เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 116 เทพเจ้าภูเขา (3)

บทที่ 116 เทพเจ้าภูเขา (3)

เฝ่ยไป๋ลู่เพิ่งลงมาจากภูเขา ได้ยินเสียงเพลงปี่สั่วน่า*[1] ดังมาจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน

หมู่บ้านเสี่ยวเหวินมีคนตายมากเกินไปแล้ว ทุกคนจึงเตรียมโลงศพสำหรับตัวเองไว้ที่บ้าน งานศพจัดกันอย่างเรียบง่าย

ไม่ถึงครึ่งวันก็เคลื่อนศพปู่ซูไปที่สุสานแล้ว

เฝ่ยไป๋ลู่ยังคงสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวที่ทำโดยตระกูลซู เธอกล่าวว่า “พวกเราไปส่งเขากันเถอะ”

คนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินจะถูกฝังด้านหลังภูเขา มองแค่แวบเดียวก็เห็นว่าทั้งหมดคือเนินดินของหลุมศพ ตอนนี้เพิ่มเนินใหม่อีกเนินแล้ว

ในฐานะญาติสนิทเพียงคนเดียวของปู่ซู ซูม่านม่านนั่งคุกเข่าหน้าหลุมศพและเผากระดาษเงินกระดาษทอง ขณะที่ซูจือซินจัดการเรื่องอื่น ๆ

เสียงลมครวญราวกับเสียงร่ำไห้ กระดาษมีเสียงฟู่ ทำให้บรรยากาศหดหู่และเศร้าหมองอย่างยิ่ง

“หนาวชะมัด” เหมียวจื่ออั๋งลูบแขนไปมา

“พลังหยินหนาแน่นเกินไป” กานว่างกล่าว

ที่ตรงนี้ติดภูเขาและเป็นสุสานด้วย จึงควรปลูกต้นไม้ไว้ ต้นไม้ไม่เพียงแต่ให้ร่มเงาต่อชีพจรของผืนดิน มันยังสามารถสะกดวิญญาณชั่วร้าย ทำให้พลังปราณรอบข้างแข็งแกร่งขึ้น ทั้งยังสามารถปกป้องฮวงจุ้ยของสุสานและรวมพลังชีวิต

เขาไตร่ตรองการใช้ถ้อยคำ เตรียมชักชวนคนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินให้ปลูกต้นไม้เพิ่มเพื่อชำระล้างพลังหยิน

ซูม่านม่านหัวใจเจ็บจนมึนชาและนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีทางรู้เลยว่าซูม่านม่านเสียใจหรือไม่ เมื่อการเปิดเผยความจริงครั้งสุดท้ายนำไปสู่การสูญเสียญาติสนิทคนสุดท้ายของตัวเอง

เมื่อนึกถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของหญิงสาวในครั้งแรกที่เจอกัน ณ สถานที่รกร้าง เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาข้างหน้า และจุดธูปสามดอกให้ปู่ซู

ทุกคนในหมู่บ้านต่างกำลังยุ่งอยู่กับการจัดงานศพ คนทั้งสี่ที่ถูกลืมไว้ในห้องโถงบรรพบุรุษก็ท้องร้องอย่างหิวโหย

น่าจะเป็นเพราะความแข็งแกร่งของเฝ่ยไป๋ลู่และคนในทีมที่แสดงออกมา ทำให้พวกเขาเกิดความกล้าที่จะมองผ่านรอยแตกบนประตูออกสู่ข้างนอก

“การเคลื่อนไหวรุนแรงเมื่อครู่นี้คือสามคนนั้นถูกคนในหมู่บ้านฆ่า หรือว่าพวกเขาฆ่าคนในหมู่บ้านไปแล้ว?”

“ไม่รู้สิ ถ้างั้นพวกเราฉวยโอกาสหนีไปเลยไหม?”

“หนี? หนีไปไหนล่ะ? ข้างนอกไม่อันตรายกว่าเหรอ?”

“ไม่หนีก็คือรอความตาย! อย่าลืมนะว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตรอดกลับมา พวกเราก็จบไม่สวยอยู่ดี” โจรปล้นสุสานที่มีความขัดแย้งเล็กน้อยกับเฝ่ยไป๋ลู่กลอกตา

อีกสามคนเงียบไปสักพัก

ใช่แล้ว มือของพวกเขาแปดเปื้อนเลือดไปแล้ว

ด้วยนิสัยที่พูดคำไหนคำนั้นของหญิงสาว บางทีพอพวกเขาออกไปจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวินก็คงถูกเธอส่งเข้าคุกเป็นแน่

โจรปล้นสุสานเห็นท่าทางของคนอื่น ๆ อ่อนลง ก็พูดต่อไปว่า “ไม่ว่ายังไงก็ต้องตาย สู้พวกเราหาทางออกให้ชีวิตตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ”

“ถูกต้อง!”

“หนีเถอะ ฉันเหนื่อยกับคืนวันที่ต้องวิตกกังวลมากพอแล้ว!”

คนทั้งสี่บรรลุข้อตกลง ก่อนจากไปพวกเขาทำลายทุกอย่างที่ทำได้ในห้องโถงบรรพบุรุษ

ห้องโถงหลักของห้องโถงบรรพบุรุษเป็นที่เดียวที่พวกเขาไม่ได้เข้าไป

โจรปล้นสุสานเปิดประตูห้องโถงหลักไม่ออก เขาเตะประตูไม้สีแดงหลายครั้งและระบายความโกรธออกมา “เหอะ! ไอ้ที่บ้า ๆ นี่ รอฉันออกไปก่อนเถอะ จะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกแกทุกคนที่นี่เลย!”

“มีคนมาแล้ว รีบไปเร็ว!” คนอื่น ๆ เรียกให้เขารีบไป

โจรปล้นสุสานส่งเสียงตอบรับ

พวกเขาทั้งสี่เตรียมตัวหนีออกไปทางด้านหลัง แต่ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูด้านหลัง ตาข่ายป่านขนาดใหญ่ก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ดักจับพวกเขาทั้งกลุ่มขังไว้ด้วยกัน

“จับพวกคนเลวได้แล้ว!”

“ทำลายห้องโถงบรรพบุรุษแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ? วันนี้พวกเราจะลงโทษพวกคนนอกอย่างพวกแกในนามของเทพเจ้าภูเขา!”

เด็กอายุเจ็ดหรือแปดขวบหลายคนโกรธเคืองและขว้างก้อนหินใส่โจรปล้นสุสานกับคนอื่นทั้งสี่คน

ก้อนหินกระทบลงบนตัว ทำให้เกิดความเจ็บปวด

พวกเขาทั้งสี่คนดิ้นเร่า ต้องการสลัดให้หลุดจากพันธนาการของตาข่ายขนาดใหญ่ พลางจ้องมองอย่างดุดันไปทางกลุ่มเด็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมา

“พวกเด็กเปรต รีบปล่อยพวกเรานะ!”

“ไม่อย่างนั้น มันไม่มีผลไม้ดี ๆ ให้พวกแกกินแน่!*[2]”

“ถุย! ใครสนใจผลไม้ดี ๆ ของพวกแกกัน? ช่วงที่ผ่านมาก็กินและใช้ของของพวกเรา พวกแกจะมีผลไม้ดี ๆ ได้ยังไง”

เด็กน้อยหน้ากลมอายุดูโตกว่าใครเพื่อนหน้าตาบูดบึ้ง สั่งการสหายของตัวเองว่า “พวกเขาทุบห้องโถงบรรพบุรุษของพวกเรา พวกเราก็จะทุบพวกเขา! ทุบต่อเลย ซัดแรง ๆ เลย!”

“โอ๊ย!!!”

“ไสหัวไปนะ ห้ามทุบ!”

ฝนหินกระทบตัวคนทั้งสี่จนหน้าช้ำและบวมเป่ง

เสียง ‘ฟึ่บ’ ดังขึ้น แล้วทันใดนั้นตาข่ายใหญ่ที่เดิมทีแข็งแกร่งได้ขาดออกเป็นสองส่วน ดวงตาระเบิดสีแดงก่ำ สายตาของโจรทั้งสี่จับจ้องตรงไปที่เด็ก ๆ

“เขาใช้มีดตัดตาข่ายใหญ่ แย่แล้ว ทุกคนรีบวิ่งเร็ว!” ดวงตาที่เฉียบแหลมของเด็กน้อยหน้ากลมเห็นสายตาที่ชั่วร้ายของโจรปล้นสุสาน กับมีดเล่มเล็กที่มีแสงเย็นวาวในมือ

หลังจากเขาร้องตะโกนเสียงดัง พวกเด็ก ๆ ต่างก็ตกใจกลัวจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงราวกับฝูงนกที่ตื่นตระหนก

การเผชิญหน้ากับวิธีแปลกประหลาดของเฝ่ยไป๋ลู่ อาจทำให้พวกเขาหวาดกลัวอยู่บ้าง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กเล็ก ๆ ที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงไม่กี่คน…

โอกาสที่จะแก้แค้นหมู่บ้านเสี่ยวเหวินมาถึงแล้ว!

โจรปล้นสุสานรู้สึกตื่นเต้นถึงขีดสุด เขากวัดแกว่งมีดแทงไปยังเด็กน้อยที่วิ่งรั้งท้าย

เด็กน้อยหน้ากลมหน้าซีดเผือด ใครบางคนถลาเข้าไป ปกป้องเด็กน้อยไว้ใต้ร่างเขา

เด็กน้อยหลับตาปี๋ รอให้ความเจ็บปวดมาถึง

ทว่ามีดไม่ได้แทงเข้าไปในตัวเขา ทันใดนั้นเองโจรปล้นสุสานที่ดุร้ายก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าสมเพชออกมา

เด็กน้อยหน้ากลมลืมตาขึ้นเงียบ ๆ แล้วก็เห็นว่ามือที่ถือมีดถูกตัดจนด้วน

มันเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้าง ในดวงตามีแสงศักดิ์สิทธิ์ส่องแสงสว่าง “นี่จะต้องเป็นการปกป้องของเทพเจ้าภูเขา!”

โจรปล้นสุสานและคนทั้งสามสีหน้าหวาดกลัวและคุกเข่าขอความเมตตา

มีอานุภาพอันทรงพลังแผ่ซ่านอยู่ในอากาศ มันกดทับจนพวกเขาหายใจไม่ออก ราวกับจะบดขยี้พวกเขาในวินาทีถัดไป

ต่อหน้าเทพเจ้า บางครั้งพละกำลังของมนุษย์ราวกับเม็ดข้าวในมหาสมุทร เล็กมากจนมองไม่เห็น

ราวกับว่าเฝ่ยไป๋ลู่ที่อยู่บนเนินสุสานสัมผัสได้ เธอมองไปทางหมู่บ้านสองสามครั้ง

ดวงตาเธอเข้มขึ้น

พวกคนทรยศชั่วร้ายกลุ่มนี้สมควรตายจริง ๆ!

……

นอกจากพลังชั่วร้ายกับโรคระบาด สถานการณ์ในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินก็ได้รับการแก้ไขแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่และอีกสามคนก็ได้รับคะแนนจากการทำภารกิจสำเร็จ

ถึงเวลาที่พวกเขาควรจากไปแล้ว

วันออกเดินทาง ซูม่านม่านและซูจือซินตั้งใจมาส่งเฝ่ยไป๋ลู่

หลังจากกล่าวขอบคุณเสร็จแล้ว ซูจือซินชะงักไปชั่วครู่ เธอยื่นมือออกมาเผยให้เห็นเส้นด้ายสี่เส้นบนฝ่ามือ

“ฉันรู้ว่าตัวเองบาปหนา อีกสิบวันฉันจะออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน ปิดตัวฝึกฝน ทำความดีทุกวัน เพื่อชดใช้สิ่งที่ฉันเคยทำผิดต่อหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน”

“ฉันจะพกด้ายสีเงินสี่เส้นนี้ติดตัวไปทุกที่และจดจำที่คุณสอนฉันในคืนนั้น”

เฝ่ยไป๋ลู่นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาที่ตั้งใจจริงทำให้เธอประทับใจจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเบา ๆ “แบบนี้ก็ดีค่ะ”

เมื่อได้รับการเห็นชอบจากเฝ่ยไป๋ลู่ ก็ราวกับซูจือซินได้รับการปลดเปลื้องจากภาระอันหนักอึ้ง เธอจึงถอนใจโล่งอก

โอกาสการให้อภัยที่หาได้ยาก เธอต้องคว้าเอาไว้ให้ดี!

ซูม่านม่านที่อยู่ข้าง ๆ ลดเปลือกตาลงเล็กน้อยเพื่อปกปิดอารมณ์ในดวงตาของเธอ

มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเท่านั้นที่เผยถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ

ซูจือซินตระหนักถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายดี จึงปลอบโยนเธอด้วยการจับมือเธอไว้

เหมียวจืออั๋งพิงตัวกานว่างแล้วกระซิบว่า “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าผู้หญิงสองคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ? ความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวน้องสาวจะดีถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

บรรยากาศลึกซึ้งละเอียดอ่อนแบบนี้ เขาเคยเห็นแค่ในตัวคนที่หมกมุ่นในเรื่องเพศเท่านั้น

กานว่างพูดอย่างสงบและใจเย็น “พวกเธอไม่ใช่พี่สาวน้องสาวแท้ ๆ ซูจือซินเป็นผู้ลี้ภัยจากภายนอก ปู่ซูรับเลี้ยงเธอ และสอนทักษะการเชิดหุ่นให้เธอจนเชี่ยวชาญ เพื่อเอาชีวิตอื่นมาแทนชีวิตของซูม่านม่าน ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ปกติดีไม่ใช่เหรอ?”

“(O-O)?” ดวงตาเหมียวจื่ออั๋งเบิกกว้างราวกับระฆัง

[1] เพลงปี่สั่วน่า เพลงปี่บรรเลงในงานศพ

[2] ไม่มีผลไม้ดี ๆ ให้กินแน่ เป็นคำเปรียบเปรย ความหมายคือ ไม่มีผลดี ไม่มีอะไรดีต่อพวกเธอ