สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 1 วันแรกของการเป็นคุณอาสาวของเจ้าตัวร้ายตัวน้อย

บทที่ 1 วันแรกของการเป็นคุณอาสาวของเจ้าตัวร้ายตัวน้อย

เมิ่งชางลู่ถูกขังอยู่ในตู้เสื้อผ้า

เขาฟังเสียงที่ดังมาจากด้านนอกด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย มือเล็ก ๆ กำเสื้อผ้าของตัวเองไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เสียงพูดคุยและเสียงหอบหายใจปนเปกันจนอัดแน่นไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดจนหายใจลำบาก

“ครางได้ดีนี่ ให้ลูกชายเธอได้ยินด้วยสิ!” น้ำเสียงที่น่ารังเกียจของชายคนนั้นทำให้เมิ่งชางลู่รู้สึกคลื่นไส้

“ก็เพราะว่าคุณเก่งยังไงล่ะคะ!” หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

ในที่สุด ความเกลียดชังก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ดูอ่อนวัยแต่สงบนิ่งของเมิ่งชางลู่

คุณพ่อครับ พ่อบอกให้ผมเชื่อฟังแม่ แต่ผมไม่อยากฟังอีกต่อไปแล้วคุณพ่อครับ…

เมิ่งชางลู่หดตัวอยู่ที่มุมตู้เสื้อผ้าพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดราวกับว่ามันจะช่วยให้เขาหนีไปจากห้องที่น่าขยะแขยงและโลกที่ไร้ความหวังใบนี้ได้

ปัง!

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงขัดจังหวะความสัมพันธ์อันเร่าร้อนของชายหญิงคู่นั้น เมิ่งชางลู่ชะงักไป เขาขยับไปที่หน้าตู้และมองผ่านช่องว่างออกไป จนเห็นใครบางคนถีบประตูบุกเข้ามา

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

คนคนนั้นคือหญิงสาวในชุดต่อสู้สีดำ ที่หน้าอกประดับด้วย เครื่องหมายนักล่าดาราจักร ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลัง

“แกเป็นใคร!” ชายคนนั้นตวาดด้วยความโกรธ

หญิงสาวคลี่ยิ้ม มีดสั้น อันคมกริบพุ่งแหวกอากาศไปปักลงบนเตียงว่างระหว่างขาของชายคนนั้นพอดี

“คนที่มาทวงหนี้ไงล่ะ”

เมิ่งชางลู่รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากลับมาเต้นอีกครั้ง

[โฮสต์! ตัวร้ายอยู่ในตู้เสื้อผ้านั่นครับ!]

ระบบ 521 ตะโกนบอก

เมิ่งหนานซวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าตัวเองประเมินความหน้าด้านของชายหญิงโฉดคู่นี้ต่ำไป

“แกบุกรุกบ้านคนอื่น ฉันจะแจ้งความจับแก!” หญิงสาวแผดเสียงด่า

เมิ่งหนานซวี่แคะหูพลางถาม “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”

“ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร! ไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ท่ามกลางสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของอีกฝ่าย เมิ่งหนานซวี่เดินเข้าไปใกล้และโน้มตัวลงเล็กน้อยด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันชื่อเมิ่งหนานซวี่”

หญิงสาวชะงักไป

“คุ้นหูใช่ไหมล่ะ?”

ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ เบิกกว้าง ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว

“คุ้นก็ถูกแล้ว ฉันคือน้องสาวของ เมิ่งหนานกุย สามีของเธอ” เมิ่งหนานซวี่เรียกข้อมูล พินัยกรรม ขึ้นมาจาก สมองกลสายรัดข้อมือ

“เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้บุกรุกบ้านใคร ที่นี่คือบ้านของฉันและหลานชาย คนที่ต้องไสหัวไป… คือเธอ!”

การที่เมิ่งหนานกุยฝากฝังสมบัติและลูกชายไว้กับน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันนานแทนที่จะเป็นภรรยา เป็นเรื่องที่น่าคิดในตัวเองอยู่แล้ว

“เธอ… เธอน่าจะตายอยู่ที่ดาวร้างไปแล้วนี่นา”

หูถูต้าน แม่ของเมิ่งชางลู่และภรรยาของเมิ่งหนานกุย มองเมิ่งหนานซวี่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง

“เธอยังไม่ตาย แล้วฉันจะชิงตายก่อนได้ยังไงล่ะ?”

เมื่อเห็นรอยมัวสุมบนผิวหนังของหูถูต้าน เมิ่งหนานซวี่ก็หัวเราะเย็น “เลิกพูดมาก แล้วออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

“ไม่! นี่บ้านฉัน!” หูถูต้านแผดเสียงร้องสุดชีวิต

เมิ่งหนานซวี่หันไปมองชายที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ เธอเรียกมีดสั้นกลับมาหมุนเล่นในมือ “รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร? รีบพาตัวเธอออกไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

ชายคนนั้นหน้าถอดสี นักล่าดาราจักร คืออาชีพของเหล่าผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล คนอย่างเขาจะไปกล้าตอแยได้อย่างไร!

“ไปครับ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ความ เมิ่งหนานซวี่ก็เริ่มขยับมีดไปมาใกล้ใบหน้าของหูถูต้านพลางยิ้มเย็น

“ส่วนเธอ ถ้าไม่อยากไปก็ได้นะ แต่ใบหน้าสวย ๆ นี่…”

หูถูต้านสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“เพราะฉะนั้น… ไสหัวไปซะ!”

ในที่สุดเมิ่งหนานซวี่ก็ลดรอยยิ้มลง ใบหน้าที่งดงามดูคมกร้าวขึ้นมาทันที ราวกับดาบที่พร้อมจะออกจากฝักเพื่อปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ

หูถูต้านและชายคนนั้นทนรับแรงกดดันจากจิตสังหารไม่ไหว ต่างพากันวิ่งหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ไปอย่างลนลาน

เมิ่งหนานซวี่เตะเสื้อผ้าของคนพวกนั้นไปข้าง ๆ แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เธอใช้มีดสั้นทำลายรหัสล็อกอย่างแรง

แสงสว่างส่องเข้าไปในความมืดมิดอีกครั้ง เธอมองดูเด็กน้อยที่กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่ในตู้ ก่อนจะเอื้อมมือไปอุ้มตัวร้ายในวัยเยาว์ขึ้นมา

“ไม่ต้องกลัวนะ…อามาแล้ว”

เมิ่งชางลู่ถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาบีบกระดุมในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ ครู่หนึ่ง เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบพร่า

“อา… อาสาวเหรอครับ?”

แววตาที่ดูไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้เมิ่งหนานซวี่รู้สึกสะท้อนใจ เธอลูบหัวของเขาเบา ๆ

“อาเป็นน้องสาวของพ่อเธอ พ่อเธอน่าจะเคยให้ดูรูปอามาบ้างนะ”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ความทรงจำเก่า ๆ พลันผุดขึ้นมา เมิ่งชางลู่นึกถึงตอนที่พ่อเคยชี้รูปผู้หญิงคนหนึ่งให้ดูแล้วบอกว่า

“ชางลู่ นี่คืออาสาวของลูก จำอาไว้ให้ดีนะ อาบอกว่าจะเอาของขวัญมาฝากด้วย เจออาคราวหน้าอย่าลืมทวงล่ะ!”

แววตาของเมิ่งชางลู่เริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง เขามองเมิ่งหนานซวี่และยืนยันอย่างมั่นใจ “อาสาว คุณคืออาสาวของผม”

เมิ่งหนานซวี่บีบแก้มเขาเบา ๆ พลางนึกในใจว่างานนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ในโลกยุควันสิ้นโลกที่แสนโหดร้ายนั่น เธอไม่ได้เห็นเด็กน่ารักแบบนี้มานานมากแล้ว

ความจริงแล้ว เมิ่งหนานซวี่ไม่ใช่คนของโลกนี้ เธอมาจากยุควันสิ้นโลก หลังจากที่ตายไปพร้อมกับราชาซอมบี้ เธอจึงถูกผูกติดกับระบบ 521 และมายังยุคดวงดาวแห่งนี้

ระบบอย่าง 521 ถือกำเนิดขึ้นจาก “กฎจักรวาล” มีภารกิจเพียงอย่างเดียวคือรักษาความเป็นระเบียบและซ่อมแซมช่องโหว่ของโลก โดยจะเลือกผู้ที่มีมหาบุญญาธิการมาเป็นคู่หูเพื่อทำภารกิจที่ยากลำบาก

เป้าหมายของเมิ่งหนานซวี่และระบบ 521 คือโลกดวงดาวรหัส A07688 ซึ่งเป็นโลกที่ล่มสลายเพราะตัวร้ายแข็งแกร่งเกินไป ภารกิจของพวกเธอคือการ “กล่อมเกลาตัวร้าย” เพื่อให้โลกดำเนินต่อไปได้อย่างปกติ

“พ่อของหนูฝากหนูไว้กับอา ต่อไปนี้หนูมาใช้ชีวิตกับอานะ อาจะปกป้องลหนูเอง” เมิ่งหนานซวี่โอบกอดเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูทว่าในจุดที่เธอมองไม่เห็น เมิ่งชางลู่กลับหลบสายตาลง

ปกป้องเหรอ?

บนโลกนี้คนที่จะปกป้องเขาได้มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้น

เขาไม่เชื่อใจเธอ

เมิ่งหนานซวี่ที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเผชิญกับวิกฤตความศรัทธา กำลังบ่นกับระบบ 521 ว่า “อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว น่าสะอิดสะเอียนเกินไป”

ระบบ 521 เห็นด้วย [ที่ที่ชายหญิงโฉดคู่นั้นเคยอยู่ เราไม่เอาด้วยหรอกครับ!]

“ฝากเอาบ้านหลังนี้ประกาศขายในเครือข่ายหน่อยนะ แล้วหาดูว่ามีบ้านหลังไหนที่เหมาะสมบ้าง”

[โฮสต์วางใจได้เลยครับ ผมจัดการเอง]

เมิ่งหนานซวี่อุ้มเด็กน้อยไปวางบนโซฟาในห้องรับแขกแล้วย่อตัวลงมองเขา

“อาอยากขายบ้านหลังนี้ หนูยอมย้ายไปอยู่ที่อื่นกับอาไหม?”

ย้ายไปอยู่ที่อื่นเหรอ?

คงอยากจะขายที่นี่ แล้วทิ้งเขาไปสินะ?

แม่เขาก็เคยหลอกเขาแบบนี้แหละ แต่เสียใจด้วยที่เขาไม่หลงกล

เมิ่งชางลู่เงียบขรึมไม่พูดจา แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย

เมิ่งหนานซวี่มองดูเด็กน้อยที่เงียบไป เธอคิดว่าเขาคงอาลัยอาวรณ์สถานที่ที่พ่อเคยอยู่… ช่างเป็นเด็กที่ละเอียดอ่อนจริง ๆ! เธอชอบเด็กแบบนี้!

“ไม่อยากจากที่ที่พ่อเคยอยู่เหรอ? ไม่เป็นไรนะ เราจะเอาของของคุณพ่อไปด้วยกันทั้งหมดเลย” เมิ่งหนานซวี่ปรึกษาเขาด้วยเสียงอ่อนโยน

เมิ่งชางลู่เงยหน้าขึ้นทันที

เอาของของพ่อไปด้วยเหรอ?

เธอไม่ได้หลอกเขาหรอกเหรอ? แล้วทำไมถึงต้องทำแบบนั้นล่ะ?

“แม่ของหนู… เธอไม่ใช่แม่ที่ดี ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปอาคงไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ และที่นี่ก็ไม่เหมาะกับการเติบโตของหนูด้วย เพราะฉะนั้นพวกเราย้ายบ้านกันดีไหม? อาเชื่อว่าพ่อของหนูก็คงเห็นด้วยกับอา” เมิ่งหนานซวี่พยายามหาคำพูดที่เหมาะสมมาอธิบาย

เมิ่งชางลู่คิดตามครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ชอบที่นี่เหมือนกัน เพราะแม่ทิ้งของของพ่อไว้ในห้องเก็บของทั้งหมด ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขากับพ่ออีกต่อไปแล้ว

“ไปกันเถอะ อาสาวจะพาไปเก็บของเดี๋ยวนี้แหละ”

เมิ่งหนานซวี่จูงมือเด็กน้อยพลางรู้สึกอิ่มเอมใจ

จัดการตัวร้ายตัวน้อยคนแรกได้แล้ว คนต่อไปคงอีกไม่ไกลเกินเอื้อม!

เมิ่งชางลู่แกล้งขอไปเข้าห้องน้ำ เขาปิดประตูแล้วหยิบสมองกลเครื่องเก่าที่ซ่อนอยู่ใต้ซิงค์ล้างหน้าออกมาส่งข้อความ

“เสี่ยวไป๋ อาสาวของฉันมาหาฉันแล้ว”

ไม่นานนัก สมองกลก็ดังเตือนขึ้น

“นายต้องระวังนะ พวกผู้ใหญ่ในโลกนี้ล้วนเป็นพวกหลอกลวงทั้งนั้นแหละ”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ยกเว้นพ่อของนาย พ่อแม่ของฉัน แล้วก็อาเล็กของฉันไว้คนนึงแล้วกัน”

เมิ่งชางลู่ปิดสมองกลแล้วมองดูตัวเองในกระจก ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงพึมพำกับตัวเองว่า

“อย่าไปคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ เลย”

ถ้าไม่คาดหวัง ก็จะไม่ถูกทำร้าย นั่นคือสิ่งเดียวที่แม่สอนเขามา และเขาจะจดจำมันไว้ให้ขึ้นใจ

Novel PDF