เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 135 คุณไลฟ์สดที่สุสานเหรอ? (1)

“นี่! เฝ่ยไป๋ลู่ เดี๋ยวก่อน!” หานซานชิ่งดูจะรอมานานแล้ว ก่อนที่เขาจะรวบรวมความกล้าเพื่อเข้าไปรั้งเธอไว้

เฝ่ยไป๋ลู่มองเขาหัวจรดเท้า ก่อนจะจำได้ว่าคนคนนี้เป็นใคร เมื่อคิดว่านามสกุลของเขาคือหาน เธอจึงเดาได้ว่าเขามาจากตระกูลหาน

“เรียกทำไม? อยากจะแก้แค้นฉันเหรอ?”

สายตาของหานซานชิ่งซับซ้อนราวกับว่าเขายังคงจำรสชาติของการถูกทำร้ายได้ ตอนที่เขากลับมาจากบ้านตระกูลลี่ในวันนั้น เขาก็นอนซมไปสามวันกว่าจะลุกจากเตียงได้ เขาจะไปเอาชนะยัยแม่มดนี่ได้ยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น เฝ่ยไป๋ลู่ยังมาพร้อมกับกานว่าง แม้เขาต้องการจะแก้แค้นเพียงใด เขาก็เอาชนะไม่ได้อยู่ดี!

“อย่าได้วัดใจคนถ่อยด้วยท้องสุภาพบุรุษ!*[1]” เขาตะคอก และเมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ยกเท้าจะก้าวออกไป เขาก็รีบรั้งอีกฝ่ายไว้ทันที

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หานซานชิ่งก็กระซิบกับเฝ่ยไป๋ลู่ ถึงสิ่งที่หานเสียวเสี่ยวพูดเกี่ยวกับคนรุ่นเยาว์สมัยนี้ “ครอบครัวของพวกเขายากจน ทั้งยังเด็กและไร้ทักษะ ถ้าพวกเขาเอาตัวรอดในเส้นทางนี้ไม่ได้ เรื่องความเป็นอยู่ของเด็กเหล่านั้นย่อมมีปัญหา”

“ยังไงพวกเขาก็อยู่กับฉันมาหลายปี และมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ ถ้าเธอช่วยพวกเขาได้ โปรดช่วยพวกเขาด้วยเถอะ”

เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเขาสองสามครั้ง “รู้แล้ว”

เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ที่เดินกลับมา หานซานชิ่งก็เกาหัวด้วยความงุนงง “เธอจะช่วยไหม”

กานว่างหันหน้ามองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ “ถ้าพวกเขาไม่มีที่ไป ผมรู้จักเจ้าของวัดลัทธิเต๋าหลายคนและแนะนำให้พวกเขาเป็นอาสาสมัครได้”

“ไม่ เรื่องของตระกูลหาน ก็ปล่อยให้ตระกูลหานจัดการเอง” เธอไม่ต้องการจัดการเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น จากนั้นเฝ่ยไป๋ลู่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา แล้วพิมพ์อะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว

เธอคลิกส่ง และทุกอย่างก็เสร็จสิ้นในครั้งเดียว

“ท่านพ่อ เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้มาจากตระกูลหาน เธอจะฟักไข่หงษ์ได้จริงเหรอครับ? มีคนเยอะแยะในตระกูลของเรา เราไม่ดีเท่าคนนอกเหรอ?”

หานคังผิงไม่ไว้ใจเฝ่ยไป๋ลู่จริง ๆ และอดไม่ได้ที่จะยกยอลูกสาวตัวเอง “อีกอย่าง ปีนี้เสียวเสี่ยวก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว และเข้าสู่เส้นทางเต๋าแล้ว เธอมีความสามารถและเป็นผู้สืบทอดสายตรงบางที…”

หานเสียวเสี่ยวเป็นลูกสาวสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลหานในรอบร้อยปี ทุกคนจึงตั้งความหวังไว้กับเธอค่อนข้างสูง โดยหวังว่าเธอจะได้รับความโปรดปรานจากท่านเทพของตระกูลกลับคืนมา และขอให้ท่านปกป้องตระกูลหาน

แต่เขาไม่คิดว่าเฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งเป็นคนนอกจะเข้ามาแทรกแซงกะทันหัน

“บางที? บางทีอะไร แกจะบอกว่าเธอคือคนที่ท่านเทพนิมิตถึงเรอะ?” หานเชียนขัดจังหวะเขาอย่างดุดัน และส่งโทรศัพท์ให้หานคังผิง น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยโทสะ “อ่านก่อนที่จะพูดเถอะ!”

ข้อความของเฝ่ยไป๋ลู่สั้นมาก แต่หานคังผิงอดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบหลังจากอ่านแล้ว

การกระทำของหานเสียวเสี่ยวเป็นเพียงหนึ่งในกลุ่มเล็กจ้อยในตระกูลหานอันยิ่งใหญ่

โดยปกติแล้ว หานคังผิงผู้รักลูกสาวของเขาคงไม่คิดว่าเธอทำอะไรผิด แต่ในยามนี้เขาพลันตระหนักได้

หงษ์เป็นนกชนิดแรก และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นสิริมงคล ความสง่างาม และความสงบ เสียวเสี่ยวจะเหมาะสมกับตำแหน่งนั้นจริงหรือ?

“ตระกูลหานภูมิใจในการเป็นตระกูลปรมาจารย์ที่ทรงพลัง ลูกหลานของตระกูลหานทุกคนล้วนภูมิใจที่ได้รับใช้บรรพบุรุษของพวกเขา แต่พวกเขาลืมไปว่าหงษ์ศักดิ์สิทธิ์จะจุติก็ต่อเมื่อมีความชอบธรรมบนสวรรค์และโลก มันจะไม่สถิติอยู่ ณ ที่ใด และย่อมยากจะเข้าถึง เว้นแต่ผู้นั้นจะเป็นผู้ได้รับเลือกที่เหมาะสม”

น้ำเสียงของหานเชียนเต็มไปด้วยความผิดหวังอันไร้ที่สิ้นสุด ตระกูลหานสืบสกุลมานานนับพันปี มีกี่คนแล้วที่หลงลืมหัวใจเต๋าดั้งเดิมของพวกเขา? บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมไข่หงษ์จึงฟักออกมาได้ยากในตระกูลหาน จนกว่าท่านเทพผู้ปกปักษ์ตระกูลจะมาจุติยังโลกนี้

เขาหลับตา และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ในการแข่งขันเมื่อครู่ มีสาวกของตระกูลหานกี่คนที่สนใจตราประทับศักดิ์สิทธิ์ของเฝ่ยไป๋ลู่ ฉันจะจับขังเดี่ยวให้หมดโดยไม่เว้นแม้แต่คนเดียว!”

“จำคำนี้ไว้ ‘ลงโทษคนชั่ว ส่งเสริมความดี สนับสนุนความยุติธรรม’ เมื่อไหร่จะจำกันสักที?”

“ครับ” ความรู้สึกดูแคลนของหานคังผิงที่มีต่อเฝ่ยไป๋ลู่เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

หานเชียนโค้งคำนับรูปปั้นหงษ์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ “ตระกูลหานตื่นรู้สายเกินไป โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

ในขณะที่ไป๋ลู่ไม่ได้รู้ว่าเธอนำการเปลี่ยนแปลงมาสู่ตระกูลหานมากน้อยเพียงใด

ตอนนี้ หญิงสาวกำลังนั่งขัดสมาธิ เฝ้ามองไข่ที่ไม่มีชีวิตอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วก็เริ่มปวดหัวขึ้นมา

เธอพยายามถ่ายปราณวิญญาณเข้าไปในไข่ แต่กลุ่มพลังก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่สามารถฟักออกมาได้เลย

อืม หรือจะให้งูฟักไข่ดีล่ะ?

เฝ่ยไป๋ลู่คว้าร่างงูน้อยขึ้นมา แล้วจ้องมองมันอย่างครุ่นคิด

‘งูเป็นสัตว์เลือดเย็น ถ้าลูกงูฟักไข่ ไข่จะไม่แข็งตายใช่ไหม?’ เฝ่ยไป๋ลู่คิดอย่างท้อแท้ “เอาเถอะ แบบนี้ละกัน”

เธอตั้งชั้นวางไว้ข้างงูตัวน้อย วางผ้านุ่ม ๆ สองสามผืนปูไว้ ทำเป็นรังนก แล้วใส่ไข่ลงไป

แต่ว่ารังที่เรียบง่ายแบบนี้ดูโทรมเกินกว่าที่จะอยู่กับไข่หงษ์

ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เฝ่ยไป๋ลู่จึงค้นดูในกล่องต่าง ๆ และพบหยกอุ่นสองสามก้อนที่เวินสือเหนียนมอบให้เธอ และวางไว้ข้าง ๆ ไข่เพื่อสร้างความอบอุ่นแก่มัน

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ เฝ่ยไป๋ลู่ก็มีเวลาไลฟ์สดในที่สุด

[เย้! เข้ามาคนแรกเลย]

[ไป๋ลู่ เธอจงใจไลฟ์ในช่วงนี้ เพราะต้องการฆ่าแฟน ๆ ใช่ไหม?]

ชาวเน็ตทั่วไปไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในการแข็งขันปรมาจารย์ แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นสตรีมเมอร์คนโปรดไลฟ์ ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือดีใจ แต่ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะประณาม

ไม่ออกอากาศตอนกลางวัน กลับมาไลฟ์ตอนห้าทุ่ม!

ถ้าเนื้อหาน่าตื่นเต้น ก็ไม่ต้องนอนมันเลยทั้งคืน

แต่ชีวิตติ่งยังไงก็คือติ่งอยู่วันยันค่ำ!

แน่นอนว่ายังมีพวกนกฮูกอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่เกรงกลัว และไม่สนใจว่าจะดึกสักแค่ไหน

ก็แค่ห้าทุ่มเท่านั้น ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล~

เฝ่ยไป๋ลู่มองไปที่คอมเมนต์แล้วยิ้ม “ฉันนอนไม่หลับ เลยมาไลฟ์ ถ้าใครง่วงก็ไปนอนก่อนแล้วค่อยดูย้อนหลังพรุ่งนี้ก็ได้”

เวลาเดียวกันนั้น สายลับสังเกตเห็นว่า หลังจากตระกูลหานยึดตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไป เฝ่ยไป๋ลู่ก็นอนไม่หลับทั้งคืน ทั้งยังฝืนยิ้มและทำให้แฟน ๆ ของเธอพอใจ แต่ไม่ว่าดูยังไงเธอก็ทรมานอยู่ชัด ๆ

ในขณะที่แฟน ๆ ยังไม่ง่วง และคิดว่าดูย้อนหลังไม่ตื่นเต้นเท่าดูถ่ายทอดสด

เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวว่า “ถึงพวกคุณจะไม่ง่วง ก็ควรนอนดึกน้อยลง พรุ่งนี้เป็นวันทำงาน ถ้าได้พักผ่อนเต็มที่แล้ว คุณจึงจะมีแรงแข่งขันกับพวกนายทุนผู้ชั่วร้าย”

สายลับผู้ฝึกยุทธ์สังเกตเห็นอีกครั้งว่า เฝ่ยไป๋ลู่ไม่พอใจอย่างมากกับพฤติกรรมของตระกูลหาน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชด คำสบประมาท และแฝงนัยบางอย่าง…

จำนวนคนที่เข้ามาในห้องถ่ายทอดสดยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และในไม่ช้าห้องไลฟ์ของเธอก็ติดอันดับหนึ่งของรายการบันเทิงชีวิต

“บูม ชาการากา! บูม ชาการา… ไม่นะ นี่ฉันร่วงมาอยู่อันดับสี่เรอะ?” สตรีมเมอร์สาวเท่ถอดแว่นกันแดดออก แล้วโน้มตัวไปดูหน้าจอใกล้ ๆ

เมื่อแน่ใจว่าเธอถูกเบียดจนตกจากท็อปทรี สาวเจ้าก็อารมณ์เสียทันที เธอยกไมโครโฟนตัวเล็กแล้วถามผู้ฟังในห้องไลฟ์สดว่า “พี่น้องชาวเน็ต ช่วยหาคนที่แย่งตำแหน่งของอีอีไปหน่อยได้ไหม?”

“ยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงคืน กิจกรรมกำลังจะเสร็จสิ้นแล้ว อีอีต้องการรางวัลสำหรับสามอันดับแรก พี่ ๆ ช่วยส่งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้อีอีด้วยน้า~”

เสียงของอีอีใสกังวาน เธอกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด และจงใจย่อตัวลงเพื่อเผยหน้าอกขาวอวบอิ่มของเธอ

นัยน์ตาของพี่น้องในห้องถ่ายทอดสดพลันขึ้นประกายแดงฉาน [อีอี พี่ชายไม่มีเงินซื้อของขวัญให้ แต่ช่วยกำจัดนังแพศยานั่นได้นะ!]

ครึ่งนาทีต่อมา [ฉันขอโทษ อีอี นังแพศยาคนใหม่นั่น โอ้ ไม่นะ ฝั่งนั้นมีแฟน ๆ มากเกินไป เรารับมือไม่ไหว]

‘แฟนคลับเยอะสินะ’ โทสะของอีอีเปลี่ยนไป เธอคลิกเข้าสู่ช่องไลฟ์ของเฝ่ยไป๋ลู่ เมื่อเห็นว่าความนิยมและจำนวนผู้เข้าชมที่สูงมากของอีกฝ่าย อีอีก็กลอกตาแต่กลับกดเชื่อมต่อไลฟ์โดยไม่รู้ตัว

อีอีประหลาดใจเมื่อเห็นคำว่า ‘การเชื่อมต่อสำเร็จ’ ปรากฏขึ้น

ตอนนี้เริ่มมีคนเข้ามาในห้องไลฟ์เรื่อย ๆ หญิงสาวจึงเริ่มหว่านรอยยิ้มการค้าทันที “สวัสดีจ้า พี่น้อง~”

[สวัสดีจ้า ผู้เชื่อมต่อรายแรก!]

[ว่าแต่เธออยู่ที่ไหนน่ะ ฉากหลังเหมือนอยู่ในป่าเลย?]

เฝ่ยไป๋ลู่มีดวงตาที่เฉียบคม “คุณกำลังไลฟ์ที่สุสานเหรอคะ?”

“ใช่ รู้ได้ยังไงเนี่ย” อีอีปิดปาก และหัวเราะอย่างหนักจนหน้าอกเธอสั่น

[1] การวัดใจคนถ่อยด้วยท้องสุภาพบุรุษ คือ การใช้ความเห็นต่ำช้าวัดคุณค่าผู้ที่มีคุณธรรมสูงส่ง