ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 214

เด็กๆ นอนเร็วกันมาก เลยอดไม่ได้ที่จะนอนดึกด้วยกันตลอดคืน จริงอยู่ว่าหลังสามทุ่ม เด็กสองคนก็เริ่มขยี้ตา

และหาว

กู้จิ่วและหลินซูกล่าวลาสมาชิกครอบครัวที่เหลือ แล้วพาเด็กๆ ขึ้นไปชั้นบน

หลังจากล้างหน้าและก้นเด็กๆ เปลี่ยนผ้าอ้อม พาเด็กๆ ไปที่เตียงและห่มผ้าห่มให้แล้ว เด็กๆ ก็หลับไปในเวลาไม่

นาน

หลังจากที่เด็กๆ หลับไปแล้ว หลินซูและกู้จิ่วจึงมีเวลาทำธุระของตัวเอง

หลินซูเอาผ้าอ้อมที่ใช้แล้วของลูกไปซักที่ห้องน้ำ แล้วรีบอาบน้ำ กู้จิ่วเบียดตัวเข้าไปพร้อมผ้าเช็ดตัวระหว่างนั้น

แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้น

เมื่อทั้งคู่ออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง หลินซูก็ง่วงมากจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

กู้จิ่วอุ้มเธอไปที่เตียง เธอพลิกตัวและหลับไปเกือบจะในทันที

กู้จิ่วตรวจดูต้าเปาและเอ้อเปาและพบว่าพวกเขานอนหลับสนิทและไม่ได้เตะผ้าห่มออก ก่อนเข้านอนด้วยความ

สบายใจ

เขาอยากคุยกับหลินซูก่อนเข้านอน แต่พอกอดเธอจากด้านหลัง เขาก็รู้ว่าเธอหลับไปแล้ว

บ้านบรรพบุรุษของตระกูลกู้อยู่ในเขตอำเภอ ดังนั้นจึงมีญาติมาเยี่ยมไม่มากนักในวันแรกของเทศกาลตรุษจีน

เมื่อถึงวันที่สองของเทศกาลตรุษจีน ภรรยาและลูกๆ หลายคนในครอบครัวก็กลับไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่เพื่อฉลองปี

ใหม่

พี่เลี้ยงเตรียมอาหารเช้าไว้แต่เช้า รอให้ทุกคนตื่นมารับประทานอาหาร

หลินซูลุกขึ้น เก็บข้าวของให้ลูกสองคน แล้วเดินลงไปข้างล่าง พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองกินข้าวเสร็จเรียบร้อย

แล้ว และไปบ้านพ่อแม่เพื่อไปเยี่ยมเยียนปีใหม่

“น้องชายคนเล็ก น้องสะใภ้ พวกเธอตื่นแล้ว”

กู้จื้อหยวนเห็นคู่สามีภรรยาอุ้มลูกลงบันไดมาทักทาย ตักเกี๊ยวคำสุดท้ายในชาม จิบน้ำ แล้วลุกขึ้นยืน “พี่ใหญ่

และพี่รองพวกเขากลับไปกับลูกๆ แล้ว ฉันวางแผนจะไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านเจียงหลังจากที่เด็กๆ กินเสร็จ วันนี้จะกลับ

ไปอวยพรปีใหม่ด้วยไหม”

กู้จิ่วเหลือบมองหลานชายสองคนที่กำลังกินอยู่พลางพยักหน้า “อีกสักพักเราจะไป กินเกี๊ยวเป็นอาหารเช้าหรอ”

กู้จื้อหยวน: “พี่เฉินทำเกี๊ยวนึ่ง ทำโจ๊กแปดสมบัติ และปอเปี๊ยะนึ่ง ส่วนอยากกินอะไรก็แล้วแต่พวกเธอ”

กู้จิ่วไม่ได้เรื่องมากเรื่องอาหารเช้านัก จึงหันไปมองหลินซู

หลินซูนั่งลงอุ้มเด็กน้อย รินน้ำอุ่นให้ตัวเองดื่ม จิบเบาๆ ให้ชุ่มคอ แล้วพูดว่า “ขอเกี๊ยวนึ่ง โจ๊กแปดสมบัติ และปอ

เปี๊ยะนึ่งสองชิ้นค่ะ”

อาหารเช้าเสิร์ฟแล้ว เอ้อเปาปีนขึ้นไปบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น พยายามคว้าเกี๊ยว

หลินซูหยิบปอเปี๊ยะนึ่งขึ้นมา หักครึ่ง แล้วแบ่งให้ต้าเปาและเอ้อเปาคนละครึ่ง ปล่อยให้พวกเขากัดและดูดอย่าง

ช้าๆ

ถ้าไม่ให้พวกเขาสงบสติอารมณ์เสียก่อน ผู้ใหญ่ที่อุ้มพวกเขาก็จะไม่สามารถกินข้าวเช้าอย่างสงบได้

เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายในร้านอาหาร หวังซูเจิ้นและกู้ฉางเซิงก็ออกมาจากห้อง พาต้าเปาและเอ้อเปาออกจากห้อง

และบอกให้กู้จิ่วและภรรยากินข้าวกันตามสบาย

“พ่อ แม่ กินข้าวเช้าหรือยัง”

“เรากินแล้ว เราจะอุ้มเด็กๆ ไว้ให้ พวกเธอจะได้กินข้าวอย่างสบายใจ เช้านี้ให้นมเด็กๆ หรือยัง ทำไมฉันดูเหมือน

ว่าพวกเขาจะหิวมาทั้งคืนเลย”

หวังซูเจิ้นมองต้าเปาและเอ้อเปาของเธอพยายามกินปอเปี๊ยะนึ่งอย่างยากลำบาก เนื่องจากพวกเขายังไม่มีฟัน

พวกเขาจึงทำได้เพียงพยายามยัดปอเปี๊ยะนึ่งเข้าปากและค่อยๆ ดูดเข้าไป

กู้ฉางเซิง เห็นหลานชายคนโตกำลังลำบาก จึงคิดจะฉีกปอเปี๊ยะนึ่งออกมาชิ้นหนึ่งแล้วป้อนให้หลานชาย

หวังซูเจิ้นเพิ่งนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับอุ้มเอ้อเปาไว้ในอ้อมแขน ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นการกระทำของกู้ฉางเซิงก็

ตกใจ “โอ้โห ปล่อยให้เขาดูดช้าๆ อย่าป้อนเขาทั้งชิ้น ระวังเขาจะสำลักนะ”

“ฉันให้เขาไม่ได้เหรอ?” กู้ฉางเซิงชะงัก มองเธออย่างงุนงง “ฉันเห็นเขากินยาก ฉันเลยฉีกออกนิดหน่อย คงไม่

เป็นไรใช่ไหม”

“ตอนนี้ความสามารถในการกลืนของพวกเขายังจำกัดอยู่ ปล่อยให้พวกเขาดูดช้าๆ เถอะ พวกเขาจะกลืนเองตาม

ธรรมชาติเมื่อน้ำลายละลาย อีกอย่าง พวกเขากินนมไปแล้ว ปอเปี๊ยะนึ่งก็แค่ช่วยปลอบประโลมเท่านั้น พวกเขาเพิ่งอายุ

ไม่กี่เดือนเอง อยากเห็นพวกเขากินหมั่นโถวนึ่งจริงๆ เหรอ?”

กู้ฉางเซิงขยี้จมูก เหลือบมองห้องอาหาร ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าทั้งกู้จิ่วและหลินซูไม่ได้

สนใจพวกเขาเลย

“น้องสะใภ้ เมื่อพวกเธอจะไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่ในช่วงปีใหม่ พวกเธอจะขี่จักรยานหรือเดินไปที่นั่น”

เจียงจ้าวหงถามอย่างสงสัยพลางป้อนโจ๊กให้กู้โหย่วซิง

หลินซูหยิบเกี๊ยวขึ้นมา จิ้มน้ำส้มสายชูเล็กน้อย แล้วกัดคำเล็กๆ “เราจะต้องอุ้มลูกคนละคน แถมยังต้องถือของ

ขวัญด้วย การเดินไม่สะดวกเลยต้องปั่นจักรยานแทน”

เจียงจ้าวหงถามอย่างสงสัย “พวกเธอเตรียมของขวัญปีใหม่อะไรให้พ่อแม่ของพวกเธอบ้าง”

หลินซูเลิกคิ้วขึ้น นี่คือคำถามที่เจียงจ้าวหงกังวลจริงๆ แทนที่จะตอบ เธอกลับถามว่า “พี่สะใภ้สามเตรียมของ

ขวัญปีใหม่อะไรให้พ่อแม่ของพี่บ้าง”

“เราแค่เตรียมผลไม้แห้งกับเนื้อเค็มไว้” กู้จื้อหยวนแทรกขึ้นมา

เมื่อพูดถึงกล่องของขวัญผลไม้แห้งนั้น ซื้อมาจากร้านค้าภายใต้บริษัทของกู้จิ่ว

โรงงานก็แจกกล่องของขวัญผลไม้อบแห้งเหมือนกัน แต่เด็กสองคนที่บ้านเปิดกล่องก่อนปีใหม่จะมาถึงเสียอีก

ในที่สุดกู้จื้อหยวน ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากซื้อเพิ่มอีกสองกล่อง

เจียงจ้าวหง ไม่ได้รับคำตอบ จึงถามต่อว่า “น้องสะใภ้ แล้วพวกเธอล่ะ?”

“เราเตรียมกล่องของขวัญผลไม้แห้ง ผลไม้หลายกล่อง และครอบครัวของฉันรมควันหมูหมักมากกว่าปีที่แล้ว

เกือบจะเท่ากับรมควันหมูทั้งตัวเลย เราจะไม่พูดถึงหมูหมัก แต่เรายังมีนมผงมอลต์และอาหารกระป๋องอีกสองสาม

กระป๋อง”

หลินซูได้นำขนมและคุกกี้ไปหลายชิ้นสำหรับวันตรุษจีนในช่วงปลายปีแล้ว

ครั้งนี้จะไม่พูดถึงขนมและคุกกี้เวลาไปอวยพรปีใหม่

“ว้าว พวกเธอขนของพวกนี้กลับไปได้หมดเลยเหรอ” เจียงจ้าวหงรู้สึกอิจฉา

ครอบครัวหลินโชคดีมากที่ได้ขนของกลับไปบ้านพ่อแม่มากมายขนาดนี้

“เราจะมัดผลไม้ไว้ที่ท้ายจักรยาน แล้วใส่กล่องของขวัญกับอาหารกระป๋องลงในถุงตาข่าย แล้วแขวนไว้ที่แฮนด์

จักรยาน เราปั่นจักรยานกันคนละคัน อุ้มลูกไว้บนหลัง ขี่กลับก็ง่ายดี”

อิจฉาจัง!

เจียงจ้าวหงมองกู้จื้อหยวนด้วยสายตาขุ่นเคือง “ขาไปลองแวะสหกรณ์จัดหาและการตลาดดูไหม แล้วซื้อบิสกิ

ตกับอาหารกระป๋องเพิ่มอีกหน่อยดีไหม”

กู้จื้อหยวนรู้ดีว่าภรรยาจอมเจ้าเล่ห์ของเขากำลังรู้สึกขุ่นเคืองอีกครั้ง

เขาโต้กลับว่า “ตกลง แต่อย่าลืมเอาคูปองมาด้วยล่ะ”

เจียงจ้าวหง: “…”

“ปลายปีนี้คูปองคงหมดเกลี้ยงแล้ว จะเอาคูปองที่ไหนมาอีกล่ะ”

กู้จื้อหยวนยักไหล่ “งั้นฉันก็ช่วยเธอไม่ได้หรอก เธอซื้ออะไรในสหกรณ์จัดหาสินค้าและการตลาดด้วยเงินไม่ได้

หรอก ถ้าไม่มีคูปอง”

เจียงจ้าวหงเหลือบมองกู้จิ่วเป็นระยะๆ

กู้จิ่วไม่สนใจเธอ มุ่งความสนใจไปที่อาหารเช้าของเขา

เจียงจ้าวหงต้องการให้เขาเปิดประตูบริษัทการค้างั้นเหรอ? ไม่มีทาง!

บริษัทการค้าได้ตัดสินใจเปิดทำการในวันที่ห้าของเทศกาลตรุษจีนมานานแล้ว การเปิดทำการครั้งแรกของปีใหม่

ถือเป็นสิริมงคล และไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ในวันธรรมดา

การเปิดทำการในวันที่ห้าเพื่อต้อนรับเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งนั้น จำเป็นต้องเลือกเวลาที่เป็นมงคลและจุดประทัด

เพื่อเป็นสิริมงคล

กู้จิ่วจะเปิดประตูและเชิญโชคร้ายมาเพื่อเจียงจ้าวหงได้อย่างไร?

หลินซูก็สัมผัสได้ถึงความคิดของเจียงจ้าวหง จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย พูดคุยกับกู้จื้อหยวนเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ในที่

ทำงาน

หลังอาหารเช้า หลินซูช่วยเด็กๆ ปัสสาวะ ในขณะที่กู้จิ่วหยิบของขวัญออกมาเพื่อมอบให้ในโอกาสวันปีใหม่ โดย

มัดของขวัญที่ต้องผูกไว้ที่ด้านหลังจักรยาน และแขวนของขวัญที่ต้องการไว้บนแฮนด์

สุดท้าย ด้วยความช่วยเหลือของหวังซูเจิ้น ต้าเปาและเอ้อเปาจึงถูกอุ้มไว้บนหลังของกู้จิ่วและหลินซูตามลำดับ

โดยใช้เป้อุ้มเด็ก

หลินซูยิ้มพลางอุ้มเด็กน้อยไว้บนหลังรถจักรยานทั้งสองข้าง พลางมองกู้จิ่วที่กำลังเดินนำหน้าไปพร้อมกับอุ้มเอ้อ

เปาไว้บนหลัง

“กู้จิ่ว จู่ๆ ฉันก็นึกถึงเพลงขึ้นมาได้”

“เพลงอะไร”

กู้จิ่วหันไปมองหลินซู พลางสงสัยว่าเธอกำลังหัวเราะอะไรอยู่

“ไก่ในมือซ้าย เป็ดในมือขวา และลูกอ้วนๆ อยู่บนหลัง ฮ่าๆ!”

ความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือเมื่อต้าเปาได้ยินหลินซูหัวเราะ เขาก็ยิ้มอย่างตื่นเต้นและปรบมือ

เมื่อเห็นต้าเปาปรบมือ เอ้อเปาก็ยื่นมือน้อยๆ ออกมาอย่างมีความสุขและปรบมือตามไปด้วย

ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงความสุขของเด็กๆ จึงยิ้มให้กัน

ข้างนอกหนาวเกินไป หลินซูจึงช่วยเอ้อเปาซุกมือลงในผ้าห่ม กู้จิ่วก็ช่วยต้าเปาเช่นเดียวกัน ทั้งสองไม่กล้าที่จะรอ

ช้า ปั่นจักรยานไปยังบ้านหลังใหม่

ปีนี้ครอบครัวหลินได้ร่วมฉลองตรุษจีนที่ร้านก๋วยเตี๋ยวของหลินกวง

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ชั้นสองของร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้บ้านใหม่ของหลินซูมีขนาดใหญ่กว่าร้านก๋วยเตี๋ยวของหลินเว่

ยมาก ทำให้มีพื้นที่กว้างขวางมากขึ้นสำหรับครอบครัวที่จะมาฉลองปีใหม่ที่นี่

สหายหลิวเสี่ยวเอ๋อก็กลับมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวอีกครั้งในวันที่ 29 ของปฎิทินจันทรคติ

“ป้าและลุงของฉันกลับมาแล้ว!”

“ป้า ลุง ต้าเปา และเอ้อเปา!”

ทันทีที่กู้จิ่วและหลินซูเลี้ยวเข้าสู่ถนนใกล้บ้านใหม่ หลินเสี่ยวหยู หลินเสี่ยวซวง และหลินเสี่ยวจวินก็เข้ามา

ทักทายพวกเขา

หลินซูมองหลานสาวและหลานชายที่วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “พวกเธอสามคนยืนรอพวกเราอยู่ข้าง

นอกเหรอ? ไม่หนาวเหรอ?”

“พวกเราเบื่ออยู่บ้านกัน เลยมารอรับที่หน้าประตู โชคดีที่พวกเราใส่เสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดที่ป้าให้มาเลยไม่หนาว

เลย”

เสี่ยวหยูตบเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดของเธอเบาๆ

เด็กทั้งสองคนถูกส่งมายังเมืองหลวงของมณฑลในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว และหลินซูก็ซื้อเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดให้

เด็กๆ คนละตัวก่อนถึงเทศกาลตรุษจีน

เสื้อแจ็คเก็ตของเสี่ยวหยูและเสี่ยวซวงเป็นสีแดงสด เหมาะกับเทศกาลปีใหม่

เสื้อแจ็คเก็ตขนเป็ดของเสี่ยวจวินและตงฟาเป็นสีฟ้า

เธอคุยกับเด็กๆ ทั้งสามได้เพียงไม่กี่นาที ตงฟาและหลิงกวงก็ออกมาต้อนรับเธอ

“ป้า ข้างนอกอากาศหนาว รีบเข้ามาข้างในเถอะ เราคุยกันข้างในได้”

ตงฟาและหลินกวงรับจักรยานจากหลินซูและกู้จิ่ว

พวกเขาจอดจักรยานและเก็บของขวัญที่แขวนอยู่ลงมาทีละชิ้น

“บอกฉันหน่อยสิ ทำไมเธอถึงเอาของมาเยอะแยะขนาดนี้เมื่อกลับมาปีใหม่? ตอนนี้เรามีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว

บริษัทการค้าของเธออยู่ติดกับบ้านเลย เรามีทุกอย่างที่ต้องการก่อนปีใหม่แล้ว”

“พี่รอง ของขวัญพวกนี้เป็นเพียงของแสดงความกตัญญูจากพวกเรา ในช่วงปีใหม่อย่ากังวลไปเลย”

หลินซูและกู้จิ่วกลัวการบ่น การบ่นมากเกินไปช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง

เมื่อเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว หลิวเสี่ยวเอ๋อก็ช่วยแก้เชือกให้เด็กๆ

ทันทีที่ต้าเปาและเอ้อเปาเห็นหลิวเสี่ยวเอ๋อ ทั้งคู่ก็ยื่นแขนออกไป อยากจะกอด

หลิวเสี่ยวเอ๋อเล่นกับพวกเขาทุกวัน เธอคือคนที่ใช้เวลากับพวกเขามากที่สุดรองจากพ่อแม่ของพวกเขา

หลังจากไม่ได้เจอเธอมาสองวัน โดยเฉพาะเอ้อเปากลับทำหน้ามุ่ยอย่างน่าสงสารในอ้อมกอดของหลิวเสี่ยวเอ๋อ

น้ำตาเอ่อคลอจนแทบจะไหล

หลิวเสี่ยวเอ๋อต้องคอยปลอบใจเธออยู่พักหนึ่งเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น

หลินต้าซานกวักมือเรียกกู้จิ่ว “พี่เก้า ให้ผู้หญิงอุ้มเด็กๆ หน่อยสิ พวกเธอต้องอยู่ข้างนอกท่ามกลางลมหนาวมา

ตลอดทาง นั่งลงและจิบชาอุ่นๆ สักถ้วยเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น”

ลู่หยินฮวาเดินเข้ามารับต้าเปาจากอ้อมแขนของหลินซูปล่อยให้เธอนั่งข้างเตาและจิบชาอุ่นๆ

พี่สะใภ้เหอไฉหยุนแกะลูกอมนมออกมาให้ต้าเปาถือไว้แล้วดูดช้าๆ

“พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าให้ลูกอมเขานะ น้ำลายไหลเลอะมือและเสื้อผ้า” หลินซูพูดอย่างกังวลเมื่อเห็นต้าเปาหยิบ

ลูกอมขึ้นมา

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันช่วยเขาล้างมือทีหลังก็ได้”

หลิวเสี่ยวเอ๋อตบมือของเหอไฉหยุนออกแล้วดุว่า “ผู้ใหญ่เขาใช้สมองกันไม่ได้เหรอเวลาเจอปัญหา? เขากินไม่ได้

หรอก เธอถือมันไว้แล้วปล่อยให้เขาดูดมัน”

“อ้อ ใช่ คำถามง่ายๆ แบบนี้ ทำไมฉันถึงไม่เข้าใจล่ะ” เหอไฉหยุนตบหน้าผากเธอ พลางสบถด่าตัวเองในใจที่โง่

เง่าขนาดนี้

กู้จิ่วมองหลินตงฟาที่สวมสูทผูกเน็คไท สองปีผ่านไป เขาเปลี่ยนไปมากที่สุดในตระกูล

ตอนนี้ผมของเขาถูกหวีเรียบไปด้านหลัง ทั้งผิวพรรณและกิริยามารยาทก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“บริษัทการค้าจ้างคนมากี่คนในปีที่ผ่านมา?”

“เราจ้างคนมาประมาณสิบคน ปีนี้เราตั้งโกดังขนาดใหญ่ มีพนักงานห้าคนทำงานอยู่ที่นั่น รวมถึงพนักงานโกดัง

และคนขนย้ายสินค้า เรายังเพิ่มพนักงานขายอีกแปดคนด้วย”

กู้จิ่วพยักหน้า: “นายอยู่ในเมืองมาสองปีแล้ว นายได้ฝึกอบรมผู้จัดการที่มีความสามารถและสามารถจัดการงาน

ต่างๆ ได้อย่างอิสระบ้างหรือยัง?”

หลินตงฟาชะงักไปเล็กน้อย ขมวดคิ้วพลางถามว่า “สำหรับปีหน้าลุงมีแผนอะไรบ้าง?”

กู้จิ่วจิบชาพลางยิ้ม “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันจะไม่ปิดบังอะไรจากนายหรอก หมายความว่าฉันอยาก

ให้นายมาที่เมืองหลวงของมณฑลเพื่อช่วยฉันบริหารบริษัทการค้า อย่างที่นายรู้ ฉันอยากให้บริษัทการค้าในเมืองหลวง

ของมณฑลเป็นตัวแทนจำหน่ายประจำมณฑล และบริษัทการค้าในเมืองจะเป็นตัวแทนจำหน่ายประจำเมือง”

แม้ว่าเศรษฐกิจจะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่จำเป็นต้องวางโครงสร้างของบริษัทการค้าเสียก่อน

ต่อมา เมื่อแบรนด์ต่างๆ ในตลาดพัฒนาขึ้น นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องเข้าไปรับตำแหน่งตัวแทนจำหน่าย

ประจำมณฑล

หลินเว่ยนั่งฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่เคียงข้าง อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความกังวลว่า “เราจะไว้ใจคนนอกให้

ดูแลกิจการของเมืองได้จริงหรอ?”

กู้จิ่วยิ้มจางๆ “เป็นไปไม่ได้ที่จะไว้ใจคนนอกได้ทั้งหมด เมื่อพวกเขาดูแลพื้นที่ ย่อมต้องมีการกำกับดูแล ตรวจ

สอบ และถ่วงดุลอำนาจ”

หลินเว่ยดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่ได้ถามรายละเอียดเพิ่มเติม “ดีแล้วที่นายจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อย”

กู้จิ่วจึงพูดกับตงฟาว่า “หลังเทศกาลตรุษจีนปีนี้ กลับไปที่เมืองก่อน จัดการเรื่องต่างๆ ที่นั่น จากนั้นกลับมายัง

เมืองหลวงของมณฑลเพื่อดูแลกิจการของบริษัทการค้า”

ปัจจุบัน กู้จิ่วค่อนข้างยุ่งและไม่สามารถบริหารบริษัทการค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้ว่าหลินซูจะช่วยดูแลได้

แต่ก็มีร้านค้าหลายแห่งใกล้บ้านใหม่ที่ต้องการ การดูแลจากเธอ

อีกไม่กี่เดือน เมื่อการตกแต่งโรงแรมเสร็จสิ้น หลินซูก็จะเข้าไปบริหารโรงแรมด้วย ทำให้เธอยิ่งยุ่งมากขึ้นไปอีก

กู้จิ่วเองก็ยุ่งเช่นกัน บริษัทของเขากับเฉินเฟยเริ่มต้นด้วยร้านเล็กๆ ไม่กี่ร้าน และถึงแม้จะมีงานมากมายขนาดนั้น

แต่ก็ไม่ยุ่งจนเกินไป

ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ปีที่แล้วมีบริษัทโลจิสติกส์เข้ามา และต่อมาก็ตั้งบริษัทอาหารขึ้นมาเพื่อบรรจุและ

จำหน่ายผลไม้อบแห้ง

ปีนี้เราจะเพิ่มความหลากหลายมากขึ้นอย่างแน่นอน เราไม่สามารถภูมิใจได้เลยที่บีบให้เฉินเฟยต้องเหนื่อยเปล่า

เฉินเฟยกล่าวว่าเขาต้องการขยายสาขาไปยังมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งจะยิ่งทำให้ทุกอย่างคึกคักมากขึ้น

เมื่อตงฟาเห็นพ้อง หลินเว่ยจึงกล่าวว่า “ถ้าตงฟามาถึงเมืองหลวงของมณฑลในปีนี้ พื้นที่ชั้นบนร้านก๋วยเตี๋ยวของ

เราคงไม่เพียงพออย่างแน่นอน

พี่เก้า นายคิดว่าฉันควรซื้อบ้านในเมืองหลวงมณฑลดีไหม? หรือนายพอจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเมืองหลวงมณฑลแล้ว

นายช่วยฉันหาบ้านที่ขายให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“ไม่มีปัญหา ฉันจะสอบถามให้” กู้จิ่วเห็นด้วย

ถ้าพี่เขยและครอบครัวอยากตั้งหลักปักฐานในเมืองหลวงของมณฑล การซื้อบ้านจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

การมีบ้านทำให้ทุกคนในครอบครัวมีความสะดวกสบายมากขึ้น

หลินซูถาม “พี่ใหญ่ ปีนี้ดูเหมือนพวกพี่จะเก็บเงินได้เยอะทีเดียวนะ”

พี่สะใภ้เหอไฉหยุน: “ไม่มาก” หลินเว่ยเกาหัวพลางหัวเราะเบาๆ “มากกว่าที่ฉันทำไร่ทำนาในชนบทเมื่อก่อนอีก”

หลินต้าซานได้ยินว่าลูกชายอยากซื้อบ้านในเมืองหลวงของมณฑล ก็พูดอย่างมีความสุขว่า “ถ้าพวกเธอเงินไม่พอ

ฉันยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง”

หลินกวง: “พ่อ พี่ชายจะเอาเงินเกษียณพ่อไปซื้อบ้านได้ยังไง ถ้าจำเป็นต้องยืม ก็ยืมจากฉันสิ ปีนี้เราเพิ่งอยู่ที่นี่ได้

ไม่กี่เดือน เงินเก็บของเราก็ไม่พอซื้อบ้านหรอก ถ้าจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ก็ยืมของฉันไปก่อน”

หลินเว่ยรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ขอบคุณนะน้องรอง ฉันจะไม่ลังเลที่จะขอความช่วยเหลือจากนายเมื่อ

จำเป็น”

“พี่ใหญ่ ฉันก็มีเงินเหมือนกัน บอกฉันมาสิว่าต้องการเท่าไหร่” หลินซูรีบแทรกขึ้นมา เพราะไม่อยากถูกแซงหน้า

กู้จิ่วรีบพูดแทรกขึ้นมาว่า “ใช่ เงินของพี่รองน่าจะเอาไปขยายกิจการนะ พี่ใหญ่ถ้าจำเป็นต้องใช้เงินก็บอกได้นะ”

หลินต้าซานเช็ดน้ำตา ลูกเขยคนเล็กของเขาทุ่มเทให้กับครอบครัวภรรยาอย่างไม่มีที่ติมาโดยตลอด

หากปราศจากความช่วยเหลือจากเขา ตระกูลหลินคงไม่สามารถออกจากชนบทมาตั้งรกรากในเมืองหลวงของ

มณฑลได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

ตระกูลหลินโชคดีจริงๆ!

ลูกสาวคนเล็กของพวกเขาโชคดียิ่งกว่า!