เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 112 ผีโรคระบาด (1)

บทที่ 112 ผีโรคระบาด (1)

‘คนพื้นเมือง’ ทั้งสี่คนในห้องโถงบรรพบุรุษจับจ้องไปที่เฝ่ยไป๋ลู่เขม็ง

หากก่อนหน้านี้พวกเขาเหมือนซากศพที่เดินได้ เวลานี้พวกเขาก็เหมือนหมาป่าที่ดุร้าย

มีเพียงเหมียวจื่ออั๋งผู้ชาญฉลาดเท่านั้นที่สีหน้ายังคงสับสน

“หลังจากคอของชายที่มีรอยสักมีรอยฟันอยู่ ถ้าฉันเดาไม่ผิด นี่คือรอยกัดของหุ่นเชิดกายเนื้อ ในวันรุ่งขึ้นคนที่ถูกกัดจะกลายเป็นหุ่นเชิดตัวต่อไป จนกว่าเขาจะกัดคนถัดไป เป็นวงจรเช่นนี้”

“พวกคุณเป็นกลุ่มคนที่ติดอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษมานาน จึงรวมตัวกัน ในกลุ่มของพวกคุณยังมีผู้หญิง มีคนแก่ มีคนตัวผอม ร่างกายอ่อนแอ ท่าทางเซื่องซึม ดูเผิน ๆ พวกคุณไม่ได้มีภัยคุกคามใด ๆ จึงทำให้คนคลายความระมัดระวังตัวลง”

“แต่ที่จริงแล้วพวกคุณอาศัยข้อมูลเลวร้ายที่รู้มาก่อนแล้วแสร้งทำเป็นยอมแพ้แล้วค่อย ๆ ฆ่าคนที่เข้ามาทีหลัง”

เฝ่ยไป๋ลู่ชี้ไปที่โต๊ะซึ่งมีชามข้าวที่ทานวันนี้แล้วยังไม่ได้เก็บ

“ในเจ็ดชาม มีอยู่ชามหนึ่งที่ใส่หนอนพิษกู่ คนที่กินหนอนพิษกู่จะกลายเป็นเป้าหมายของหุ่นเชิดกายเนื้อ คุณปกปิดข้อมูลนี้ เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เอาอาหารมื้อสุดท้าย*[1] ชามนั้นให้คนที่มาทีหลัง”

ไม่ใช่คุณตาย ก็เป็นฉันที่ตาย

สิ่งต่าง ๆ เช่นความยุติธรรมและมนุษยชาติ ไม่มีอยู่สำหรับสถานที่เช่นนี้

“การทำชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะนำไปสู่การทำลายตัวเอง” เฝ่ยไป๋ลู่มองตรงไปยังพวกเขาทั้งสี่คนด้วยสายตาที่คมกริบดุจมีด

เธอพูดเน้นคำพิพากษาสุดท้ายของตนทีละคำทีละประโยค “ฉันจะช่วยชีวิตพวกคุณ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยพวกคุณไป”

เหมียวจื่ออั๋งปิดปาก อยากจะอาเจียน

ให้ตายเถอะ! ทำไมเขาถึงต้องเจอเรื่องแย่ ๆ ตลอดเลย?

ในโลกนี้คงมีแต่เขาที่ต้องเจ็บตัวสินะ

……

ซูม่านม่านซึ่งอยู่บนเตียงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงอันแผ่วเบา เธอพลิกตัว ดวงตาง่วงงุน ไม่ลืมที่จะพึมพำ “พี่จือซิน พี่ออกไปข้างนอกตอนดึกอีกแล้วเหรอ? มีคนนอกมาอีกแล้วเหรอคะ? หรือว่าเทพเจ้าภูเขามีคำสั่งอะไรอีก?”

ความตึงเครียดรอบตัวซูจือซินหายไป สีหน้าและระหว่างคิ้วอ่อนลงมากแล้วพูดกล่อมว่า “ไม่มีอะไรจ้ะ เธอรีบนอนเถอะ”

ผมสีดำขลับอันอ่อนนุ่มของซูม่านม่านแผ่สยายบนเตียง แก้มขาวใสกดลงบนหมอน ท่าทางมีเสน่ห์และไร้เดียงสาอย่างมาก “ค่า พี่เองก็รีบนอนนะคะ”

“ตกลงจ้ะ” หัวใจของซูจือซินอ่อนลง

เธอเอื้อมมือมาแตะหน้าซูม่านม่านเบา ๆ ขนตาหนาทำให้เกิดเงาทอดลงมา ปกปิดความรู้สึกในดวงตา

หลังจากที่ซูม่านม่านหลับใหลไปอีกครั้ง ซูจือซินกำด้ายสีเงินไว้กลางฝ่ามือ ในที่สุดก็ตัดสินใจไปเคาะประตูห้องปู่ซู

“ดังนั้น เธอก็เลยยอมให้คนนอกคนนั้นปลุกปั่น สงสัยเทพเจ้าภูเขา? สงสัยตำนานที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นงั้นเหรอ?”

“เทพภูเขาอนุญาตให้เธอเรียนวิชาสร้างหุ่นเชิด เพื่อให้เธอปกป้องหมู่บ้าน ตอนนี้เธอจงใจจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้านงั้นเหรอ?”

“หมู่บ้านไม่ดีตรงไหน? ทำไมถึงอยากไปข้างนอก?”

ปู่ซูคำรามด้วยความโกรธ จากนั้นมีเสียงทุบตีลงบนตัวอย่างหนักหน่วงและเสียงอู้อี้อย่างอดทนของหญิงสาว

ซูม่านม่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ม่านตาสีเข้มของเธอตื่นตัวมาก และไม่ง่วงนอนเลยแม้แต่น้อย

……

คนที่มาส่งอาหารให้เฝ่ยไป๋ลู่กับคนอื่น ๆ ในวันนี้คือซูม่านม่าน

หลังจากถูกเฝ่ยไป๋ลู่เปิดโปงวัตถุประสงค์เมื่อคืนนี้ คนทั้งสี่ในห้องโถงบรรพบุรุษก็นอนไม่หลับทั้งคืน จนใต้ตาดำคล้ำและไม่กล้าแตะต้องอาหารอีกต่อไป พวกเขามองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างระแวดระวังราวกับมองสัตว์ประหลาด

เฝ่ยไป๋ลู่แบ่งส่วนหนึ่งมากินอย่างไม่ได้ใส่ใจ หลังจากกินช้า ๆ ไม่รีบร้อนจนเสร็จ เธอวางชามลงแล้วเดินออกจากห้องโถงบรรพบุรุษ เธอมองข้ามกฎ ‘ห้ามออกจากห้องโถงบรรพบุรุษ’ ไปโดยสิ้นเชิง

ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่ออกมาก็เห็นซูม่านม่านกำลังก้มศีรษะลงอยู่หน้าประตู

“คุณมีอะไรอยากจะพูดกับฉันหรือเปล่า?”

ซูม่านม่านคิดไม่ถึงว่าเฝ่ยไป๋ลู่จะออกมา เธออุทานด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เธอมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้า “ฉัน ฉันหวังว่าคุณจะช่วยหมู่บ้านของพวกเราได้…”

“พวกเราชาวบ้านเสี่ยวเหวินอาศัยอยู่ที่เชิงเขาเสี่ยวเหวินตั้งแต่ต้นราชวงศ์ฉินมาหลายชั่วอายุคน นับถือเทพเจ้าภูเขาเสี่ยวเหวิน ดำรงชีวิตพึ่งพาตนเอง แต่เมื่อร้อยปีก่อนทั้งหมดก็เปลี่ยนไป”

“มีกลุ่มคนนอกเข้ามาในภูเขา ว่ากันว่าเป็นทีมสำรวจธรณีวิทยาแห่งชาติแล้วก็ไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไร หลังจากนั้นหมู่บ้านเสี่ยวเหวินต้องเผชิญกับแผ่นดินและโคลนถล่ม แผ่นดินไหว ภัยแล้ง ตั๊กแตนระบาด และภัยธรรมชาติอื่น ๆ”

เสียงของซูม่านม่านตึงเครียด เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องน่าเศร้านี้

“หมอผีที่มีชื่อเสียงที่สุดของหมู่บ้านได้สวดภาวนาต่อเทพเจ้าภูเขาเพื่อขอพร แต่เทพเจ้าภูเขากลับบอกว่าเกลียดพวกเราและสาปแช่ง แล้วมันก็เริ่มต้นนับตั้งแต่เวลานี้ ไม่มีใครในหมู่บ้านมีอายุเกินหกสิบปี ทุกคนที่ออกจากหมู่บ้านและคนนอกที่เข้ามาในหมู่บ้าน ทั้งหมดจะเสียชีวิตกะทันหันด้วยสาเหตุต่าง ๆ”

เทพเจ้าภูเขาออกจากร่างหมอผีเฒ่า สีหน้าหมอผีจึงกลายเป็นสีเทา เธอมองเห็นภาพอันน่ากลัวในความทรงจำของเทพเจ้าภูเขา จึงไม่แปลกใจเลยที่เทพเจ้าภูเขาจะโกรธ

“ทีมสำรวจทางธรณีวิทยาที่ทำให้เทพเจ้าภูเขาโกรธ จนไม่ยกโทษให้!” หลังจากหมอผีเฒ่าเอ่ยคำพูดสุดท้ายด้วยตัวสั่นเทาและมองไปทางภูเขาเสี่ยวเหวิน ก่อนตายตาไม่หลับ

“คนนอก! พวกคนนอกสารเลว!” ความหวังสุดท้ายของชาวบ้านในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินก็ดับลงและจมดิ่งอยู่ในความกลัวว่าถูกเทพเจ้าภูเขารังเกียจ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หมู่บ้านเสี่ยวเหวินจึงถูกปิดผนึก และตัดขาดจากโลกภายนอก

ชาวบ้านในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินเสียชีวิตไปทีละคน จนหลายครอบครัวล่มสลาย ก่อนที่พวกเขาจะตายล้วนแต่เหมือนกับหมอผีเฒ่าทุกอย่าง มองไปทางภูเขาเสี่ยวเหวิน และตายตาไม่หลับ!

เฝ่ยไป๋ลู่ถามว่า “‘กำจัดความมืด’ กับ ‘หุ่นเชิดกายเนื้อ’ มีที่มายังไง?”

แมลงซากศพในที่รกร้างคือสิ่งที่ซูจือซินซ่อนเอาไว้ลับ ๆ รวมถึงการควบคุมหุ่นเชิดด้วย วิธีการเหล่านี้เหมือนกับชาวบ้าน คนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินกำลังแก้แค้นคนนอกมากกว่า

ซูม่านม่านมองชุดไว้ทุกข์บนตัวเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยดวงตาแดงก่ำที่โศกเศร้าอย่างยิ่ง แล้วยังมีความรู้สึกสำนึกผิดจากความเป็นมนุษย์

“ขอโทษที ที่ฉันโกหกคุณตั้งแต่แรก การสวมชุดไว้ทุกข์ช่วยชีวิตคนไม่ได้ หลังจากคุณยายหมอผีคนเก่าจากไป หมอผีคนใหม่ก็คือคุณย่าของฉัน ท่านเข้าไปในภูเขาทุกวันและขอเทพเจ้าภูเขายกโทษให้พวกเรา”

“วันหนึ่งในที่สุดคุณย่าลงเขามาพร้อมกับคำพยากรณ์ ว่ามีเพียงการแก้แค้นคนนอกด้วยชีวิตแลกชีวิตเท่านั้น ถึงจะสามารถปลดปล่อยหมู่บ้านเสี่ยวเหวินได้”

“ตามคำพยากรณ์นั้น พวกเราจึงได้เปิดพื้นที่รกร้าง คนนอกที่สวมชุดไว้ทุกข์ เทพเจ้าภูเขาจะมองว่าเป็นคนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน คำสาปถึงมีผล คนที่รอดชีวิตจะถูกสร้างเป็นหุ่นเชิด ทำหน้าที่เป็นแพะรับบาปตายแทนชาวบ้าน”

คนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินนับถือเทพเจ้า มีคนทรงหมอผีของตัวเอง ย่อมเข้าใจแนวคิดเรื่องเหตุและผลได้โดยธรรมชาติ

ดังนั้นเรื่องที่พวกเขาทำจึงเป็นการจงใจลดการสร้างผลกระทบให้น้อยที่สุด ตัวอย่างเช่นการสร้างหุ่นเชิดกายเนื้อ การเลือกว่าใครจะตายก่อนได้มอบให้คนนอกเป็นผู้ตัดสินใจ

“?” เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนหน้าผากเฝ่ยไป๋ลู่

ครึ่งแรกนั้นเธอฟังอย่างตั้งใจ

แต่หลังจากฟังมาถึงส่วนหลังนี้ ใช้ชีวิตแทนชีวิต แล้วหนึ่งชีวิตก็สูญเปล่า… เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วทันใดนั้นความคิดอันน่าตกใจก็ปรากฏขึ้นในใจของเธอ

“คำพยากรณ์ที่คุณย่าของคุณเอาลงมาด้วย เป็นเจตจำนงของเทพเจ้าขุนเขาจริง ๆ เหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย

“คุณย่าของฉันไม่มีทางโกหกคนของตัวเอง!” ซูม่านม่านโต้กลับโดยสัญชาตญาณ

“แต่การที่พวกคุณใช้ชีวิตแลกชีวิตมันได้ผลหรือเปล่าล่ะ?” เฝ่ยไป๋ลู่มองโคมไฟไม้ไผ่ที่มีอยู่ทั่ว

ซูม่านม่านพูดไม่ออก มันไม่ได้ผลเลยสักนิด

ยังไม่ชัดเจนว่าเป็นเพราะพวกเขาทำได้ไม่พอจึงทำให้เทพเจ้าภูเขายังโกรธและไม่ให้อภัยพวกเขาหรือเปล่า หรือว่า… ซูม่านม่านหลุบเปลือกตาลง หรือว่าพวกเขาทำผิดไปแล้ว…

“พาฉันเข้าไปในภูเขา ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น” เฝ่ยไป๋ลู่หันมองทางภูเขาเสี่ยวเหวินซึ่งอยู่ไม่ไกล มันจะดีที่สุดถ้าสามารถเชิญเทพเจ้าภูเขามาถามให้ชัดเจน

ทว่าผ่านไปหนึ่งร้อยปีแล้ว หากไม่มีแรงศรัทธาอันบริสุทธิ์ บางทีเทพเจ้าภูเขาอาจสูญหายไปนานแล้ว…

[1] อาหารมื้อสุดท้าย หมายถึง อาหารที่นักโทษกินก่อนโดนประหาร