สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 91 ความฝันที่กึ่งตื่นกึ่งหลับ

บทที่ 91 ความฝันที่กึ่งตื่นกึ่งหลับ

ณ กระดานสนทนาเฉพาะของแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง “เจี้ยจื่อ”

[ได้ยินข่าวไหม เจี้ยจื่อกำลังจะเปิดหมวดวัฒนธรรมโบราณแล้วนะ! ]

[จริงเหรอ ๆ? ทำไมไม่มีข่าวหลุดออกมาเลยล่ะ? ]

[ปกติเวลาเพิ่มหมวดใหม่จะต้องมีสตรีมเมอร์ตัวท็อปมาประเดิมสนามนะ นายว่าเจี้ยจื่อจะเชิญใครมา? ]

[วัฒนธรรมโบราณมันเฉพาะกลุ่มไปหน่อย แต่ก็นะ มีเทพขิงแก่อยู่ไม่กี่คนหรอก ]

[ไม่รู้จะเป็น ‘คนนั้น’ หรือเปล่า ฉันอยากกินจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ฮือ ๆ ๆ ]

[ฉันว่าไม่น่าใช่นะ เธอโดนแบนไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ]

[เชี่ย! เป็นเธอจริง ๆ ด้วย! พวกแกไปดูเว่ยป๋อหลักของเจี้ยจื่อเร็ว! ]

หลายคนพอเห็นข้อความนี้ก็ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบแห่กันเข้าไปที่บัญชีทางการของเจี้ยจื่อทันทีคุณแม่เลี้ยงลูก! พวกเรามาแล้ว! คนที่เหลือพากันทำหน้าเอ๋อ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วคนพวกนั้นหายไปไหนกันหมด?

[สรุปแล้ว พวกเขาพูดถึงใครกันน่ะ? ]

[โธ่เอ๊ย อย่ามัวแต่ยืนบื้อสิ รีบไปดูเถอะ! ก็ ‘พี่สาวกุหลาบ’ คนที่ยึดอันดับหนึ่งคำค้นหายอดนิยมบนสตาร์เน็ตอยู่เป็นอาทิตย์ไงเล่า! ]

เป็นเธอนี่เอง!

คนที่เคยร่วมวง “เหตุการณ์พืชธรรมชาติ” แต่ไม่รู้จักเมิ่งหนานซวี่เป็นการส่วนตัว ต่างก็รีบกดตามไปติด ๆ

ส่วนคนที่เหลือที่เหลือก็กดเข้าไปดูเพราะความอยากรู้อยากเห็น

ด้วยเหตุนี้ เมิ่งหนานซวี่จึงได้รับความสนใจอย่างมหาศาลทั้งที่ยังไม่ทันเริ่มไลฟ์ จนเซิร์ฟเวอร์หลักของเจี้ยจื่อเกือบจะรับไม่ไหว

“เมียอาโม่… ร้ายกาจจริง ๆ แฮะ!” เหวินเหรินโจ้วมองดูตัวเลขสถิติที่พุ่งพรวดตรงหน้าพลางอุทานในใจ คราวนี้ชักไม่แน่ใจแล้วว่าใครช่วยใครกันแน่

บ้านตระกูลหรง

“ไลฟ์ของคุณเมิ่งกำลังจะเริ่มแล้ว!” หรงหลี่จือตะโกนขึ้นไปชั้นบน “พี่! เร็ว ๆ หน่อย!”

สิ้นเสียงของเขา หรงซิ่นจือก็อุ้มหรงจือจือน้องสาวคนเล็กออกมา

สามพี่น้องนั่งลงบนโซฟา รอคอยเวลา 11 โมงตรง พ่อหรงและแม่หรงก็กลับมาถึงบ้านทันเวลาพอดีเพื่อร่วมชมไลฟ์ด้วยกัน

“เรื่องนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว?” หรงอี้ หันไปถามลูกชายคนโต

หรงซิ่นจือกดสายรัดข้อมือ: “เพิ่งจัดการเสร็จครับ”

“ก็ดี” หรงอี้พึมพำ “แอปฯ ซิงซวี่ที่ไม่มีคุณฉวี่เต๋อฮุยและลูกสาวน่ะ ไม่มีค่าพอให้เราอยู่ต่อหรอก”หรงซิ่นจือพยักหน้าเห็นด้วย

ผู้ดูแลคนใหม่ของซิงซวี่ไม่เข้าใจเรื่องวัฒนธรรมโบราณเลยสักนิด เพียงไม่กี่วันก็ทำให้ซิงซวี่เละเทะไปหมด ปล่อยให้ข้อมูลปลอมปลิวว่อนยังไม่พอ ยังเริ่มกดขี่สตรีมเมอร์ที่มีความสามารถจริง ๆ อย่างพวกเขาอีก

ตลกสิ้นดี!

“พี่ แล้วพี่ยังจะสตรีมต่อไหม?” หรงหลี่จือถามด้วยความอยากรู้ พี่ชายของเขาเป็นนักศึกษาเกียรตินิยมด้านวัฒนธรรมโบราณ และงานหลักก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการไลฟ์เลยสักนิด

หรงซิ่นจือพยักหน้า: “หนทางแห่งการเผยแพร่ความรู้นั้นยังอีกยาวไกล การไลฟ์สดเป็นช่องทางที่สำคัญมากจริง ๆ”

“งั้นพี่ลองพิจารณาไปที่เจี้ยจื่อสิ” ‘หนุ่มลิ้นจี่’ ผมแดงแนะนำ “การที่คุณเมิ่งเลือกที่นั่น แสดงว่าพวกเขาคงไม่เลวเท่าไหร่”

“วันนี้ลองดูผลงานของเจี้ยจื่อก่อนแล้วกันจ้ะ” แม่หรงพูดยิ้ม ๆ

“ห้องไลฟ์เปิดแล้ว!” หรงหลี่จือรีบเปิดโหมดโฮโลแกรมทันที

คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาประดุจทำนบพังต่อหน้าครอบครัวตระกูลหรง

[กรี๊ดดดด พี่สาวจ๋า ฉันมาแล้ว! ]

[ฮือ ๆ ๆ นึกว่าจะไม่ได้เจอพี่สาวอีกแล้วซะอีก ]

[เจี้ยจื่อโคตรเจ๋ง! เจี้ยจื่อจงเจริญ! ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของพวกแก! ]

[ไม่พูดเยอะ เจี้ยจื่อใจถึงมาก! ]

[เสี่ยวเมิ่งเป็นเด็กดี รัฐบาลมีสิทธิ์อะไรมาแบนเธอ? ]

[สหพันธรัฐเป็นของประชาชน! สนับสนุนเสี่ยวเมิ่งของเรา! ]

คอมเมนต์ครอบคลุมแฟนคลับทุกช่วงอายุ ทุกคนต่างแสดงพลังสนับสนุนสตรีมเมอร์ที่ตนรักในแบบของตัวเองเมิ่งหนานซวี่มองดูคอมเมนต์เหล่านี้แล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างยิ่ง

เธอไม่เคยกลัวที่จะต้องก้าวเดินไปเพียงลำพัง แต่ถ้ามีไออุ่นคอยเป็นเพื่อนร่วมทาง ใครเล่าจะปฏิเสธมิตรภาพที่งดงามเช่นนี้ได้?

เว่ยเชิงโม่ที่ยืนอยู่ข้างกายก็เห็นคอมเมนต์เหล่านี้เช่นกัน เขาโอบไหล่เมิ่งหนานซวี่: “บนเส้นทางนี้ คุณไม่ได้โดดเดี่ยวหรอกครับ”

และผม ก็จะไม่มีวันปล่อยให้คุณโดดเดี่ยวด้วย

เมิ่งหนานซวี่ที่เกือบจะซึ้งจนน้ำตาซึมรีบผลักเจ้าแมวยักษ์ที่แสนจะติดคนออกไป: “ฉันจะเริ่มไลฟ์แล้วนะ คุณห้ามออกหน้ากล้องเด็ดขาด”

สีหน้าของเว่ยเชิงโม่ดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนไปเลย แต่ดวงตาสีไอซ์บลูคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจ

เมิ่งหนานซวี่: ……

เธอถอนหายใจยาว เธอทำอะไรกับเจ้าแมวยักษ์ตัวนี้ไม่ได้จริง ๆ จึงยื่นมือไปประคองแก้มเขาแล้วจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“แค่นี้พอใจหรือยังคะ?”

เว่ยเชิงโม่ประคองหน้าเธอคืนแล้วจูบตอบลงไปอย่างลึกซึ้ง…

หูของเมิ่งหนานซวี่ที่ไม่ได้แดงมานานพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แม้แต่แก้มก็แต้มไปด้วยสีระเรื่อชวนมอง

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งอยู่ในความฝันที่กึ่งตื่นกึ่งหลับ เป็นความมึนเมาเหมือนดื่มไวน์ชั้นเลิศ เป็นความสลัวรางใต้แสงจันทร์ และเป็นจดหมายรักที่มีไว้สำหรับเธอเพียงคนเดียว

“แบบนี้… ถึงจะเรียกว่าพอใจครับ”

น้ำเสียงที่เคยใสกระจ่างนั้น ตอนนี้กลับแหบพร่าและแฝงไปด้วยมนต์เสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน

ในที่สุดเมิ่งหนานซวี่ก็ดิ้นรนออกจากฝันอันแสนอ่อนหวานนั้นกลับสู่โลกความเป็นจริง

สิ่งที่เปลี่ยนไป… มีเพียงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นระรัว

“ฉัน… ฉันจะไปไลฟ์แล้ว คุณจะทำอะไรก็เชิญตามสบายเลยค่ะ!” เมิ่งหนานซวี่รีบหันหลังกลับ ไม่กล้ามองเขาต่อแม้แต่แวบเดียว

ความหล่อเป็นเหตุแท้ ๆ!

เว่ยเชิงโม่หัวเราะเบา ๆ ใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลักถูกแต่งแต้มด้วยสีสันแห่งเสน่หา

อาซวี่เนี่ย… น่ารักจริง ๆ นะ

[ท่านผู้มีเกียรติคะ “คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง” ที่ท่านติดตามออนไลน์แล้วค่ะ! ไลฟ์กำลังจะเริ่มขึ้น โปรดเตรียมตัวให้พร้อมนะคะ! ]

หน้าจอไลฟ์สว่างขึ้นทันที ปรากฏร่างสวยสง่าที่ทุกคนคุ้นตา

“สวัสดีค่ะทุกคน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ! ฉันคือคนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง ดีใจมากที่ได้เจอทุกคนอีกครั้งค่ะ” ทันทีที่เธอพูดจบ ห้องไลฟ์ทั้งห้องก็แทบระเบิด

[ฮือ ๆ ๆ ได้ยินคำทักทายที่คุ้นเคยแล้วน้ำตาจะไหลจริง ๆ ค่ะ ]

[พี่สาวจ๋า ไม่ได้เจอกันนานเลย คิดถึงพี่ที่สุดเลย ]

[ไม่พูดอะไรมาก สตรีมเมอร์ต้องดูแลความปลอดภัยตัวเองด้วยนะ ]

[จริง ๆ นะ ฉันขอบคุณเจี้ยจื่อมาก ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่สาวของฉัน ]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มออกมา: “ฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ! เด็ก ๆ รอพวกเราอยู่ข้างหน้า เตรียมตัวกันพร้อมหรือยังคะ?”

[พร้อมแล้วค่ะ! พี่สาว วันนี้เราจะกินอะไรกัน! ]

[ในที่สุดก็ได้กินอาหารที่พี่สาวทำอีกแล้ว ร้องไห้หนักมาก! ]

[รู้สึกเหมือนได้กลับไปวันเก่า ๆ เลย ดีจังเลยนะ ]

แฟนคลับรุ่นเก๋ากำลังซาบซึ้ง ส่วนคนสัญจรหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาก็พากันซุบซิบ

[สตรีมเมอร์หน้าใหม่คนนี้ฐานแฟนแน่นมากเลยแฮะ น่าจะเป็นม้ามืดแน่ ๆ ]

[เคยได้ยินชื่อเธอจากเรื่องพืชธรรมชาติ คราวนี้เลยตั้งใจมาช่วยค้ำบัลลังก์ให้! ]

[สตรีมเมอร์คนนี้ประมาทไม่ได้เลยนะ สตรีมเมอร์คนอื่นของเจี้ยจื่อ ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ! ]

เมิ่งหนานซวี่ผลักประตูออกไป ทุ่งดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าพุ่งเข้าสู่สายตาของผู้ชม กลิ่นหอมจาง ๆ อบอวลไปทั่ว ผีเสื้อโผบินท่ามกลางมวลบุปผา สวยงามจนแทบดูไม่เหมือนความจริง

[…เพิ่งเข้ามาในห้องไลฟ์นี้ครั้งแรก ยังไม่ถึงห้านาทีก็ตกหลุมรักซะแล้ว ]

[นั่นมันดอกอินเลสซัมเมอร์! สวยขึ้นกว่าเดิมอีก อิจฉาจังเลย! ]

[ตอนนี้มีแค่บริษัทอาร์เทมิสกับสถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณเท่านั้นที่ยังขายพืชธรรมชาติอยู่ เฮ้อ ]

[บางตระกูลของขาดตลาดยังไม่ยอมขึ้นราคาสักนิด แต่บางตระกูลไม่มีอะไรก็ขยันอัปราคาขึ้นฟ้า ]

[ฮา ๆ ๆ ข้างบนหมายถึงตระกูลเหวินเหรินกับตระกูลหลี่ใช่ไหม เห็นภาพชัดมาก! ]

“อาสะใภ้! พวกเราอยู่นี่ครับ!” เสียงของเว่ยเชิงไป๋ดังขึ้นกะทันหัน ปรากฏเจ้าตัวเล็กสุดน่ารักออกมาต่อหน้าทุกคน

เมิ่งหนานซวี่กะพริบตา ปริบ ๆ รู้สึกว่าวันนี้เสี่ยวไป๋จะ “สูงขึ้น” ไม่น้อย

[เด็กน้อยน่ารักจังเลย! นี่แหละลูกในฝันของฉัน! ]

[เสี่ยวไป๋ ไม่ได้เจอกันนาน พี่สาวคิดถึงจังเลย! ]

[แล้วซางซางล่ะ ซางซางอยู่ที่ไหน? ]

“ระวังหน่อย เดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก”

น้ำเสียงเล็ก ๆ ที่ติดจะเย็นชาดังเข้าหูผู้ชม เมื่อเมิ่งหนานซวี่ก้าวเดินต่อไป ทุกคนก็ได้เห็นเด็กน้อยอีกคนหนึ่ง

[นั่นน้องมาดนิ่ง! ]

[ฮ่า ๆ ๆ หน้าตาแบบนี้ ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ? ]

[ซางซาง มาให้พี่สาวกอดหน่อยเร็ว! ]

[เป็นพี่ชายที่รับผิดชอบจังเลย! ]

ที่แท้เว่ยเชิงไป๋กำลังยืนอยู่บนตะกร้าผักที่คว่ำอยู่ เมิ่งซางลู่กังวลว่าเขาจะยืนไม่มั่นคง จึงคอยประคองไว้ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าน้องจะตกลงมา

พอเห็นเมิ่งหนานซวี่เดินมา เมิ่งซางลู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วดึงแขนเขา: “พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว รีบลงมาเถอะ”

เว่ยเชิงไป๋กระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วง สูงแค่นี้ไม่ทำให้ผมเจ็บหรอกครับ”

เครื่องหน้าของเขาเดิมทีก็ประณีตน่ารักอยู่แล้ว พอฉีกยิ้มแบบนี้ทำเอาผู้ชมในไลฟ์แทบคลั่ง

[โธ่เอ๊ย ท่านเทพอริยะทั้งสี่ ได้โปรดประทานเด็กที่น่ารักขนาดนี้มาให้ฉันสักคนเถอะ! ]

[คุณแม่เลี้ยงลูกก็สวย เด็ก ๆ ก็น่ารัก! ฉันจะเป็นติ่งหน้าตาพวกเขาทั้งชีวิต! ]

[ลูกสาวบ้านฉันตะโกนบอกว่าพี่ชายหล่อมากแล้วค่ะ ช่วยด้วย! ]

[ฮ่า ๆ ๆ คห.บนอยากให้ฉันขำตายเหรอ? ]

เมิ่งซางลู่พูดอย่างอ่อนใจ: “ถ้าตะกร้ามันยุบแล้วหลานตกลงมาจะทำยังไงล่ะครับ ความแข็งแรงของตะกร้ามันมีจำกัดนะ”

ความกังวลของเขามีเหตุผล แต่เว่ยเชิงไป๋กลับไม่พอใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ตกลงพี่จะบอกว่าผมอ้วนใช่ไหมครับ?”

น้ำเสียงของเขาแหลมสูงขึ้นกว่าปกติทันที

เมิ่งซางลู่: ……

พี่ไม่อยากตอบคำถามที่เสี่ยงตายข้อนี้เลยจริง ๆ นะครับ…