สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 114 โทสต์

บทที่ 114 โทสต์

“พี่เมิ่งนี่นา!”

หรงจือจือตัวน้อยที่กำลังดูไลฟ์อยู่ในมุมพักผ่อนตื่นเต้นมาก มือเล็ก ๆ โบกไปมาไม่หยุด หรงซิ่นจือเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง กลายเป็นเธอหรอกเหรอ?

แต่ก็นะ… ถ้าจะประกาศศักดาวัฒนธรรมอาหารโบราณล่ะก็ ไม่มีใครจะเหมาะสมไปกว่าเธออีกแล้ว

ตอนนี้ชื่อเสียงของเมิ่งหนานซวี่โด่งดังมาก ผู้ปกครองนักเรียนหลายคนต่างจำเธอได้ทันที

[นั่นมัน (คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง) นี่นา!]

[อ๊ายยย ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม! นี่เรื่องจริงเหรอ?]

[โปรโมตอาหารโบราณ? งานนี้ต้องน้องเมิ่งของฉันเท่านั้น!]

[โรงเรียนสี่นักบุญทำดีมาก เอาใจไปเลย!]

คอมเมนต์พุ่งกระฉูดราวกับน้ำป่าไหลหลาก ยอดความนิยมของห้องไลฟ์พุ่งสูงขึ้นในพริบตา!อาจารย์ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนถึงกับยืนตาค้าง นี่มันยอดวิวจริง ๆ ของโรงเรียนเราเหรอเนี่ย?

แม้แต่ซูซี่เองก็ตกใจ เธอได้รับมอบหมายจากรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการให้เปิดโครงการนำร่องการศึกษาอาหารโบราณที่โรงเรียนสี่นักบุญ เดิมทีเธอเตรียมใจไว้แล้วว่างานนี้คงหนักหนาสาหัส แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว มันง่ายกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะเลย!

ซูซี่ลอบมองเมิ่งหนานซวี่ลึก ๆ

คิดถูกจริง ๆ ที่เชิญเธอมา!

เมิ่งหนานซวี่พูดคุยกับทุกคนอย่างคล่องแคล่ว “ใช่ค่ะ ครั้งนี้ฉันมาสอนทุกคนทำอาหาร”

“จะสอนเจ้าตัวน้อยทำอาหารด้วยไหม? แน่นอนค่ะ อาหารมีทั้งยากและง่าย เด็ก ๆ สามารถเริ่มจากอะไรง่าย ๆ ก่อนได้”

“จะมาเป็นอาจารย์พิเศษสอนเด็ก ๆ เลยไหม?”

เมิ่งหนานซวี่ขยิบตาพลางยิ้ม: “เรื่องนี้ต้องขึ้นอยู่กับผู้ปกครองทุกท่านแล้วนะคะ ถ้าวันนี้ยอดไลฟ์ถล่มทลายพอ บางทีคุณครูใหญ่ซูซี่อาจจะให้โอกาสฉันก็ได้นะ!”

[กรี๊ดดด ลุย! เพื่อลูกรัก! วันนี้ยอดไลฟ์ต้องมีชื่อฉันเป็นหนึ่งในนั้น!]

[สามีภรรยามือพิการอยากกินของอร่อย ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ลูกแล้ว! ลูกจ๋า ตั้งใจเรียนกับพี่เมิ่งนะลูก!]

[??? ข้างบนนั่นเอาจริงเหรอ?]

[ฮ่า ๆ ๆ ตลกชะมัด พวกคุณเอาอะไรมามั่นใจว่าลูกตัวเองจะไม่มือพิการเหมือนพ่อแม่ล่ะ?]

[เอาน่า… คนเราต้องมีความฝันสิ]

แน่นอนว่ายังมีผู้ปกครองอีกหลายคนที่ยังไม่รู้จักเมิ่งหนานซวี่ และเริ่มสอบถามสถานะของเธอ

[สตรีมเมอร์วันนี้คือใครเหรอ? ดังมากไหม?]

[ดูเหมือนจะเป็นสตรีมเมอร์อาหารโบราณนะ]

[เธอ… เหมือนจะเป็นคนเดียวกับสตรีมเมอร์ที่โปรโมตพืชธรรมชาติเมื่อคราวก่อนเลย!]

[!!!]

[ที่แท้ก็เธอนี่เอง!]

[งั้นต้องสนับสนุนแล้ว! ตั้งแต่ที่บ้านมีพืชธรรมชาติ สุขภาพจิตของครอบครัวเราดีขึ้นเยอะเลย!]

[ฉันนึกออกแล้ว! ร้านหม้อไฟหงหงหั่วหั่วเธอก็เป็นคนเปิด! อร่อยสุดยอดจริง ๆ!]

ทุกคนเพิ่งตระหนักได้ว่า ผู้หญิงสาวสวยในหน้าจอคนนี้ได้แทรกซึมเข้าสู่ชีวิตประจำวันของพวกเขาไปอย่างเงียบเชียบแล้ว เธอวิเศษยิ่งกว่าที่พวกเขาคิดเสียอีก

“วันนี้จะสอนทุกคนทำอาหารที่ง่ายมาก ๆ อย่างหนึ่งค่ะ” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มบาง “ทุกคนเตรียมตัวพร้อมหรือยังคะ?”

แฟนคลับรุ่นบุกเบิกต่างพากันแซะทันที

[เธอพูดว่า ‘ง่ายมาก’ ทุกครั้ง แต่ฉันไม่เคยทำตามได้สักครั้ง]

[เสี่ยวเมิ่งจ๋า คำว่า ‘ง่าย’ ของเธอกับของพวกเรามันคนละความหมายกันนะ]

[บอกตามตรง ตอนนี้ทำเป็นแค่เลมอนเนดกับน้ำแข็งไส อ้อ… น้ำแข็งไสนี่ก็เพราะมีเครื่องทำน่ะนะ]

[โธ่ ใครบ้างล่ะที่ไม่เป็นแบบนั้น]

เมิ่งหนานซวี่: ……

เมิ่งหนานซวี่เอ่ยอย่างจนใจ: “วันนี้เป็นเมนูที่สอนเด็ก ๆ ค่ะ ฉันรับรองว่ามันง่ายมาก เด็ก ๆ ทำได้แน่นอน”

[หึหึหึ จะลองเชื่อดูสักครั้งแล้วกัน]

[ลูกฉันสแตนด์บายเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเมิ่งตั้งใจสอนเขานะ เราจะได้กินของอร่อยในชีวิตจริงไหมขึ้นอยู่กับเธอแล้ว!]

ขึ้นอยู่กับลูกคุณมากกว่ามั้ง!

เมิ่งหนานซวี่อดขำไม่ได้

“วางใจเถอะค่ะ ครั้งนี้ฉันรับประกันว่าเด็ก ๆ จะต้องทำเป็นแน่นอน!”

หรงจือจือตัวน้อยที่กำลังดูไลฟ์อยู่ตั้งใจมาก ดวงตากลมโตเป็นประกาย “หนูจะตั้งใจเรียน พอทำเป็นแล้วจะได้ทำให้คุณพ่อคุณแม่กับพี่ใหญ่พี่รองกิน!”

หรงซิ่นจือลูบหัวน้องสาวพลางยิ้ม “ดีมาก พี่จะรอนะ”

ในวิลล่าหลังหนึ่งในเขตจูเชว่ สามีภรรยาตระกูลเหวินเหรินกำลังเทศนาลูกชายของตัวเองอย่างหนัก

“ลูกรัก ลูกน่ะไม่เด็กแล้วนะ” จั๋วมิ่วชู่กล่าวอย่างจริงจัง

เหวินเหรินฮ่าวทำหน้าเศร้า

เขาเพิ่งจะหกขวบเองนะ!

เหวินเหรินเซียวตบไหล่ลูกชาย “หกขวบน่ะมันก็เด็กไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ”

เหวินเหรินฮ่าวพยักหน้าหงึก ๆ ใช่ ๆ เพราะงั้นเรื่องอันตรายอย่างการทำอาหาร อย่าให้เขาทำเลย

เขาจำได้ขึ้นใจว่าครั้งหนึ่งพ่อกับแม่เคยคิดจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยการทำอาหาร จนทำเอาห้องครัวระเบิดไปทั้งแถบ

การทำอาหารมันอันตรายเกินไป!

“แต่ ”

เหวินเหรินเซียวอุ้มลูกชายขึ้นสูง “แต่ลูกคือใครล่ะ!”

“ลูกคือ เหวินเหรินรื่อเทียนเชียวนะ!”

เหวินเหรินฮ่าว: ……

จั๋วมิ่วชู่พยักหน้าเสริม “ในฐานะว่าที่พระเอกของโลกใบนี้ หกขวบแล้วยังไง? หกขวบก็ต้องทำมื้อเที่ยงแสนอร่อยได้สิ!”

เหวินเหรินฮ่าว: ……

ช่วยด้วย! เขาอยากไปโรงเรียน! เขาอยากอยู่หอ! เขาอยากหนีไปจากพ่อแม่ที่ไม่มั่นคงคู่นี้!

วันนี้ เหวินเหรินฮ่าวก็ยังคงอยากหนีออกจากบ้านเหมือนเดิม!

“วันนี้เราจะทำ ‘แซนด์วิช’ ค่ะ”

เมิ่งหนานซวี่หยิบวัตถุดิบออกมาวางบนโต๊ะ

“เรามาเริ่มทำ ‘โทสต์’ กันก่อนนะคะ ใส่แป้งขนมปัง น้ำตาล และยีสต์ลงไป ใช้ตะเกียบคนให้เข้ากัน จากนั้นค่อย ๆ เติมนมลงไปค่ะ”

“ตรงนี้แนะนำนมจาก ‘สัตว์หลายเขา’ นะคะ ปกติฉันชอบเรียกว่า ‘นมวัว’ ค่ะ รสชาติจะหอมมันกว่า”

เมิ่งหนานซวี่ชอบตั้ง “ฉายา” ให้วัตถุดิบ แฟนคลับตัวยงต่างรู้ข้อนี้ดี

ตอนนี้พวกเขากำลังช่วยอธิบายให้ผู้ปกครองคนอื่น ๆ ฟังอย่างกระตือรือร้น

[เสี่ยวเมิ่งชอบเรียก ‘สัตว์หลายปีก’ ว่า ‘ไก่’ เรียก ‘สัตว์หลายเขา’ ว่า ‘วัว’ ส่วน ‘สัตว์ร้องแบะ ๆ’ เธอเรียกว่า ‘แกะ’ ค่ะ]

[ดูไลฟ์นาน ๆ เข้า ฉันก็ติดเรียกตามเธอไปแล้ว ฮ่า ๆ ๆ]

[ไม่เห็นเหรอว่าเว็บทางการวัฒนธรรมโบราณ เปลี่ยนชื่อ ‘ลูกหนาม’ เป็น ‘ฮวาเจียว’ (พริกไทยเสฉวน) ตามเธอไปแล้ว?]

[ฮ่า ๆ ๆ สตรีมเมอร์คนเดียวเปลี่ยนนิสัยคนไปได้เพียบเลย]

“ใช้ตะเกียบคนจนไม่เหลือผงแป้ง แล้วเราก็ใช้มือลงไปนวดได้เลยค่ะ”

“นวดจนแป้งไม่ติดมือแล้วกดให้แบน ใส่เกลือลงไปนิดหน่อย ตามด้วยเนยเหลว แล้วนวดต่อค่ะ”

“นวดจนได้ประมาณนี้ก็ใช้ได้แล้วค่ะ”

เมิ่งหนานซวี่ดึงแป้งออกเป็นแผ่นบาง ๆ โชว์ให้ทุกคนในไลฟ์ดู

[นี่มันไม่เห็นจะง่ายเลยสักนิด!]

[เสี่ยวเมิ่ง นี่มันหลอกลวงผู้บริโภคชัด ๆ!]

[ฉัน สามี และลูก นั่งอึ้งกิมกี่ไปพร้อมกัน ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักประโยคเดียว]

เมิ่งหนานซวี่คลุมผ้าพักแป้งไว้พลางยิ้มขำ “นี่คือแผน A ค่ะ ยังมีแผน B ที่ง่ายกว่านี้ เดี๋ยวจะบอกนะคะ”

[ค่อยยังชั่วหน่อย]

[หึหึหึ นั่งรอแผน B เลยครับ]

[พวกมือพิการนอนราบรอแล้วจ้า]

เมื่อได้เวลา เมิ่งหนานซวี่หยิบแป้งออกมา คลึงให้แบนจากบนลงล่าง แล้วค่อย ๆ ม้วนเข้าหากันอย่างระมัดระวัง

“ขั้นตอนนี้เราทำซ้ำสามถึงสี่ครั้ง เพื่อให้ขนมปังออกมานุ่มอร่อยที่สุดค่ะ”

เธอวาง “ม้วนแป้ง” ลงใน “เตาอบเรโทร”

นี่คือผลงานชิ้นล่าสุดของสถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณ ตอนผลิตยังโทรมาขอคำปรึกษาจากเมิ่งหนานซวี่โดยเฉพาะด้วย

“เลือกโหมดหมักแป้งได้เลยค่ะ”

ถึงจะดูเหมือนเตาอบบนโลก แต่ฟังก์ชันของมันทรงพลังกว่ามาก ไม่เพียงแค่ใช้งานง่าย แต่เวลาในการหมักและอบยังสั้นลงอย่างมากด้วย

“หลังหมักเสร็จ เราก็เริ่มอบได้เลยค่ะ” เมิ่งหนานซวี่ปิดประตูเตาอบ “รายละเอียดข้อควรระวัง ฉันให้ผู้ช่วยตัวน้อยโพสต์ไว้ในคอมเมนต์แล้ว อย่าลืมไปอ่านกันนะคะ”

[กดเซฟไม่เคยหยุด ลงมือทำไม่เคยเริ่ม]

[เชื่อฉันเถอะ การรู้จักยอมแพ้คือความฉลาดสูงสุดของคนมือพิการ]

[วัตถุดิบทำผิดอะไรถึงต้องมาเจอคนอย่างฉัน…]

[อื้อหือ! กลิ่นหอมจังเลย! ทั้งกลิ่นนมทั้งกลิ่นหวาน!]

[ฉันก็ได้กลิ่นเหมือนกัน! นี่เหรอโทสต์! ฉันรักมันจัง!]

[ฮ่า ๆ ๆ นี่แหละความสุขของการมีลูก! พวกวัยรุ่นที่อยากดูไลฟ์เสี่ยวเมิ่งแต่เข้าไม่ได้กำลังโวยวายกันใหญ่เลย!]

[??? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?]

หรงซิ่นจือเห็นคอมเมนต์นี้จึงเปิดดูในเน็ต พบว่ามีหัวข้อร้อนแรงอันดับหนึ่งขึ้นแถบสีแดงฉาน #ใครบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กประถม! ปล่อยพวกเราเข้าไป! พวกเราจะดูพี่สาวไลฟ์!#

หรงซิ่นจือ: ……

เขาอดไม่ได้ที่จะลูบผมเปียของน้องสาว หรงจือจือเอียงคอถามเหมือนจะบอกว่า “มีอะไรเหรอพี่?”

“ไม่มีอะไรจ้ะ ดูต่อเถอะ โทสต์ใกล้จะได้ที่แล้ว”

หรงซิ่นจือโอบกอดน้องสาวไว้

ความสุขของการมีน้องสาววัยประถมน่ะ พวกคุณจินตนาการไม่ถึงหรอก!

“เอ่อ… พี่ชายคะ ฉันขอนั่งดูไลฟ์ด้วยคนได้ไหม?”

หรงซิ่นจือหันไปตามเสียง พบเด็กสาวหน้าตาสะสวย รวบผมหางม้าต่ำ ใส่ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน เธอมีดวงตาสีม่วงงดงาม ราวกับท้องฟ้าดวงดาวที่ไร้ขอบเขต

“ดะ… ได้ครับ”

หรงซิ่นจืออึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เด็กสาวนั่งลงข้างเขา หรงซิ่นจือจึงแชร์สิทธิ์การเข้าดูไลฟ์ให้เธอ เมื่อได้กลิ่นโทสต์หอมหวานจากในไลฟ์ เด็กสาวก็ตื่นเต้นมาก

สมกับเป็นพี่สาวสตรีมเมอร์จริง ๆ! ฝีมือขนาดนี้! ไม่เสียแรงที่เธอรวบรวมความกล้าเข้ามาทักคนหล่อ!

คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งคือพระเจ้าที่แท้จริง!หรงซิ่นจือหน้าแดงซ่าน โอบกอดน้องสาวแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เธออยู่ใกล้เขามากเลย

“พี่ชาย…” เสียงนุ่มนิ่มของหรงจือจือดังขึ้น “ถ้าพี่ออกแรงมากกว่านี้ พี่จะเสียเจ้าน้องสาวที่น่ารักคนนี้ไปแล้วนะ”

หรงซิ่นจือ: ……

หรงจือจือมองพี่สาวคนสวยข้าง ๆ แล้วอดถอนหายใจไม่ได้ พี่ชายบ้า จะหน้าแดงทำไม? ไม่เห็นเหรอว่าพี่สาวคนสวยเขาสนใจแค่พี่เมิ่งเท่านั้นน่ะ?

แต่ว่า…

หรงจือจือมองภาพเมิ่งหนานซวี่ที่กำลังง่วนอยู่ในหน้าจอ ดวงตาเป็นประกาย เธอก็ชอบพี่เมิ่งมากเหมือนกันนะ!