เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 245 นโยบายใหม่

พี่สะใภ้หลินพยักหน้า “เธอเก่งทั้งพูดและทำงาน ดูสิ ทั้งพี่หวัง พี่ผาง และพี่เฉิน ใครบ้างที่เอาชนะเธอได้ ตอนนี้ทุกคนกลายเป็นเพื่อนสนิทกับเธอไปหมดแล้ว!”

ผู้กองหลินพูดว่า “ที่เธอพูดแบบนี้ เพราะกลัวว่าพวกเธอจะไม่สนิทกันอีกต่อไปเหรอ?”

พี่สะใภ้หลินหยุดคิดครู่หนึ่ง พูดตามตรง เธอก็มีความกังวลแบบนั้นจริง ๆ ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกว่าเธอสนิทกับหลิวถวนหยวนมากที่สุด

พี่สะใภ้หลินพูดว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนต้องอาศัยวาสนาด้วย ต่อไปฉันจะไม่ได้ดูแลลูกให้เธออีกแล้ว ความสัมพันธ์ก็คงจะห่างออกไปบ้าง”

“อยู่ใกล้กันขนาดนี้ หลังเลิกเรียนถ้าเธอว่างก็ไปช่วยงานบ้าง ก็ยังสนิทกันได้เหมือนเดิมนี่” ผู้กองหลินพูด พี่สะใภ้หลินคิดสักครู่ แล้วก็พยักหน้า

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวถวนหยวนได้ยินเสียงนกกางเขนร้องอยู่ข้างนอก เธอเปิดหน้าต่างมองออกไป เห็นนกกางเขนกำลังทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่หลังบ้าน

“โอ้โฮ นกกางเขนทำรังแล้ว ต้องมีเรื่องดี ๆ แน่ ๆ บางทีวันนี้รองผู้บัญชาการเว่ยอาจจะกลับมาก็ได้!” พี่สะใภ้หลินเห็นประตูบ้านของหลิวถวนหยวนเปิดอยู่ จึงตะโกนทักทายแล้วเดินเข้ามา เมื่อเห็นหลิวถวนหยวนกำลังมองนกกางเขนทำรังอยู่ข้างนอก เธอก็พูดอย่างยิ้มแย้ม

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ!” หลิวถวนหยวนพูด

พี่สะใภ้หลินนำบะหมี่มาให้หลิวถวนหยวน ทำให้หลิวถวนหยวนไม่ต้องทำอาหารเอง หลังจากกินเสร็จ เธอก็ไปที่คฤหาสน์ ตั้งใจว่าจะโทรหาเฉินก่างเฉิงก่อน เพราะไม่ได้ติดต่อกันมานาน คงกำลังกังวลแน่ ๆ หลิวถวนหยวนเพิ่งโทรศัพท์ไปหาเฉินก่างเฉิง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของต้าเฉียงดังขึ้นมาว่า “ถวนหยวน พี่เฉินเกิดเรื่องแล้ว!”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลิวถวนหยวนตกใจ รีบถามทันที

“พี่เฉินร่วมหุ้นกับคนอื่นนำเข้าเหล็กจากรัสเซียมาหนึ่งล็อต รวมแล้วมีถึงหนึ่งร้อยตัน เดิมทีคิดว่าจะขายได้ตันละห้าร้อยหยวน จะได้กำไรห้าหมื่นหยวน แต่พอเหล็กล็อตนี้มาถึงก็ถูกยึดไปเสียแล้ว!” ต้าเฉียงพูด “เพราะการซื้อเหล็กต้องมีรายงานขออนุมัติจากผู้นำหน่วยงานรัฐบาลที่ดูแล ดังนั้นพี่เฉินก็ถือว่าละเมิดนโยบายไปด้วย ขาดทุนไปห้าหมื่นหยวนทันที เงินห้าหมื่นหยวนนี้เป็นเงินลงทุนพัฒนาโทรทัศน์ ตอนนี้เรื่องโทรทัศน์ก็ต้องชะงักไปแล้ว!”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ในช่วงปี 80 นโยบายยังไม่เปิดกว้างทั้งหมด จริง ๆ แล้วการซื้อครั้งนี้ต้องผ่านการอนุมัติ แต่ที่ที่เฉินก่างเฉิงอยู่คือเซินเจิ้น ที่นั่นนโยบายน่าจะผ่อนคลายกว่าหน่อย

“ต้าเฉียง ใครโทรมาน่ะ?” ตอนนี้เสียงของเฉินก่างเฉิงดังขึ้น คงเพิ่งเข้ามาจากข้างนอกต้าเฉียงรีบพูดว่า “เป็นโทรศัพท์จากถวนหยวน เธอต้องการคุยกับคุณ ท่านประธานเฉิน!”

สักครู่ เฉินก่างเฉิงมารับโทรศัพท์ และถามอย่างร้อนรนว่า “ฉันติดต่อเธอไม่ได้หลายวันมานี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

หลิวถวนหยวนเล่าเรื่องของเว่ยหนานหลินอย่างคร่าว ๆ

“รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” น้ำเสียงของเฉินก่างเฉิงเต็มไปด้วยความกังวล “ถ้าเขาถูกตัดสินว่ามีความผิด เธอกับลูกจะทำยังไงล่ะ?”

ก่อนที่หลิวถวนหยวนจะทันได้พูดอะไร เฉินก่างเฉิงก็รีบพูดทันทีว่า “คุณรอผมนะ ผมจะหาทางกลับไปเดี๋ยวนี้!”

หลิวถวนหยวนรีบห้ามเฉินก่างเฉิงไว้ “น่าจะแก้ไขได้เร็ว ๆ นี้แล้วละ เขาไม่ได้ฆ่าคน ฉันเชื่อในตัวเขา ฉันรู้สึกว่าเขาน่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้! แต่ทางคุณสิ ทำไมคุณถึงไปยุ่งกับเหล็กอีกล่ะ?”

เฉินก่างเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ต้าเฉียงนี่ปากไวจริง ๆ บอกเรื่องพวกนี้กับคุณทำไมกัน! คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจัดการได้!”

“เซินเจิ้นเพิ่งได้รับการจัดตั้งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษเมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา น่าจะมีนโยบายที่เอื้อประโยชน์มากขึ้น คุณอย่าเพิ่งร้อนใจ ลองไปหาคนในรัฐบาล ให้พวกเขาดำเนินการตามนโยบายล่าสุด ต้องมีทางออกแน่นอน!” หลิวถวนหยวนกล่าว

เฉินก่างเฉิงพูดเสียงดังขึ้น “ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็ลืมไปเลย เขตเศรษฐกิจพิเศษนี้เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนนี้เอง ฉันไม่ได้สนใจมันเลย แต่ว่าเจ้าหน้าที่ใหม่ขึ้นรับตำแหน่งก็ต้องมีนโยบายใหม่สิ ฉันจะไปถามดูเดี๋ยวนี้เลย!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “คุณจัดการเรื่องทางนั้นของคุณก่อน ถ้าทางนี้ไม่ได้ผล ฉันจะช่วยคิดหาวิธีอื่นให้คุณ!”

“แล้วเรื่องทางเธอล่ะ จะทำยังไง?” เฉินก่างเฉิงถาม “ถ้ามีอะไร เธอต้องบอกฉันนะ ฉันสามารถไปหาเธอได้ทันที!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกซาบซึ้งมาก พูดว่า “จริง ๆ แล้วไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก ฉันเชื่อมั่นในองค์กรและกองทัพ!”

เฉินก่างเฉิงลังเลเล็กน้อย “ถวนหยวน ไม่งั้นเธอมาที่นี่ด้วยกันไหม มาบุกเบิกด้วยกันกับฉัน ถ้ามีคุณอยู่ด้วย ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย”

หลิวถวนหยวนรีบกล่าวทันทีว่า “คุณวางใจได้ ฉันจะไปแน่นอน แต่ต้องรออีกสักพัก ฉันจะรีบไปดูให้เร็วที่สุด!”

เฉินก่างเฉิงได้แต่ตอบรับ สุดท้ายจึงวางสายด้วยความอาลัยอาวรณ์

หลิวถวนหยวนวางสายแล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าลืมพูดเรื่องเครื่องบันทึกเสียง แต่คิดว่าตอนนี้เฉินก่างเฉิงกำลังกังวลเรื่องเหล็ก เธอจึงคิดว่าจะพูดเรื่องนี้อีกสักพักดีกว่า อย่างไรเสียเธอก็จะไม่ทำให้เงินของเฉินก่างเฉิงสูญเปล่า

หลิวถวนหยวนไปที่ร้านสะดวกซื้อ เน้นดูเสียงของเครื่องบันทึกเสียง

เครื่องบันทึกเสียงนี้ไม่ใช่สิ่งจำเป็น จริง ๆ แล้วขายยากกว่าพัดลมไฟฟ้ามาก ตอนนี้เหลืออยู่อีกกว่าห้าสิบเครื่อง ประมาณครึ่งหนึ่ง หลิวถวนหยวนคำนวณดูแล้ว ก็ไม่รีบร้อน อย่างไรเสียพอถึงสิ้นปี สินค้าพวกนี้ก็ต้องขายออกไปได้แน่นอน

หลิวถวนหยวนตรวจตราดูรอบหนึ่ง ก็เห็นผู้หญิงรูปร่างผอมบางคนหนึ่ง อายุราวสามสิบกว่าปี แบกตะกร้าหลายใบและหญ้าแห้งอะไรพวกนั้น ยืนอยู่ข้างทาง เมื่อเห็นหลิวถวนหยวน เธอพยายามจะเอ่ยปากหลายครั้ง แต่ก็ยังลังเลอยู่บ้าง

หลิวถวนหยวนสังเกตเห็นเธอตอนที่กำลังจะจากไป เธอเดินเข้ามา มองผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วถามว่า “คุณคือ…”

“เจ้าหน้าที่เทศกิจหลิว ฉันชื่อหวังฮวา เป็นน้องสาวของหวังอวิ๋น น้องสาวของพนักงานขายตั๋วบนรถมินิบัสน่ะค่ะ!” ผู้หญิงคนนั้นพูด

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “เป็นคุณนี่เอง ขอโทษด้วยจริงๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันมีธุระที่บ้าน เลยไม่ได้มาที่ร้าน คุณคงรอมาหลายวันแล้วสินะคะ?”

วังฮวาหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าคล้ำเผยความจริงใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่วันนี้ลูกรอให้ฉันขายตะกร้าพวกนี้เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียน…”

หลิวถวนหยวนรีบกล่าวขอโทษ มองดูตะกร้าของวังฮวาแล้วถามราคา จากนั้นก็ซื้อทั้งหมดทันที พร้อมทั้งให้เงินเพิ่มอีกห้าหยวน

“ทำไมถึงให้มากขนาดนี้ล่ะคะ?” หวังฮวาตกใจเล็กน้อย ไม่ยอมรับเงิน

“เธอกลับไปจ่ายค่าเล่าเรียนให้ลูกก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปที่ร้านทางโน้น ฉันจะหาคนมาเช่าร่วมกับเธอ เธอสานตะกร้าไปก่อน แล้วดูว่ามีงานอื่นที่เหมาะสมอีกไหม ตั้งหลักให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน ส่วนเงินนี้ เธอมีเมื่อไรค่อย ๆ คืนก็ได้ ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องคืน การเรียนของเด็กสำคัญกว่า!” หลิวถวนหยวนกล่าว

หวังฮวารีบกล่าวขอบคุณ มองดูเวลาแล้วรีบจากไป บอกว่าจะไปจ่ายค่าเล่าเรียนให้ลูกก่อน

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน หลิวถวนหยวนขับรถมาถึงบ้าน มองผ่านกระจกเห็นร่างสูงโปร่งในชุดทหารกำลังยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่างในห้อง

หัวใจของหลิวถวนหยวนหดเล็กลง เธอสงสัยว่าเว่ยหนานหลินกลับมาแล้วเหรอ?

หลิวถวนหยวนรีบจอดรถ เดินเข้าไปข้างหน้า เปิดประตู ก็เห็นเว่ยหนานหลินกำลังอุ้มหลิงเซียวพลางยิ้มให้เธอ