ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 259
บ่ายวันนั้น กู้อวี้เหมยเดินทางจากเมืองหยางพร้อมสัมภาระ ผู้หญิงตระกูลกู้คงไม่กลับมาหมู่บ้านอีกแล้วหลังจาก
กลับถึงเมืองในวันนี้
วันรุ่งขึ้น พวกเธอขึ้นรถไฟจากเมืองหยางกลับไปยังเมืองหลวงของมณฑลโดยตรง
การเดินทางโดยรถไฟจากเมืองหยางไปยังเมืองหลวงของมณฑลใช้เวลาเพียงสี่ถึงห้าชั่วโมง พวกเธอขึ้นรถไฟใน
ตอนเช้าและถึงในตอนบ่าย
เมื่อออกจากสถานีรถไฟ สิ่งแรกที่เห็นคือกู้จิ่วและกู้โหย่วฮุ่ยที่สูงตระหง่าน
ทั้งสองมารับพวกเธอด้วยรถยนต์และขับรถพาพวกเธอกลับไปที่บ้านหลังเก่า
วันนี้ครอบครัววางแผนจะทานอาหารที่บ้านเก่า และหลังจากทานอาหารเสร็จทุกคนก็จะกลับบ้าน
หลินซูรู้สึกไม่สบายตัว หลังออกไปข้างนอก เธอจึงคิดว่าควรอาบน้ำให้สะอาดและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาด
โชคดีที่เธอนำเสื้อผ้าสะอาดมาด้วย หลินซูกลับไปที่ห้องเดิม อาบน้ำ แล้วกลับมาที่ชั้นสอง พบว่ากู้จิ่วพาต้าเปา
และเอ้อเปามาด้วยแล้ว
“แม่!”
ต้าเปาและเอ้อเปาร้องออกมาพร้อมกัน รีบวิ่งเข้าหาหลินซูด้วยความตื่นเต้น
หลินซูย่อตัวลงรับสองพี่น้องที่กระโดดเข้าหาเธอ แล้วจูบที่แก้มของแต่ละคน: “เด็กดี ไม่เจอกันหลายวัน คิดถึง
แม่บ้างไหมช่วงนี้?”
“คิดถึง~”
เอ้อเปาจึงจูบที่แก้มอีกข้างของหลินซู “แม่ กอดหน่อย!”
เอ้อเปาดูเหมือนจะกลัวว่าหลินซูจะกอดต้าเปา เอ้อเปาจึงดึงความสนใจของหลินซูไปเต็มๆ
ต้าเปามองเอ้อเปาพยายามปีนเข้าไปในอ้อมแขนของหลินซูอย่างงุ่มง่าม ก่อนจะกลอกตาใส่เธอ “เด็ก!”
เขาจับโต๊ะกาแฟไว้ เดินไปที่โซฟา ปีนขึ้นไปนั่งลงอย่างยากลำบาก
เขาดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ ซึ่งทำให้กู้อวี้เหมยที่นั่งอยู่บนโซฟารู้สึกขบขัน “ป้า น้องชายนี่โตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ เลย
นะ”
หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ต้าเปาก็หันมาหาเธอพร้อมกับยิ้ม ชี้ไปที่ถั่วลิสงบนโต๊ะกาแฟ และบอกว่าเขาอยาก
กินมัน
“พี่สาวจะปอกให้” กู้อวี้เหมยประหลาดใจที่พบว่าต้าเปาฉลาดมาก การสื่อสารก็ง่ายดาย
หลังจากกินถั่วลิสงไปสองสามเม็ด เธอบอกเขาว่าการกินถั่วลิสงคั่วมากเกินไปจะทำให้ร้อนใน เขาจึงชี้ไปที่ลูกพีช
บนโต๊ะอย่างว่าง่าย
“กินลูกพีชสิ มันไม่ทำให้เป็นร้อนในหรอก”
กู้อวี้เหมยหยิบลูกพีชที่ล้างสะอาดแล้วยื่นให้เขา แต่ต้าเปาไม่รับไว้ เขาจึงขอให้เธอปอกลูกพีชด้วยมีดก่อนจะกิน
“ป้า ต้าเปาต้องปอกเปลือกลูกพีชก่อนกินไหม”
“เขาไม่ชอบลูกพีชเพราะมันมีขุยอยู่บนพื้นผิว”
หลินซูไม่กล้าพูดว่าต้าเปาขอให้ปอกเปลือกเพื่อเอาสารตกค้างของยาฆ่าแมลงออกหรือเปล่า
ในชาติที่แล้วของเขา เขาไม่ค่อยสบายใจที่จะกิน และถ้าเป็นไปได้เขาจะปอกเปลือกผลไม้ก่อนกิน
ต้าเปาได้นำนิสัยจากชาติที่แล้วของเขามาด้วย
กู้อวี้เหมยไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย แถมยังพยักหน้าเห็นด้วย “ต้าเปานี่ฉลาดจริงๆ แม้แต่ผิวพีชก็ยังรู้สึกฝาดในคอ
อยู่บ่อยๆ นับประสาอะไรกับเด็กน้อยอย่างเขา”
หลี่หลิงเดินถือกะละมังผักมา สังเกตเห็นว่าผมของหลินซูยังเปียกอยู่บ้างจากการสระผม เธอจึงยิ้มและพูดว่า
“น้องสะใภ้ เธอนี่พิถีพิถันจริงๆ เลย กลับบ้านมาก็อาบน้ำเลย”
หลินซูยิ้มให้เธอพลางอุ้มเอ้อเปา “ฉันทำอะไรไม่ได้หรอก บนรถไฟคนเยอะมาก ต่างก็มาจากหลายพื้นที่ทั่ว
ประเทศ ปะปนกันไปหมด ใครจะรู้ว่าพวกเขานำเชื้อโรคมาเยอะแค่ไหน พอฉันกลับมา ฉันต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า
ให้สะอาดก่อนถึงจะอุ้มลูกได้”
เมื่อได้ยินเหตุผลของเธอแล้ว หลี่หลิงจะพูดอะไรได้ล่ะ “เธอนี่พิถีพิถันกับเด็กๆ เกินไปจริงๆ พวกเขาไม่ได้
บอบบางอย่างที่เธอพูดหรอก”
“ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่าเสียใจทีหลัง”
ต้าเปา เอ้อเปา ของเธอแทบจะไม่เคยเป็นหวัดหรือเป็นไข้เลยตั้งแต่เกิด สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งทาง
ร่างกายของพวกเขา และยังรวมถึงความเอาใจใส่ต่อด้านต่างๆ ในชีวิตด้วย ทั้งสองสิ่งนี้ขาดไม่ได้
เอ้อเปาเคลื่อนไหวไปมาบนตัวหลินซู ไม่เคยหยุดนิ่งแม้แต่วินาทีเดียว และในไม่ช้าก็ทำให้หลินซูหงุดหงิด
“เอ้อเปาดูจะเชื่อฟังเธอมากกว่า ดังนั้นเธอควรอุ้มไว้” หลินซูวางเอ้อเปาไว้ในอ้อมแขนของกู้จิ่ว
กู้จิ่วรับเอ้อเปามาเล่นของเล่นเพื่อดึงดูดความสนใจของเธอ ตราบใดที่เด็กตั้งใจเล่น เธอก็จะสงบลงได้
เจียงจ้าวหงช่วยกู้โหย่วซิงอาบน้ำแล้วลงมาข้างล่าง “น้องสะใภ้ เธอควรจะอดทนกับเด็กคนนี้ ฉันเห็นว่าเธอดูแล
เอ้อเปาไม่นานนักก่อนที่จะมอบให้พี่เก้า เธอดูใจร้อน แต่เธอกลับพิถีพิถันกับทุกๆ รายละเอียดมาก”
เธอพากู้โหย่วซิงไปนั่งที่โซฟา แล้วปอกส้มให้เขา “ฉันคิดว่าเธอช่างขัดแย้งในตัวเองเสียจริง”
ในขณะที่ปอกถั่วเขียว หลี่หลิงหัวเราะและพูดว่า “ถ้าถามฉัน เธอโชคดีจริงๆ ที่มีพี่เก้าที่อดทนกับเด็กๆ และ
เอาใจใส่คอยช่วยเหลือเธอ”
กู้โหย่วซิงถือส้มปอกเปลือกแล้วรีบวิ่งไปดูเอ้อเปาเล่นของเล่น
เมื่อเด็กอยู่ไกลเกินเอื้อม เจียงจ้าวหงและหลี่หลิงก็ปอกถั่วเขียวด้วยกัน “น้องสะใภ้” เจียงจ้าวหงถาม “คราวนี้อวี้
เหมยมาด้วย เธอมีแผนอะไรกับเธอบ้าง”
พูดถึงเรื่องนี้ หลินซูหันไปถามกู้อวี้เหมยและถามว่า “เธออยากทำงานที่ไหน”
บนรถไฟ หลินซูได้บอกกับกู้อวี้เหมยแล้วว่าร้านไหนที่เธอเป็นเจ้าของและร้านไหนที่ต้องการจ้างพนักงาน
ให้เธอคิดให้ดีว่าเธอต้องการทำงานที่ร้านไหน
เมื่อเห็นทุกคนมองดูเธอกู้อวี้เหมยก็หน้าแดงและพูดเบาๆ ว่า “ป้า ฉันไม่เก่งเรื่องคำพูด แต่ฉันทำงานในโกดัง
ซุปเปอร์มาร์เก็ต หรือแม้แต่ทำความสะอาดร้านอาหารได้”
หลินซูเข้าใจดี ส่วนกู้อวี้เหมยรับได้กับงานใดๆ ที่ไม่ต้องฝืนปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า
เด็กสาวขี้อายเพราะเพิ่งมาจากชนบท เธอหน้าแดงเวลาคนแปลกหน้าคุยกับเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่เหมาะกับงาน
ขายในตอนนี้
จริงๆ แล้ว ถ้าอยากได้เงินเดือนสูง การทำงานในร้านขายเสื้อผ้าก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
การทำงานในร้านขายเสื้อผ้าเป็นเรื่องง่ายและสามารถหารายได้มากมาย
แน่นอนว่าต้องเก่งในการพูดจาหวานๆ ถึงจะเลี้ยงชีพในสายงานนี้ได้
“ฉันจะจัดการเอง วันนี้พักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปทำงานใหม่”
หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่บ้านหลังเก่า กู้จิ่วและหลินซูเพิ่งกลับบ้านพร้อมลูก แล้วก็ได้รับโทรศัพท์
จากเฉินเฟย
“พี่เก้า บ่ายนี้มีแผนอะไรไหม ถ้าไม่มีก็แวะมาจิบชายามบ่ายกัน”
กู้จิ่วเหลือบมองหลินซู นั่งลงข้างโทรศัพท์ ไขว่ห้าง “ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาจิบชายามบ่ายล่ะ ไม่มีอะไรที่บริษัทเห
รอ”
“พี่เก้า นี่นายปฏิบัติกับฉันเหมือนม้าใช้งานจริงๆ นายพักผ่อนได้ ทำไมฉันถึงทำไม่ได้ นายมีเวลาไหม? ถ้ามีเวลาก็
เรียกพี่สะใภ้มาด้วย อ้อ ฮุ่ยหมินบอกว่าอยากให้พวกนายพาต้าเปากับเอ้อเปามาด้วย เธอคิดถึงต้าเปาเพราะไม่ได้เจอต้า
เปานานแล้ว”
สีหน้าของกู้จิ่วฉายแววเข้าใจ “ฉันสงสัยว่าทำไมนายถึงมีเวลาดื่มชาบ่ายนี้ ปรากฏว่าคนรักของนายอยู่ที่นี่”
เฉินเฟยที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ปิดโทรศัพท์แล้วมองหลิวฮุ่ยหมินที่นั่งอยู่ไม่ไกลอย่างประหม่า เขากระซิบว่า “มัน
ยังไม่เป็นทางการเลย อย่าพูดอะไรเลย ถ้านายทำให้ฮุ่ยหมินกลัวจนหนีไปเพราะเรื่องไร้สาระ ฉันจะเอาผิดนาย!”
แม้จะถูกข่มขู่ แต่กู้จิ่วก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เพราะนายกลัวว่าฉันจะไล่คนรักของนายไป ฉันเลยไม่ไป แล้วถ้า
สุดท้ายพวกนายสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วนายมาโทษฉันล่ะ? แบบนี้ไม่ยุติธรรมกับฉันเหรอ?”
“คุณปู่ ฉันพูดผิดไป ขอโทษนะ พี่กับพี่สะใภ้รีบมานะ อย่าลืมพาต้าเปากับเอ้อเปามาด้วยล่ะ” เฉินเฟยกล่าว
เตือนเป็นครั้งสุดท้าย
การยอมก้มหัวให้เพื่อนฝูงเพื่อคนที่คุณรักนั้นไม่ใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด
จริงๆ แล้วเมื่อกู้จิ่วโทรศัพท์อยู่ และบทสนทนากล่าวถึง ต้าเปาและเอ้อเปานั้นต้าเปาก็ได้นอนอยู่บนตักของกู้จิ่ว
ตั้งใจฟังสิ่งที่พูดคุยกันทางโทรศัพท์
เมื่อได้ยินว่าหลิวฮุ่ยหมินมาถึงเมืองหลวงของมณฑลแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นและตะโกนว่า “อยากไป! ผมอยากไป!”
บางทีอาจจะได้ยินเสียงของต้าเปา เฉินเฟยก็พูดอย่างพึงพอใจที่ปลายสายว่า “นายดูสิ นายดูสิ แม้แต่เด็กเล็กๆ
อย่างต้าเปาก็รู้ว่าต้องไม่ทำให้เสียความสนุก นายรีบมาที่นี่เร็ว”
หลินซูเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าชื้น และเมื่อได้ยินเสียงของต้าเปาก็ถามว่า “จะไปไหน?”
กู้จิ่วมองดูหลินซูเช็ดหน้าและมือของต้าเปาและเอ้อเปาแล้วตอบว่า “หม่าจื่อบอกว่าหลิวฮุ่ยหมินอยู่ที่นี่และ
ต้องการให้ครอบครัวของเราไปดื่มน้ำชายามบ่าย”
“ฮุ่ยหมินมาแล้ว!”
หลินซูหยุดเช็ดมือให้ต้าเปา หันมาสบตาเขา และเห็นความประหลาดใจในแววตาของทั้งคู่ ทั้งคู่ไม่คาดคิดมาก่อน
ว่าความพยายามจับคู่จะทำให้พวกเขาตกหลุมรักกัน
“หม่าจื่อไม่โกหกง่ายๆ หรอก ถ้าเขาบอกว่ามา แสดงว่าคงจะมาจริงๆ”
“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่เชื่อเฉินเฟย แค่ข่าวมันกะทันหันเกินไป” หลินซูรีบเช็ดมือของต้าเปาให้สะอาด แล้วพูด
อย่างมีความสุข “งั้นฉันจะทาโลชั่นให้เด็กๆ แล้วเราจะออกเดินทางกัน”
“ตกลง ฉันจะไปหากางเกงสะอาดๆ มาสองสามตัว”
กู้จิ่ววิ่งขึ้นไปชั้นบนและเจอกางเกงสองตัวในตู้เสื้อผ้า
เมื่อพาเด็กๆ ออกไปข้างนอก ควรนำกางเกงไปอย่างน้อยหนึ่งหรือสองตัวเสมอ เผื่อในกรณีที่กางเกงเปียกและ
ไม่มีกางเกงให้เปลี่ยน
โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน กางเกงบางๆ สองตัวนี้ไม่ได้เปลืองพื้นที่ในกระเป๋ามากนัก เลยไม่ต้องพกกระเป๋าเพิ่ม
เฉินเฟยโทรมานัดพบที่ร้านน้ำชาสไตล์กวางตุ้ง ซึ่งอาหารและเครื่องดื่มภายในร้านได้รับแรงบันดาลใจมาจากร้าน
ชาสไตล์กวางตุ้ง
โชคดีที่เชฟคนนี้มาจากมณฑลกวางตุ้ง ฝีมือของเขาจึงค่อนข้างดั้งเดิม และอาหารก็อร่อย
สำหรับคนที่ชอบอาหารเบาๆ ที่นี่ก็ยังเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับการดื่มชาและรับประทานอาหาร
ปกติแล้วหลินซูไม่ชอบซื้อของ เวลาที่เธอถูกบังคับให้ไปซื้อของ เธอมักจะเดินดูสินค้าตามร้านต่างๆ
ปกติแล้วเธอจะไม่ใช้เวลาไปกับการซื้อของ
ดังนั้น เมื่อกู้จิ่วพาเธอและลูกสองคนไปร้านน้ำชา เธอจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “ร้านน้ำชากวางตุ้งเปิดใน
เมืองหลวงของมณฑลตั้งแต่เมื่อไหร่”
กู้จิ่วอุ้มเอ้อเปาขึ้นบันไดไป “ร้านเปิดมาเดือนกว่าแล้ว อาหารจานใหม่ๆ น่าสนใจมากสำหรับคนเมืองหลวง
มณฑล และธุรกิจก็ค่อนข้างดี”
“เจ้าของร้านคนนี้ฉลาดมาก ไปมณฑลกวางตุ้งและเลียนแบบรูปแบบร้านอาหารน้ำชาจากที่นั่น”
กู้จิ่วมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมาย “เธอคงเดาไม่ออกหรอกว่าเจ้าของอาหารน้ำชาคนนี้เป็นใคร”
“ใครเหรอ” หลินซูถามด้วยความร่วมมือ
กู้จิ่วยิ้มและชี้ไปที่เฉินเฟยที่กำลังลงมาจากชั้นบน: “ไม่ไกลออกไป แค่ตรงหน้าเราเลย”
หลินซูตกใจเล็กน้อยกับคำตอบ ก่อนที่เฉินเฟยจะเดินเข้าไปใกล้ เธอถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า “เป็นทรัพย์สินส่วน
ตัวของเขาหรือของบริษัท”
“มันเป็นการลงทุนส่วนตัว แค่เพื่อความสนุก” ทันทีที่เขาพูดจบ เอ้อเปาในอ้อมแขนของเขายกแขนขึ้นหาเฉินเฟย
ขณะที่เขากำลังลงมาจากด้านบนและพูดว่า “ลุง อุ้ม”
“โอ้ พระเจ้า วันนี้เอ้อเปาดูตื่นเต้นมาก มานี่สิ ลุงจะอุ้มเธอเอง” เฉินเฟยเห็นเอ้อเปายื่นมือมาหาเขา เขาจึงก้าว
ไปทีละสามก้าวและเดินไปรับเอ้อเปาออกจากอ้อมแขนของกู้จิ่ว
ในตอนแรกกู้จิ่วรู้สึกมีความสุขเมื่อเฉินเฟยรับเอ้อเปาไว้ แต่ใบหน้าของเขากลับมืดมนลงทันทีเมื่อเห็นการกระทำ
ของเอ้อเปา
“ลูกสาว เธอจะจูบหน้าผู้ชายอย่างเดียวไม่ได้ ต่อไปนี้เธอจะจูบหน้าพ่อได้เท่านั้น”
เอ้อเปาไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เขาได้ยินเสียง “จูบ” อย่างชัดเจน และจูบเฉินเฟยที่แก้มอีก
ข้างทันที
หลังจากจูบแล้ว เธอก็ยิ้มอย่างโง่เขลาให้กับกู้จิ่วราวกับกำลังขอคำชมจากเขา
ต้าเปาที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของหลินซู เมื่อเห็นน้องสาวตัวเล็กๆ ของเขาสร้างปัญหาและยิ้มเหมือนคนโง่ ก็อดไม่
ได้ที่จะอยากถูหน้าผากตัวเอง
คราวนี้กู้จิ่วทนไม่ได้อีกต่อไป จึงคว้าเอ้อเปาออกจากอ้อมแขนของเฉินเฟย
เด็กยังเล็กเกินไปที่จะใช้เหตุผล
เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น เขาทำได้เพียงทำให้สิ่งต่างๆ ยากขึ้นสำหรับเธอโดยกอดเธอบ่อยขึ้นและพยายามไม่
ให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ
กลุ่มคนได้เข้าไปในห้องส่วนตัว
หลิวฮุ่ยหมินรีบวิ่งเข้าไปคว้าต้าเปาจากอ้อมแขนของหลินซู: “เด็กดีของฉัน หลังจากที่ไม่ได้เจอนายมาหลายเดือน
ป้าคิดถึงนายมาก!”
ต้าเปาเปิดตาโตของเขาและยิ้มให้กับหลิวฮุ่ยหมิน เผยให้เห็นฟันน้ำนมสี่ซี่ ซึ่งทำให้หัวใจของหลิวฮุ่ยหมินละลาย
ไปหมด
“ป้า”
“โอ้โห ต้าเปาทักทายคนอื่นได้แล้วเหรอ?”
“เขาพูดคำง่ายๆ ได้ ปกติพูดได้แค่สองถึงสามคำเอง” หลินซูอธิบายพร้อมรอยยิ้ม
“เด็กดีของฉันฉลาดจังเลย” ขณะที่เธอพูด หลิวฮุ่ยหมินก็มองเอ้อเปาในอ้อมแขนของกู้จิ่ว ผมของเอ้อเปานั้นยา
วกว่าต้าเปา แถมยังมีหน้าม้าอีกด้วย ดูนุ่มนิ่มน่ารักน่าเอ็นดู “เป็นเด็กน้อยน่ารักและงดงามอะไรเช่นนี้ นี่เอ้อเปาหรือ
เปล่า”
หลินซูยิ้มและพยักหน้า หลังจากที่ทุกคนนั่งลง เธอถามว่า “ทำไมเธอถึงตัดสินใจมาหาพวกเราที่นี่ เธอมาพักผ่อน
และไม่จำเป็นต้องเดินทางเหรอ”
หลิวฮุ่ยหมินตอบว่า “ฉันมาที่นี่เพื่อความสนุก ฉันใช้วันลาพักร้อนประจำปี”
พนักงานควบคุมรถไฟต้องการไปที่ไหน ก็สะดวกสบายเพียงแค่ตามรถไฟไป
หลิวฮุ่ยหมินมาเยี่ยม และเธอโดยสารรถไฟจากที่ทำงานของเธอเอง ซึ่งสะดวกมาก
จะใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม พนักงานบริการรถไฟมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น
บางทีหลังจากเดินทางโดยรถไฟเสร็จ พวกเธอก็สามารถพักผ่อนได้สักสองสามวัน
“งั้นให้ประธานเฉินของเรา พาเธอเที่ยวชมเมืองหลวงของมณฑลในช่วงวันหยุดนี้ ถึงแม้เมืองหลวงของมณฑลนี้
จะไม่คึกคักเท่าหยางเฉิงในมณฑลกวางตุ้ง แต่ก็ยังมีจุดชมวิวสวยๆ อยู่ไม่น้อย”
หลิวฮุ่ยหมินยิ้มหวานให้เฉินเฟยแล้วพยักหน้า “คราวนี้ฉันจะไปดูให้ทั่วแน่นอน มันยากจริงๆ สำหรับฉันที่จะได้
พบคุณ ทำไมฉันถึงไม่เจอเธอที่กวางตุ้งมาหลายเดือนแล้ว?”
“ฉันยุ่งกับเรื่องครอบครัว”
“ฉันรู้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น เธอจำเจ้าของบ้านที่เช่าไว้คราวที่แล้วได้ไหม?”
หลินซูมองดูเธอด้วยความสับสน: “ฉันจำเขาได้ เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
หลิวฮุ่ยหมินไม่เอ่ยถึงซูอ้ายกั๋วโดยไม่มีเหตุผล อาจใีบางอย่างคงเกิดขึ้นกับซูอ้ายกั๋วแน่ๆ
“เขาหรอ กำลังมีคนรัก เธอรู้ไหมว่าเขาอยู่กับใคร” หลิว ฮุ่ยหมินพูดด้วยฟันที่กัดแน่น
หลินซูรู้ว่าเป็นใครในชาติที่แล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกจะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ในชาตินี้หรือ
เปล่า
แต่เธอยังคงพูดติดตลกว่า “ใครเหรอ? คงไม่ใช่พี่สาวหรือน้องสาวของเธอหรอกใช่ไหม?”
หลิวฮุ่ยหมินจ้องมองเธอตาเบิกกว้าง มองขึ้นลงราวกับเจอหมอเถื่อน “โอ้โห เธอพูดถูกจริงๆ! เธอเดาถูกครั้งนี้
คนที่เขาคบอยู่ตอนนี้คือพี่สาวฉัน พวกเขาเจอกันผ่านการแนะนำตัว และตอนนี้ก็กำลังคุยกันเรื่องแต่งงานอยู่”
“ยินดีด้วย! หากเธอและเฉินเฟยยังคงทำงานดีๆ ต่อไป ครอบครัวของเธออาจจะมีความสุขเป็นสองเท่าก็ได้”
หลินซูเลื่อนสายตาไปมาระหว่างพวกเขาอย่างหยอกล้อ
คำพูดเหล่านี้ทำให้หลิวฮุ่ยหมินหน้าแดงก่ำ เธอเคยเห็นผู้คนมากมายจากทั่วประเทศบนรถไฟ และอาจกล่าวได้ว่า
ไม่หวั่นไหวแม้ต้องเผชิญหน้ากับผู้คนนับพัน แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกอาย
หลินซูบีบมือเล็กๆ ของต้าเปา นั่นป้าผู้รอบรู้ทางโลกของนายนี่นา
ตอนนี้เธอเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาคนหนึ่ง
เฉินเฟยไอสองครั้ง ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ประตู ผายมือเรียกพนักงานเสิร์ฟให้มารับออเดอร์
อาหารที่ร้านน้ำชาเสิร์ฟได้รวดเร็วมาก
เนื่องจากเพิ่งทานอาหารกลางวันได้ไม่นาน พวกเขาจึงสั่งซุปและของว่างเป็นส่วนใหญ่
“พี่สะใภ้ ฉันได้ยินมาว่าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ของเธอขายดีมาตั้งแต่เปิดมาเลยเหรอ”
หลินซูยิ้มและกล่าวว่า “ก็ไม่เลวนะ เราเปิดตลาดในเมืองหลวงของมณฑลนี้แล้ว ตราบใดที่คุณภาพยังคงดีอยู่ เรา
ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องธุรกิจในอนาคต ทำไมจู่ๆ ถึงมาถามเรื่องร้านแบรนด์กับฉันล่ะ เธอกำลังพยายามช่วยฉันเปิดตลาดใน
มณฑลกวางตุ้งอยู่เหรอ?”
Comments for chapter "ตอนที่ 259"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
