ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 318 การทำให้สงบลงนั้นยาก

เมื่อหลินซูสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ครอบครัวของซูอ้ายกั๋ว เธอก็ได้รู้ว่าลุงของเขาไม่ได้หมายปองบ้าน

บรรพบุรุษอีกต่อไปแล้ว ปัจจุบันบ้านบรรพบุรุษมีหลายห้อง พ่อแม่ของเขาอาศัยอยู่ในห้องหนึ่ง เขาและภรรยาอาศัยอยู่

ในอีกห้องหนึ่ง และอีกสี่ห้องที่เหลือให้หลินซูและครอบครัวเช่าอยู่

“คุณหลิน ก่อนหน้านี้คุณเช่าห้องไว้ห้าห้อง แต่แล้วก็คืนไปหนึ่งห้องเพราะงานแต่งงานของผม ทำไมครั้งนี้คุณถึง

ไม่พักอยู่ที่บ้านตอนมาหยางเฉิงล่ะ พวกคุณพักอยู่ที่โรงแรมหรือเปล่า?”

เมื่อซูอ้ายกั๋วเห็นหลินซู เขาก็รู้ว่าหลินซูไม่ได้อยู่บ้าน และคิดว่าพวกเขาคงไปพักที่โรงแรมเพราะคิดว่าบ้านคับ

แคบเกินไป

“พอลงจากรถไฟแล้ว เพื่อนก็มารับไปส่งที่บ้านเขาเลย ทำให้เราไม่ได้ไปเยี่ยมพวกคุณ”

“ในเมื่อพวกคุณมีที่อยู่แล้ว ยังจำเป็นต้องเช่าบ้านอีกเหรอ?” สีหน้าของซูอ้ายกั๋วดูสับสนเล็กน้อย เพราะค่าเช่าที่

หลินซูจ่ายให้เขานั้นจ่ายเป็นรายปี และเขาใช้ค่าเช่าของปีนี้ไปแล้ว

การแต่งงานและการมีลูกต้องใช้เงินสำหรับทุกอย่าง พ่อแม่ของเขาก็แก่แล้ว และภรรยาของเขากำลังตั้งท้องและ

กำลังจะคลอดลูก ดังนั้นเขาจึงไม่มีเงินเหลือใช้เลย

หากหลินซูต้องการยกเลิกสัญญาเช่า ค่าเช่าที่เธอจ่ายไปแล้วจะได้รับการคืนหรือชดเชยให้ และตอนนี้เขาไม่มีเงิน

ที่จะคืนให้เธอจริงๆ

หลินซูส่ายหัว “จ่ายค่าเช่าห้องไปแล้ว ก็เก็บไว้เถอะ มันจะสะดวกกว่าสำหรับพนักงานโรงงานของเราเวลาที่พวก

เขามาทำงานที่หยางเฉิง การพักที่บ้านคุณสะดวกกว่าการพักที่เกสต์เฮาส์เยอะเลย”

ซูอ้ายกั๋วรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในปีนี้เขาตัดสินใจที่จะปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน และค่อยจัดการเรื่องนี้ในปีหน้า

หลังจากออกจากบริเวณคฤหาสน์แล้ว จางหยงและหลินเหมยก็หาเกสต์เฮาส์พักก่อน เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย

พวกเขาจึงวางกระเป๋าแล้วตรงไปยังตลาดค้าส่งทันที

แม้ว่าจางหยงและหลินเหมยจะมีร้านค้าประจำอยู่ในตลาดค้าส่ง แต่ทุกครั้งที่มา พวกเขาก็มักจะเดินสำรวจตลาด

เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับเทรนด์ล่าสุด เพื่อไม่ให้ตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลยและตกเป็นเหยื่อกลโกงของพ่อค้าแม่ค้าจนได้สินค้า

ขายส่งที่ไม่ใช่รุ่นล่าสุด

ตลาดค้าส่งขนาดใหญ่ต้องใช้แรงงานและเวลาจำนวนมากในการค้นหา เลือกและตรวจสอบแบบสินค้า นับ

จำนวน และบรรจุสินค้า

กว่าพวกเขาจะเก็บของเสร็จและขอให้ใครสักคนช่วยขนของออกไปโดยใช้รถสามล้อ ตลาดก็เกือบปิดแล้ว

ทั้งสองคนนั่งรถไฟมาที่นี่วันนี้ เมื่อคืนพวกเขานอนไม่หลับบนรถไฟ และไม่ได้พักเลยทั้งวันหลังจากเข้าไปในตลาด

ค้าส่ง พวกเขายุ่งมากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวเที่ยง

เมื่อสองสามีภรรยาออกจากตลาดด้วยรถสามล้อ พวกเขาหิวโหยอย่างมาก แต่เพื่อที่จะนำสินค้ากลับไปที่เกสต์

เฮาส์ให้ได้ก่อน พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนต่อความหิวและฝ่าฟันไปให้ได้

หลินเหมยใช้มือข้างหนึ่งลูบท้อง อีกมือหนึ่งจับรถสามล้อไว้แน่น พยายามรักษาความเร็วให้คงที่ หลังจากเดินมา

ทั้งวัน ฝ่าเท้าของเธอแทบจะพองเป็นแผลแล้ว

“ถ้าถามฉัน ทำไมเราต้องไปพักที่เกสต์เฮาส์? ของก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เราแค่ใช้รถสามล้อขนไปส่งที่สถานี

รถไฟ แล้วนั่งรถไฟเที่ยวเย็นกลับก็ได้ สะดวกกว่าเยอะไม่ใช่เหรอ?”

สำหรับธุรกิจขนาดเล็ก สิ่งแรกที่ควรทำในทุกขั้นตอนคือการประหยัดต้นทุน

การพักที่นี่หนึ่งคืนต้องเสียค่าใช้จ่ายสำหรับอาหารและที่พัก และยังต้องจ่ายเพิ่มสำหรับการเดินทางด้วยรถ

สามล้ออีกด้วย

หลินเหมยอาจจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเล็กน้อยที่บ้าน แต่เมื่อออกไปข้างนอก เธอมักจะคำนึงถึงการประหยัดเงินเสมอ

“เมื่อคืนนอนไม่หลับ เธอไม่ยอมแม้แต่จะไปพักเกสต์เฮาส์สักคืนเพื่อพักผ่อนเพิ่มอีกสักคืนเลยเหรอ? เธอคงมีนิสัย

ชอบทรมานตัวเองสินะ”

จางหยงเหลียวกลับมามองเธอแล้วหัวเราะ “เอาล่ะ อย่าไปคิดมากกับเรื่องที่ตกลงกันไว้เลย เดี๋ยวเราค่อยขนของ

กลับไปที่เกสต์เฮาส์กัน แล้วฉันจะพาเธอไปกินอาหารทะเล ฉันได้ยินมาว่าร้านขายอาหารทะเลริมแม่น้ำอร่อยและราคา

ถูกนะ เธอรู้ใช่ไหมว่าการกินอาหารทะเลในเมืองหลวงมณฑลนั้นไม่ถูกเลย”

ขณะที่หลินเหมยรอสัญญาณไฟจราจรอยู่กับรถสามล้อ เธอสังเกตเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่คุ้นเคยเลี้ยวขวาจากเลน

ขวาเข้าสู่เลนตรงข้าม “หยงจื่อ นั่นรถคันเดียวกับเมื่อเช้านี้หรือเปล่า?”

จางหยงสังเกตเห็นรถสีดำคันนั้นในขณะเดียวกัน มันเป็นรุ่นเดียวกัน เมื่อมองดูป้ายทะเบียน เขาก็คิดว่า “เป็นรถ

คันเดียวกับที่มารับหลินซูและคนอื่นๆ เมื่อเช้านี้ ในเวลานี้พวกเขาจะไปไหนกัน”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น สัญญาณไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว และพวกเขาก็ขับรถสามล้อตามรถข้าม

แยกไป รถสีดำคันนั้นหายไปจากสายตาแล้ว

“บ้าจริง เครื่องจักรที่ใช้เชื้อเพลิงน้ำมันพวกนั้นสุดยอดไปเลย หายไปในพริบตาเดียว เร็วมาก!” จางหยงพูดด้วย

ความอิจฉา

“มันไม่เหมือนเครื่องบินหรอก มันไม่ได้วิเศษอย่างที่เธอพูดหรอก พวกเขาอยู่ตรงนั้น” หลินเหมยชี้ไปที่ลานหน้า

ภัตตาคารอาหารทะเลที่อยู่ไม่ไกลนัก

รถสีดำคันที่เห็นเมื่อสักครู่ จอดอยู่ในลานจอดรถด้านหน้าร้านอาหาร

ห้องอาหารอันหรูหราตรงหน้าทำให้จางหยงได้เผชิญหน้ากับช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจน และเขาก็เข้าใจ

ความแตกต่างระหว่างพวกเขากับกู้จิ่วและเพื่อนๆ ได้ดียิ่งขึ้น บางคนเกิดมาในกรุงโรม ในขณะที่เขาต้องดิ้นรนหาอาหาร

กินสามมื้อต่อวันตั้งแต่ยังเด็ก

“นี่คือหนึ่งในร้านอาหารทะเลที่ดีที่สุดในหยางเฉิง ราคาแพงมาก เราอาจจะหาเงินไม่พอแม้แต่จะซื้ออาหารกิน

สักมื้อหลังจากปั่นจักรยานสามล้อรับจ้างมาทั้งเดือน ฉันได้ยินมาว่ากุ้งล็อบสเตอร์ตัวเดียวราคาเกินร้อยหยวน เพื่อนของ

พวกคุณอยู่ในรถคันเมื่อกี้นี้หรือเปล่า?”

คนขับรถสามล้อถีบอยากรู้จริงๆ ว่าจะเป็นอย่างไรหากได้เข้าไปรับประทานอาหารกับคนที่รู้จักที่เพื่อนร่ำรวยเช่น

นั้น

ถ้าเป็นเขา แค่คิดว่าจะต้องเอาเงินเดือนทั้งหมดไปใช้กับเรื่องนี้คงทำให้เขาใจสลายแล้ว

“คนรู้จัก”

เนื่องจากไม่คุ้นเคยกับคนขับรถสามล้อถีบ จางหยงจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

หลินเหมยรู้สึกแย่ลงไปอีก กุ้งล็อบสเตอร์ตัวเดียวราคากว่าร้อยหยวน กินแล้วจะทำให้เป็นอมตะหรือไง? แม้แต่

ตับมังกรและน้ำดีนกฟีนิกซ์ยังไม่แพงขนาดนี้เลย!

หลังจากแบกของกลับไปที่เกสต์เฮาส์และเข้าห้องแล้ว จางหยงก็เหงื่อท่วมตัว เขาจึงรู้สึกเย็นลงบ้างเมื่อได้นั่งลงที่

ร้านขายอาหารทะเลริมแม่น้ำ

เมื่อมองดูเมนูที่พนักงานเสิร์ฟเตรียมไว้ หลินเหมยก็ยิ้มอย่างถ่อมตัวพลางพูดว่า “ดูสิ ต่างกันแค่ไหน ฉันเคยชอบ

เปรียบเทียบตัวเองกับเธอ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าราคาอาหารทะเลของเราถูกกว่ากุ้งล็อบสเตอร์ตัวเดียวที่พวกเขาสั่งเสีย

อีก”

จางหยงจิบชา ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้ม “นั่นแหละเหตุผลที่ฉันบอกให้ไปไกล่เกลี่ยกับเธอ ไปร่วมมือกับพวกเขา

เพื่อหาเงินดีกว่าพยายามหาทางออกเองแล้วสุดท้ายก็เจ็บตัว ที่สำคัญคือไปร่วมมือกับพวกเขาง่ายกว่า ทำไมเธอถึงไม่

เข้าใจ ทำไมถึงยังดื้อดึงที่จะทำให้ตัวเองลำบากอยู่ล่ะ?”

หลินเหมยหันไปมองแม่น้ำ พูดราวกับว่ามันง่าย แต่การขอให้เธอขอทานเพื่อแลกกับอาหารนั้นเป็นสิ่งที่เธอทำไม่

ได้

หลินซูได้รับการเอาใจจากพี่ชายพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และพวกเขาก็ช่วยทำงานบ้านแทบทุกอย่าง ทำให้เธอไม่เคย

ต้องทำอะไรเองเลย

เธอต้องทำงานบ้านมากมายตั้งแต่ยังเด็ก และเมื่อโตขึ้น เธอก็ต้องทำงานในไร่อีกมากมายเช่นกัน

เมื่อหลินซูถึงวัยเรียน เธอสามารถเรียนต่อได้นานเท่าที่ต้องการ อย่างไรก็ตาม เธอเรียนได้เพียงชั้นประถมศึกษาปี

ที่ 1 เท่านั้น พ่อแม่ของเธอก็ห้ามไม่ให้เธอเรียนต่อ พวกเขาบอกว่าผู้หญิงแค่รู้จักเขียนชื่อตัวเองก็พอแล้ว การไปโรงเรียน

นั้นไร้ประโยชน์ เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาอยู่กับครอบครัวเพื่อดูแลสามีและลูกๆ และกตัญญูต่อพ่อแม่และพ่อแม่

สามีอยู่ดี

เมื่อหลินซูถูกรังแกในหมู่บ้าน พี่ๆ ของเธอคอยปกป้องเธอ ในขณะที่เธอต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง

มีคำกล่าวว่า การแต่งงานของผู้หญิงเปรียบเสมือนการกลับชาติมาเกิดครั้งที่สอง

เธอหวังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอด้วยการแต่งงาน ทุกคนต่างอิจฉาการแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้หลินซูตั้งแต่

เด็ก เมื่อเทียบกับเซี่ยชุนเล่ยแล้ว ผู้ชายที่เธอพิจารณาล้วนแต่หน้าตาไม่ดีและด้อยกว่าเธอทั้งนั้น

แม้จะวางแผนและคิดอุบายมาอย่างดีแล้ว การแต่งงานที่เธอคว้ามาได้กลับกลายเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่เธอ

ต้องการอย่างสิ้นเชิง

แล้วหลินซูก็หันไปหาชายอีกคนที่มีพื้นฐานครอบครัวและพรสวรรค์ดียิ่งกว่า จะไม่อิจฉาได้อย่างไร?

หลินเหมยยิ่งไม่พอใจกับข้อเรียกร้องของจางหยงมากขึ้นไปอีก