เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 261 คุณธรรมของรองผู้บัญชาการเว่ย

หลิวถวนหยวนรีบถามว่า “นายอำเภอเจิ้งตกลงแล้วเหรอคะ?”

เลขาฟ่านพยักหน้า “ใช่แล้ว พรุ่งนี้เจอกัน!”

เลขาฟ่านพูดจบก็เดินจากไป หลิวถวนหยวนอยากถามถึงรายละเอียดแต่ก็ไม่มีโอกาส ตอนกลับบ้านในตอนเย็น หลิวถวนหยวนอารมณ์ดีมาก เธอตั้งใจทำเกี๊ยวน้ำและทำอาหารเพิ่มอีกสองจาน

เว่ยหนานหลินมองดูแล้วถามว่า “มีเรื่องดีอะไรเหรอ?”

หลิวถวนหยวนเล่าเรื่องที่นายอำเภอเจิ้งยินดีที่จะค้ำประกันเงินกู้ให้ แล้วพูดต่อว่า “แค่มีเงินทุนเริ่มต้น การเปิดโรงงานสามแห่งนี้ จะเป็นธุรกิจที่ทำกำไรมหาศาลอย่างแน่นอน” เว่ยหนานหลินยิ้มและกินเกี๊ยว

ตอนกลางคืน หลิวถวนหยวนร้องเพลงแม้แต่ตอนให้นมลูก เด็กน้อยทั้งสามคนราวกับรับรู้ถึงความสุขของแม่ พวกเขาหัวเราะและโบกมือน้อย ๆ ตลอดเวลา

หลิวถวนหยวนร้องเพลงให้ลูก ๆ ฟัง เล่านิทานให้พวกเขา และเริ่มการศึกษาขั้นพื้นฐาน เว่ยหนานหลินอยู่ข้างนอก ผ่าฟืน ต้มน้ำ ซักผ้าอ้อม และจัดห้อง เขาหันกลับมามองดูหลิวถวนหยวนกับลูก ๆ เป็นครั้งคราว และรู้สึกมีความสุข

หลิวถวนหยวนอารมณ์ดี เด็ก ๆ ก็ตื่นเต้น พวกเขาเข้านอนทีละคนหลังสามทุ่ม

หลิวถวนหยวนเหนื่อยมาทั้งวัน เมื่อนอนลงบนเตียงก็รู้สึกง่วงนอน

เว่ยหนานหลินซักผ้าอ้อมและตากให้แห้งเสร็จแล้วจึงเข้ามาข้างใน เขาตั้งใจจะพูดอะไรสักหน่อยกับหลิวถวนหยวน แต่เมื่อเห็นเธอเหนื่อยมาก เขาจึงนอนลงเงียบ ๆ ยื่นแขนออกไปและวางมันเบา ๆ บนตัวของหลิวถวนหยวน กอดเธอนอน หลิวถวนหยวนตื่นขึ้นมากลางดึก พอลืมตาขึ้นทันที ก็เห็นเว่ยหนานหลินที่นอนอยู่ข้าง ๆ กำลังละเมอ พูดอะไรบางอย่างอย่างสับสน

หลิวถวนหยวนขยับเข้าไปใกล้ พยายามฟังให้ชัดเจน แต่ได้ยินเพียงคำว่า ‘เป็ด’ เท่านั้น เป็ดเหรอ? หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่านี่หมายความว่าอะไร แต่เมื่อเห็นน้ำตาของเว่ยหนานหลินไหลออกมา เธอรีบปลุกเว่ยหนานหลินทันที

เว่ยหนานหลินตื่นขึ้นมา เขาจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

“เว่ยหนานหลิน นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนลุกขึ้นมา แล้วเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเพื่อถาม เว่ยหนานหลินค่อย ๆ กลอกลูกตา เขาพูดเสียงเบาว่า “ผมฝันถึงเป็ดจำนวนมากน่ะ”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณตะโกนเรียกเป็ดจริง ๆ”

“ทำไมล่ะ?” เว่ยหนานหลินถามเสียงเบา

“เป็นอาการตกค้างหลังจากติดอยู่ในเหมืองถ่านหินหรือเปล่า? ตอนที่คุณอยู่ในเหมืองถ่านหิน เวลาที่คุณหิวโหยและกระหายน้ำ คุณอยากกินเป็ดย่างมากที่สุดใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนถาม เว่ยหนานหลินคิดสักครู่ แล้วส่ายหัว “ไม่ ตอนนั้นผมอยากกินซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงกับซุปอาหารทะเลที่เธอทำ”

หลิวถวนหยวนชะงัก เธอลังเลเล็กน้อยก่อนถาม “ตอนนั้น นายยังนึกถึงฉันด้วยเหรอ?”

เว่ยหนานหลินมองเธอ “แน่นอนว่าผมต้องนึกถึงสิ นึกถึงเธอและลูกของเรา!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าความดีใจของเธอจมหายไปทันที อ้อ เขาคงคิดถึงลูกเป็นหลักถึงได้นึกถึงเธอด้วย เธอเป็นแค่ส่วนประกอบเท่านั้น

เว่ยหนานหลินเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปในทันที เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพูดอะไรผิดไปอีกแล้วเหรอ?

“นายกินก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะทำให้ ตอนเที่ยงฉันจะไปซื้อซี่โครงหมูในเมืองมา!” หลิวถวนหยวนพูด”ถวนหยวน ตอนที่ผมติดอยู่ในอุโมงค์เหมือง สิ่งที่ผมคิดถึงมากที่สุดก็คือเธอกับลูก ๆ ผมไม่ได้คิดถึงคนอื่นเลย!” เว่ยหนานหลินพูดพลางกุมมือของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนมองเขา ไม่ได้คิดถึงคนอื่นเลยงั้นเหรอ? แล้วหลินม่านม่านล่ะ?

แม้ว่าชายหนุ่มจะบอกว่าไม่ได้เขียนจดหมายลาตายฉบับนั้นถึงหลินม่านม่าน แต่หลิวถวนหยวนก็ไม่เชื่อ บนนั้นมีลายเซ็นชัดเจน วงกลมสองวงนั้น ไม่น่าจะเป็นตัวแทนชื่อของเธอได้หรอกนะ?

“ผมอยากมีชีวิตอยู่ ผมยังต้องทำความสะอาดห้องน้ำให้เธอ ซักผ้าอ้อมให้ลูก และเล่นกับพวกเขาอีก ถ้าผมตายไป เธอจะทำยังไงกับการเลี้ยงลูกสามคนคนเดียวล่ะ!” เว่ยหนานหลินพูด

“อย่าพูดอีกเลย!” หลิวถวนหยวนยื่นมือออกมา ปิดริมฝีปากของเขาเบา ๆ ไม่ให้เขาพูดต่อ “ช่วงเวลาอันมืดมนนั้นน่ากลัวเหลือเกิน นายอย่าไปคิดถึงมันเลย ลืมมันไปเถอะ ต่อไปใช้ชีวิตให้ดี ถ้าทำไม่ไหวจริง ๆ ก็ลาออกจากกองทัพไปเลย อย่าไปที่อันตรายแบบนั้นอีกเลย!”

เว่ยหนานหลินมองเธอ “ถ้าผมไม่ไป ก็ต้องมีคนไปอยู่ดี”

หลิวถวนหยวนกำนิ้วแน่น เธอเห็นแก่ตัว ใครจะไปก็ได้ แต่เธอไม่อยากให้เว่ยหนานหลินไปอีก

ในตอนนี้หลิวถวนหยวนเข้าใจพ่อแม่ของเหวยอย่างกะทันหัน ปีนั้น เว่ยหนานหลินกลับมาจากสนามรบ แม้เขาจะปลอดภัยไม่เป็นอะไร แต่เพื่อนทหารของเขาก็มีทั้งเสียชีวิตและบาดเจ็บ อย่างเช่นเกาเหอผิง ที่ทนแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหวจนต้องปลดประจำการก็มีพ่อและแม่ของเว่ยเป็นนักปฏิวัติรุ่นเก่า พวกเขาผ่านช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและการนองเลือดมาแล้ว พวกเขารู้ดีถึงความโหดร้ายของสนามรบ พวกเขาต้องการให้ลูกชายไปต่างประเทศ แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความตั้งใจของเว่ยหนานหลินได้

“ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้นายมีปัญหาฝันร้าย ก็ควรจะไปตรวจดูหน่อย” หลิวถวนหยวนพูด “พรุ่งนี้หลังจากฉันพบกับนายอำเภอแล้ว ฉันจะพานายไปตรวจซ้ำอีกครั้งที่โรงพยาบาล นายรอฉันที่โรงพยาบาลตอนบ่ายนะ!”

เว่ยหนานหลินบอกว่าไม่จำเป็น แต่หลิวถวนหยวนยืนกรานเสียงแข็ง ตอนดึกดื่นแบบนี้ไม่อาจทะเลาะกันได้ สุดท้ายเว่ยหนานหลินจึงจำต้องยอมทำตาม เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิวถวนหยวนให้อาหารลูกเสร็จแล้วก็ออกเดินทางทันที เธอต้องการไปรอที่ธนาคารแต่เช้าเพื่อแสดงความจริงใจ

เวลาแปดโมงครึ่ง นายอำเภอเจิ้งและโจวหยางหลินปรากฏตัวที่ธนาคารพร้อมกัน

“ผมได้สอบถามทางธนาคารแล้ว นอกจากต้องการให้ผมค้ำประกันแล้ว ยังต้องมีหลักทรัพย์ค้ำประกันด้วย คุณโจวใจดีมาก ยินดีใช้คฤหาสน์โจวเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน!” นายอำเภอเจิ้งกล่าว “พวกเราสองฝ่ายค้ำประกันร่วมกัน จึงจะสามารถกู้เงินได้หนึ่งแสนหยวน” หลิวถวนหยวนมองไปทางโจวหยางหลิน “คุณจะใช้คฤหาสน์โจวเป็นหลักประกันเหรอ?”

“ประทับใจไหมล่ะ? แต่ผมชื่นชมคุณจริง ๆ นะ คุณสามารถโน้มน้าวนายอำเภอเจิ้งให้ตกลงเรื่องนี้ได้เร็วขนาดนี้ ผมคิดว่าเรื่องนี้สุดท้ายจะถูกลากยาวจนล้มเหลวซะอีก” โจวหยางหลินพูดเสียงเบา

หลิวถวนหยวนชะงัก นายอำเภอเจิ้งตกลงเร็วขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะโจวหยางหลินยินยอมใช้คฤหาสน์โจวเป็นหลักประกันหรอกเหรอ? ไม่ว่าอย่างไร ขอแค่เรื่องนี้สำเร็จก็พอแล้ว!

หลิวถวนหยวนเดินตามทั้งสองคนเข้าไป

ด้วยการออกหน้าของนายอำเภอเจิ้ง ทำให้ทุกอย่างราบรื่นขึ้นมาก หลังจากเอกสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ทางธนาคารก็รีบดำเนินการฟื้นฟูบัญชี โดยบอกว่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ในการโอนเงินคืน “ทุกคนกำลังรอกันอยู่ พยายามทำให้กระบวนการง่ายขึ้นให้มากที่สุด!” นายอำเภอเจิ้งพูดทันทีที่ได้ยินว่าต้องใช้เวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ พลางตบไหล่หัวหน้าธนาคาร

ผู้จัดการธนาคารรีบพยักหน้าทันที “เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ สองวันครับ!”

นายอำเภอเจิ้งจึงรู้สึกพอใจหลังจากทำธุระเสร็จ ทั้งสามคนออกมาจากสถานที่ฝากเงิน

ยืนอยู่หน้าประตูสถานที่ฝากเงิน นายอำเภอเจิ้งมองไปที่หลิวถวนหยวนแล้วพูดว่า “คุณไม่เคยบอกว่าคู่หมั้นของคุณคือรองผู้บัญชาการเว่ย!”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณรู้จักเว่ยหนานหลินเหรอคะ?”

“ถึงแม้เขาจะอยู่ในกองทัพ แต่เรื่องราวของเขา พวกเราที่อยู่ในวงการนี้ต่างก็เคยได้ยินมา อุปนิสัยของเขาดีมาก แค่เขาออกหน้า ยินดีที่จะเป็นผู้ค้ำประกันให้คุณ เรื่องนี้ก็จะสำเร็จได้อย่างแน่นอน!” นายอำเภอเจิ้งกล่าว หลิวถวนหยวนลังเลเล็กน้อยก่อนถาม “คุณบอกว่าเว่ยหนานหลินเป็นผู้ค้ำประกันให้ฉัน เขาได้มาพบคุณแล้วเหรอคะ?”

“คุณไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?” นายอำเภอเจิ้งตกใจ ถามกลับ

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ดูเหมือนว่ารองผู้บัญชาการคนนี้จะเป็นคนเรียบง่ายจริง ๆ ทำความดีแล้วไม่ต้องการให้ใครรู้ด้วย!” นายอำเภอเจิ้งกล่าว “เมื่อวานตอนบ่าย เขามาหาฉันที่ลานกว้างของที่ว่าการอำเภอ เล่าเรื่องของคุณให้ฟัง บอกว่าคุณตั้งใจจริงที่จะแก้ปัญหาการจ้างงานของเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบท บอกว่าคุณมั่นใจ ถึงได้กล้ายืมเงินมากขนาดนี้ สรุปคือฉันถูกเขาพูดให้คล้อยตาม อย่างไรก็ตาม ฉันเชื่อใจในคุณธรรมของรองผู้บัญชาการอยู่แล้ว”