ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 219

หลินกังผายลม “ฉันสูงกว่า 1.7 เมตร เตี้ยตรงไหน”

ขณะที่เขาพูด เขาใช้นิ้วสางผม ก้มมองเสื้อผ้าตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วก้าวไปที่บ้านของตระกูล

หลี่

“ลุงหลี่ ป้าหลี่ พวกเรามาถึงแล้ว!”

“เฮ้ นั่นใครน่ะ? แต่งตัวค่อนข้างดีนะ”

“เหล่าหลี่ คนนี้เป็นญาติของคุณหรือเปล่า?”

ชาวบ้านบางคนสังเกตเห็นดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ที่ห้อยอยู่บนแฮนด์จักรยาน และดูเหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

พวกเขาจึงถามว่า “เหล่าหลี่ ชายหนุ่มคนนี้อาจเป็นแฟนว่านว่านที่คุณพูดถึงหรือเปล่า”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน? ชายหนุ่มคนนี้ดูสง่างามมาก ถ้าเขามาจากเมือง แล้วทำไมเขาถึงต้องมาชนบทเพื่อหา

ภรรยา? ภรรยาในเมืองไม่ดีกว่าหรอ?”

พ่อและแม่หลี่ไม่สนใจความสงสัยของชาวบ้าน จากนั้นก็วางงานของตนลง ยืนขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุข เช็ดน้ำที่

มือออกจากเสื้อผ้าของพวกเขา และเดินไปทักทายพวกเขา

“โอ้โห! นี่แม่สามี กังจื่อ แล้วก็แม่หมิงซิน! เข้ามานั่งสิ ฉันจะรินน้ำชาให้ พวกเธอคงหิวน้ำมากแน่ๆ หลังจากเดิน

ทางมาไกลขนาดนี้”

“ดี ดี ดี แม่ยาย นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพราะนี่เป็นการพบกันครั้งแรกของเรา”

ขณะที่เธอพูด หลิวเสี่ยวเอ๋อก็หยิบซองแดงสองซองออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้พ่อแม่หลี่คนละซอง

“โอ้โห! แม่สามีใจดีเกินไปแล้ว มาเป็นแขกบ้านเราแบบนี้จะให้แม่สามีใช้เงินได้ยังไง”

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรหรอก แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งหน้าฉันจะไม่สุภาพแบบนี้อีก ขอให้รับไว้เถอะ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อยื่นซองแดงที่ส่งกลับมาให้เธออีกครั้ง

แม่หลี่ปฏิเสธไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับซองแดงด้วยความยินดี ญาติพี่น้องที่ร่ำรวยย่อมใจกว้าง แม้ในการพบกันครั้ง

แรก พวกเขาก็ยังให้ของขวัญ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการให้ของขวัญควรเป็นการตอบแทนกัน แม่หลี่จึงคิดว่าควรให้ซองแดงแก่พวกเขาเมื่อ

พวกเขาจากไป

ชาวบ้านเห็นหลิวเสี่ยวเอ๋อและหลินกังแต่งตัวดี ต่างก็พากันโวยวาย

ตระกูลหลี่ไปจุดธูปที่ไหนกัน?

จะหาญาติเขยและลูกเขยที่น่าเคารพเช่นนี้เจอได้อย่างไร?

หลี่ว่านเพิ่งชงชาเสร็จก็เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามา สายตาของเธอสบกับหลินกังที่เดินนำหน้า หลี่ว่านปัดผมที่ร่วงหล่น

ไปด้านหลังใบหูอย่างเขินอายแล้วยิ้มให้เขา “ฉันเพิ่งชงชาเสร็จ ทุกคนมานั่งผิงไฟอุ่นๆ กันเถอะ”

หลินกังตกใจเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นว่าวันนี้หลี่ว่านดูสวยเป็นพิเศษ บางทีการรู้ว่าเธอกำลังจะมาเป็นภรรยาของ

เขา ทำให้เขารู้สึกว่าความงามของเธอน่าหลงใหลในทุกมุมมอง

หลิวเสี่ยวเอ๋อสะกิดหลินกังที่กำลังงุนงงเบาๆ จากนั้นก็ยิ้มและก้าวออกมาจับมือหลี่ว่าน “โอ้โห นี่ต้องเป็นว่าน

ว่านแน่ๆ! เธอสวยมาก สวยอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันรู้สึกถึงความผูกพันระหว่างเธอกับครอบครัวเราทันที”

ไม่ว่าคำพูดของเธอจะจริงใจหรือแค่ประจบประแจง แม่หลี่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความยินดี “เชิญนั่งลงเถอะ แม่

สามี เรานั่งลงดื่มชากันก่อนเถอะ ถ้าชอบว่านว่าน ก็ให้เธอมานั่งเป็นเพื่อนได้”

“ว่านว่านน่ารักมาก ใครบ้างจะไม่ชอบเธอ? ตอนนี้เธอแทบจะเป็นลูกสะใภ้คนเล็กของฉันแล้ว นับจากนี้ไป ถือว่า

เธอเป็นลูกสาวอีกคนในครอบครัวของเราแล้ว”

หลิวเสี่ยวเอ๋อพูดจบ ก่อนจะหยิบซองแดงซองใหญ่ออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือหลี่ว่าน “นี่เป็นของขวัญเล็กๆ

น้อยๆ ที่แม่มอบให้เธอ เป็นของแทนใจเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าเธอคงไม่รังเกียจนะ”

ซองแดงซองใหญ่ถูกยื่นให้หลี่ว่าน ทำให้เธอตกใจ ของขวัญที่แสนใจดีนั้นทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ไม่ค่ะ

ขอบคุณค่ะ คุณป้า”

เมื่อเห็นหลี่ว่านหน้าแดงขณะพูด หลิวเสี่ยวเอ๋อก็รู้ว่าเธอขี้อายและยิ่งชอบเธอเข้าไปใหญ่

ไม่ควรเอาคนมาเปรียบเทียบกัน เมื่อหลี่ว่านเทียบกับฟางหงแล้ว ฟางหงก็แทบจะเป็นขยะ

ฟางหงหยาบคายอย่างเหลือเชื่อเมื่อเธอรับซองแดงครั้งแรก โดยไม่ใส่ใจแม้แต่เรื่องพิธีการ

หลิวเสี่ยวเอ๋อตบมือเธอเบาๆ แล้วมองคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหมุน

นอกจากพ่อหลี่แล้ว ยังมีคนอีกสองคนที่มาร่วมงานด้วย ได้แก่ หัวหน้าทีมผลิตของหมู่บ้าน และสมาชิกอาวุโส

สูงสุดของตระกูล ซึ่งหลี่ว่านควรเรียกว่าปู่ทวด

ความอาวุโสนี้ยิ่งใหญ่มากจนหลิวเสี่ยวเอ๋อแสดงความเคารพอย่างสูงเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา การให้เกียรติผู้อาวุโสและ

การดูแลเอาใจใส่ผู้เยาว์เป็นหลักการที่ใช้ได้กับทุกยุคทุกสมัย

ชายชราสนทนากับหลิวเสี่ยวเอ๋ออย่างเป็นกันเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เรียนรู้สถานการณ์ของตระกูลหลิน

จากบทสนทนา

ถ้าจะพูดตามตรง เขาชื่นชมจิตวิญญาณบุกเบิกของตระกูลหลิน

ครอบครัวหลินค่อยๆ ตั้งหลักปักฐานในเมืองนี้ได้ด้วยลูกสาวของพวกเขา และพวกเขาหวังว่าหลี่ว่านลูกสาวของ

พวกเขาจะช่วยเหลือครอบครัวของเธอหลังจากแต่งงานเข้าในเมือง

พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะทุ่มเทให้กับครอบครัวอย่างเต็มที่ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็หวังว่าเธอจะนึกถึงพี่น้อง

ของเธอเมื่อมีโอกาสได้งานในเมือง

หลังจากจัดการให้ลูกสะใภ้ทำอาหารเสร็จ แม่หลี่ก็เข้าไปในบ้านและเริ่มพูดคุยกับหลิวเสี่ยวเอ๋อ เพื่อทำความรู้จัก

กับบุคลิกของแต่ละคนให้ดียิ่งขึ้นผ่านบทสนทนา

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องของขวัญหมั้น หลิวเสี่ยวเอ๋อก็ไม่เขินอายแม้แต่น้อย เธอหยิบกระดาษสีแดงผูกโบว์ขนาดใหญ่สอง

ร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า

จากนั้นเธอก็หยิบเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีแดง กางเกงแคชเมียร์สีดำ ผ้าหกผืน และต่างหูทองคำคู่หนึ่งที่หลินซูเตรียม

ไว้ออกมาจากกระเป๋าเป้

ทันทีที่แขกเข้ามาในบ้าน ลูกกวาดงานแต่งงาน เค้ก และหัวหมูก็ถูกส่งไปที่ห้องครัว ดังนั้นทุกคนที่เข้ามาก็จะได้

เห็นและไม่จำเป็นต้องนำไปโชว์ไว้ตรงหน้า

นอกเหนือจากค่าสินสอดที่ตระกูลหลี่เรียกแล้ว ก่อนที่เธอจะมาถึง หลิวเสี่ยวเอ๋อยังได้ซื้อเสื้อผ้าเพิ่มอีกชุด ผ้าหก

ผืน และต่างหูทองหนึ่งคู่

“ถึงแม้ฐานะทางการเงินของครอบครัวเราจะดีกว่าในชนบท แต่ในเมืองก็ยังไม่ดีเท่าไหร่ ดังนั้นว่านว่านกับกังจื่อ

แต่งงานกันและย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง เราก็ไม่ได้เตรียม ‘สามหมุนหนึ่งเสียง’ (หมายถึงจักรยาน จักรเย็นผ้า นาฬิกา และ

วิทยุ) เลย เราจะเตรียมพวกนั้นทีหลังเมื่อชีวิตแต่งงานของพวกเขามั่นคงขึ้นแล้ว พ่อตาแม่ยายคิดยังไงกับการจัดการของ

ฉันบ้าง?”

ชายชรามองพ่อหลี่ “นี่คือลูกสาวของคุณ การตัดสินใจขั้นสุดท้ายขึ้นอยู่กับพวกคุณ”

พ่อหลี่ไม่คัดค้าน เขามองแม่หลี่ สินสอด 200 หยวนแพงกว่าค่าสินสอดหญิงสาวที่แต่งงานกันในหมู่บ้านทั้งหมด

เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่เธอ แม่หลี่ก็ยิ้มและพูดว่า “แม่สามีจัดการได้ดี ไม่อย่างนั้นครอบครัวคงไม่เจริญขนาดนี้

หรอก พวกเราพ่อแม่ไม่หวังอะไรอื่น นอกจากขอให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกัน

ส่วนคำว่า ‘สามหมุนหนึ่งเสียง’ (หมายถึงจักรยาน จักรเย็บผ้า นาฬิกาและวิทยุ) มันก็เป็นแค่ชื่อเรียก สิ่งเดียวที่

ใช้ได้จริงคือจักรยานและจักรเย็บผ้า พวกเขาสามารถซื้อสิ่งเหล่านี้ได้ภายหลังเมื่อชีวิตมั่นคงขึ้น”

“แม่ยาย ครอบครัวพวกคุณช่างเข้าใจและมีเหตุผลเหลือเกิน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นญาติกันโดยการ

แต่งงาน” หลิวเสี่ยวเอ๋อกล่าวพลางลุกขึ้นยืนจับมือแม่หลี่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “เรายังมีชีวิตอีกยาวไกล ค่อยๆ ทำความ

รู้จักกันไปนะ”

“ใช่ค่ะ ค่อยๆ ทำความรู้จักกันไป” แม่หลี่ยิ้มกว้าง

ผู้อาวุโสพูดคุยกันอย่างมีความสุข ส่วนแม่หลี่ก็ขอให้หลี่ว่านพาหลินกังไปเดินเล่นแถวบ้าน คนหนุ่มสาวคงไม่อยู่

นิ่งกับผู้อาวุโสแน่นอน

หลี่ว่านยิ้มและลุกขึ้น พาหลินกังออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปข้างใน ตัวสั่นเพราะความหนาว

วันนี้ตระกูลหลี่ได้เชิญพี่น้องมาร่วมพิธีหมั้นของหลินกัง พวกเขาจึงเตรียมอาหารไว้สี่โต๊ะสำหรับมื้อกลางวัน

นอกจากชุดน้ำชาที่จัดวางไว้ในห้องโถงใหญ่ที่เหล่าผู้อาวุโสกำลังดื่มชาแล้ว ยังมีโต๊ะอีกสามโต๊ะในห้องโถงใหญ่

พร้อมเตาไฟเช่นกัน

หลี่ว่านและหลินกังไม่ได้ไปที่โต๊ะอาหาร แต่กลับนั่งคุยกันและผิงไฟในห้องโถงใหญ่แทน

“ฉันไม่คิดว่านายจะส่งแม่สื่อมาขอแต่งงานจริงๆ นายทำงานมาสองปีแล้วเหรอ?”

หลินกังสบตากับหลี่ว่านอย่างใสซื่อ แล้วแตะจมูกเขาอย่างรู้สึกผิด “ฉันทำงานมาปีกว่าแล้ว เพิ่งไปเมืองหลวงของ

มณฑลมา ช่วงเทศกาลตรุษจีน พ่อกับฉันไปขายของที่นั่น”

“นายไม่ได้พักแม้แต่เทศกาลตรุษจีนเลยเหรอ?”

ในความคิดของหลี่ว่าน ตรุษจีนคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนและผ่อนคลาย เป็นช่วงเวลาที่สบายที่สุดของปี การ

ที่พวกเขาต้องทำงานแม้ในช่วงปีใหม่ แสดงให้เห็นว่าชีวิตของครอบครัวหลินในเมืองหลวงของมณฑลนั้นไม่สะดวกสบาย

นัก

หลินกังอธิบายอย่างใจเย็นว่า “จริงๆ แล้ว การทำธุรกิจจะยุ่งที่สุดเมื่อคนอื่นได้พักผ่อน ธุรกิจในช่วงปีใหม่นั้นดี

เราหาเงินได้มากกว่าปกติมากในแต่ละวัน”

หลี่ว่านไม่รู้ว่ามากกว่าปกติมากแค่ไหน

เธอพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเลหลังจากได้ยินคำพูดของเขา “ดูเหมือนพวกคุณจะมีประสบการณ์ในการทำธุรกิจใน

เมืองหลวงของมณฑลนี้พอสมควรเลยนะ”

“เธอต้องกลับไปกับฉันด้วยคราวนี้ ไปเอาใบทะเบียนสมรสมาไว้ก่อนดีกว่า ไม่งั้นจะมาเยี่ยมบ้านพ่อแม่คงไม่

สะดวกแล้ว”

“ฉันรู้” หลี่ว่านพยักหน้า

“การแต่งงานกับฉัน หมายถึงเธอจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากสักพัก เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

คำพูดของหลินกังทำให้หลี่ว่านตกใจ “นายหมายความว่ายังไง”

แม่สื่อบอกว่าครอบครัวหลินมีฐานะดีไม่ใช่เหรอ?

หลินกังสังเกตเห็นว่าหลี่ว่านตกใจ จึงยิ้มอย่างขอโทษ “ช่วงนี้ฉันกำลังตั้งแผงขายของอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล

ถ้าไปกับฉัน เธออาจต้องออกไปตอนเช้าและกลับตอนดึกเพราะต้องช่วยฉัน”

“การตั้งแผงขายของก็หมายถึงการขายของงั้นเหรอ? ตราบใดที่ฉันไม่ต้องออกแรง ก็น่าจะไม่เหนื่อยเท่างานในไร่

ใช่ไหม?”

“ไม่ได้เหนื่อยนะ แค่ฉันใช้เวลานั่งเฝ้าแผงขายของเยอะไปหน่อย”

หลี่ว่านวางมือลงบนอกของเธอ “ฉันไม่กลัวงานในไร่หรอก จะกลัวนั่งเฝ้าแผงขายของทำไม!”

สายตาของหลินกังจับจ้องไปที่หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอทันที ชั่วขณะหนึ่ง เมื่อเขารู้ตัวว่ากำลังจ้องมองไปที่จุด

ใดใบหน้าของเขาแดงก่ำ

หลี่ว่านไม่ได้คิดอะไรมากนัก “หน้าแดงเชียว ร้อนเหรอ?”

หลินกัง: “…”

“ฉันได้ยินมาว่าน้องสาวนายแต่งงานกับคนในเมือง สามีเธอมาจากเมืองหลวงของมณฑล เขาดีกับเธอหรือ

เปล่า?” หลี่ว่านจำได้ว่าหลิวเสี่ยวเอ๋อเคยบอกเธอว่าชุดสวยนั่นเป็นของขวัญจากหลินซู เธอจึงคิดว่าควรจะขอบคุณเธอ

อย่างเหมาะสมเมื่อไปถึงเมืองหลวงของมณฑล

หลินกังลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเขา “เธอสบายดี ปีที่แล้วเธอคลอดลูกแฝด ญาติพี่น้องสามีของเธอก็ดูแลเธอเป็น

อย่างดี”

“พี่เก้า นายมาแล้ว ฉันกำลังจะไปหานายพอดี”

กู้จิ่วเพิ่งเดินเข้าไปในสำนักงานของเฉินเฟยและฟังคำพูดของเขา โดยสงสัยว่า “นายอยากเจอฉันมีเรื่องอะไร

หรอ”

เฉินเฟยลุกขึ้น เดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน แล้วตะโกนออกไปอีกฝั่งของทางเดินว่า “เสี่ยวฮุ่ย ให้พนักงานใหม่

สองคนนั้นมาที่ห้องทำงานฉันหน่อย”

กู้จิ่วทรุดตัวลงบนเก้าอี้ เอนหลังอย่างเกียจคร้าน “นายรับพนักงานใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักเมื่อพวกเธอมาถึง” เฉินเฟยหยิบแผนธุรกิจออกมา “ลองดูสิ นี่คือแผนของบริษัทเราที่

จะขยายธุรกิจไปยังมณฑลกวางตุ้ง ลองดูว่ามีอะไรที่ฉันยังไม่ได้พิจารณา แล้วเติมลงไปในช่องว่าง”

กู้จิ่วหยิบแผนขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะได้มองดู เขาก็เห็นเสี่ยวฮุ่ยพาหญิงสาวสองคนเข้ามา

“พี่เก้า พี่เฟย ฉันพาพวกเธอมาแล้ว”

เสี่ยวฮุ่ยบอกให้สองสาวนั่งตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ จากนั้นก็ชงชาให้เฉินเฟยและกู้จิ่ว

กู้จิ่วมองเฉินเฟยด้วยสายตาที่สงสัย

เฉินเฟยชี้ไปที่หญิงสาวสองคนแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้บอกนายไปเมื่อนานมาแล้วเหรอว่าฉันต้องการจ้างเลขานุการ

สองคนมาช่วยงานจิปาถะบางอย่าง หญิงสาวสองคนนี้เรียนจบมัธยมปลายแล้วและทำงานเป็นพนักงานชั่วคราวในร้าน

อาหารของรัฐมาสองปีแล้ว”

กู้จิ่วเหลือบมองหญิงสาวทั้งสองที่กำลังประหม่า ก่อนจะลูบหน้าผากตัวเองอย่างหงุดหงิด “ฉันจำได้ว่าฉันบอก

นายเมื่อสองสามวันก่อนว่าฉันไม่ต้องการเลขาฯ ที่นายพูดถึง ถ้านายต้องการ นายก็เอาพวกเธอไปทั้งสองคนได้เลย”

“พี่เก้า การจ้างเลขานุการสองคนก็เพื่อแบ่งเบาภาระงานและจัดการงานทั่วไป ถ้านายไม่ต้องการ มันจะไม่ลด

ประสิทธิภาพของเราหรอ?”

เฉินเฟยไม่เห็นด้วยและยืนกรานที่จะมอบหมายเลขานุการให้กับกู้จิ่ว

ในยุคนี้ ในพื้นที่ชายฝั่งของมณฑลกวางตุ้ง เลขานุการดูเหมือนจะเป็นข้อกำหนดมาตรฐานสำหรับผู้ที่ประสบ

ความสำเร็จ

ดูเหมือนว่าประธานคงไม่กล้าออกไปทำธุรกิจโดยไม่มีเลขานุการสาวสวย

ในยุคหลังๆ คำว่า “เลขานุการ” อาจจะฟังดูไม่น่าดึงดูดนัก ดังนั้นมาตรฐานของประธานผู้มีอำนาจจึงอยู่ที่ผู้ช่วย

พิเศษ ซึ่งผู้ช่วยเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย

กู้จิ่วถอนหายใจ “เลขานุการไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงเสมอไป อีกไม่กี่วันฉันจะหาเลขานุการชายเอง นายจัดการ

สองคนนี้เองเถอะ”

เฉินเฟยดูเหมือนจะเข้าใจความกังวลของกู้จิ่วได้ เขามองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ “ก็ได้ คนหนึ่งจะเป็นเลขาของฉัน

ส่วนอีกคนจะไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ แต่จนกว่าจะหาคนอื่นเจอ เธอจะจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับงานของนาย

ชั่วคราว”

“นี่นายตั้งใจจะหาเรื่องใส่ตัวให้ฉันเหรอ” กู้จิ่วจ้องมองเขาด้วยฟันที่กัดแน่น เด็กคนนี้แค่สนุกกับการแสดงเท่านั้น

เฉินเฟยยักไหล่ “ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าหาคนมาแทนเธอได้ เธอจะไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับทันที”

กู้จิ่วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าหม่นหมอง “ฉันจะให้แผนนี้กับนายทีหลัง หลังจากที่ฉันตรวจสอบแล้ว”

พูดจบเขาก็หันหลังกลับและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

“รายงานท่านประธานเฉิน ฉันซื่อฉินค่ะ”

“ซื่อฉินใช่ไหม ท่านประธานกู้กลับถึงห้องทำงานแล้ว รีบไปกับเขาเถอะ อย่าลืมชงชาร้อนให้เขาดื่มทันทีที่เข้าไป

นะ”

ซื่อฉินและหญิงสาวอีกคนมองหน้ากัน พยักหน้า แล้วเดินออกไป

บ่ายวันนั้นรถไฟบรรทุกสินค้าหลายขบวนจะมาถึงสถานีรถไฟ และเฉินเฟยวางแผนที่จะไปที่สถานีขนส่งที่นั่น

เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและสั่งเลขานุการว่า “ช่วยจัดโต๊ะทำงานของฉันให้เรียบร้อย และทำความสะอาดห้อง

ทำงานด้วยล่ะ”

“ได้ค่ะ ประธานเฉิน”

เฉินเฟยและเสี่ยวฮุ่ยเดินออกจากห้องทำงาน ทิ้งเลขานุการไว้ข้างหลัง ซึ่งแลบลิ้นด้วยความโล่งอก เฉียดฉิว!

เธอเกือบถูกเลือกให้ทำงานร่วมกับประธานกู้ ประธานจอมเจ้ากี้เจ้าการคนนั้น

กู้จิ่วไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองถูกตราหน้าว่าเป็นคนเอาใจยาก เมื่อเขากลับมาถึงสำนักงาน เขาก็เริ่มพิจารณาข้อเสนอ

โครงการอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ซื่อฉินเดินเข้ามาในห้องทำงานและช่วยรินน้ำชา ร่างที่ยุ่งเหยิงของเธอฉายแวววาวอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาปวดหัว

“พอเธอชงชาเสร็จแล้วก็กลับไปทำงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้ฉันไม่ต้องการเธอ”

ซื่อฉินสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของกู้จิ่วที่มีต่อเธอ และเพื่อแสดงให้เห็นถึงความกระตือรือร้นในการทำงานของ

เธอ…

เธอชี้ไปที่ชั้นหนังสือซึ่งไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว “ประธานกู้ ไปทำธุระของคุณเถอะ หน้าที่ของฉัน

คือจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณ ห้องทำงานของคุณไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว ฉันจะทำความสะอาดที่นี่

ก่อนไปพักผ่อน”

กู้จิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้คนที่เดินไปมาในห้องทำงานรบกวนการทำงานของเขาและทำให้เขาเสียสมาธิ

ซื่อฉินเฝ้ามองกู้จิ่วอย่างใกล้ชิด และสังเกตเห็นว่าเขาดูอารมณ์ไม่ดี เธอเช็ดช้าลงอีก กลัวว่าถ้าเช็ดเร็วเกินไปจะ

เกิดเสียงดัง

เช็ดช้าลง สิ่งที่ควรจะใช้เวลาประมาณสิบนาทีก็เสร็จ กลับใช้เวลาไปยี่สิบนาที แต่เธอก็ยังไม่เสร็จ

กู้จิ่วไม่มีสมาธิกับงาน จึงลุกขึ้น เก็บเอกสารใส่กระเป๋าเอกสาร แล้วเดินออกไป

กู้จิ่วตั้งใจจะบอกเฉินเฟย แต่พอเดินผ่านห้องทำงานของเขา กลับพบเพียงเลขาคนใหม่ของเขากำลังทำความ

สะอาดอยู่ พอถามไปก็รู้ว่าเขาไปสถานีขนส่งแล้ว

อากาศหนาวเกินกว่าจะขี่จักรยานรอบเมือง กู้จิ่วจึงตัดสินใจเลี้ยวจักรยานไปถนนอีกเส้นหนึ่ง

หลินซูเห็นกู้จิ่วอยู่โรงแรม จึงทักทายด้วยความประหลาดใจ “ทำไมวันนี้เธอมาอีกแล้วล่ะ บริษัทไม่ยุ่งเหรอ”

กู้จิ่วยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ฉันแค่มารับเธอกลับบ้านไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน”

หลินซูเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เกือบ 11:30 น.แล้ว “ตกลง รอแป๊บนึงนะ ฉันจะไปบอกผู้จัดการสวี่”