วาฬน้อยผู้ป็นที่รักของเหล่ามนุษย์ - บทที่ 107 พ่อวาฬเพชฌฆาตอ้วนกลายเป็นคนเลว

บทที่ 107 พ่อวาฬเพชฌฆาตอ้วนกลายเป็นคนเลว

ลูกวาฬแปซิฟิกนิ่งไปเพราะคำถามนี้

เธอกะพริบตาแล้วกะพริบตาอีกที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย ราวกับว่าพยายามนึกถึงสิ่งที่ครอบครัวเคยทำให้ตนเอง

ฉินอี้หานเจ็บปวดหัวใจ เขาลูบหัวของลูกสาวสุดที่รักอย่างเบามือ

“อิงอิงน้อยนึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึกหรอก”

คนตระกูลฉินคนอื่นนึกขึ้นทันทีได้ว่าครอบครัวเดิมของอิงอิงน้อยประสบอุบัติเหตุทางทะเล จริง ๆ การถามคำถามนี้ทันทีเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา บวกกับการที่อิงอิงน้อยไม่เคยเข้าใจการจากไปของครอบครัวเดิมของเธอเนื่องจากเธอยังเด็กจึงไม่เศร้าทำให้พวกเขาลืมไปว่าไม่ควรถามคำถามนี้เลย

ฉินเฉิงเฟิงรีบร้อนขอโทษ “อิงอิงน้อย ขอโทษนะ พี่ห้าไม่ได้ตั้งใจ”

ฉินอิงอิงกะพริบตาโตมองพี่ห้าที่มองเธออยู่ด้วยความประหลาดใจ “พี่ห้า ทำไมต้องขอโทษหนูด้วย”

“อิงอิงควรขอโทษพี่ห้า อิงอิงไม่พูดให้แน่ชัดเองว่าพวกคุณยายคุณแม่ทำอะไร”

ฉินเฉิงเฟิงมองเจ้าตัวเล็กนิ่ง “…”

คนตระกูลฉินคนอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน “…”

เยี่ยนลี่เฉิงเอียงคอเอ่ยถามน้องสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู “อิงอิงน้อยเต็มใจเล่าเรื่องครอบครัวให้พี่ลี่เฉิง อาฉิน ลุงรอง ลุงใหญ่ฟังไหม?”

หลังจากนิ่งไปนาน เยี่ยนลี่เฉิงถึงได้พูดลองเชิง “อย่างเช่นแม่กับยายที่เธอพูดถึงเมื่อกี้นี้”

ฉินอิงอิงรู้สึกอึดอัดในใจขึ้นมาแล้ว

อันที่จริงเธออยากเล่าเรื่องแม่ ยาย พี่ชาย ลุง ป้า และพวกพ้องให้พ่อผู้ให้อาหารกับพี่ชายผู้ให้อาหารฟัง อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

แต่… แต่เธอไม่ได้ลืมที่เสียงนั้นเคยพูดเตือน

เธอไม่เหมือนคนอื่น เธอแตกต่าง

ลูกวาฬน้อยไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลายเป็นลูกมนุษย์และตื่นขึ้นมาบนชายหาด

เยี่ยนลี่เฉิงมองออกว่าอิงอิงน้อยอึดอัดใจจึงปลอบเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร พวกเราทุกคนเข้าใจเธอ ขอแค่อิงอิงน้อยมีความสุขในทุก ๆ วันก็ดีกว่าอะไรทุกอย่างแล้ว”

ฉินอี้ซิงพยักหน้าทันที “ใช่! แค่อิงอิงน้อยมีความสุขทุกวัน พวกเราก็มีความสุขแล้ว!”

นี่คือเด็กผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในรุ่นที่สี่ของตระกูลฉินของพวกเขา เธอจึงเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า

ฉินอี้เฉินพูดเสริม “ใช่! คำถามนี้เธอถือซะว่าพี่ห้าไม่เคยถามก็ได้ ไม่ต้องตอบหรอก”

ฉินอิงอิงลังเลอยู่พักใหญ่และพูดด้วยเสียงน่ารักไร้เดียงสา

“พวกคุณย่ากับแม่ของอิงอิง… ทะเลาะกันเก่งมากเลยค่ะ!”

เหล่าคนตระกูลฉิน “…”

เมื่อเห็นสีหน้าของอิงอิงไม่มีความทุกข์ทรมานใจใด ๆ ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมเพรียงกัน

ฉินอี้หานเป็นฝ่ายเปลี่ยน เรื่อง “อิงอิงน้อย…”

“อ๊ะ! จริงด้วย ป้าทั้งสองของอิงอิงก็ต่อสู้เก่งเหมือนกัน! เก่งกว่ายาย แม่ พี่ชาย แล้วก็ลุงเสียอีก แม่บอกว่าตอนอิงอิงยังเด็กมาก อืม… น่าจะตอนอายุประมาณหนึ่งขวบ ป้าทั้งสองก็จากบ้านไปด้วยกันแล้ว… ออกไป… ออกไปสำรวจโลก!”

เหล่าคนตระกูลฉินนิ่งอึ้ง “…”

ครอบครัวดั้งเดิมของอิงอิงน้อย… คงไม่ได้เป็นเผ่านักรบจากทางเหนือหรอกมั้ง?

แต่เมื่อลองดูใบหน้าของเจ้าตัวเล็กให้ละเอียดแล้ว พบว่าใบหน้าของเธอมีเอกลักษณ์โดดเด่นมาก สันจมูกของเธอสูงโด่ง จมูกเล็ก ๆ เรียวรีเป็นพิเศษ เบ้าตาจมลึกเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนเผ่านักรบจากทางเหนืออยู่เหมือนกัน

ในตอนนี้ฉินอี้ซิงกับฉินอี้เฉินหันไปมองฉินอี้หานพร้อมกัน

พวกเขาถามด้วยสายตาว่า ‘ยังไม่ได้ข้อมูลข่าวคราวเพิ่มเติมของฉินอิงอิงอีกเหรอ?’

ฉินอี้หานเหลือบมองพวกเขาและเบนสายตาไปมองทางอื่น

ฉินอี้ซิงเห็นว่าอิงอิงน้อยไม่ได้ทุกข์ทรมานใจ แถมยังพูดถึงครอบครัวเดิมได้อย่างมีความสุข ดวงตาของเขาก็เป็นประกายและเกิดความกล้าขึ้นมา

“งั้น… เดิมทีพ่อของอิงอิงน้อยเป็นคนยังไงเหรอ?”

เรื่องนี้ลูกวาฬแปซิฟิกก็ต้องรู้ชัดอยู่แล้ว

เธอหัวเราะฮี่ ๆ “พ่อของอิงอิงรับผิดชอบแค่ช่วยทำให้แม่ให้กำเนิดอิงอิงค่ะ”

เหล่าคนตระกูลฉินมีคำตอบอยู่ในใจทันทีว่าพ่อแท้ ๆ ของอิงอิงเป็นแค่ผู้ชายกากเดนที่สนแต่ความสนุกของตัวเอง ไม่ได้คิดเลี้ยงดูลูก

ไม่น่าแปลกใจเลยว่า ทำไมทุกครั้งที่อิงอิงน้อยพูดถึงครอบครัวเดิมของตัวเอง เธอมักจะหยิบยกยาย พี่ชาย ลุงและป้ามาพูดถึง เห็นได้ชัดเลยว่าหลังจากที่ให้กำเนิดอิงอิงน้อยแล้ว แม่ของเธอก็อยู่ในบ้านเดิมของตัวเองมาโดยตลอด

วาฬเพชฌฆาตตัวโตเต็มวัยขนาดใหญ่ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของอิงอิงน้อยกำลังอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก เขาสะบัดหางหนึ่งทีจนเกิดกำแพงสูงหลายสิบเมตร จากนั้นปลาทะเลนับไม่ถ้วนตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับดอกไม้ที่ร่วงหล่น

เขาพลิกตัวอย่างกะทันหันหนึ่งครั้งทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่อีกระลอก

เขาแค่ต้องการระบายความโกรธเพียงเพราะรู้สึกไม่ค่อยพอใจอย่างบอกไม่ถูก

จู่ ๆ ก็กลายเป็นผู้ชายกากเดน… ไม่สิ วาฬกากเดนเหรอ???

…

คืนวันสิ้นปี คนตระกูลฉินรู้สึกรักอิงอิงมากยิ่งขึ้นหลังจากที่พวกเขารู้ว่าพ่อผู้ให้กำเนิดของอิงอิงน้อยเป็นคนกากเดนที่เลวทรามมาก

จากความหมายของสิ่งที่อิงอิงน้อยพูดคือ ตั้งแต่ที่แม่ตั้งท้อง พ่อที่เป็นกากเดนสังคมก็ไม่โผล่หัวมาอีกเลย

หลังจากนั้น แม่ของอิงอิงน้อยก็อยู่บ้านฝั่งแม่จนเธอคลอด ต่อมาเมื่อครอบครัวเกิดอุบัติเหตุุทางทะเลอิงอิงน้อยก็เป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต

หลักจากที่คุณนายตระกูลฉินรู้เรื่องนี้ เธอก็กอดและจูบอิงอิงน้อยด้วยความรัก

“แม่ของอิงอิงน้อยลำบากมากเลยสินะ”

ฉินอิงอิงได้ยินก็นิ่งไปสักพักและส่ายหน้าตามสัญชาตญาณ

“คุณย่า แม่ไม่ได้ลำบากเลยสักนิดค่ะ แม่มีความสุขมากเลย!”

แม่วาฬเพชฌฆาตอ้วนบอกว่าดีใจมากที่ได้มีลูกเพศหญิงซึ่งหาได้ยาก คุณยาย พี่ชาย ลุง และคนอื่น ๆ ก็ดีใจมากเช่นกัน แม้แต่ป้าสองคนที่กำลังจะมีเรื่องกับวาฬเร่รอนก็ยังส่งคลื่นเสียงมาแสดงความยินดีข้ามน้ำข้ามมหาสมุทร หลังจากว่ายน้ำได้ปีกว่าก็กลับมาที่มหาสมุทรแปซิฟิกเพื่อพบเธอซึ่งเป็นสมาชิกใหม่

อื้ม!

เธอยังเล็กมากเกินไป ไม่มีความทรงจำอะไรแล้ว

นายใหญ่ตระกูลฉินก็รู้สึกประทับใจ

เขาหยิบลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้ถึงมือของหลานสาวสุดที่รัก

“แม่ของอิงอิงน้อยกับพวกคุณยายเก่งมากเลย!”

ฉินอิงอิงคนนี้เห็นด้วยอย่างหาอะไรมาเปรียบไม่ได้

“อื้ม! พวกยายกับแม่เก่งที่สุดเลยค่ะ!”

ฉินอิงอิงยังเด็กและไม่เข้าใจความหมายอื่นในคำพูดของชายชรา แต่ผู้ใหญ่ของตระกูลฉินและเด็กโตทั้งห้าคนต่างก็เข้าใจกันทั้งหมด

ความหมายของชายชราก็คืออิงอิงน้อยกับแม่ของเธอโชคร้าย แต่ก็โชคดี…

โชคร้ายที่ได้เจอกับผู้ชายกากเดนทำให้ไม่ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

แต่โชคดีที่มีครอบครัวฝั่งแม่ที่เป็นมิตรและรักใคร่กันดี ไม่ว่าคุณยาย คุณลุง หรือคุณป้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนแต่ดูแลสองแม่ลูกเป็นอย่างดี

ในตอนนี้เยี่ยนลี่เฉิงถามคำถามที่เกี่ยวข้องขึ้นมาหนึ่งคำถาม

“อิงอิงน้อย พ่อของเธอไม่ได้อยู่ข้างกายเธอตลอด งั้นเธอรู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

แน่นอนว่าฉินอี้หานก็คิดถึงคำถามนี้เหมือนกัน จากคำพูดของอิงอิงน้อย ผู้ชายคนนั้นน่าจะยังมีชีวิตอยู่

เขาแอบคิดในใจ ถ้าอิงอิงน้อยรู้ว่าผู้ชายกากเดนคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง เขาก็จะตามหาพลิกแผ่นดินเพื่อให้ไอ้คนประเภทนั้นมาคุกเข่าต่อหน้าฉินอิงอิงและสำนึกกับสิ่งที่เคยทำลงไปจนต้องร้องไห้อย่างขมขื่น!

ฉินอิงอิงพยักหน้า “รู้ค่ะ อยู่ในมหาสมุทร!”

ฉินอี้หาน “…”

คุณนายตระกูลฉินกระแอมออกมาและถามอ้อม ๆ

“ไปอยู่ในมหาสมุทรตั้งแต่เมื่อไหร่? อยู่ด้วยกันกับพวกยายกับแม่ของเธอเหรอ?”

ฉินอิงอิงคิดอยู่พักใหญ่ ท่าทางไม่ค่อยแน่ใจ

“พ่ออายุมากกว่าแม่ แต่อายุน้อยกว่ายาย… น่าจะอยู่ในมหาสมุทรมานานมากแล้วค่ะ!”

คุณนายตระกูลฉินอึ้ง “…”

เธอมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย

คุณนายตระกูลฉินมองคนในตระกูลคนอื่น ๆ คนในตระกูลก็รู้สึกว่าพวกเขาอาจจะเข้าใจบางอย่างผิดไป

ฉินอี้หานกระซิบถามลูกสาวสุดที่รัก “พ่อคนนั้นของอิงอิงน้อย… หลังจากที่มีอิงอิงแล้วก็ยังอยู่ในมหาสมุทรเหรอ?”

ฉินอิงอิงรู้สึกว่าเขาอยู่ในมหาสมุทรนานกว่านั้นอีก!

แต่เพราะกลัวว่าพวกพ่อผู้ให้อาหารจะถามเยอะกว่านี้ เธอกลัวว่าตัวตนที่เป็นวาฬเพชฌฆาตอ้วนของเธอจะถูกเปิดเผย ก็เลยพยักหน้าอย่างร้อนรน

“ใช่… มั้งคะ?”

คนตระกูลฉินคนอื่น ๆ “…”