ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 200

“พวกคนเมืองได้ตั๋วปันส่วนอาหารรายเดือนกันหมด จะสนใจผลผลิตอันน้อยนิดที่ชาวนาอย่างพวกเราปลูกกัน

อย่างขะมักเขม้นไปทำไมกัน อีกอย่าง พ่อแม่พี่น้องของฉันก็อยู่ในเมืองหลวงมณฑลกันหมด จะเอาข้าวที่ปลูกมาขายให้

พวกคุณได้ยังไง”

หลินซูนั่งลงบนโซฟา รินน้ำใส่แก้ว

หวังซูเจิ้นยิ้มพลางพูดต่อ “พ่อตาแม่ยายเลิกทำไร่มานานแล้ว ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ยอมขายข้าวที่ปลูกในชนบทให้พวกคุณหรอก พวกเขาเองก็จ่ายเงินค่าข้าวแพงเหมือนกัน”

ใบหน้าของป้าหนิวกระตุกเล็กน้อย แล้วเธอก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “คุณย่า ล้อเล่นนะ ในเมื่อครอบครัวของคุณ

มีคนเยอะขนาดนี้ คุณก็คงต้องกินอาหารมากมายทุกเดือน คุณคิดเหรอว่าครอบครัวของคุณจะซื้อข้าวสารราคาแพงทุก

เดือน”

หวังซูเจิ้นรู้สึกขบขันกับคำถามของเธอ “ถ้าข้าวหมดแล้วไม่ซื้อเพิ่มล่ะคะ คุณจะปล่อยให้ครอบครัวอดอยากเพื่อ

ประหยัดเงินหรอคะ”

เหอชุนหรูมองหน้าแม่และลูกสาวหนิวอย่างไม่พูดอะไรสักคำ

เธอไม่รู้ว่าลูกชายไปเจอแฟนสาวคนนี้มาจากไหน กล้ามาขอข้าวของน้องสะใภ้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

ไม่รู้สึกละอายบ้างเลยหรอ?

ในขณะนั้น หนิวเสี่ยวฉิน เห็นกู้โหย่วเถานั่งฟังทุกคนคุยกันพลางยิ้มกริ่มเหมือนคนโง่ ก็อดไม่ได้ที่จะหยิกเขาอย่าง

โกรธๆ ในใจ

เมื่อรับรู้ถึงความไม่พอใจของคนรัก กู้โหย่วเถาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดออกมา: “คุณย่า อาหารของ

เราหมดทุกเดือน ป้าก็ไปเอาจากข้างนอก ครอบครัวเสี่ยวฉินมีคนเยอะ พอสิ้นเดือนก็ไม่มีอาหารพอ ป้ามีเส้นสาย ทำไม

ป้าไม่หาอาหารให้ครอบครัวหนิวบ้างล่ะ”

หวังซูเจิ้นโกรธหลานชายที่โง่เขลาจนแทบสำลัก “นาย!”

หลินซูยิ้มก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ต้องเอาอาหารมาหรอก ถ้าสิ้นเดือนป้าหนิวไม่มีอาหาร ป้าเอาเงินไปให้บริษัท

ค้าขายของฉันซื้ออาหารก็ได้”

“บริษัทค้าขายของคุณเหรอ?” ป้าหนิวได้ยินมาจากกู้โหย่วเถาว่าลุงคนเล็กของตระกูลกู้ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมา แต่

เธอไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทค้าขายมาก่อนเลย

หรือว่ากู้โหย่วเถาลืมไปแล้ว?

หลินซูพยักหน้า: “ใช่ค่ะ เป็นบริษัทค้าขายที่ฉันกับกู้จิ่วบริหารอยู่ เรามีสินค้าจำเป็นในชีวิตประจำวันมากมาย

ราคาชัดเจน และเราซื่อสัตย์กับทุกคน เรามีสินค้าจำเป็นพื้นฐานครบครัน รวมถึงธัญพืช ลูกค้าซื้ออะไรก็ได้ตราบใดที่จ่าย

เงิน ไม่ต้องใช้คูปอง”

ป้าหนิวเหลือบมองกู้โหย่วเถาแล้วยิ้มอย่างเคอะเขิน: “ต่อไปพวกเราจะเป็นญาติกันแล้วนะ การกำหนดราคาให้

ชัดเจนแบบนี้มันดูไม่เป็นส่วนตัวไปหน่อยไหม?”

หลินซูถามด้วยรอยยิ้มฝืนๆ “ถ้าอยากได้ส่วนลดก็ทำได้ ตราบใดที่พวกคุณใช้จ่ายเกินสิบหยวน เราก็สามารถหัก

เงินจากเงินนั้นหนึ่งเหมาสุดท้ายได้”

ป้าหนิวริมฝีปากกระตุกเมื่อได้ยินเช่นนี้ ดูเหมือนคนขาดเงินไม่กี่เหมาเลยหรือไง

“แน่นอน อย่าคิดว่าฉันตระหนี่ที่เสนอส่วนลดแค่ไม่กี่เหมา พวกคุณต้องเข้าใจว่าสินค้าในบริษัทของเราขายใน

ราคาต้นทุน อาศัยปริมาณมากและกำไรขั้นต่ำ ถ้าฉันเสนอส่วนลดมากเกินไป ฉันก็ขาดทุน”

ขณะที่เธอพูด หลินซูก็ยิ้มเล็กน้อยและถามว่า “ป้าหนิวจะทนเห็นฉันขาดทุนในธุรกิจแบบนี้ไม่ได้หรอก จริง

ไหม?”

ป้าหนิวอยากจะสบถด่า เก้าในสิบธุรกิจอ้างว่าดำเนินธุรกิจแบบกำไรต่ำแต่ปริมาณมาก โดยอ้างว่าไม่ได้ทำเงินเลย

แต่เชื่อไหมล่ะ

แน่นอนว่าไม่

“อย่าเรียกฉันว่าป้าอีกเลย พอโหย่วเถากับเสี่ยวฉินหมั้นกัน เราจะถือว่าเท่าเทียมกัน”

หลินซูโบกมือ “คุณอายุมากกว่าฉันเยอะเลย งั้นฉันจะเรียกคุณว่า ‘ป้า’ แทนแล้วกัน อายุขนาดนี้แล้ว ฉันคงเรียก

คุณว่า ‘พี่สะใภ้’ ไม่ได้หรอก”

รอยยิ้มของป้าหนิวเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย เธออยากจะบอกตรงๆ ว่าแก่แล้ว แทนที่จะพูดอ้อมค้อม

“นี่ ป้าหนิว เรานั่งคุยกันตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าคุณมาจากไหน” หลินซูถาม ราวกับนึกขึ้นได้ว่าต้องถามถึงภูมิหลัง

ทางครอบครัวของหญิงสาว

กู้โหย่วเถารีบตอบ “ป้าครับ ครอบครัวของเสี่ยวฉินทำงานที่โรงงานบรรจุกระป๋องประจำมณฑลครับ พ่อแม่ของ

เธอเคยเป็นลูกจ้างของโรงงาน แต่ยกงานให้น้องชายสองคนของเสี่ยวฉิน ตอนนี้ป้ากับลุงทำงานหัตถกรรมหรืองาน

จิปาถะเพื่อเลี้ยงตัวเองครับ”

หลินซูพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ชีวิตค่อนข้างลำบากเพราะไม่มีงานและเงิน เธอยังเด็ก ยังไม่เกษียณ ดังนั้นจึงเป็น

ปัญหาแน่นอน”

เพื่อหลีกเลี่ยงความเงียบงันที่น่าอึดอัด หวังซูเจิ้นจึงพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องทั่วไป เธอพยายามคำนึงถึง

ความนับถือตนเองของพวกเขา และหลีกเลี่ยงการพูดถึงสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัว

หลินซูขึ้นไปชั้นบนเพื่อตรวจดูเด็กๆ ก่อน เมื่อผู้ชายในบ้านกลับมา เธอพาพวกเขาไปยังที่นั่งและเริ่มรับประทาน

อาหาร

ระหว่างมื้ออาหาร ป้าหนิวก็พูดถึงเงื่อนไขการหมั้นของพวกเขา

“สามหมุนและหนึ่งเสียง” (จักรเย็บผ้า นาฬิกา และวิทยุ) เป็นสิ่งจำเป็น

สินสอด 688 หยวนนั้นแพงเกินไปหน่อย

อย่าลืมว่าค่าหมั้นครั้งแรกของหลินซูอยู่ที่ 300 หยวนเท่านั้น

นั่นเป็นเพราะกู้จิ่วเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูล และเป็นงานหมั้นครั้งสุดท้ายของเขา ดังนั้นหวังซูเจิ้นและกู้ฉาง

เซิงจึงยินดีมอบสินสอด 300 หยวนให้หลินซู

ตระกูลหนิวเรียกร้องเงิน 688 หยวน พวกเขาอาจจะปล้นไปเลยก็ได้

ในครอบครัวทั่วไป ค่าสินสอดมักจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยหยวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากขอ “สามหมุนหนึ่ง

เสียง” ค่าสินสอดจะไม่แพงนัก

แม้ว่าครอบครัวกู้จะมีฐานะดีกว่าครอบครัวอื่นๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวย

สมาชิกในครอบครัวส่วนใหญ่ทำงานในสำนักงาน มีรายได้เดือนละไม่กี่สิบหยวน

นอกจากค่าอาหาร เสื้อผ้า ภาระผูกพันทางสังคม และการเลี้ยงดูบุตรแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ประหยัดเงินมากนัก

ครอบครัวหนิวขอเงิน 688 ซึ่งกู้เซียงและเหอชุนหรูคิดว่าคงหาเงินมาได้ไม่ง่ายนัก แม้จะถอนเงินเก็บหมดแล้ว

ก็ตาม

แต่อย่าลืมว่า กู้เซียงและเหอชุนหรู มีลูกหลายคนซึ่งกู้โหย่วเถาไม่ใช่ลูกคนเดียว

พวกเขายังมีน้องด้วย

ตอนนี้กู้โหย่วฮุ่ยน่าจะกำลังมองหาคู่แล้ว และต้องเตรียมของขวัญหมั้นไว้ล่วงหน้า

แล้วก็ยังมีกู้ชุนหรู ลูกสาวคนที่สาม ถึงแม้จะยังเรียนอยู่ แต่ปีนี้เธอก็อายุสิบเก้าแล้ว

พอกู้โหย่วฮุ่ยแต่งงาน ก็คงถึงคราวของเธอบ้างเหมือนกัน

พูดสั้นๆ ก็คือ เป็นไปไม่ได้ที่กู้เซียงและภรรยาของเขาจะใช้เงินเก็บทั้งหมดเพื่อกู้โหย่วเถา

“คุณหนิว ความต้องการของคุณสูงเกินไปหน่อยไหม ผมเข้าใจที่คุณเรียกเงินสามหมุนและหนึ่งเสียง (หมายถึง

วิทยุ จักรเย็บผ้า จักรยานและนาฬิกา) แต่ครอบครัวส่วนใหญ่ขอแค่ร้อยหยวนเป็นของขวัญหมั้น ในขณะที่คุณต้องการ

หกร้อยแปดสิบแปด รู้ไหมว่าเงินเดือนของผมเดือนละเท่าไหร่”

ในที่สุดกู้เซียงก็พูดขึ้น ทนไม่ไหวอีกต่อไป “เงินเดือนของผมแค่สี่สิบหกหยวนหกเหมาแปดเฟิน รู้ไหมว่าเงินเดือน

ของผมต่อให้ไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม ผมก็ต้องใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งถึงจะเก็บเงินได้หกร้อยแปดสิบแปด”

ป้าหนิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ครอบครัวสามี หมายความว่ายังไงคะ? คุณแค่ทำงานปีครึ่งเพื่อจะได้มีลูกสะใภ้ คุณน่า

จะดีใจลึกๆ นะ”

“ตามที่คุณเพิ่งพูดไป คุณสามารถแต่งงานกับผู้หญิงที่โตแล้วได้ภายในปีครึ่ง แต่ฉันเลี้ยงเธอมายี่สิบปีก่อนที่เธอจะ

โตเป็นผู้ใหญ่ และเธอก็ไม่ได้ช่วยครอบครัวหาเงินเลยสักสองสามวันก่อนที่ลูกชายของคุณจะพาเธอไป ทั้งหม้อทั้งกระทะ

ฉันยังอยากได้อะไรเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้หรือไง”

“ไม่ว่าคุณจะคำนวณยังไง ครอบครัวของคุณคือคนที่ได้ประโยชน์ ครอบครัวของเราต่างหากที่เสียหาย เรายังไม่

ได้เริ่มก่อเรื่องวุ่นวายอะไรเลย แล้วคุณก็บ่นไปแล้ว”

พี่สะใภ้เหอชุนหรูจ้องมองกู้โหย่วเถา คนที่เธอเจอคือใคร

“คุณหนิว คุณพูดแบบนั้นไม่ได้ ครอบครัวของคุณกำลังจะยกลูกสาวให้แต่งงาน ไม่ใช่ขายเธอ เสี่ยวฉินไม่ได้เป็น

ส่วนหนึ่งของครอบครัวคุณอีกต่อไปเพียงเพราะเธอแต่งงานแล้วงั้นหรอ?”

หลังจากพูดจบ กู้เซียงก็ลูบขมับด้วยอาการปวดหัว “สินสอดที่คุณพูดถึงมันสูงเกินไปจริงๆ เราไม่มีเงินจ่าย และ

เราก็ไม่มีเงินที่จะหามาได้”

ป้าหนิวมองสมาชิกตระกูลกู้ที่กำลังรับประทานอาหารอยู่รอบโต๊ะแล้วหัวเราะ “ในเมื่อครอบครัวของคุณเป็นหนึ่ง

เดียวกันแบบนี้ เหตุอะไรคุณถึงไม่สามารถหาเงินได้มากกว่าหกร้อยหยวนได้”

หลินซูพูดไม่ออก ดังนั้น การจะแต่งงานกับลูกสาวของเธอ ตระกูลกู้สาขาอื่นๆ ก็เป็นเพียงธนาคารเลือดของ

ครอบครัวเธอเท่านั้นหรือ?

เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาต้องการ พวกเธอก็จะถูกดูดเลือดไปด้วย?

กู้เซียงอธิบายว่า “ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เป็นไปไม่ได้เลยที่คนอื่นในครอบครัวของผมจะจ่ายเงินค่าจัดงาน

แต่งงานของลูกชายผม”