สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 133 ความบังเอิญของโชคชะตา

บทที่ 133 ความบังเอิญของโชคชะตา

เมื่อเว่ยเชิงโม่มาถึงบ้าน เมิ่งหนานซวี่กำลังจัดกระเป๋าเตรียมเดินทางไปดาวโดแลน

การเดินทางครั้งนี้ยังระบุเวลาที่แน่นอนไม่ได้ การเตรียมของไปเผื่อไว้เยอะหน่อยย่อมไม่เสียหาย อีกอย่างพวกเขามีอุปกรณ์มิติจัดเก็บ ต่อให้ของเยอะแค่ไหนก็บรรจุได้หมด

“วันนี้คุณเจอข้อมูลอะไรบ้างไหมคะ?”

เมิ่งหนานซวี่รินชาส่งให้เขา

เว่ยเชิงโม่รับแก้วไปจิบหนึ่งคำ “จะว่าไป ผมก็เจอเรื่องที่น่าสนใจเข้าเรื่องหนึ่งครับ”

“เรื่องอะไรเหรอ?”

เมิ่งหนานซวี่นั่งลงข้าง ๆ เขา มองดูใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยความสนใจใคร่รู้หือ สมกับที่เป็น ‘ยอดบุรุษรูปงาม’ ของเธอจริง ๆ ดูหน้าเขาสิ ไร้ที่ติสุด ๆ!

เว่ยเชิงโม่หรี่ตา “หล่อไหมครับ?”

หนานซวี่ตอบแบบไม่ต้องคิด “หล่อค่ะ!”

“ดูของหล่อต้องเก็บค่าธรรมเนียมนะครับ” ดวงตาสีฟ้าครามของเว่ยเชิงโม่ฉายแววขี้เล่นจาง ๆ

เมิ่งหนานซวี่ยื่นมือไปประคองหน้าเขาไว้ “เท่าไหร่คะ? ฉันเหมาจ่ายเอง!”

เธอพูดด้วยท่าทางป๋าใจปล้ำสุด ๆ

ความหล่อระดับนี้ ต่อให้ต้องทุ่มสุดตัวก็คุ้มค่า!

เว่ยเชิงโม่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเอาหน้าผากดุนหน้าผากเธอ “ขอแค่ ‘นกขาวตัวน้อย’ แค่ตัวเดียว แล้วหลังจากนี้ผมจะเป็นของคุณคนเดียวครับ”

“นกขาวตัวน้อยเหรอ…”

เมิ่งหนานซวี่เชิดคางขึ้น “ข้างนอกมีตั้งเยอะแยะ คุณอยากได้ตัวไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปจับมาให้ตอนนี้เลย” ดวงตาสีอำพันของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

ทำเป็นแกล้งไขสือนะเรา!

เว่ยเชิงโม่วางแก้วน้ำลง แล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนโต๊ะ “คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอครับ?”

“คุณไม่บอกแล้วฉันจะรู้ได้ไง?”

เมิ่งหนานซวี่โอบคอเขาไว้ พลางมองลงมาที่เขาจากมุมสูง เธอใช้เท้าสะกิดเข่าเขาเบา ๆ เหมือนกำลังเร่งเร้า

เว่ยเชิงโม่เงยหน้าขึ้นแล้วประทับจูบลงไป “ก็ต้องเป็นนกขาวตัวนี้สิครับ”

นกบนโลกนี้มีตั้งมากมาย แต่มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่บินมาเกาะกลางใจเขาเมิ่งหนานซวี่หลับตาพริ้ม ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับรสจูบนี้

ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ…

เด็ก ๆ ไปโรงเรียนแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็ได้ใช้เวลาเป็นแฟนกันแบบไม่ต้องเกรงใจใครเสียที!

วันนี้เมิ่งหนานซวี่ที่ได้ ‘เสพเมถุนทางสายตา’ ก็ยังคงอารมณ์ดีเหมือนเดิม

“สรุปแล้วคุณค้นพบอะไรกันแน่คะ?”

หลังจากจูบกันเสร็จ เมิ่งหนานซวี่ก็พิงไหล่แมวยักษ์ของเธออย่างเกียจคร้าน

“นี่คือแฟ้มประวัติผู้เสียชีวิตของดาวโดแลนในช่วงปี 1038 ถึง 1039 ครับ” เว่ยเชิงโม่หยิบเอกสารที่ยืมมาออกมาจากอุปกรณ์มิติ

ช่วงเวลานี้มัน…

“คุณต้องการสืบเรื่องโจรสลัดอวกาศที่สลับตัวตนกับเมิ่งซือซิ่งเหรอคะ?” เมิ่งหนานซวี่ตอบสนองทันที เว่ยเชิงโม่พยักหน้า แล้วพลิกเอกสารเล่มแรกไปที่หน้าสุดท้าย

“วันที่ 31 ธันวาคม ปี 1038 พบศพชายคนหนึ่งนามว่า ‘เมิ่งซือซิ่ง’ เสียชีวิตอย่างปริศนาท่ามกลางถิ่นทุรกันดาร”

เมิ่งหนานซวี่รับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด

“ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรตรงไหนนี่คะ?”

เว่ยเชิงโม่เปิดเอกสารเล่มที่สองต่อ “แต่ ‘เมิ่งซือซิ่ง’ คนนี้ เขามีทายาทครับ”

ทายาทของโจรสลัดเหรอ?

น่าสนใจ!

เมิ่งหนานซวี่ปิเอกสารในมือแล้วขยับเข้าไปใกล้เว่ยเชิงโม่ “อยู่ที่ไหนคะ? ขอดูหน่อยเร็ว!” เส้นผมสีดำขลับของเธอสยายลงมา ทำให้เว่ยเชิงโม่รู้สึกคันยิบ ๆ ในหัวใจ

“ตรงนี้ครับ”

นิ้วของเขาหยุดอยู่ที่ช่อง ‘ผู้มารับศพ’ ปรากฏชื่อที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยเขียนไว้ว่าเมิ่งจั๋ว

“ฉันเหมือนจะเคยเห็นชื่อนี้ที่ไหนมาก่อนนะคะ” เมิ่งหนานซวี่ขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิดที่นึกไม่ออก

เว่ยเชิงโม่ช่วยจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เรียบร้อย “คุณต้องเคยเห็นอยู่แล้วครับ”

“ตระกูลเมิ่ง… ผมหมายถึงตระกูลเมิ่งที่พ่อของคุณสังกัดอยู่ ผู้นำตระกูลรุ่นแรกมีชื่อว่า เมิ่งจั๋ว”

เมิ่งหนานซวี่ถึงกับช็อกค้างไปเลย “คุณว่าไงนะ?”

“ผมกำลังจะบอกว่า ‘เมิ่งฉั่ง’ พ่อของคุณ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นทายาทของโจรสลัดอวกาศที่สลับตัวกับเมิ่งซือซิ่งคนนั้นครับ”

เมิ่งหนานซวี่ “!!!”

แม่ของเจ้าของร่างเดิมคือทายาทของเมิ่งซือซิ่งตัวจริง ส่วนพ่อของเจ้าของร่างเดิมคือทายาทของโจรสลัดที่สลับตัวกับเมิ่งซือซิ่ง… นี่มันพรหมลิขิตที่พิสดารขนาดไหนกันเนี่ย?

ในขณะที่เมิ่งหนานซวี่กำลังมึนงงกึ่งสับสนอยู่นั้น เว่ยเชิงโม่ก็ทิ้งระเบิดอีกลูก

“ผมคิดว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญครับ”

“คุณแม่ของคุณ น่าจะเตรียมการมาเป็นอย่างดีก่อนจะเข้าหาเขา”

เมิ่งหนานซวี่ “……”

เว่ยเชิงโม่ดึงไฟล์ข้อมูลขึ้นมาบนสมาร์ทเบรน “นี่คือประวัติของ จีหรูเสวี่ย แม่ของคุณครับ”

“จากการตรวจสอบเบื้องต้น ข้อมูลชุดนี้… เป็นของปลอมครับ”

เมิ่งหนานซวี่มองภาพโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ พลางสรุปข้อสันนิษฐานในใจ “แม่ของฉัน ตั้งใจเข้าหาเมิ่งฉั่งสินะ”

การแต่งงานของพ่อแม่เจ้าของร่างเดิม คือ ‘กลโกงแบบสองทาง’

เมิ่งฉั่งถูกหูหลี่ล่อลวงให้แต่งงานกับจีหรูเสวี่ยที่เต็มไปด้วยความลับ ส่วนจีหรูเสวี่ยที่ดูอ่อนโยนซื่อสัตย์คนนั้น ก็อาจจะมีอีกโฉมหน้าหนึ่งซ่อนอยู่!

“ฉะนั้น ปัญหาในตอนนี้ก็คือ ทำไมแม่ของคุณถึงต้องพยายามเข้าหาพ่อของคุณด้วย?”

เว่ยเชิงโม่สมกับที่เป็นหัวหน้าหน่วยพิเศษ เขาสามารถชี้จุดสำคัญของปัญหาได้ทันที

เมิ่งหนานซวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบจดหมายลาตายของ เมิ่งหนานกุย พี่ชายของเจ้าของร่างเดิมออกมาจากอุปกรณ์มิติ

“…ตระกูลจีของเรามีความลับที่ซ่อนไว้มานานนับพันปี…”

“…สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงฉากบังตา ความลับที่แท้จริงถูกซ่อนอยู่ใน ‘วัยเด็ก’ ของเธอกับฉัน…”

คราวนี้ ทุกอย่างเชื่อมโยงกันหมดแล้ว!

เว่ยเชิงโม่เดินเข้ามา สายตาจับจ้องไปที่ประโยคสุดท้าย “ในวัยเด็กของพวกคุณ มันหมายถึงอะไรกันแน่?”

เมิ่งหนานซวี่ส่ายหัว “ฉันไม่รู้ค่ะ”

เธอพยายามค้นหาความทรงจำของร่างเดิมอย่างละเอียดแล้ว แต่ไม่พบเบาะแสที่มีประโยชน์เลย

“ไม่เป็นไรครับ” เว่ยเชิงโม่จูงมือเมิ่งหนานซวี่ “ถ้าเรารู้เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้ว เราจะไปดาวโดแลนทำไมกันล่ะ?”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แววตาอ่อนโยน ทำให้หัวใจที่เริ่มว้าวุ่นของเมิ่งหนานซวี่ค่อย ๆ สงบลง แมวยักษ์พูดถูก การสืบหาความจริงจะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อรู้ว่าทั้งคู่กำลังจะไปดาวโดแลน เจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็ออกอาการไม่อยากให้ไปทันที

“คุณอาหนานซวี่ ให้พวกเราไปด้วยเถอะนะครับ!”

เว่ยเชิงไป๋กอดขาเมิ่งหนานซวี่พลางเงยหน้ามองด้วยสายตาน่าสงสาร เมิ่งซางลู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เขากลับแอบคว้าชายเสื้อของเธอไว้แน่น

เมิ่งหนานซวี่จนปัญญา “พวกเราไปไม่นานหรอกจ้ะ ไม่เกินครึ่งเดือนจะรีบกลับมาแน่นอน”

คำปลอบโยนดูเหมือนจะไม่ได้ผล เด็กน้อยทั้งสองยังคงมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

เว่ยเชิงโม่อุ้มเด็ก ๆ ขึ้นมาคนละข้าง “พวกหนูเป็นอะไรกันไปครับ?”

เว่ยเชิงไป๋ซบหน้าลงบนไหล่ของเว่ยเชิงโม่ “ตอนที่คุณพ่อคุณแม่ไป… ท่านก็พูดแบบนี้เหมือนกันครับ”

เมิ่งซางลู่มองดูพวกเขาเงียบ ๆ แววตาฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย

เมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่ต่างชะงักไปครู่หนึ่ง

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง…

หัวใจของเมิ่งหนานซวี่รู้สึกเจ็บจี๊ด เธอเอื้อมมือไปลูบผมที่อ่อนนุ่มของเด็กทั้งสองที่ไหนได้วายร้ายน้อยกันล่ะ พวกเขาก็แค่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่หวาดกลัวการจากลาเท่านั้นเอง

เว่ยเชิงไป๋เริ่มสะอื้นจนน้ำตาเปียกเสื้อของเว่ยเชิงโม่

เมิ่งหนานซวี่หันไปมองแมวยักษ์ของเธอแล้วถามเชิงหยั่งเชิง “หรือว่า… เราจะพาพวกเขาไปด้วยดีคะ?”

เว่ยเชิงโม่ส่ายหน้า “อันตรายเกินไปครับ”

สถานการณ์บนดาวโดแลนยังไม่ชัดเจน การพาเด็กตัวเล็ก ๆ ไปด้วยอาจจะเกิดอันตรายได้

“พวกคุณ… ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ” เว่ยเชิงไป๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำมองมาที่ทั้งคู่

เขาไม่ควรเอาแต่ใจ คุณอาทั้งสองไปทำธุระสำคัญ เขาต้องเป็นเด็กดีและรอพวกเขากลับมา เหมือนกับที่เขาเคยรอคุณพ่อคุณแม่ในตอนนั้น

เมิ่งซางลู่พูดอย่างจริงจัง “พวกเราจะดูแลตัวเองให้ดีครับ พวกคุณเองก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีเหมือนกันนะ”

ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาสว่างไสวและบริสุทธิ์

จำไว้นะครับ ว่าพวกเรากำลังรอพวกคุณกลับบ้าน