สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 67 ความคิดเห็นที่ตรงกัน

บทที่ 67 ความคิดเห็นที่ตรงกัน

เว่ยเชิงโม่กุมมือเธอตอบ เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้พบกับเธอ

ทางด้านหานเฟิงอวี่มองเมิ่งหนานซวี่อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา: “เรื่องอื่นไม่พูดถึงนะ แต่ดวงของพวกแกสองพี่น้องเนี่ย มันดีระดับที่หนึ่งจริง ๆ”

ถ้าดวงไม่ดี จะไปเจอผู้หญิงที่วิเศษขนาดนี้ได้ยังไง?

ในฐานะผู้นำตระกูลหาน หานเฟิงอวี่ย่อมมีสายตาที่เฉียบคม เขาดูนิสัยของเมิ่งหนานซวี่ออกทะลุปรุโปร่งในเวลาไม่นาน ทั้งแข็งแกร่ง สงบนิ่ง มีเหตุผล และรู้จักวางตัว ไม่เพียงแต่เป็นหญิงงามล่มเมือง แต่ยังเป็นยอดฝีมือที่แม้ขุนเขาไท่ซานจะถล่มลงตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า

ถ้าลูกสาวยังอยู่ พวกเธอคงได้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแน่ ๆ

พอนึกถึงลูกสาวสุดที่รักที่ยังไม่รู้ชะตากรรม แววตาของหานเฟิงอวี่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เมิ่งหนานซวี่กะพริบตาปริบ ๆ มีพ่อแบบนั้นยังเรียกว่าดวงดีอีกเหรอ?

แต่เว่ยเชิงโม่กลับเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที เขาหัวเราะพลางโอบเมิ่งหนานซวี่เข้าสู่อ้อมกอด: “นั่นสินะครับ ทั้งผมและพี่ชายดวงดีมากจริง ๆ พี่ได้เจอพี่สะใภ้ ส่วนผมได้เจออาซวี่ นี่คือวาสนาของพวกเราพี่น้องครับ”

เมิ่งหนานซวี่ที่เพิ่งเข้าใจว่าทั้งคู่คุยเรื่องอะไรกัน ถึงกับหูแดงซ่านทันที เธอรีบขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเวยเชิงโม่อย่างไม่เป็นธรรมชาติ แล้วรีบพูดรัวเร็วว่า

: “ฉันไปตามเด็ก ๆ ลงมานะคะ”

พูดจบเธอก็รีบวิ่งขึ้นชั้นบนไปทันที

สายตาของเว่ยเชิงโม่ทอดมองตามแผ่นหลังของเธอไปจนกระทั่งชายกระโปรงหายลับตาไป เขาถึงค่อย ๆ หันหัวกลับมาอย่างเนิบนาบ

หานเฟิงอวี่เห็นท่าทางแบบนั้นก็หลุดขำ หมอนี่สมกับเป็นน้องชายฝาแฝดของเว่ยเชิงเยี่ยนจริง ๆ แม้แต่สายตาที่มองคนรักก็ถอดแบบกันมาเป๊ะ!

ไม่นานนัก เมิ่งหนานซวี่ก็พาจอมวายร้ายน้อยทั้งสองลงมาจากชั้นบน เว่ยเชิงไป๋พอเห็นหานเฟิงอวี่ก็ดวงตาเบิกกว้าง ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ: “คุณตา!”

“เสี่ยวไป๋มานี่มา ให้คุณตากอดหน่อย!”

เมิ่งหนานซวี่มองดู “คุณลุงหน้าหยก” ที่แทนตัวเองว่าคุณตาแล้ว หนังตาก็อดกระตุกไม่ได้

ในยุคดวงดาวที่เทคโนโลยีก้าวไกล มนุษย์สายพันธุ์ใหม่ที่ผ่านการดัดแปลงพันธุกรรมมีอายุขัยยืนยาวกว่า 300 ปี หากไม่ใช่เพราะปัญหาพลังจิตคลั่ง ตัวเลขนี้อาจเพิ่มขึ้นได้อีก

ในขณะเดียวกัน ความแก่ชราก็เกิดขึ้นช้ามาก อย่างหานเฟิงอวี่ตรงหน้า แม้อายุจะปาไปหลักร้อยปีแล้ว แต่รูปลักษณ์ภายนอกยังดูเหมือนคนวัย 30-40 ปีเท่านั้น การที่เห็นคนหนุ่มรูปงามขนาดนี้แทนตัวเองว่าคุณตา เมิ่งหนานซวี่จึงรู้สึกพิลึกกึกกืออย่างบอกไม่ถูก

เว่ยเชิงไป๋ถูกหานเฟิงอวี่กอดพลางซักถามโน่นนี่นั่น สองตาหลานดูอบอุ่นกลมเกลียวกันมาก

เว่ยเชิงโม่เห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า เดินไปหาเมิ่งหนานซวี่แล้วอุ้มเมิ่งซางลู่ขึ้นมา: “พวกเราไปทำอย่างอื่นกันก่อนเถอะ ทางนี้คงไม่จบง่าย ๆ ในเร็ว ๆ นี้แน่”

เมิ่งหนานซวี่: ???

ผ่านไปไม่นาน เมิ่งหนานซวี่ก็เข้าใจความหมายของเว่ยเชิงโม่

ไม่มีอะไรมาก แค่ผู้นำตระกูลหานคนนี้ “พูดเก่ง” เกินไป! ตั้งแต่ตื่นกี่โมงจนถึงนอนกี่โมง เขาซักละเอียดยิบทุกฝีเข็ม!

เว่ยเชิงไป๋ที่ตอนแรกยังยิ้มได้ เริ่มทำหน้าเหมือนคนอยากจะลาโลกทีละน้อย ถึงเขาจะรักคุณตามาก แต่เขาก็รับ “ความรักอันหนักอึ้ง” นี้ไม่ไหวจริง ๆ!

เขาจึงได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางคุณอาของตัวเอง หวังว่าจะช่วยพาเขาหนีออกไปจากทะเลทุกข์นี้ที เว่ยเชิงโม่กลับส่ายหน้า เป็นเชิงบอกว่า อาช่วยไม่ได้จริง ๆ

เมิ่งซางลู่มองภาพตรงหน้าแล้วหลุดยิ้มเยาะเย้ยออกมาเล็กน้อย จนโดนเว่ยเชิงไป๋ส่งสายตาละห้อยปนแค้นเคืองมาให้

“พวกเธออยากกินอะไรกันไหมจ๊ะ?” เมิ่งหนานซวี่เห็นท่าไม่ดี เลยตัดสินใจหาทางเบี่ยงเบนความสนใจ

“สถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณเพิ่งส่งวัตถุดิบสด ๆ มาให้ฉันชุดหนึ่งน่ะ”

เว่ยเชิงโม่และเมิ่งซางลู่ได้ยินดังนั้นก็หันขวับมามองพร้อมกัน ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบและสีเขียวเข้มส่องประกายแห่งความคาดหวัง คนหนึ่งนิ่งขรึมแต่อีกคนแสดงออกชัดเจน

“คุณทำอะไร ผมก็ทานได้หมดครับ” เสียงของเว่ยเชิงโม่ละทิ้งความเย็นชา เปลี่ยนเป็นใสกระจ่าง

“อาซวี่ครับ ผมช่วยเอง!” เมิ่งซางลู่ที่อยู่ในอ้อมกอดเว่ยเชิงโม่ขยับตัวอย่างกระตือรือร้น

เมิ่งหนานซวี่มองดู “คนโตและคนเล็ก” ตรงหน้าแล้วยิ้ม

“จะว่าไป พวกคุณสองคนเนี่ยเหมือนกันจริง ๆ เลยนะ”

สิ่งที่เหมือนไม่ใช่หน้าตา แต่เป็นรัศมีทั้งคู่เป็นพวกที่ “อ่อนโยนกับคนใน เย็นชากับคนนอก” เหมือนกันเป๊ะ เมิ่งซางลู่ชะงัก ใบหน้าเด็กน้อยเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อย

ส่วนเว่ยเชิงโม่เลิกคิ้ว: “แน่นอนอยู่แล้วครับ ซางซางคือ ‘ว่าที่หลานชาย’ ของผมในอนาคตนี่นา”

ความหมายชัดเจนมาก: ตราบใดที่คุณตกลง พวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน

สมกับเป็นเจ้าแมวยักษ์เจ้าเล่ห์จริง ๆ ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไรก็วกกลับมาเรื่องนี้ได้ตลอด

เมิ่งหนานซวี่ค้อนให้เขาวงใหญ่ก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป เว่ยเชิงโม่รีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

เมิ่งซางลู่ที่หน้าแดงก่ำกอดคอเว่ยเชิงโม่ไว้ พลางนึกในใจ: เมื่อไหร่อาซวี่จะยอมตกลงอยู่กับคุณอาเว่ยเชิงสักทีนะ? เขาเริ่มอยากจะเรียกคุณอาเว่ยเชิงว่า ‘อาเขย’ แล้วสิ…

เมิ่งหนานซวี่ย่อมไม่รู้ความคิดของมหาตัวร้ายน้อย พอเข้าห้องครัวเธอก็เข้าสู่โหมดทำงานทันที ลงมือนวดแป้งอย่างคล่องแคล่ว

“อาโม่ ช่วยสับเนื้อสัตว์ ที่อยู่ในตะกร้านั่นให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ทีค่ะ” วันนี้ไม่มีไลฟ์ เมิ่งหนานซวี่จึงไม่ปล่อยให้แรงงานชั้นดีหลุดมือไป

เว่ยเชิงโม่ดูจะสนใจการทำอาหารมาก เขาวางมหาตัวร้ายน้อยลง แล้วเดินไปหยิบมีดในตู้

เมิ่งซางลู่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เงยหน้ามองอาของตัวเอง เหมือนกำลังรอรับมอบหมายภารกิจ

“งั้นนายช่วยอาล้างผักแล้วกันจ๊ะ” เมิ่งหนานซวี่หรือจะสู้ลูกอ้อนทางสายตาของมหาตัวร้ายน้อยได้ เธอเลือกที่จะยอมจำนนทันทีโดยไม่ต้องดิ้นรน

เธอยื่นผักที่เตรียมไว้ให้เขา: “ภารกิจนี้สำคัญมากเลยนะ วันนี้จะได้กินของอร่อยไหม ขึ้นอยู่กับนายนี่แหละ!”

เมิ่งซางลู่ดวงตาเป็นประกาย รับภารกิจนี้ไปอย่างขึงขัง

เขาจะไม่ทำให้อาซวี่ผิดหวังเด็ดขาด!

521 เห็นภาพนี้แล้วก็อดชื่นชมไม่ได้: [โฮสต์คะ คุณนี่ฝึกฝนคนได้เก่งจริงๆ!]

ใครจะไปคิดว่าเด็กน้อยที่ตั้งใจรอรับล้างผักคนนี้ จะเป็นมหาตัวร้ายทำลายโลกในอนาคต?

เมิ่งหนานซวี่นวดแป้งในมือซ้ำไปซ้ำมา จู่ ๆ ก็อยากถามความเห็นของเจ้าแมวยักษ์เกี่ยวกับเด็กทั้งสองคนขึ้นมา

ดังนั้น ในห้องครัวธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง บทสนทนาที่ไม่ธรรมดาของผู้ปกครอง “มหาตัวร้ายอันดับ 1” และ “มหาตัวร้ายอันดับ 2” ก็เริ่มต้นขึ้น

“หืม? คุณถามว่าผมมองเด็กสองคนนี้ยังไงเหรอ?”

ตอนนั้นเว่ยเชิงโม่กำลังสับเนื้ออยู่ ทักษะการใช้มีดที่ยอดเยี่ยมทำให้ “คนขายเนื้อชั่วคราว” คนนี้ดูหล่อเท่เหลือเกิน

เมิ่งหนานซวี่แอบคุยกับ 521: “เห็นไหม? คนหล่อทำอะไรก็หล่อ!”

521: ……

โฮสต์คะ ช่วยกรุณาอย่าลุ่มหลงในกามรูปตลอดเวลาได้ไหม! มันไม่มีอนาคตนะ!

เว่ยเชิงโม่กวาดเนื้อสับใส่ชาม: “จะมองยังไงได้ล่ะครับ ทั้งหลานผมและหลานคุณ ต่างก็เป็นเด็กดีทั้งคู่เลย”

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจริงใจสุด ๆ: “ซางซางเป็นเด็กที่รู้ความมาก ฉลาด มีเหตุผล เข้มแข็งกล้าหาญ แถมยังมีจิตใจที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นด้วย”

เมิ่งหนานซวี่: ……

521: ……

คุณกำลังพูดถึงใครน่ะ?

“ส่วนเสี่ยวไป๋…” เว่ยเชิงโม่ดูเหมือนจะนึกอะไรออก แววตาอ่อนโยนลง

“เป็นเด็กที่เอาใจใส่คนอื่นมาก ทั้งเชื่อฟังและรู้ความ ตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่มแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องรักครับ”

เมิ่งหนานซวี่: ……

521: ……

521 ถามด้วยเสียงสั่นเครือ: [เขาพูดถึงใครน่ะโฮสต์?]

เมิ่งหนานซวี่ตอบอย่างเบลอ ๆ: “พูดถึงเด็กสองคนในบ้านเรานั่นแหละ”

เจ้าแมวยักษ์ ฟิลเตอร์นายมันหนาขนาดไหนกันเนี่ย? เด็กสองคนนั้นน่ะ ข้างในดำมืด (เจ้าเล่ห์) สุด ๆ เลยนะ!

เว่ยเชิงโม่ร่ายยาวชื่นชมอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสรุปทิ้งท้ายอย่างภูมิใจ: “หลานคุณ หลานผม ล้วนแต่เป็นเด็กดี!”

เมิ่งหนานซวี่: ……

521 โหยหวน: [หล่อแล้วจะมีประโยชน์อะไร ถ้าตาบอดขนาดนี้!]

เมิ่งหนานซวี่รีบกู้หน้าให้ (ในใจ): “ไม่โทษเขาหรอก ต่อหน้าเขาเด็กสองคนนี้ทำตัวเรียบร้อยจะตาย”

ถ้าเธอไม่รู้เนื้อเรื่องต้นฉบับมาก่อน เธอก็คงไม่สังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ลับหลังของเด็กสองคนนี้เหมือนกัน

เหมือนจะโน้มน้าวใจตัวเองสำเร็จ เมิ่งหนานซวี่เริ่มพูดอย่างผ่อนคลายขึ้น: “นี่คือเส้นเรื่องใหม่ พวกเราต้องมองโลกในแง่บวกสิ ถึงสองคนนี้จะไม่ใช่เด็กซื่อ ๆ แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลยนะ แถมต่อหน้าพวกเรายังทำตัวว่าง่ายสุด ๆ ด้วย!”

“เจ้าแมวยักษ์พูดก็ถูก พวกเขาคือเด็กดีจริง ๆ นั่นแหละ” เมิ่งหนานซวี่สรุปปิดท้าย

521: ……

ศักดิ์ศรีคุณล่ะโฮสต์? ยอมรับง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?

“อาซวี่ครับ! ผมล้างเสร็จแล้วครับ!” เมิ่งซางลู่อุ้มกะละมังผักที่ล้างสะอาดเดินเข้ามาอย่างมั่นคง ในดวงตาสีเขียวเข้มฉายแววรอยยิ้มชัดเจน

521 มองผ่านสายตาเมิ่งหนานซวี่ เห็นมหาตัวร้ายน้อยตัวจิ๋ว

มันพูดออกมาว่า: [โฮสต์คะ คุณพูดถูกแล้วค่ะ!]

เด็กน่ารักขนาดนี้ ต้องเป็นเด็กดีแน่นอน! 521 จะไม่รับคำโต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น!

ณ จุดนี้ ความคิดเห็นของผู้ปกครองเหล่าตัวร้ายจึงบรรลุข้อตกลงร่วมกันอย่างเป็นเอกฉันท์

“ขอบคุณจ้ะเสี่ยวไป๋!” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มพลางลูบหัวเขา “งั้นตอนนี้พวกเรามาเริ่มทำ จาจังมยอน กันเลยนะคะ!”