เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 520

บทที่ 520 ความรู้ต้องห้าม สุดจะป้องกัน!

บทที่ 520 ความรู้ต้องห้าม สุดจะป้องกัน!

นับแต่ลวี่หยางสถาปนาราชวงศ์เทียม ครองอำนาจเจียงตง 【อั้งเซียว】ก็รู้แน่ว่าเวลาที่

ธาตุดินเฉิน

จะถูกพลิกกลับเข้ามาใกล้ทุกที

แต่เขาเองก็แลเห็นจุดสำคัญบางประการ

ว่ากันว่าพลิกกลับธาตุดินเฉิน ทว่ามีเงื่อนไขตายตัวอยู่ข้อหนึ่ง เขาจำต้องแสวงหาโอสถทองคำให้สำเร็จก่อน หรือไม่ก็หลังพลิกธาตุดินเฉินแล้วต้องเข้าสู่การแสวงหาโดยฉับพลัน

เพราะเมื่อใดธาตุดินเฉินถูกพลิกกลับ จงกวงย่อมเร่งพิสูจน์ตำแหน่งมรรคผลในทันที

หากในสถานการณ์นั้น ลวี่หยางก้าวขึ้นพิสูจน์โอสถทองคำพร้อมกัน จงกวงก็จะกลายเป็นพันธมิตรมั่นคงที่สุด ผลลัพธ์ย่อมเป็นที่ยินดีต่อทุกฝ่าย

แต่หากถึงเวลานั้น ลวี่หยางกลับไม่อาจแสวงหาได้เล่า?

เมื่อครานั้น จงกวงขึ้นเป็นเจินจวิน ส่วนเขายังไม่สำเร็จ สถานการณ์ย่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ใครเล่าจะกล้ารับประกันว่า จงกวงผู้กลายเป็นเจินจวินแล้วจะไม่หันข้างกลายเป็นศัตรู?

เว้นเสียแต่ลวี่หยางจะยอมวางใจ “คุณธรรม” ของผู้ฝึกตนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์

มิฉะนั้นแล้ว เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้จงกวงแสวงหาโอสถทองคำขึ้นนำไปก่อน ดีที่สุดคือตนต้องแสวงหาก่อน แล้วจึงช่วยเหลือให้จงกวงแสวงหา หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องแสวงหาพร้อมกันทั้งสองฝ่าย

เมื่อเป็นเช่นนี้ คำตอบก็ชัดเจนแล้ว

ตราบใดที่ข้าสามารถขวางเจ้ามังกรปีศาจมิให้แสวงหา ตัดเส้นทางของมันได้

ตะเกียงดับแสง

ก็ไร้ภัยอันตราย ภายหลังจัดการย่อมง่ายกว่ามาก

ถอยไปอีกหมื่นก้าว สมมุติว่าในท้ายที่สุด

ธาตุดินเฉิน

ถูกพลิกกลับจริง,

ตะเกียงดับแสง

ถูกจงกวงพิสูจน์ได้, ทว่าเพียงลวี่หยางมิอาจพิสูจน์

เพลิงบนสวรรค์

, การขาดตำแหน่งผลสูงสุดหนึ่งตำแหน่งก็คือการลดศัตรูผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งตน รอจนเหล่าเจินจวินหวนคืนโลก ตนก็สามารถวางแผนใหม่ได้

ทว่า ความคิดนั้นงดงาม แต่จะทำได้เช่นไร?

ปฏิเสธมิได้เลยว่า ลวี่หยางหยั่งคาดสถานะของ【อั้งเซียว】ได้อย่างแม่นยำ เวลานี้เขาแทบมิหลงเหลือเรี่ยวแรงใด ๆ ที่จะแทรกสอดโลกปัจจุบันอีกแล้ว

ดังนั้นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือ

อาศัยแรงภายนอก

เพียงหนึ่งความคิดผุดขึ้น 【อั้งเซียว】ก็พลันหันไปทางมู่ฉางเซิง อ้าปากเหมือนจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่าวินาทีถัดมา เสียงระเบิดก็ดังลั่น

“ปัง!”

เซียวสือเยี่ยระเบิดสลาย

พูดให้ถูก คือร่างจำแลงของเซียวสือเยี่ยที่ลวี่หยางใช้พลังผลมรรคผลบีบสร้างขึ้นมา ขณะ【อั้งเซียว】กำลังจะเอ่ยปาก เขาก็ตัดขาดเสียโดยไม่ลังเล

เหตุผลนั้นง่ายดาย

สัญชาตญาณเตือนข้าว่าไม่ถูกต้อง!

【อั้งเซียว】…สัตว์เดรัจฉานเฒ่านี้ต้องมีเล่ห์กลแอบแฝงแน่!

ลวี่หยางรีบขยับมือกำหนดมุทรา แสงเรืองรองที่แปรจาก

รากมังกรขด

ไหลพร่างพรายที่ปลายนิ้ว ขับไล่เคราะห์ร้ายและภัยอันตราย บวกกับความอัศจรรย์ในการสัมผัสถึงโชคและเคราะห์ของ

[การณ์รุ่งโรย]

สองสิ่งผนวกเข้าด้วยกัน ทำให้ลวี่หยางมีความไวต่อภัยคุกคามอย่างหาที่เปรียบมิได้

หากเป็นเมื่อก่อน 【อั้งเซียว】ยังพออาศัย【อุปสรรคแห่งญาณรู้】ปิดบังการหยั่งรู้ของเขาได้ ทว่าบัดนี้ 【อั้งเซียว】สิ้นพลัง มิอาจทำเช่นนั้นอีกต่อไป

ดังนั้นในวินาทีที่รับรู้ถึงอันตราย ถึงแม้จะยังมี【พรสวรรค์หุ่นเชิด】เป็นหลักประกัน ลวี่หยางก็มิได้ลังเล รีบตัดขาดการเฝ้ามองเข้าไปยัง

แดนลับหลอมวิชา

ทันที

ท้ายที่สุด คู่ต่อสู้ก็คือ 【อั้งเซียว】 การระมัดระวังเกินไปย่อมไม่ถือว่าผิด…คิดมาถึงตรงนี้

ลวี่หยางก็พลันคิดคราหนึ่ง

“ตูม！”

บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน

ทอดลงมาจากฟากฟ้า โอบล้อมเขาไว้แน่นหนา ตามที่พระอัครมเหสีเคยบอก นี่สามารถคุ้มครองไม่ให้ดวงวิญญาณและญาณสำนึกของเขาถูกกระทบ

เมื่อทำทุกสิ่งแล้ว ลวี่หยางจึงค่อยเผยศีรษะออกมา กวาดตามองรอบกายด้วยความตึงเครียด

ภัยอยู่ที่ใดกันแน่?

ลวี่หยางขยับนิ้วมือจนแทบเสียดสีก่อประกายไฟ วิชาเทพอัศจรรย์พร่างพรายขึ้นทีละสาย พยายามหยั่งคำนวณหาต้นตอของภัยคุกคาม ทว่าถัดมาเพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที

ไม่ถูก… แย่แล้ว ข้าไม่ควรคำนวณเลย!

ทว่าก็สายเกินไปแล้ว ในเสี้ยวขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้น ข้อมูลมหาศาลได้ไหลบ่าตามตาข่ายแห่งเหตุและผล ถูกลวี่หยางหยั่งรู้ได้โดยง่าย!

การใช้ “วิถีแห่งเหตุผล” ในทางกลับกัน!

ลวี่หยางพลันเข้าใจกลอุบายของ【อั้งเซียว】：โดยปกติผู้คนย่อมทำทุกวิถีทางเพื่อปิดบังสวรรค์ ตัดขาดสายเหตุผล ซ่อนเร้นร่องรอย ทว่าเขากลับเลือกเดินในทางตรงข้าม

หาได้ปกปิดไม่ แต่กลับ

เผยเหตุผลทั้งหมดออกมาให้เห็นเอง!

ลวี่หยางขาดความระวังไปชั่วครู่ ครั้นรู้ตัวก็สายไปแล้ว บัดนี้เขาได้หยั่งรู้ถึง “เหตุและผล” อย่างสมบูรณ์ ความไม่สบายใจพลันทวีขึ้น แต่ขณะเดียวกัน ความสงสัยก็พุ่งพล่าน

เขาต้องการทำอะไรกันแน่?

วิถีแห่งเหตุและผลนั้น แม้จะทรงพลังเพียงใด ท้ายที่สุดก็หาได้มีอำนาจทำลายตรง ๆ ต่อกายวิญญาณ กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้ตนจะติดกับดักนี้ 【อั้งเซียว】ก็ไม่อาจใช้มันสังหารเขาจากระยะไกลได้

พูดให้ชัด แล้วเจ้าจะชนะข้าได้อย่างไร?

ระหว่างที่ลวี่หยางยังครุ่นคิดอยู่นั้น สิ่งที่เพิ่งคำนวณได้จากตาข่ายแห่งเหตุผลก็พลันปรากฏชัดในจิตใจ กลับกลายเป็นเพียง “บทสนทนาสั้น ๆ” หนึ่งชุด

คู่สนทนาคือ 【อั้งเซียว】 และ มู่ฉางเซิง เนื้อหากระชับเพียงไม่กี่ประโยค

【อั้งเซียว】เอ่ยถามขึ้นก่อนว่า:

“สหายเจินเหรินบรรพกาล ว่ากันว่าเจ้าตกลงมาอยู่ในแดนลับหลอมวิชานี้ ลองนับเวลาดู เกรงว่าคงผ่านมาแล้วห้าพันปีได้กระมัง?”

สิ่งที่ตอบกลับมาคือความสงสัยของมู่ฉางเซิง:

“ห้าพันปี?”

“เจ้ากำลังพูดเรื่องใดกันแน่? หลังจากสติข้ากลับคืนสู่ดวงวิญญาณ ก็ตรวจสอบชัดแล้ว วิญญาณของข้าถูกจองจำอยู่ที่นี่มากที่สุดก็ราวพันปีเท่านั้นเอง”

อะไรนะ?

ในชั่วขณะนั้นเอง ลวี่หยางถึงกับตกอยู่ในภาวะเลื่อนลอย สับสนอย่างถึงที่สุด

เพราะเขาไม่เข้าใจเลยว่าบทสนทนาสั้น ๆ นั้นมีความหมายอะไร ทำไมถึงกลายเป็นไม้ตายที่【อั้งเซียว】ใช้เจาะจงเล่นงานเขา ให้เขารู้สึกถึงภัยมหันต์

ข้อมูลแค่นี้…มันผิดตรงไหนกันแน่?

เดี๋ยวก่อน ข้าจำได้ว่า มู่ฉางเซิงควรจะโดนเด่นขึ้นมาในคราวมหันตภัยเมื่อห้าพันปีก่อน หลังจากนั้นก็เร้นกาย วิญญาณถูกบรรพาจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์จับไป

หืม? ดูเหมือนจะขัดแย้งอยู่…

การบรรลุขั้น “สร้างรากฐานห้าชาติภพ” ก็มีอายุสูงสุดราวพันห้าร้อยปี หากมู่ฉางเซิงรุ่งโรจน์ขึ้นเมื่อห้าพันปีก่อน งั้นช้าที่สุดเขาก็ควรแสวงหาโอสถทองคำตั้งแต่เมื่อสามพันห้าร้อยปีก่อนแล้ว!

การแสวงหาล้มเหลว วิญญาณถูกจับกุม

ตามเส้นเวลานั้น วิญญาณของเขาควรถูกจองจำในแดนลับหลอมวิชามาแล้วอย่างน้อยก็สามพันปี! จะเป็นไปได้อย่างไรที่ถูกขังเพียงพันปีเศษเท่านั้น?

คิดได้ถึงตรงนี้ ลวี่หยางถึงกับดั่งถูกน้ำอมฤตชโลมสมอง รู้แจ้งขึ้นทันใด

เพียงเมื่อเขาพบปัญหาในเส้นเวลา ก็ราวกับได้กุมกุญแจดอกหนึ่ง เปิดหีบความทรงจำที่ถูกฝังลึกในห้วงสมองออกมา

ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน…นางก็ผิดปกติ!

ตามที่ข้าทราบ นางก็เป็นผู้ที่รุ่งโรจน์ขึ้นเมื่อห้าพันปีก่อน เช่นเดียวกับมู่ฉางเซิง ดังนั้นช้าที่สุดก็ควรบรรลุเป็นเจินจวินตั้งแต่สามพันห้าร้อยปีก่อนแล้ว!

ทว่า หลังจากนางกลายเป็นเจินจวินได้ร้อยปี กลับเข้าปะทะกับมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักเต๋ายุคก่อน!

นั่นหมายความว่าศึกนั้น อย่างน้อยก็ต้องเกิดขึ้นเมื่อสามพันปีก่อน… แต่หลังศึกใหญ่ครั้งนั้น มหาเสนาบดียุคก่อนก็ถูกจักรพรรดิเจียโหย่วกวาดล้าง!

ปัญหาก็อยู่ตรงนี้

โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋า ครองราชย์ได้เพียงพันปี ครบพันปีต้องเสด็จดับขันธ์! พูดอีกอย่างก็คือ จักรพรรดิเจียโหย่วควรเป็นเจินจวินที่อยู่ในช่วงพันปีมานี้เท่านั้น!

แล้วเหตุใดเจินจวินที่ควรอยู่เพียงพันปี กลับไปปรากฏตัวในเหตุการณ์เมื่อสามพันปีก่อนได้!?

“ตูม！ตูม！ตูม！”

เหนือท้องฟ้าพลันปรากฏเสียงฟ้าคำรามสะเทือนหล้า!

ทันทีที่ความสงสัยผุดขึ้นในใจลวี่หยาง เสียงฟ้าร้องก็คำรามสนั่นลงมาจากเบื้องฟ้า เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง เพียงชั่วพริบตา รูม่านตาก็หดวูบ

“อ๊า! มิคาดคิดว่าข้า…ข้า…ข้าให้ตายเถอะ!”

คำที่จะหลุดปากออกมาโดนเขากลืนกลับลงไปอย่างแรง

เมื่อคำนวณเส้นทางแห่งเหตุและผล ลวี่หยางก็มองเห็นถนัดชัด มีแสงแห่งพุทธธรรมสายหนึ่งดัง

ตะปบกระดูกติดวิญญาณ

ยึดเกาะร่างเขาแน่นหนา…

นั่นคือวาสนาทางพุทธแห่งศิษย์พุทธะ!

ขณะนั้นเอง ลวี่หยางถึงบางอ้อในทันที:

“แม่งเอ๊ย…ระวังอย่างไรก็ยังไม่พ้น!”

วิกฤต…ก็คือความรู้นี้เอง!

ความลับในเส้นเวลา ข้อห้ามห้าพันปี! แม้แต่เหล่าเจินจวินเองก็แทบไม่มีผู้ใดหยั่งรู้, 【อั้งเซียว】กลับใช้ความรู้นี้ปักหลุมพรางข้า!

และจากปฏิกิริยาดูแล้ว นี่เกรงว่าคงจะเป็นความลับที่เป็นของพระผู้เป็นเจ้า!

ทว่าในวินาทีถัดมา ลวี่หยางก็กำราบความตระหนก หวาดหวั่น และอารมณ์ด้านลบทั้งหมดลงด้วยเจตจำนงของตน กลับคืนสู่ความสงบแน่วแน่ พร้อมทั้งเหลียวมองไปยังทิศเจียงซีอันไกลโพ้น

ไม่…ยังไม่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด!

จริงอยู่ เขารับรู้บางสิ่งที่ไม่ควรรับรู้เข้าแล้ว แต่ในตอนนี้เขาคือ

จักรพรรดิฮ่วนหมิง

แห่งราชสำนักเต๋า มี【บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน】ปกคลุมอยู่ทุกขณะ

ข้าก็ใช่ว่าจะไร้ผู้หนุนหลัง!

ราชสำนักเต๋ากับดินแดนสุขาวดีนั้น แม้ดูผิวเผินคล้ายสันติ แต่เนื้อแท้กลับไม่เคยลงรอย เกรงว่าทางฝั่งจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าย่อมยินดีนัก หากตนสามารถสร้างความขุ่นเคืองแก่พระผู้เป็นเจ้า ดังนั้นย่อมไม่ปล่อยให้พระองค์เสด็จลงมาด้วยองค์แท้จริงเป็นอันขาด

ตราบใดที่มิใช่ “พระองค์จริง” เสด็จลงมา ก็ไม่มีผู้ใดฉุดกระชากวิญญาณข้าไปได้

ว่ากันโดยแท้แล้ว วาสนาทางพุทธนี้ก็เป็นเพียงเส้นเหตุผลของศิษย์พุทธะ หาใช่พระผู้เป็นเจ้าด้วยองค์จริงไม่ อย่างมากก็เพียงทำให้ศิษย์พุทธะหันมาจับตามองข้า เพิ่มความวุ่นวายให้การแสวงหาทองคำของข้าเท่านั้น

…ใช่แล้ว นี่แหละคือแผนของ【อั้งเซียว】!

ฆ่าข้าโดยตรงทำไม่ได้ จึงเลือกเส้นทางอื่น ใช้วิชาความรู้ต้องห้ามท่อนหนึ่งสี่ตำลึงพลิกพันชั่ง หวังอาศัยมือแห่งเจียงซี มาทำลายเส้นทางสู่การแสวงหาโอสถทองคำของข้า!

วินาทีถัดมา ลางสังหรณ์ของลวี่หยางก็เป็นจริง

“

อมิตาภพุทธ!

”

เพียงพริบตาเดียว ทางทิศเจียงซีพลันมีแสงแห่งพุทธธรรมพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสว่างสาดฉายพร้อมเสียงสาธุการกึกก้องสะท้อนทั่วฟ้า ลวี่หยางเงยหน้ามอง เห็นเพียงร่าง

พระวรกายทองคำ

องค์หนึ่งประทับนั่งเหนือหมู่เมฆอันไร้สิ้นสุด

【ธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคต】? …ไม่ใช่!

พระวรกายทองคำที่ปรากฏกายในยามนี้ไม่ว่าจะเป็นจากพลังปราณ หรือรูปลักษณ์ภายนอก ล้วนเหนือกว่าธรรมลักษณ์ในชาติภพก่อนหน้าที่ ลวี่หยางได้เห็นบนกายของกว่างหมิงอย่างมาก

มิต้องสงสัยเลย…

พระผู้เป็นเจ้ามิได้ลงมาด้วยตนเอง แต่พระองค์ได้เพิ่มเดิมพันแล้ว!