที่ศาลาว่าการได้ไหม”

นางมองไปที่หลินหยาเซียงด้วยใบหน้าลำบากใจ

นางไปคนเดียวก็ได้แต่ไม่สะดวก และถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่เจ้าทุกข์

หลินหยาเซียงตกตะลึงจนอึ้งงั้นไป “เจ้าร้ายกาจน่าทึ่งจริงๆ…”

นางยังนึกว่าลูกเตะกลางอากาศเมื่อครู่นี้เป็นนกตัวใหญ่สักตัวพุ่งเข้ามาเสียด้วยซ้ำ!

“เกรงใจเกินไปแล้ว ฝีมือของข้าก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น” นางถ่อมตัวอย่างยิ่ง

“ไม่ทราบว่า…ท่านชื่ออะไรหรือ” หลินหยาเซียงคิดจะขอบคุณ แต่ก็ไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “หรือว่าท่านก็มาสมัครเป็นอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ที่นี่ด้วย”

“อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้?” คนผู้นั้นตกตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นนางก็เห็นกระดาษสีแดงที่แปะอยู่บนประตูบ้าน

มันเขียนข้อกำหนดบางประการสำหรับอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้เอาไว้

ไม่จำกัดว่าต้องเป็นชายหรือหญิง หลักๆ คือต้องเป็นคนดี ลูกศิษย์เป็นเด็กผู้ชายอายุสิบสาม

“ข้าไม่ได้มาสมัครเป็นอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ ข้าก็แค่ฟังคำพูดของปรมาจารย์ท่านหนึ่งแล้วก็เดินมาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น” คนผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็เอ่ยว่า “แต่เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ ตอนนี้ใช่แล้ว! ข้าแซ่อวี๋ ชื่ออวี๋เซียน!”

หลินหยาเซียงยิ้มออกมาทันที

อาจารย์น้อยผู้นี้ค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียว เขาเป็นคนตรงไปตรงมา และเสียงพูดของเขาก็สะอาดและสดใส ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

แม้ว่าเขาเองก็ยิ้มกริ่ม แต่เขาก็แตกต่างไปจากอาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่สลบอยู่บนพื้นอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความรู้สึกลามกอนาจารเลย!

“เช่นนั้นก็ขอให้คุณชายอวี๋นำตัวเขาไปส่งที่ศาลาว่าการกับข้าก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันในรายละเอียด!” หลินหยาเซียงเองก็ไม่ได้อ้อมค้อม

ทั้งสองคนเข้ากันได้เป็นอย่างดี

เซี่ยเฉียวเห็นฉากนั้นแล้วก็คาดว่าอวี๋เซียงผู้นี้คงจะทำให้หลินหยาเซียงพอใจได้

นางจึงไม่ได้เข้าไปหาแล้วจากไปทันที

ทั้งสองคนเคลื่อนย้ายอาจารย์สอนศิลปะที่สลบอยู่บนพื้นไปถึงปากซอยก็พบเข้ากับเจ้าหน้าที่ที่ลาดตระเวนผ่านมาพอดี จึงได้ให้การอย่างง่ายๆ แล้วเขาก็ถูกนำตัวไป

“คุณชายอวี๋ หลานชายของข้าก็พอรู้จักศิลปะการต่อสู้อยู่บ้าง เขามีพื้นฐานที่ดี แต่ซุกซนเกินไปหน่อยและไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ ดังนั้นหากท่านคิดว่าทำงานนี้ได้ เกรงว่าท่านจะต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้บ้างเพราะน่าจะเป็นงานที่หนักหนาอยู่บ้าง ส่วนเรื่องเงินเดือน ท่านจะได้เดือนละสิบตำลึง…”

สำหรับหลินหยาเซียงเดือนละสิบตำลึงนี่ก็นับว่าสูงเสียดฟ้า

แต่ช่วงนี้นางได้รับงานจากตระกูลใหญ่มาสองสามตระกูล และได้รับเงินรางวัลมาไม่น้อย นอกจากนี้ นางยังร่วมกับท่านพ่อของนางประกอบยาสำหรับผู้หญิงหลังคลอดขึ้นมา ซึ่งยานั้นก็เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่ผู้หญิง เงินที่หามาได้ก็เพียงพอแล้ว…

แค่ต้องเหนื่อยสักหน่อย

“เด็กดื้อสอนง่าย ไม่มีปัญหาหรอก เมื่อก่อนตอนที่ข้าอยู่ตงอัน คนที่เที่ยวเล่นกับข้าก็มีไม่กี่คนหรอกที่จะเรียบร้อย แต่ต่อหน้าข้าพวกเขาก็ค่อยข้างเชื่อฟังว่าง่ายทีเดียว!” อวี๋เซียนตั้งหน้าตั้งตารอ