ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 817 อายุยืน / ตอนที่ 818 ผูกมิตร

ตอนที่ 817 อายุยืน / ตอนที่ 818 ผูกมิตร
ตอนที่ 817 อายุยืน

การแต่งงานของเวินหลันเฉิงค่อนข้างจะมีความพิเศษ ว่าที่ภรรยาก็ถูกส่งตัวมาแล้ว หากไม่รีบแต่งงาน ก็เป็นการไม่เหมาะสมที่จะอยู่ใต้หลังคาเดียวกันจริงๆ

ดังนั้นจึงจะต้องกำหนดการแต่งงานให้เร็วหน่อย

เซี่ยเฉียวไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมในเรื่องนี้เพราะนางเป็นหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน สถานการณ์ที่เอะอะวุ่นวายเช่นนั้นไม่เหมาะที่นางจะไปอยู่แล้ว

ส่วนเซี่ยซีที่ได้ยินว่าจะต้องให้ของขวัญชิ้นใหญ่ก็พยักหน้ารับคำอย่างเจ็บปวดใจ

เดือนเจ็ดไม่เหมาะที่จะจัดงานแต่งงาน ดังนั้นเวินหลันเฉิงจึงกำหนดวันแต่งงานไว้ในเดือนแปด

ว่าที่ภรรยาของเขาชื่อเฝิงหยิงหยิง นางไม่รู้จักใครในเมืองหลวงแห่งนี้เลย ด้วยความเอ็นดูลูกชายบุญธรรรมของเขาคนนี้เซี่ยหนิวซานเอ่ยปากว่าจะรับจัดการดูแลเฝิงหยิงหยิงให้ทันที แน่นอนว่าการดูแลของเขาคือการให้เซี่ยเฉียวเป็นเพื่อนกับเฝิงหยิงหยิงและสละเวลาให้กับผู้หญิงคนนี้บ้าง

เซี่ยหนิวซานถึงกับให้เวินหลันเฉิงพาตัวเฝิงหยิงหยิงมาที่บ้านเขาทันที

เซี่ยเฉียวกำลังวาดภาพอยู่ที่บ้านเตรียมที่จะนำไปขายเพื่อหาเงินสักหน่อย

เงินเหล่านี้มีประโยชน์อย่างมากเช่นกัน

หลักๆ ก็เพื่อเลี้ยงดูอาจารย์ทั้งสองของนาง

เซี่ยเฉียวจากวัดสุ่ยเย่ว์มานานขนาดนี้ นางคาดว่าเงินค่าธูปเทียนในวัดน่าจะไม่ได้ดีเท่าเมื่อก่อนแล้ว นางจึงต้องคอยเก็บเงินไว้ให้ตาเฒ่าใช้ยามแก่ชราสักหน่อย อีกอย่างท่านอาจารย์หลีซื่อเหยี่ยนก็ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมืองหลวงเมื่อไร ในฐานะศิษย์คนโต นางจะต้องเตรียมของขวัญต้อนรับอาจารย์ไว้ให้สมน้ำสมเนื้อ จะให้ด้อยกว่าศิษย์น้องทั้งหลายไม่ได้

เซี่ยเฉียวคำนวณไปมาก็รู้สึกปวดใจ

ก่อนหน้านี้นางเก็บเงินได้ไม่น้อยแล้ว แต่นางแบ่งสะสมให้น้องสาวและน้องชายเป็นสินส่วนตัว ซื้อยาให้ตนเอง และแบ่งบางส่วนไปทำอย่างอื่น พอรวมๆ กันแล้วก็เหลือเพียงไม่มาก!

เซี่ยเฉียวรู้สึกปวดใจอยู่พักหนึ่ง

“คุณหนู นายท่านบอกว่าแม่นางเฝิงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” ชุนเอ๋อร์ที่อดทนไม่ยอมรบกวนเซี่ยเฉียวยามที่นางวาดภาพเอ่ยขึ้นในที่สุดหลังจากที่เห็นนางนิ่งไปครู่หนึ่ง

เทียบของเผิงหยิงหยิงมาถึงแล้วเมื่อสองวันก่อน ดังนั้นวันนี้เซี่ยเฉียวจึงได้รอนางอยู่ที่บ้าน

เวินหลันเฉิงได้กราบบิดาของนางเป็นพ่อบุญธรรมอย่างจริงจังแล้ว ดังนั้นเซี่ยเฉียวจึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องไปพบนางที่มีฐานะเป็นเหมือนพี่สะใภ้ครึ่งหนึ่งผู้นี้

นอกจากนี้เซี่ยเฉียวเองก็ค่อนข้างอยากรู้จักเฝิงหยิงหยิงผู้นี้อยู่มาก นางจึงยินดีที่จะเป็นผูกมิตรกับนางอยู่แล้ว

“เจ้าไปเชิญอาจารย์อวี๋มาหน่อย จะได้พบกันเสียทีเดียว” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าหากนางพูดคุยอยู่กับเฝิงหยิงหยิงอยู่คนเดียวก็กลัวจะทำให้บรรยากาศเงียบเกินไปได้

นางเป็นคนพูดเรื่องทั่วไปในครอบครัวไม่ค่อยเก่ง หากเผลอพูดเรื่องภูตผีวิญญาณออกไป แล้วทำให้หญิงสาวตกใจกลัวก็คงจะไม่เป็นการดีนัก

ชุนเอ๋อร์เองก็ดีใจ นางชอบที่จะเห็นคุณหนูของตนพูดคุยหัวเราะกับหญิงสาวคนอื่นๆ คุณหนูจะดูสดชื่นมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

คนในบ้านรู้ตัวตนของอวี๋เซียนตั้งนานแล้ว เพียงแต่ถึงอย่างไรอวี๋เซียนก็เป็นอาจารย์สอบศิลปะการต่อสู้ ส่วนใหญ่แล้วยามที่นางอยู่ในบ้านก็มักจะแต่งตัวเป็นชายเพื่อความสะดวก

บัดนี้เมื่อได้รับการเชื้อเชิญจากเซี่ยเฉียว อวี๋เซียนจึงออกมาจากเรือนเพื่อพบแขกด้วยกัน

เมื่ออวี๋เซียนมาถึงห้องโถงและได้พบเห็นเฝิงหยิงหยิง แววตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

นางเป็นแม่นางน้อยที่ร่างกายอวบสมบูรณ์ หน้าตาน่ารักจริงๆ!

น่าเสียดายที่นางเองก็เป็นแขกคนหนึ่ง จึงไม่สามารถทำตัวตื่นเต้นกระตือรือร้นเกินไปได้

เซี่ยเฉียวเองก็แค่เหลือบมองเฝิงหยิงหยิงเล็กน้อยเท่านั้น นางไม่กล้ามองนานๆ

แต่ต่อให้นางจะมองแค่แวบเดียวก็พอมองออกว่า หญิงสาวผู้นี้มีบุญวาสนา โหงวเฮ้งของนางดีมาก คิ้วโก่งดั่งจันทร์เสี้ยว หางคิ้วปัดขึ้นบน สามีสอบได้ที่หนึ่งเป็นขุนนางในราชสำนัก ใบหน้าสุขสงบ เงินทองมั่งคั่ง และยังมีอายุยืนยาวอย่างที่หาได้ยากอีกด้วย

เฝิงหยิงหยิงอายุไม่มาก นางเพิ่งจะอายุสิบหกปีเท่านั้น และดูมีน้ำมีนวลกว่าเซี่ยเฉียว สีหน้าของนางแดงระเรื่อ แววตาดูประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พอมองออกว่านางเป็นคนใจกล้า

ส่วนเวินหลันเฉิง…

เขาเหลือบมองเซี่ยเฉียวโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นเขาก็เบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว “น้องหยิงเพิ่งจะมาเมืองหลวงได้ไม่นาน และไม่เคยเห็นอะไรภายนอกเลย…ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก จึงไม่มีเวลาพานางออกไปเดินเล่นที่ไหน คงจะต้องรบกวนน้องหญิงใหญ่ช่วยดูแลนางหน่อยแล้ว”

ตอนที่ 818 ผูกมิตร

อันที่จริงแล้วเวินหลันเฉิงเองก็เพิ่งได้เห็นเซี่ยเฉียวเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเขาแค่ได้ยินคนอื่นพูดถึงนางเท่านั้น

แม้ว่าภายหลังเขาอยากจะขอนางแต่งงาน แต่ก็ไม่ทันและผิดพลาดล้มเหลวไปเสียก่อน

หากจะบอกว่าในใจเขาไม่รู้สึกเสียดายก็ย่อมเป็นไปไม่ได้

แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่ปล่อยวางไม่เป็น

บัดนี้แม่นางเซี่ยกลายเป็นว่าที่พระชายารัชทายาท ส่วนเขาก็เป็นพี่ชายบุญธรรมของนาง ในฐานะพี่ชายบุญธรรมเขาจึงไม่ควรมีความคิดที่ไม่ถูกต้องเหมาะสมใดๆ อีก นอกจากนี้ผู้อาวุโสในตระกูลก็ได้เลือกคู่ครองที่ดีให้เขาแล้ว ดังนั้นความรู้เสียดายที่เขาเคยมีจึงหายไปนานแล้ว

เขาเพียงแต่สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับแม่นางเซี่ยมาตลอด ดังนั้นเวลานี้เขาจึงได้มองนางนานหน่อยเท่านั้น

“หยิงหยิงคำนับพี่หญิงเซี่ยเจ้าค่ะ…แล้วก็…” เฝิงหยิงหยิงเหลือบมองอวี๋เซียนด้วยความสงสัยด้วยนางไม่รู้ว่าคนผู้นี้คือใคร

หรือจะเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยผู้นั้นที่ท่านพี่เวินพูดถึง?

แต่ก็ดูไม่เหมือนเท่าไร เนื่องจากหลายวันมานี้นางได้ยินพวกบ่าวรับใช้พูดกันว่า คุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยนั้นดุ ท่าทางของเขานั้นน่ากลัวมาก

ส่วนคุณชายที่อยู่ตรงหน้านี้หน้าตาไม่เลว ถึงกับดูเหมือนผู้หญิงอยู่บ้าง แยกไม่ออกว่าชายหรือหญิงเล็กน้อย

“ข้าชื่ออวี๋เซียน เป็นอาจารย์สอนการต่อสู้ของบ้านนี้” อวี๋เซียนร่าเริงมาก นางยิ้มอย่างสดใสให้กับเฝิงหยิงหยิง แต่ถึงอย่างไรตอนนี้นางแต่งชุดผู้ชายอยู่ มันจึงดูกรุ้มกริ่มเล็กน้อย

เฝิงหยิงหยิงหน้าแดงและทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ทันใดนั้นอวี๋เซียนก็นึกถึงเสื้อผ้าที่ตนกำลังสวมใส่ขึ้นมาได้ แล้วก็ถอนหายใจ “ โอ้ เจ้าอย่าได้กลัวไปเลย ข้าเป็นผู้หญิงน่ะ ที่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ก็เพราะมัน…สะดวกดีใช่ไหมล่ะ”

เฝิงหยิงหยิงได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจ “คำนับพี่หญิงอวี๋เจ้าค่ะ”

อวี๋เซียนเห็นนางทำความเคารพเช่นนั้นก็จนใจรับคำนับตามมารยาทอย่างเคอะเขิน

“ข้ายังมีเรื่องสำคัญ….” เวินหลันเฉิงเหลือบมองเฝิงหยิงหยิงเล็กน้อย “เจ้าอยู่ที่นี่เล่นกับแม่นางเซี่ยและแม่นางอวี๋ก็แล้วกันนะ พอตกเย็นข้าจะส่งคนมารับเจ้ากลับไป อีกอย่าง…วันนี้ข้าต้องรบกวนน้องหญิงใหญ่และแม่นางอวี๋แล้ว ค่าใช้จ่ายในวันนี้ข้าเวินหลันเฉิงจะเป็นคนรับผิดชอบเอง หากน้องหญิงใหญ่ถูกใจของชิ้นไหนก็ซื้อได้เลย อย่าได้เกรงใจ ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่พี่ชายมอบให้ก็แล้วกัน”

ในที่สุดเซี่ยเฉียวก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเซี่ยหนิวซานจึงชมเวินหลันเฉิงไม่หยุด

คนผู้นี้…มีมารยาทอย่างที่สุด

การพูดการจาก็ไม่เร็วไม่ช้าเกินไป ท่าทางสุภาพอบอุ่น เมื่อมองดูแล้วก็มีแต่คำว่า ‘สุภาพบุรุษโดยแท้’ อยู่ในหัวเท่านั้น

“ขอบคุณพี่บุญธรรม” เมื่อคนอื่นให้เกียรติมา เซี่ยเฉียวก็รับมาด้วยความสุภาพ

เมื่อเป็นเช่นนี้เวินหลันเฉิงจึงสามารถจากไปได้อย่างวางใจ วันนี้เขาไม่ต้องไปสำหนักฮั่นหลิน แต่เขานัดหมายไว้กับองค์รัชทายาและเซี่ยผิงกั่งไปทำธุระเรื่องอื่นด้วยกัน

เขาจากไปอยากรีบร้อน

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้คนเตรียมรถม้าเพื่อที่จะพาเฝิงหยิงหยิงออกไปเดินเล่นด้วยกัน

แน่นอนว่าอวี๋เซียนก็ติดตามไปด้วย

ทั้งสามเดินไปตามถนนที่มีสีสันที่สุดในเมืองหลวงด้วยกัน อวี๋เซียนก็เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นสตรีด้วย

อวี๋เซียนนับได้ว่ามีหน้าตางดงาม แต่กลับทำให้ผู้คนลืมไม่ลงเมื่อได้พบเห็น นางมีบุคลิกองอาจผึ่งผายเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์คู่นั้นมีความเย็นชาและมีพลังเป็นพิเศษ ท่วงท่าสง่างามจนแม้แต่ผู้ชายก็ยังเทียบไม่ได้!

“ข้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่ประณีตพิถีพิถันแบบนี้มานานแล้ว มันน่าอึดอัดจริงๆ เป็นผู้ชายยังดีกว่าตั้งเยอะ เวลาเดินก็ไม่ต้องกังวล ไม่เหมือนตอนนี้ ข้ารู้สึกว่าเท้าซ้ายขัดเท้าขวาตลอดเลย” การเดินทางส่วนใหญ่ใช้รถม้า แต่พอมาถึงถนนเส้นนี้แล้ว รถม้ากลับไม่สะดวกเท่าไรนัก

คนเดินถนนมาก รถม้าจึงติดขัด

“เท้าซ้ายขัดเท้าขวา…” เซี่ยเฉียวก้มลงไปมองก็เห็นว่ามีวิญญาณผูกเชือกไว้รอบข้อเท้าของอวี๋เซียน นางรู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย

มีวิญญาณซุกซนอยู่บนถนนเส้นนี้มากเกินไปแล้ว ดังนั้น…

การอวี๋เวียนรู้สึกเดินไม่ถัดไม่ใช่เพราะนางเดินไม่เป็น แต่เป็นเพราะมีวิญญาณกำลังแกล้งหยอกนางต่างหาก

แต่เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก

ตัวอย่างเช่น……

เซี่ยเฉียวกวาดตามองไปไม่ไกลนัก มีแม่นางน้อยผู้หนึ่งจามออกมาอย่างอดไม่ได้ และตรงหน้านางก็มีวิญญาณตนหนึ่งลอยที่ถือขนนกอันหนึ่งอยู่ในมือแล้วโบกมันไปมาตรงหน้าจมูกนาง…