เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 132 ใครอยากเป็นครอบครัวกับเฝ่ยไป๋ลู่กันล่ะ!

บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ปรมาจารย์สามสี่คนกำลังรุมล้อมกระดานหมากรุกหิน สองคนกำลังเล่นหมากรุกด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ละคนมีรูปลักษณ์ที่สง่างามราวกับเป็นผู้วิเศษ

แต่ในวินาทีถัดมา

“โธ่เอ๊ย เดินผิดทางแล้ว ๆ ถอนออก ๆ!”

“พลาดแล้วก็ไม่เห็นต้องเสียใจ จินไห่ คุณมันตาแก่ไร้ยางอาย เล่นเกมคอมพิวเตอร์อยู่เหรอ ถึงจะกด ‘อันดู’ ได้น่ะ?”

ปรมาจารย์สองคนที่มีผมสีขาว เบิกตาโพลงและพ่นลมทางจมูกอย่างไม่เห็นด้วย จะมีผู้วิเศษที่ไหนเป็นแบบนี้ สุดท้ายสายตาของพวกเขาก็มุ่งไปที่กานซินที่อยู่ด้านข้าง “กานซินคุณพูดมา คุณเห็นด้วยกับใคร?!”

กานซินถือโทรศัพท์เอาไว้ขณะดูวิดีโอ พอได้ยินเขาก็เงยหน้าขึ้น มองทั้งสองด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “ฉันไม่รู้” เขาบอกว่า “ฉันเล่นหมากรุกไม่เป็น และก็ไม่เข้าใจมันด้วย”

‘เสแสร้ง!’ ปรมาจารย์ทั้งสองอดกลั้นไม่ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่าย พวกเขาต่างมองหน้ากันและกัน และรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายเหลือเกิน “เฮ้อ ถ้าหานเชียนไม่ออกไปก็ดีสิ ฉันคงไม่ต้องเล่นหมากรุกกับคนไม่มีทักษะแบบคุณ”

“เมื่อไหร่ท่านผู้อาวุโสหานจะจัดการเรื่องที่ตีนเขาเสร็จสักที? ฉันก็ไม่อยากเล่นหมากรุกกับคุณ!”

กานซินลูบเคราของเขาขณะดูโทรศัพท์

หานเชียนคงจะยุ่งไปพักหนึ่งแหละ

……

“ในนามของตระกูลหาน ฉันโหวตให้สหายน้อยเฝ่ย”

ชายชราผู้กระตือรือร้นไม่ให้โอกาสหานคังผิงได้พูด และพูดต่อ “ตามกฎคนส่วนน้อยฟังคนส่วนใหญ่ ตราประทับนี้เป็นของสหายน้อยเฝ่ย!”

การเสมอกันสามเสียงพลันถูกทำลายลง

ทันใดนั้น สีหน้าของหานคังผิงก็ดูน่าเกลียด แต่ไม่กล้าพูดอะไร

เฝ่ยไป๋ลู่เลิกคิ้ว ‘คนผู้นี้คือใคร?’

“ผู้นี้คือหานเชียน หัวหน้าตระกูลหานคนก่อน พ่อแท้ ๆ ของหัวหน้าตระกูลหาน” เหมียวจื่ออั๋งเกาหัว “แปลกจริง ทำไมเขาโหวตให้คุณ? หัวหน้า คุณกับเขามีมิตรภาพต่อกันงั้นเหรอ?”

ช่างเป็นความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ!

หากไม่มีคะแนนเสียงสำคัญนี้ กับคนแก่ไร้ยางอายกลุ่มนี้ อาจทำให้หัวหน้าเอาตรา

ประทับไปลำบาก

เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหน้า ในใจรู้สึกสงสัย

เธอไม่เคยพบหานเชียนมาก่อน

ทำไมเขาต้องช่วยเธอ?

ไม่ใช่เธอคนเดียวที่มีคำถามเดียวกันนี้

“ปู่ ทำไมปู่ถึงโหวตให้เฝ่ยไป๋ลู่ล่ะคะ? ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นของตระกูลหานเรา ทำไมถึงยอมให้คนนอกเอาไปล่ะ?”

ดวงตาแดงก่ำของหานเสียวเสี่ยวเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ และรู้สึกเหมือนถูกญาติแทงข้างหลัง

“ท่านพ่อ ท่านไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ตราประทับนี้ถูกเก็บไว้อย่างดีในคลัง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนนำมันมาเป็นรางวัลในการแข่งขัน” ดวงตาเหยี่ยวของหานคังผิงเหลือบมองไปยังเฝ่ยไป๋ลู่ “เดิมทีมันสามารถเปลี่ยนกลับมาได้ แต่บังเอิญเหลือเกินที่ท่ามกลางของรางวัลมากมาย เฝ่ยไป๋ลู่เลือกของชิ้นนี้”

ในคำพูดของเขา มีความหมายว่าจริง ๆ แล้วเฝ่ยไป๋ลู่วางแผนจะขโมยตราประทับศักดิ์สิทธิ์

คนเราหากไม่มีศีลธรรมก็ทำได้ทุกอย่าง เฝ่ยไป๋ลู่ได้เห็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายแล้ว ทำให้สีหน้าของเธอเย็นชายิ่งขึ้น

ตราประทับหยินที่อยู่ในฝ่ามือพร้อมเคลื่อนไหว อยากจะกระแทกหน้าหานคังผิง

“…” หานเชียนขยิบตาให้หานคังผิงส่งสัญญาณให้เขาหยุดพูด

เขารู้สึกอับอายจนใบหน้าร้อนผ่าว

เขาดูแลตระกูลหานมายาวนานสี่สิบกว่าปี ทำไมจะไม่รู้ว่าตระกูลหานมีตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้อยู่?

ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหานอย่างชัดเจน!

เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาหักล้างคำพูดของหานคังผิงได้ยาก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับหน้าตาของตระกูลหาน

หานเชียนตีหน้าขรึมและเอ่ยต่อ “พูดแบบนี้ ก็คือตราประทับศักดิ์สิทธิ์เป็นของตระกูลหาน แต่เพราะจับพลัดจับผลูบางประการจึงถูกนำมาเป็นของรางวัล นี่เป็นความจริงเหรอ?”

ทุกคนนึกว่าหานเชียนเปลี่ยนความคิดในการลงคะแนนเสียงแล้ว จึงพากันร้องตะโกนว่าใช่ ไม่ยอมให้เฝ่ยไป๋ลู่ได้ตราประทับไป

หัวหน้าตระกูลเฝิงกวาดตามองไปยังคนของนิกายเก้าสวรรค์และคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วคิดถึงการบาดเจ็บล้มตายของคนรุ่นหลังของตระกูล จึงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อเฝ่ยไป๋ลู่

เขาไม่พลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำ พร้อมกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหาน เรื่องราวเป็นอย่างนี้ไปแล้ว ถ้าไม่ทำให้เฝ่ยไป๋ลู่คืนสมบัติหายากมา ก็ยากจะโน้มน้าวผู้คน!”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วพวกคุณแย่งชิงทำไม!” หานเชียนส่งเสียงตะโกนลั่น และตบโต๊ะด้วยความโกรธ ดวงตาที่คล้ายกับหานคังผิงไม่มองเฝ่ยไป๋ลู่เลย

แต่เขามองไปทางหัวหน้าตระกูลจินและหัวหน้าตระกูลเฝิง จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่อยู่ด้านล่างแท่น แล้วกล่าวด้วยโทสะ “เดิมตราประทับศักดิ์สิทธิ์เป็นของตระกูลฉัน แต่จับพลัดจับผลูตกอยู่ในมือของสหายน้อยเฝ่ย นี่คือข้อพิพาทระหว่างตระกูลหานและสหายน้อยเฝ่ย! พวกคุณแต่ละคนกลับกล้าแย่งชิงสมบัติหายากของตระกูลหาน ช่างกล้าเสียจริง!”

“ถ้าฉันไม่มา กลุ่มคนของพวกคุณจะไม่รังแกตระกูลของฉันและแย่งตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไปซึ่ง ๆ หน้าเหรอ?”

ผุ้อาวุโสหานมีความสามารถที่ล้ำลึก และเป็นผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพจากทุกคน ประโยคที่กล่าวหานี้ เหล่าคนรุ่นเยาว์กลุ่มนี้จะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร?

ทันใดนั้น ทุกคนก็หวาดกลัวขึ้นมา แล้วจิตใจที่ถูกครอบงำด้วยความโลภถึงได้สติกลับมา ว่ามีบุคคลที่ยิ่งใหญ่มากมายอยู่ที่นี่ แล้วพวกเขาจะยอมให้เอาตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไปได้ยังไง? พวกเขาในตอนนี้ถูกใช้เป็นทหารกองหนุน!

“แย่งสมบัติหายากของตระกูลหานไป?” หานคังผิงตกตะลึง ทำไมเขาไม่เคยคิดถึงข้อนี้!

อีกทั้งเขายังร่วมมือกับผู้เฒ่าจินและผู้เฒ่าเฝิง เพิ่มคู่แข่งให้ตัวเอง! เขาเลอะเลือนไปแล้ว!

หัวหน้าตระกูลจินและหัวหน้าตระกูลเฝิงล้วนตกตะลึง แม้แต่สีหน้ายังบิดเบี้ยว

ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นของตระกูลหานหรือไม่นั้น พวกเขาจะดูไม่ออกเลยหรือไง? เดิมทีคิดว่าหานคังผิงไร้ยางอายมากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อของเขาจะไร้ยางอายยิ่งกว่า!

มุมปากเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก

ว่ากันว่าอันสีครามนั้นกลั่นมาจากต้นคราม แต่สีสันแก่เข้มยิ่งกว่าต้นคราม*[1]

หานคังผิงผู้นี้เรียนรู้ความสามารถของพ่อได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วนด้วยซ้ำ

หานเชียนส่งเสียงเฮอะ รู้สึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่ตนเองสร้างขึ้นอย่างมาก ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจครั้งสุดท้าย โดยไม่เปิดช่องให้ผู้ใดแสดงความคิดเห็น “การเป็นเจ้าของตราประทับศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องของตระกูลหานเรากับสหายน้อยเฝ่ย ใครที่ยังละโมบ ถือว่าไม่เห็นตระกูลหานอยู่ในสายตา!”

หัวหน้าตระกูลจินทนเห็นตระกูลหานเอาตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไปไม่ได้ จึงกล่าวว่า “เฝ่ยไป๋ลู่ไร้นิกาย ไม่มีครอบครัว ไม่ได้ร่วมกับสมาพันธ์ แล้วก็หาใช่สมาชิกของสี่ตระกูลใหญ่ รางวัลที่เธอเลือกสมควรส่งกลับไปยังรางวัลรวมของการแข่งขัน”

หานคังผิงอยากจะตบตัวเองหลาย ๆ ฉาด ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ เมื่อครู่เขาคงไม่พูดข้อมูลของเฝ่ยไป๋ลู่มากมายขนาดนั้น

เยี่ยมจริง ๆ เลย โดนผู้เฒ่าจินขโมยซีนไปต่อหน้าต่อตาเสียแล้ว

“หน้าด้านเกินไปแล้ว! ตอนแรกก็พยายามจะระงับเสียงโหวต พอเห็นว่าทำไม่ได้ ก็พูดถึงเรื่องสถานะ ให้เอาคืนไปที่รางวัลรวม…” แม้แต่เหมียวจื่ออั๋งที่เจอผู้คนมากมายล้อเลียนก็ยังอดรังเกียจเขาไม่ได้

เขาทำเช่นนี้ ไม่ต่างกับการกำลังบีบให้เธอเข้าร่วมตระกูลจิน เฝ่ยไป๋ลู่หรี่สายตาอันตรายลง มองไปทางหัวหน้าตระกูลจินผู้ควบคุมทุกอย่าง แล้วเก็บใบหน้านี้เอาไว้ในใจ

“ช่างบังเอิญจริง…” หานเชียนพลันตีหน้าโกรธขึ้ง “ใครบอกว่าสหายน้อยเฝ่ยไม่ใช่สมาชิกของตระกูลใหญ่?”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ในเวลาเดียวกัน

เธอแซ่เฝ่ยไม่ใช่เหรอ? แล้วเป็นคนของตระกูลไหนกันล่ะ?

เมื่อเห็นสายตาของหานเชียนมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความใจดีอย่างยิ่ง เหมียวจื่ออั๋งขนลุกจนตัวสั่น “หัวหน้า บอกมาตรง ๆ คุณเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสหานเชียนที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกใช่ไหม?”

เมื่อหานเสียวเสี่ยวได้ยิน เธอก็หายใจติดขัดและสีหน้าซีดลงทันที

เฝ่ยไป๋ลู่กลอกตามองเหมียวจื่ออั๋ง อ่านเรื่องซุบซิบมากเกินไปหรือเปล่า? คิดอะไรอยู่เนี่ย “เรื่องของชีวิตฉันในเน็ตก็มี”

เหมียวจื่ออั๋งเขกหัวตัวเอง “จริงด้วย ฉันลืมไปเลยว่าคุณคือลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเฝ่ยที่ถูกสลับตัว ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลหาน”

หานเสียวเสี่ยวถอนใจโล่งอก รู้สึกได้ถึงอากาศที่ไหลเข้าสู่ปอดของเธออีกครั้ง

โชคดีที่เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหาน ไม่อย่างนั้น…

“พ่อบุญธรรมของสหายน้อยเฝ่ยเป็นสมาชิกของตระกูลหาน ลูกสาวบุญธรรมก็คือลูกสาวเช่นกัน สหายน้อยเฝ่ยก็คือสมาชิกตระกูลหาน!” หานเชียนตบไหล่เฝ่ยไป๋ลู่อย่างแสดงความใกล้ชิด “อย่ากลัวไปเลย พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน”

เฝ่ยไป๋ลู่ถึงกับเงียบกริบ “…”

ลมหายใจของหานเสียวเสี่ยวค้างอยู่ในลำคอ ขึ้นหรือลงไม่ได้

เธอเวียนหัวกับภาพตรงหน้า

ใครอยากเป็นครอบครัวกับเฝ่ยไป๋ลู่กันล่ะ!

[1] อันสีครามนั้นกลั่นมาจากต้นคราม แต่สีสันแก่เข้มยิ่งกว่าต้นคราม เป็นสำนวนแปลได้ว่า คนรุ่นหลังเหนือกว่าคนรุ่นก่อน