สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 63 เจ้าหญิงนิทรากับดอกกุหลาบ

บทที่ 63 เจ้าหญิงนิทรากับดอกกุหลาบ

เมิ่งหนานซวี่สวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวสลวยถึงเอวพาดอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

[ฮือ ๆ ๆ วันนี้พี่สาวก็สวยทะลุจอเหมือนเดิม! อิจฉาไอ้เจ้าหมานั่นชะมัด!]

[ฉันจะไปตัดสินแพ้ชนะกับไอ้เจ้าหมานั่นให้รู้แล้วรู้รอด!]

[สตรีมเมอร์มีแฟนแล้วเหรอ? ไม่จริงใช่ไหม? ฉันยังไม่ทันเริ่มแอบรักก็อกหักซะแล้วเหรอเนี่ย?]

[ปัญหานี้ยังมีข้อน่าสงสัยนะ]

[เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แหละ คราวที่แล้วทุกคนล้อเรื่องนี้แต่เธอไม่ปฏิเสธเลยสักนิด นี่มันยอมรับกลายๆ ชัด ๆ! ฮือๆๆ]

[อิจฉาไอ้เจ้าหมานั่นจริง ๆ เขาทำบุญด้วยอะไรมา!]

[ทำบุญด้วยอะไรมา!]

เว่ยเชิงโม่ที่กำลังดูไลฟ์อยู่ในห้องของตัวเองไม่ได้โกรธเลยสักนิด เขากลับยกยิ้มมุมปากเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความขบขันและพอใจ

อยากอิจฉาก็อิจฉาไปเถอะ อาซวี่น่ะแฟนเขา!

เมิ่งหนานซวี่ที่โดนแฟนคลับรุมถามเรื่องความรัก: ……

ใบหูที่ซ่อนอยู่ใต้ผมยาวสีดำเริ่มแดงก่ำ เธอรีบเปลี่ยนหัวข้ออย่างไม่เป็นธรรมชาติ: “ถ้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว เรามาเริ่มเล่านิทานกันเลยนะคะ”

เมื่อเห็นปฏิกิริยานี้ คอมเมนต์โอดครวญก็ดังระงมยิ่งกว่าเดิม

[ฮือ ๆ ๆ ชัดเลย มีเจ้าหมานั่นจริง ๆ ด้วย!]

[ฉันแค้น! ทำไมพี่สาวถึงโดนเจ้าหมานั่นหลอกไปเร็วขนาดนี้? นี่คือความสูญเสียของคนทั้งสหพันธรัฐ!]

[อิจฉาเจ้าหมานั่นจัง ฉันก็อยากกินอาหารฝีมือพี่สาว อยากฟังพี่สาวเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังเหมือนกัน เขาทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย!]

พอประโยคนี้หลุดออกมา แฟนคลับสายใช้เหตุผลก็เริ่มตาร้อนผ่าวตาม ๆ กัน

ใครบ้างไม่อยากกินอาหารที่สตรีมเมอร์ทำ? ใครบ้างไม่อยากฟังเธอเล่านิทานแบบใกล้ชิด? พวกเขาอยากกันทั้งนั้นแหละ!

แฟนคลับกลายร่างเป็น ‘หัวเลมอน’ (เปรี้ยว/อิจฉา) กันทั้งห้องไลฟ์ทันที

“อาซวี่ครับ พวกเราเตรียมตัวพร้อมแล้ว” เมิ่งซางลู่นั่งตัวตรงอย่างเป็นระเบียบ ห่มผ้าห่มให้ตัวเองและเผื่อแผ่ไปจัดระเบียบให้เวยเชิงไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยเพราะอาจจะต้องเข้ากล้อง พวกเขาจะทำให้อาซวี่ขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด

แฟนคลับหัวเลมอนไม่ได้สิ้นสติเพราะความอิจฉา พวกเขารีบจับประเด็นสำคัญในประโยคทันที

[พวกเรา?]

[นอกจากหลานชายตัวน้อยแล้วยังมีใครอีก?]

[มือที่อยากต่อยคนมันเริ่มสั่นแล้ว หรือว่าจะเป็นเจ้าหมานั่น?]

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงคือ เสียงที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสา

“คุณอาสะใภ้ครับ! เริ่มได้เลยครับ!”

คอมเมนต์: ……

นี่ใครอีกเนี่ย? ทำไมเรียกสตรีมเมอร์ว่าคุณอาสะใภ้?!

[โอเค ปิดคดี ไอ้เจ้าหมานั่นคือคุณอาของเจ้าหนูนี่เอง!]

[ขนาดหลานของเจ้าหมานั่นยังได้รับการดูแลขนาดนี้ ฉันยิ่งอิจฉาหนักกว่าเดิมอีก]

[ใครบ้างไม่เป็น? ลูกชายฉันโวยวายจะไปบ้านสตรีมเมอร์แล้วเนี่ย เขาบอกว่า มีเด็กเยอะขนาดนั้น เพิ่มเขาไปอีกคนจะเป็นไรไป]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ เพิ่มอีกคนจะเป็นไรไป! เม้นท์บน ลูกชายนายฝีปากกล้าดีนะ]

[ลูกสาวฉันก็มองค้อนฉันตาปริบ ๆ แล้ว แต่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ ไปลักพาตัวสตรีมเมอร์มาเหรอ?]

มุมกล้องขยายกว้างขึ้น เผยให้เห็นห้องสีฟ้าจางที่ดูสะอาดตา แสงไฟสีนวลตาช่วยให้บรรยากาศดูเงียบสงบอย่างบอกไม่ถูก

และในที่สุดทุกคนก็ได้เห็นโฉมหน้าของมหาตัวร้ายน้อยทั้งสอง คนหนึ่งดูสุขุมเท่ระเบิด อีกคนดูน่ารักน่าเอ็นดู สมกับเป็นเด็กในฝันของทุกคน

คอมเมนต์: !!!

[เด็กน้อยที่อยู่ข้างซางซางคือหลานของเจ้าหมานั่นเหรอ?]

[ดูทรงแล้ว ไอ้เจ้าหมานั่นต้องหล่อระดับสิบเต็มแปดชัวร์]

[เม้นท์บน ทำไมแปรพักตร์เร็วจัง! ไหนว่าจะรุมทึ้งเจ้าหมานั่นด้วยกันไง?]

[ดูลูกสาวฉันสิ หน้าตาก็ดีนะ ไม่รู้พอจะมีโอกาสได้แต่งกับเด็กคนใดคนหนึ่งในนี้ไหม]

[!!!]

[อัจฉริยะจริง ๆ ยัยน้อง ฉันทำไมคิดไม่ได้นะ!]

[พูดเหมือนมันทำง่ายนะ แต่พวกเธอมี ‘เด็ก’ กันหรือเปล่า?]

ชาวดาราจักรที่มีปัญหาเรื่องการมีบุตรยากพอเห็นคอมเมนต์นี้เข้าไปก็ร้องไห้โฮกันทันที จะคิดดองกับบ้านคนอื่น ตัวเองต้องมีลูกก่อนสิเฟ้ย!

เมิ่งหนานซวี่นั่งลงที่ปลายเตียง และเริ่มเล่านิทานของวันนี้อย่างช้า ๆ: “ในดินแดนที่ไกลแสนไกล มีอาณาจักรที่น่ามหัศจรรย์แห่งหนึ่ง ราชาและราชินีที่นี่แต่งงานกันมานานหลายปีแต่ไม่มีบุตร จนกระทั่งวันหนึ่ง ดอกกุหลาบที่เบ่งบานในสวนจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา”

“เธอกล่าวว่า: ‘ความปรารถนาของท่านจะสมหวังในไม่ช้า ปีหน้าท่านจะได้ให้กำเนิดธิดาที่น่ารัก’ ค่ะ”

เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ของเธอ เมิ่งหนานซวี่จึงเปลี่ยน ‘กบ’ ในนิทานต้นฉบับให้เป็น ‘ดอกกุหลาบ’

“ปีต่อมา เจ้าหญิงก็ประสูติจริง ๆ ราชาผู้ดีใจจึงเชิญเทพธิดาทั้ง 12 องค์มาในงานเลี้ยง แต่ทว่าในอาณาจักรนี้กลับมีเทพธิดาอยู่ทั้งหมด 13 องค์ค่ะ”

เมิ่งซางลู่สงสัย: “สรุปว่าเทพธิดาองค์สุดท้ายไม่ได้รับเชิญเหรอครับ?”

เมิ่งหนานซวี่พยักหน้า

“งั้นเทพธิดาคนนั้นต้องโกรธมากแน่ ๆ” เว่ยเชิงไป๋เอามือกุมแก้มแล้วถอนหายใจอย่างจริงจัง “พระราชาทำแบบนี้ไม่ถูกนะครับ”

ท่าทางเล็ก ๆ ของเขามันทั้งสดใสและน่ารักจนใจของเมิ่งหนานซวี่แทบละลาย แฟนคลับที่ดูไลฟ์อยู่ก็ไม่ต่างกัน พากันกรีดร้องประหนึ่งนกแก้ว

[กรี๊ดดด เด็กน้อยน่ารักเกินไปแล้ว!]

[เทพเจ้าแห่งจักรวาล โปรดประทานเด็กแบบนี้ให้ฉันสักคนเถอะ!]

[เฮ้อ มองดูลูกลิงข้างตัวฉันแล้ว ได้แต่ถอนหายใจว่าของดีมันต่างกันจริง ๆ]

[คนมีลูกอย่ามาอวดแถวนี้ได้ไหม?]

[ราชาและราชินีก็เหมือนพวกเราเลย แต่งงานหลายปีไม่มีลูก เฮ้อ]

เมิ่งหนานซวี่เล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงกังวาน: “ใช่ค่ะ เทพธิดาองค์ที่ 13 โกรธมาก เธอจึงบุกเข้ามาในงานเลี้ยงและสาปเจ้าหญิงว่า เธอจะต้องถูกเข็มปั่นฝ้ายทิ่มแทงจนตาย”

เว่ยเชิงไป๋ร้อง “อ๊ะ” พร้อมขมวดคิ้วมุ่น: “เทพธิดาคนนี้ใจร้ายจังเลย!”

ส่วนเมิ่งซางลู่เอียงคอสงสัย: “อาซวี่ครับ เข็มปั่นฝ้ายคืออะไรเหรอครับ?”

[ซางซางดูเป็นเด็กที่พึ่งพาได้จริง ๆ จับประเด็นสำคัญได้ทันที]

[เด็กสองคน คนหนึ่งนิ่งคนหนึ่งร่าเริง น่ารักเกินไปแล้ว อยากขโมยกลับบ้าน!]

[แต่เข็มปั่นฝ้ายคืออะไรน่ะ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย]

เมิ่งหนานซวี่อธิบาย: “มันคืออุปกรณ์ทอผ้าในอดีตของดาวแม่ค่ะ มีด้านหนึ่งที่แหลมคมมาก”

หรงซิ่นจือที่กำลังฟังนิทานอยู่ก็ช่วยให้ความรู้ในคอมเมนต์ด้วย: [ในบันทึกวัฒนธรรมโบราณเคยมีการกล่าวถึงอุปกรณ์ชนิดนี้ เดี๋ยวผมจะสรุปข้อมูลแล้วลงไว้ในบัญชีสตาร์เน็ตของผมนะครับ]

[ว้าว! ท่านเทพก็อยู่ด้วยเหรอ?]

[ขอบคุณค่ะท่านเทพ! ท่านเทพจงเจริญ!]

[พี่สาวเก่งจัง รู้จักกระทั่งเข็มปั่นฝ้าย!]

[นิทานเรื่องนี้ดูแฟนตาซีและมหัศจรรย์มากเลยนะ]

“เทพธิดาองค์ที่ 13 เก่งกาจมาก เทพธิดาอีก 12 องค์จึงสู้คำสาปไม่ได้ พวกเธอทำได้เพียงร่วมแรงร่วมใจกันเปลี่ยนคำสาปให้เบาลง เจ้าหญิงจะไม่ตายเมื่อถูกเข็มทิ่ม แต่จะหลับใหลไปเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีแทนค่ะ”

เมิ่งหนานซวี่เป็นนักเล่าเรื่องที่เก่งมาก เธอรู้วิธีกระตุ้นอารมณ์ผู้ฟังได้อย่างพอดี

เธอเล่ามาถึงจุดพีคของเรื่องอย่างรวดเร็ว: “เมื่อเจ้าหญิงอายุครบ 18 ปี คำสาปก็เป็นจริง เธอถูกเข็มปั่นฝ้ายทิ่มแทงและหลับใหลไป ดอกกุหลาบในสวนที่สงสารหญิงสาวผู้งดงาม จึงแผ่กิ่งก้านสาขาของมันปกคลุมจนทั้งพระราชวังจมดิ่งสู่การหลับใหลตามไปด้วยค่ะ”

[ฮือ ๆ ๆ ดอกกุหลาบนี่ดีจังเลย! เธอคงกลัวเจ้าหญิงตื่นมาแล้วโลกเปลี่ยนไป เลยให้ทั้งวังหลับไปพร้อมกันเลย!]

[ฉันขอประกาศแต่เพียงผู้เดียวว่า ตัวเอกที่เก่งที่สุดในเรื่องนี้คือดอกกุหลาบ!]

[สรุปดอกกุหลาบคือนก… เอ๊ย ดอกไม้ชนิดไหนนะ? เริ่มอยากปลูกแล้วสิ]

[ฉันเพิ่งไปเช็คมา สถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณไม่มีขายนะ]

[อ้าว? แต่ฉันอยากเลี้ยงกุหลาบจังเลย!]

แฟนคลับเริ่มสนใจดอกกุหลาบที่ปรากฏบ่อยครั้งในเรื่อง และนี่คือผลลัพธ์ที่เมิ่งหนานซวี่ต้องการ

เธอต้องการใช้เรื่องเล่าเพื่อให้ผู้คนกลับมายอมรับพืชพรรณธรรมชาติอีกครั้ง!

“สุดท้าย ในดินแดนที่ดอกกุหลาบเบ่งบาน เจ้าหญิงและเจ้าชาก็ได้ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขสืบไปค่ะ” เมิ่งหนานซวี่เล่าจบลงด้วยการตอกย้ำภาพจำของดอกกุหลาบที่งดงามในใจทุกคน

หรงซิ่นจือช่วยส่งเสริมอีกแรง: [ในวัฒนธรรมโบราณ ดอกกุหลาบเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่มั่นคงไม่เสื่อมคลายครับ]

ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของทุกคน หัวข้อ “เจ้าหญิงนิทรากับดอกกุหลาบ” จึงพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับยอดนิยมบนสตาร์เน็ต ชาวเน็ตนอกจากจะประทับใจกับเรื่องรักที่สมหวังแล้ว ยังจดจำพืชที่ชื่อว่า “กุหลาบ” ได้ขึ้นใจ เมิ่งหนานซวี่กลับมาที่ห้องของตัวเอง

เสียงของ 521 ดังขึ้น: [โฮสต์คะ! หัวข้อดอกกุหลาบระเบิดไปแล้วค่ะ!]

เมิ่งหนานซวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน กุหลาบเป็นเพียงก้าวแรก เธอจะค่อย ๆ นำพืชพรรณธรรมชาติกลับคืนสู่สายตาสาธารณชนทีละก้าว เธอก้าวไปที่ระเบียง ปล่อยให้ลมกลางคืนพัดชายกระโปรงปลิวไสว

“ถึงจะไม่มีดอกกุหลาบ แต่ผมว่าดอกไฮเดรนเยียก็ไม่เลวนะครับ” เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นกะทันหัน แมวขาวตัวน้อยกระโดดลงมาจากหลังคา ในปากคาบดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงินเอาไว้

“สรุปว่า วันนี้ให้คะแนนผมเท่าไหร่ดีครับ? ‘ว่าที่แฟนสาว’ ของผม?”

รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าของเมิ่งหนานซวี่ทันที