ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 323 บทพิเศษ การเข้าเรียนในโรงเรียน

“กู้เฉิน วันนี้ฉันเห็นนายมาโรงเรียนด้วยรถยนต์ ครอบครัวของนายร่ำรวยมากหรอ?”

ทันทีที่เข้ามาในบริเวณโรงเรียน หยางหยางก็เดินเข้าไปหาเอ้อเปา ทักทาย แล้ววิ่งไปอีกด้านหนึ่งของต้าเปาเพื่อ

เดินกับพวกเขาไปยังห้องเรียน

ต้าเปาเหลือบมองเธอแล้วพูดว่า “เธอเป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวฉัน ทำไมไม่ไปถามเธอแทนที่จะมารบกวนฉัน

ล่ะ?”

หยางหยางเอื้อมมือไปคว้าแขนของต้าเปา พยายามเอาใจเขาพลางพูดว่า “ฉันเข้ากันได้ดีกับเธอ และฉันก็อยาก

เล่นกับนายด้วย”

ต้าเปาชักมือออกมา หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเช็ดแขนด้วยความรังเกียจ “เมื่อกี้เพิ่งปอกลูกอมเหรอ?

ถ้าปอกลูกอม กรุณาล้างมือก่อนมาแตะตัวฉัน ลูกอมที่ติดมือเธอ ติดอยู่บนแขนฉันหมดแล้ว”

หยางหยางดูเหมือนจะไม่สนใจความรังเกียจของต้าเปาเลย เธอเอานิ้วเข้าปากแล้วดูดสองสามครั้ง จากนั้นก็เช็ด

กับเสื้อผ้า “สะอาดแล้ว”

ขณะที่เธอพูด เธอก็พยายามดึงต้าเปาอีกครั้ง ซึ่งทำให้ต้าเปาตกใจมากจนกระโดดไปด้านข้างสองสามก้าวและ

รักษาระยะห่างจากเด็กหญิงสกปรกคนนี้

แล้วมือที่เปื้อนน้ำลายเหล่านั้นก็คว้าตัวเขาอีกครั้ง ใครจะทนได้ล่ะ?

มือของหยางหยางหยุดชะงักกลางอากาศ จากนั้นก็หันกลับมาและพยายามคว้าเอ้อเปา

ต้าเปาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ดึงเอ้อเปาไปด้วยขณะที่พวกเขาวิ่งไปยังห้องเรียน

“กู้เฉิน กู้ฉี พวกเธอวิ่งกันทำไม มีหมาไล่หรือไง?” ที่ระเบียงนอกห้องเรียน หวังหยูยืนอยู่ที่ประตูห้องเรียน ยื่นคอ

ไปมองข้างหลัง

ต้าเปาเหลือบมองจมูกที่เต็มไปด้วยน้ำมูกของหวังหยู ปิดตาลง กลั้นความรู้สึกคลื่นไส้ ผลักคนออกไป แล้วดึงเอ้อ

เปาเข้าไปในห้องเรียน

—

เสียงระฆังโรงเรียนดังขึ้น ต้าเปาเหลือบมองตารางเรียนและหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ออกมา

หนังสือเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ในปัจจุบันสอนเพียงแค่การจำแนกตัวเลขเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงต้าเปาที่

เปรียบเสมือนเด็กที่ “เกิดใหม่” แล้ว แม้แต่เอ้อเปาก็สามารถนับและบวกหรือลบตัวเลขได้ถึง 100 แล้ว

ครูกำลังบรรยายอยู่บนกระดาน ในขณะที่พี่น้องสองคนวางคางลงบนมือ จ้องมองกระดานดำอย่างเหม่อลอย

ด้วยความเบื่อหน่ายอย่างที่สุด

ขณะที่เอ้อเปาจ้องมองอยู่นั้น เธอสังเกตเห็นบางอย่างกำลังดิ้นอยู่ในผมของหยางหยางที่นั่งอยู่แถวหน้า เธอจึง

มองดูอย่างใกล้ชิด

โหว!

มันเป็นเหาตัวเล็กๆ ที่พยายามปีนป่ายขึ้นมาบนเส้นผม อาจจะกำลังหาที่อื่นเพื่อดูดเลือดอยู่ก็ได้

เอ้อเปาค่อยๆ ดึงเสื้อผ้าของต้าเปาใต้โต๊ะเบาๆ พร้อมกับทำท่าให้เขาดูที่ศีรษะของหยางหยาง

สายตาของต้าเปาละจากกระดานสอนหนังสือ สังเกตเห็นสีหน้าของเอ้อเปา เขาเงยหน้ามองไปที่ศีรษะของผู้คน

ในแถวหน้า แต่ก็ไม่เห็นอะไร

ต้าเปายกคิ้วขึ้น: “อะไร?”

เอ้อเปาพยายามชี้ไปที่เหา แต่เหาตัวนั้นหายเข้าไปในผมของเธอแล้ว

เธอเอื้อมมือไปปัดผมของหยางหยางออกไป แต่การกระทำนั้นทำให้หยางหยางรู้สึกคัน

หยางหยางเงยหน้าขึ้นเกาผม แล้วหันกลับมายิ้มให้เอ้อเปา เธอสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติที่เล็บของเธอ และ

เมื่อมองใกล้ๆ ก็เห็นเหาฝังอยู่ในเล็บ เธอจึงดีดเล็บออกอย่างไม่ใส่ใจ

สายตาของต้าเปาและเอ้อเปาพร่ามัวลงเมื่อพวกเขารู้สึกว่ามีเหาบินเข้ามาหาพวกเขาจากด้านหน้า

ม่านตาของต้าเปาเบิกกว้างขึ้นทันที และเขาก็รีบโน้มตัวหนี

“อ่า~~~”

เอ้อเปาตกใจมากจนกระโดดขึ้นไปซ่อนตัวอยู่ที่ทางเดินพร้อมกับกรีดร้อง!

หยางหยาง: “?”

เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ครูและนักเรียนทุกคนตกตะลึง

การบรรยายของครูหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเอ้อเปา เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่เธอ

ขัดจังหวะการสอน แต่ในฐานะครู ก็ต้องแสดงความห่วงใย “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

หยางหยางเหลือบมองครู จากนั้นมองไปที่นักเรียนรอบข้าง: “?”

สับสนไปหมด

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกู้ฉีถึงกรีดร้อง

เอ้อเปายังคงตกใจและชี้ไปที่หยางหยางเพื่อบ่นว่า “ครู หยางหยางเพิ่งดีดเหาใส่ฉัน!”

ในยุคปัจจุบัน เด็กจำนวนมากเป็นเหา โดยเฉพาะในครอบครัวที่มีลูกหลายคน พ่อแม่และผู้ใหญ่ต้องทำงานหนัก

เพื่อหาเงิน และหลังจากเลิกงานก็ต้องทำงานบ้าน ทำให้แทบไม่มีเวลาดูแลสุขอนามัยส่วนตัวของลูกๆ

เด็กๆ ยังเล็กและไม่มีความสามารถในการดูแลตัวเอง ซึ่งส่งผลให้เด็กจำนวนมากในยุคนี้มีเหาบนศีรษะ

สำหรับครูโรงเรียนประถมแล้ว เหาไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใด

เด็กทั้งสองได้รับการดูแลจากพี่เลี้ยง ยาย และพ่อแม่ตั้งแต่ยังเล็ก และได้รับการดูแลเรื่องสุขอนามัยส่วนตัวอย่าง

สะอาดมาก จึงไม่มีปัญหาในเรื่องนี้

“ฉันเคยเห็นเหามาก่อนแล้ว ทำไมเธอถึงทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ล่ะ?”

ขณะที่พูด ครูชี้ไปที่เด็กคนอื่นๆ ในห้องและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าไม่เชื่อ ลองมองดูเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ สิ มีใคร

บ้างที่ไม่มีเหาในผม? มันอยู่ที่จำนวนเท่านั้นเอง บางทีเด็กผู้ชายบางคนอาจจะมีเหาด้วย”

พอพูดแบบนั้น เด็กผู้ชายบางคนก็เกาหัวด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ต้าเปาและเอ้อเปารู้สึกราวกับว่าถูกเหาล้อมรอบตัว

โดยเฉพาะกับต้าเปา ทำไมเขาถึงไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้เลยตอนที่เขายังเด็ก? ตอนนี้พอได้เจอกับมันอีกครั้ง เขาถึงได้รู้

ว่าการใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเหามากมายมันน่ากลัวแค่ไหน

หยางหยางเกาหัวพลางกล่าวว่า “ใช่ ช่วงนี้หัวฉันคันมากเลย ปกติฉันสระผมสัปดาห์ละครั้ง แต่สัปดาห์นี้แม่ฉัน

กลับไปบ้านยาย เลยไม่ได้สระผม ถ้าไม่เว้นช่วงนั้น ฉันคงไม่คันขนาดนี้หรอก”

ต้าเปา เอ้อเปาออกจากห้องเรียนด้วยความรู้สึกกังวล พวกเขาแทบจะผ่านช่วงเช้าไปไม่ได้เลย แล้วยังมีเรียน

พลศึกษาในตอนบ่ายอีก ต้าเปา เอ้อเปาถอนหายใจโล่งอก พวกเขาไม่รู้สึกว่ามีเหาอยู่รอบตัวแล้ว และแม้แต่อากาศก็ยัง

รู้สึกสดชื่น

“พี่ชาย ฉันรู้สึกคันหัว ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าฉันมีเหาหรือเปล่า”

หัวใจของต้าเปาเต้นแรงขึ้นทันที เขาจึงรีบตรวจสอบศีรษะของเอ้อเปา แต่หลังจากตรวจดูทั่วทั้งศีรษะแล้ว เขาก็

กล่าวว่า “ไม่หรอก เธอคงคิดไปเอง”

“ไม่มีจริงเหรอ?”

“ไม่มี”

เอ้อเปามองเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานบนสนามหญ้าแล้วถอนหายใจ “วันนี้ช่างยาวนานเหลือ

เกิน ทำไมยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเสียที”

ต้าเปาปลอบเธอว่า “อย่าถอนหายใจแบบผู้ใหญ่เลย พอแม่มารับบ่ายนี้ เราค่อยไปคุยเรื่องที่โรงเรียนกับแม่ บางที

แม่อาจจะมีทางออกก็ได้”

เอ้อเปาบิดตัวแล้วพูดว่า “พี่ ฉันคันมากเลย มีเหาเข้าไปในเสื้อผ้าฉันหรือเปล่า?”

ขณะที่เธอพูด เธอกำลังจะยกเสื้อผ้าขึ้นเพื่อดูข้างใน

ต้าเปารีบกดมือลง มองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “น้องสาว เธอเป็นผู้หญิงนะ จะมาเปิดเสื้อผ้าแบบนั้น

ในที่สาธารณะไม่ได้หรอก”

แม้ว่าพวกเขายังเด็กอยู่ แต่ก็ไม่ควรปลูกฝังนิสัยนี้

“แต่ฉันรู้สึกคัน”

“เดี๋ยวฉันเกาให้นะ”

พี่ชายและน้องสาวกำลังยุ่งอยู่ จู่ๆ ก็มีเงาดำพาดผ่านไป

หลังจากที่ต้าเปาเห็นว่าเป็นเศษผ้า เขาก็ดึงเอ้อเปาไปด้านข้างสองสามก้าว หลบเสื้อที่ลอยมาได้อย่างหวุดหวิด

“เฮ้ กู้ฉี ช่วยฉันถอดเสื้อผ้าหน่อยสิ”

เอ้อเปาถอยหลังไปสองก้าวแล้วปฏิเสธเสียงดังว่า “เสื้อผ้าพวกนี้อาจมีเหา ฉันไม่ต้องการ”

“ไม่มีเหาหรอก เหาไม่ขึ้นบนเสื้อผ้าหรอก ฉันแค่ขอให้พวกเธอช่วยดึงเหาออก แต่พวกเธองี่เง่าจัง!” ในวันนี้หยาง

หยางรู้สึกอับอายเป็นครั้งที่สอง และจ้องมองพี่น้องคู่นั้นอย่างไม่พอใจ

—

ในตอนบ่ายหลินซูมารับลูกทั้งสองจากโรงเรียน เมื่อเห็นเอ้อเปาดูหงอยเหงา เธอก็มองไปที่ต้าเปาและใช้สายตา

บอกเป็นนัยว่าเกิดอะไรขึ้น

ต้าเปาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนวันนี้อย่างกระตือรือร้นว่า “แม่ แม่มีความคิดอะไรบ้างไหม จะแก้ปัญหานี้ยัง

ไงดี วันนี้ตอนนั่งเรียนกับน้องสาว ผมทนไม่ไหวเลย รู้สึกเหมือนมีเหาไต่บนหัวเลย”

“มีทางออกเสมอ”

หลินซูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เหาไม่ชอบยา ให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนทายาให้เหา แล้วเหาก็จะหายไป”

ต้าเปาส่ายหัว “ถ้าใช้ยาที่บ้านก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าใช้ที่โรงเรียน เหาจะได้รับผลกระทบจากยาและจะพยายามหนี

ออกมา พวกมันจะกระโดดไปมาอย่างไม่มีทิศทาง แล้วถ้ามันกระโดดมาเกาะหัวผมกับน้องสาวผมล่ะ?”

หลินซูเหลือบมองเอ้อเปาและต้าเปาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วถอนหายใจในใจ ในชาติที่แล้วเธอ

ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน และไม่คาดคิดเลยว่าเด็กทั้งสองคนสังเกตเห็นเรื่องนี้

“งั้นพวกเธออยู่บ้านพักผ่อนสองสามวัน ไม่ต้องไปโรงเรียน?”

“ดี!”

เอ้อเปาดีใจมาก

นี่เป็นพฤติกรรมของนักเรียนที่เรียนไม่เก่งอย่างชัดเจน ดีใจกว่าใครๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่ต้องไปโรงเรียน