สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 52 งานเทศกาลเล่านิทาน

บทที่ 52 งานเทศกาลเล่านิทาน

“ลงชื่อเสร็จแล้วเหรอ?” เสียงของเว่ยเชิงโม่แม้จะเย็นชาแต่ก็รื่นหูยิ่งนัก

เมิ่งหนานซวี่พยักหน้าพลางตบไหล่เขาอย่างมั่นใจ: “คอยดูฉันคว้าสิทธิ์ช้อปฟรีกลับมานะ! วันนี้เสื้อผ้าของเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนฉันเหมาเอง!”

โลกเรามีตำนานเทพเจ้า นิทานพื้นบ้าน และบทเพลงกล่อมเด็กตั้งมากมาย มีหรือที่เธอจะสยบเจ้าพวกเด็กน้อยชาวสตาร์พวกนี้ไม่ได้!

เมื่อเห็นท่าทางกระปรี้กระเปร่าของเธอ เว่ยเชิงโม่ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก: “งั้นภารกิจอันหนักอึ้งนี้ขอมอบให้คุณแล้วกันครับ”

แววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนของเขานั้นแทบจะล้นออกมา มีหรือที่เมิ่งหนานซวี่จะไม่รู้สึก? เธอกำลังวางแผนการเดินทางในหัวอย่างมีความสุข เด็ก ๆ มีเสื้อผ้าใหม่แล้ว ผู้ใหญ่ก็ต้องมีเหมือนกัน! ว่าแต่… เจ้าแมวยักษ์ใส่สไตล์ไหนจะดูดีที่สุดนะ?

ในขณะที่ผู้ปกครองที่ไม่ค่อยได้เรื่องมัวแต่ยุ่งกับการจีบกัน เด็กน้อยผู้เคร่งครัดกลับตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่

เว่ยเชิงไป๋หันไปมองพี่สาวกั๊กแดงและยิ้มหวาน: “พี่สาวครับ พวกเราเข้าไปเป็นกรรมการด้วยได้ไหมครับ?”

ได้คะแนนเพิ่มหนึ่งคะแนนก็ยังดี เขาจะไม่ยอมให้อาสะใภ้ของเขาต้องผิดหวังเด็ดขาด!

แม่สาวกั๊กแดงที่โดนความน่ารักตกจนหน้ามืดตามัวรีบยิ้มแย้มตอบทันที: “ขอแค่พวกหนูยอมฟังนิทานก็ได้ทั้งนั้นจ้ะ!”

โถ่… ทำไมถึงมีเด็กน่ารักขนาดนี้ได้นะ ฮือ ๆ ๆ!

เมิ่งซางลู่มองดูพี่สาวกั๊กแดงที่ดูท่าทางมึน ๆ แล้วรู้สึกกังวลเล็กน้อย พี่สาวคนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลยแฮะ

พี่สาวกั๊กแดงที่ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือแจกเข็มกลัดให้ทั้งคู่เป็นหลักฐานเข้างาน”นี่คือใบผ่านทางสำหรับเข้างานนะจ๊ะ ห้ามทำหายเด็ดขาดเลยนะ” เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“ผู้ปกครองเข้าไปด้วยได้ไหมคะ?” เมิ่งหนานซวี่โผล่หน้ามาถาม เจ้าแมวยักษ์ของเธอยังไม่มีที่รอเลย

พี่สาวกั๊กแดงมองไปที่หนุ่มหล่อมาดนิ่งข้างตัวเธอแล้วตอบอย่างรู้ใจ: “ญาติไปรอที่โซนพักคอยพิเศษได้ค่ะ โซนกรรมการอนุญาตเฉพาะเด็ก ๆ เท่านั้นที่เข้าไปได้”

ญาติงั้นเหรอ…

เมิ่งหนานซวี่พอใจกับคำเรียกนี้มากส่วนเว่ยเชิงโม่นั้นหูเริ่มแดง เจ้าตัวเล็กทั้งสองสบตากันไปมา

เว่ยเชิงไป๋ภูมิใจ: คุณอาเป็นญาติของฉันนะ!

เมิ่งซางลู่ตอบกลับนิ่ง ๆ: คุณอาเว่ยเชิงเป็นญาติของอาซวี่ อาซวี่เป็นญาติของฉัน เพราะฉะนั้นคุณอาเว่ยเชิงก็เป็นญาติของฉันด้วยเหมือนกัน

เว่ยเชิงไป๋ที่โดนตรรกะวนจนงง: ……

บ้าจริง! ฟังดูมีเหตุผลแฮะ!

เมิ่งซางลู่แอบยิ้มในดวงตา

นายเป็นญาติคุณอาเว่ยเชิง คุณอาเว่ยเชิงเป็นญาติอาซวี่ อาซวี่เป็นญาติฉัน งั้นนายก็เป็นญาติของฉันด้วยไม่ใช่เหรอ? เป็นน้องชายที่ซื่อบื้อจริง ๆ!

ด้วยเหตุนี้ พี่ชายผู้ฉลาดเฉลียวจึงพาตัวน้องชายสุดซื่อบื้อเดินเข้าไปในโซนกรรมการและหาที่นั่งลงส่วนเว่ยเชิงโม่ก็มาที่โซนพักคอย พนักงานเปิดจอโปรเจกต์ชันเสมือนจริงให้เขา ซึ่งภาพที่ปรากฏก็คือมหาตัวร้ายน้อยทั้งสองนั่นเอง

ในฐานะห้างสรรพสินค้าอันดับหนึ่งของดาวเมืองหลวง ‘ซวีหมีจิ้ง’ ทำงานได้อย่างไร้ที่ติ ผู้ปกครองทุกคนสามารถมองเห็นลูกหลานของตนผ่านจอภาพได้ตลอดเวลา จึงไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย

เว่ยเชิงโม่ก้มมองสายรัดข้อมือของตนเอง และเริ่มใจลอยอย่างห้ามไม่ได้

ตอนนี้… เธอทำอะไรอยู่นะ?

เมิ่งหนานซวี่กำลังกุมขมับว่าจะเลือกเล่านิทานเรื่องไหนดีนิทานบนโลกมีเยอะจนเลือกไม่ถูกเลย เธอถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ…”

เสียงถอนหายใจสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เมิ่งหนานซวี่สบตากับชายหนุ่มที่ยืนต่อแถวข้างหน้าเธอ

“คุณก็กำลังเครียดเรื่องจะเล่านิทานอะไรเหมือนกันเหรอครับ?” ชายหนุ่มถามด้วยความรู้สึกเหมือนเจอเพื่อนร่วมชะตากรรม

เมิ่งหนานซวี่พยักหน้า ใช่แล้ว นิทานมีตั้งเยอะแยะ เธอจะเล่าเรื่องไหนดีล่ะ?

ชายหนุ่มพิงพนักเก้าอี้: “หวังว่าคนที่เล่าเรื่องเดียวกับพวกเราจะน้อยลงหน่อยนะ”

“เฮ้อ… แต่อย่าฝันหวานไปเลย นิทานเด็กในยุคสตาร์มีอยู่แค่ไม่กี่เรื่อง ถึงพวกเราจะไม่เบื่อ แต่เจ้าเด็กพวกนั้นคงฟังจนเอียนแล้วล่ะ”

เมิ่งหนานซวี่: ???

เหมือนจะมีอะไรผิดปกติแฮะ

เธอลองหยั่งเชิงถาม: “นิทานเด็กไม่มีเยอะเหรอคะ?”

ชายหนุ่มส่ายหน้า มองว่าเธอยังอ่อนต่อโลกเกินไป: “นิทานเด็กน่ะมีไม่น้อยหรอกครับ แต่เรื่องนิทานแค่ไม่กี่ร้อยเรื่อง มันไม่พอให้คนเข้าแข่งขันเป็นพันคนแบ่งกันเล่าหรอก!”

เมิ่งหนานซวี่: ……

คุณว่าไงนะ? ไม่กี่ร้อยเรื่อง? นิทานเด็กเนี่ยนะ???

“เฮ้อ… ถ้าข้อมูลส่วนนี้ไม่สูญหายไปในตอนนั้นก็คงดี” ชายหนุ่มรำพึง “พวกเราจะได้ไม่ต้องมาเค้นสมองกันแบบนี้”

เสียงของ 521 ดังขึ้นได้จังหวะ: [โฮสต์ครับ วรรณกรรมเรื่องเล่าโบราณสูญหายไปในช่วงสงคราม เพราะฉะนั้นอุตสาหกรรมวัฒนธรรมในยุคสตาร์จึงไม่พัฒนาเอาเสียเลย]

เมิ่งหนานซวี่ไม่อยากจะเชื่อ: “แล้วที่ซางซางอ่านอยู่ที่บ้านทุกวันนั่นหนังสืออะไร?”

[ทฤษฎีกำเนิดเทคโนโลยีมิติพับ, ประวัติศาสตร์การพัฒนาพันธุกรรมมนุษย์ยุคใหม่, ศาสตร์แห่งการควบคุมพลังจิต] 521 ตอบหน้าตาเฉย เพราะมันสามารถส่องหนังสือจำลองของมหาตัวร้ายน้อยได้แบบเรียลไทม์

เมิ่งหนานซวี่: ……

เมิ่งหนานซวี่ถึงกับมึนตึ้บ เธอรู้ว่าซางซางฉลาด แต่ไม่คิดว่าจะฉลาดถึงขั้นนี้!

521 พ่นเปลือกเมล็ดแตงโมอิเล็กทรอนิกส์: [เขาก็คือมหาตัวร้ายที่ใช้สมองทำลายดวงดาวเลยนะ ถ้าเขาไม่ฉลาดแล้วใครจะฉลาดล่ะคะ]

“คุณกะจะเล่าเรื่องไหนล่ะ? จอมพลเรนรบกับสัตว์อสูรดาว หรือประธานาธิบดีแจ็กสันผู้รักราษฎร?” ชายหนุ่มลูบคาง “หมายเลขพวกเราติดกันนะ อย่าให้ซ้ำกันล่ะ”

จอมพลรบกับสัตว์อสูร… ประธานาธิบดีรักราษฎร… นี่พวกคุณเล่านิทานหรือเล่าประวัติศาสตร์กันแน่? พวกเขาเป็นแค่เด็กตัวน้อยที่อายุยังไม่ถึง 6 ขวบเลยนะ กิจกรรมยามว่างจะหลากหลายกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?

เมิ่งหนานซวี่เริ่มรู้สึกสงสารเด็ก ๆ ชาวดวงดาวขึ้นมาจริง ๆ นิทานประวัติศาสตร์มันแทนที่นิทานเด็กไม่ได้หรอก เพราะพวกมันมีบทบาทที่ต่างกันในกระบวนการเติบโตของเด็ก

เธอบอกชายหนุ่มที่รอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ: “วางใจเถอะค่ะ นิทานของพวกเราไม่ซ้ำกันแน่นอน”

“คุณรู้ได้ไงว่าจะไม่ซ้ำ?”

ชายหนุ่มเหมือนจะนึกอะไรออก แววตาเบิกกว้าง “หรือว่า… คุณมีนิทานเรื่องใหม่?”

เขารีบเขยิบเข้ามาใกล้: “นิทานใหม่จากไหน คุณภาพเป็นไงบ้าง? น้องสาวผมรบเร้าให้เล่านิทานใหม่ทุกวันจนผมจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

ความจริงที่เขามาวันนี้ก็เพื่อเสี่ยงดวง เผื่อจะเจอนิทานเรื่องใหม่ ๆ บ้างเพราะเขาไม่อยากขัดใจยัยคุณหนูตัวแสบที่บ้านจริง ๆ

เมิ่งหนานซวี่หัวเราะเบา ๆ: “งั้นเดี๋ยวคุณลองฟังดูก็แล้วกันค่ะ”

นี่คือนิทานที่ข้ามกาลเวลามาเลยนะ คุณตื่นเต้นไหมล่ะ? งานเทศกาลเล่านิทานของห้างซวีหมีจิ้งใช้ระบบหมุนเวียน แข่งขันได้ทันทีที่ลงชื่อ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกสรุปเมื่อจบงาน และเมิ่งหนานซวี่ก็มาถึงในวันสุดท้ายพอดี

คนสมัครมีไม่กี่คน ไม่นานก็ถึงคิวของพวกเขา ชายหนุ่มโบกมือให้เมิ่งหนานซวี่แล้วเดินขึ้นเวทีไป เมิ่งหนานซวี่เท้าคางฟังเขาเล่าอย่างสนใจ ฝ่ายนั้นถือเป็นมือโปรทีเดียว ถึงแม้เนื้อเรื่องจะธรรมดา ๆ แต่เขาสามารถดึงอารมณ์เด็ก ๆ ได้ดีมาก

อ๋อ เขาชื่อ หรงหลี่จือ หลี่จือ ที่แปลว่า ลิ้นจี่… จู่ ๆ ก็อยากกินลิ้นจี่ขึ้นมาเลยแฮะ เมิ่งหนานซวี่เลียริมฝีปาก คิดถึงรสชาติหวานฉ่ำของลิ้นจี่

“ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันท่านต่อไปครับ!”

เสียงพิธีกรดังขึ้น เมิ่งหนานซวี่ลุกขึ้นยืน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะเล่าเรื่องอะไร เธอเห็นหรงหลี่จือชูนิ้วสู้ ๆ ให้ เธอจึงยิ้มและชูนิ้วโป้งตอบกลับไปคนที่เล่าเรื่องธรรมดาให้ดูน่าตื่นเต้นได้ขนาดนั้น เขาเก่งจริง ๆ

เมิ่งหนานซวี่เดินขึ้นไปบนเวที เด็ก ๆ ด้านล่างจ้องมองเธอด้วยดวงตากลมโต น่ารักจนใจเจ็บ!

“ว้าว พี่สาวชุดน้ำเงินคนนี้สวยจังเลย!” เด็กหญิงผมแกละคนหนึ่งตาเป็นประกาย

“เหอะ ผิวเผิน!” เด็กชายในชุดสูทจิ๋วเชิดหน้าอย่างถือตัว “นี่คืองานเล่านิทาน ไม่ใช่งานอวดหน้าตา คอยดูดีกว่าว่านิทานเธอจะเป็นยังไง”

“นิทานก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก เดาได้เกือบหมดนั่นแหละ”

เด็กอ้วนในชุดกีฬาเริ่มหมดความอดทน เขาบีบตุ๊กตาในมือแล้วถอนหายใจ

“รู้อย่างนี้ไม่มาซะดีกว่า”

เว่ยเชิงไป๋หันมองซ้ายมองขวา และถามอย่างกังวล:

“อาสะใภ้… เอ๊ย อาซวี่ของนายจะไหวใช่ไหม?”

เมิ่งซางลู่ไม่ได้ตอบ แต่สายตาจ้องมองไปที่เวที เมิ่งหนานซวี่ผู้คุ้นเคยกับสถานการณ์ใหญ่ ๆ มานับไม่ถ้วนยังคงสงบนิ่ง รอยยิ้มของเธออ่อนโยนและเป็นมิตร

“สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ ทุกคน พี่ชื่อเมิ่งหนานซวี่ วันนี้จะมาเล่านิทานเรื่อง ‘หน่าจาปราบมังกร’ จ้ะ”

พอเธอพูดจบ ไม่ใช่แค่เด็ก ๆ เท่านั้น แมแต่พวกผู้ใหญ่ในโซนพักคอยก็หันมามองกันหมด

“หน่าจา… ปราบมังกร? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเรื่องนี้เลย!”

“ฉันก็เหมือนกัน!”

“หรือว่านี่จะเป็น… นิทานเรื่องใหม่?”

สายตาของเว่ยเชิงโม่จับจ้องไปที่หญิงสาวบนเวที เขาคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆเป็นคุณจริง ๆ ด้วย คนที่มักจะนำสิ่งใหม่ ๆ มาให้เสมอ และคอยเติมพลังงานให้กับทะเลที่เงียบเหงาแห่งนี้ตลอดเวลา ส่วนเมิ่งหนานซวี่เผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยเด็ก ๆ ทั้งหลาย เตรียมพบกับความระทึกใจของ ‘หน่าจา’ ได้เลย!