เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 139 เสี่ยวเถาเถา

หลี่เซียวเดินออกจากห้องประชุมโดยมีรอยคล้ำขนาดใหญ่ที่ใต้ตาของเขา

เบื้องหลังเขา กลุ่มผู้บริหารที่ตัวสั่นเทาต่างแยกไปจัดการงานต่าง ๆ แม้เป็นการเตรียมการประชุมที่มาคุไม่น้อย แต่ก็ยังคงเป็นระบบระเบียบ

เมื่อหลี่เซียวกลับมาที่ออฟฟิศ เนื่องจากยังเช้าอยู่จึงไม่มีเลขาคนใดมาทำงาน แต่ตอนนี้ลำคอเขาแห้งผากหลังจากหารือกันเกือบตลอดการประชุม และไม่มีใครชงชามาให้ดื่ม

เขาวิ่งไปที่ห้องน้ำชา เพื่อชงกาแฟดื่ม ให้ตัวเองสดชื่น ขณะที่ดื่ม เขาก็พึมพำว่า “บริษัทศัตรูจงใจส่งเฝ่ยไป๋ลู่มหรือเปล่านะ? ทำไมเธอถึงสร้างปัญหาตลอด จนฉันรู้สึกเหมือนชีวิตกำลังจะสั้นลงหลายครั้งแล้ว”

ครั้งก่อนก็เรื่องนักพรตฉีเหมิน ตอนนั้นได้เปิดเผยช่องโหว่ในการกำกับดูแลของโต้วโซ่ว มาคราวนี้เนื้อหาไลฟ์สดของ ‘อีอีที่รัก’ ก็ยังเปิดโปงปัญหาในการควบคุมเนื้อหาของโต้วโซ่วอีก และคะแนนการประเมินของชาวเน็ตต่อแอปโต้วโซ่วก็เริ่มต่ำลง

และทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้น คุณชายเวินจะสอบสวนเรื่องราวด้วยตัวเอง

“งั้นเหรอ?” จู่ ๆก็มีเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น

“พรวด!” กาแฟในปากของหลี่เซียวพุ่งออกมาทันที เขาไม่มีวันลืมเสียงที่คุ้นเคยนี้!

เพราะนี่คือเจ้านายที่จ่ายค่าจ้างให้เขา!

หลี่เซียวมองไปที่คนใหญ่คนโตในสำนักงานอย่างตกตะลึง “คุณชายสาม ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”

เบื้องหน้าหน้าต่างสูงจรดเพดาน มือของคุณชายสามวางอยู่บนรถเข็น คางเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย จ้องมองหลี่เซียวเงียบ ๆ รอบกายแผ่กลิ่นอายของตัวตนสูงสุดที่ทำให้ผู้ไม่กล้าจะมองใกล้ ๆ

“คุณชาย คุณมาที่นี่เพราะเฝ่ยไป๋ลู่เหรอครับ?” หลี่เซียวลอบกลืนน้ำลาย ขณะถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“เปล่า” เวินสือเหนียนประหลาดใจเล็กน้อย “ไหนขอฉันดูหน่อย”

หลี่เซียวแทบจะคุกเข่าลง

นี่หมายความว่าคุณเวินตั้งใจจะจัดการเอง!

เวินสือเหนียนมีสุขภาพย่ำแย่ แต่เขาก็มีความมั่งคั่งที่น่าอัศจรรย์ เขามีทั้งชื่อเสียง โชคลาภ อำนาจ ของนับสิบล้านอย่างล้วนเคยผ่านมือเขา ทรัพย์สินมากมายอยู่ภายใต้ชื่อเขา และบริษัทโต้วโซ่วก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น

แม้โต้วโซ่วจะมีรายได้หลายสิบล้านต่อวันและทำกำไรได้ไม่น้อย แต่นั่นก็ยังไม่สำคัญพอให้เขาลงมือจัดการเอง

แต่เพียงเฝ่ยไป๋ลู่ต้องใช้แพลตฟอร์มนี้หากิน เขาจึงต้องใส่ใจกับแพลตฟอร์มนี้มากขึ้น เวินสือเหนียนมองออกไปนอกอาคารสูง ลูบลูกประคำบนข้อมืออย่างเหม่อลอย ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

……

ตอนเฝ่ยไป๋ลู่ตื่นขึ้นมา เธอก็ได้รู้จากข่าวด่วนว่าทั้งสามคนในทีมงานของเผิงอีอีถูกควบคุมตัวไปแล้ว ในขณะเดียวกัน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็จะดำเนินการเรื่องหลุมศพของผู้พลีชีพซึ่งถูกฝังในหมู่บ้านถงด้วย พวกเขาจะกลายเป็นคบเพลิงแห่งจิตวิญญาณ ที่ไม่มีวันดับมอด

เฝ่ยไป๋ลู่เปิดแอปพลิเคชันโต้วโซ่ว ทันทีก็มีประกาศสองรายการปรากฏขึ้น

การประกาศแรก คือการกำหนดระดับการลงโทษที่แตกต่างกันในบัญชีผู้ใช้ที่เกี่ยวข้อง เช่น ‘อีอีที่รัก’ และ ‘ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่เสวี่ยซาน’

[บัญชีถูกแบนถาวร! ช่างสุขใจเหลือเกิน!]

[แสงแห่งความชอบธรรมมาเยือนโลกใบนี้แล้ว!]

ตอนนี้โต้วโซ่วได้ประกาศการตรวจสอบเนื้อหาของแพลตฟอร์มอย่างครอบคลุม เพื่อแก้ไขความวุ่นวายของการถ่ายทอดสดออนไลน์ต่อไป

ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาโต้วโซ่วได้พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว และเกือบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตของประชาชน

จำนวนแฟนคลับของเฝ่ยไป๋ลู่เพิ่มขึ้นจนเกินเก้าล้านคนแล้ว ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก และคาดว่าอีกไม่นานก็จะถึงสิบล้านคน

ยามนี้พลังวิญญาณที่หมดไปของเธอได้ถูกเติมเต็มภายในชั่วข้ามคืน

เฝ่ยไป๋ลู่ทำงานอย่างหนัก เมื่อทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอก็เริ่มไลฟ์สดอีกครั้ง

[ไป๋ลู่ เธอทุ่มเทให้กับการไลฟ์สดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!]

[ไป๋ลู่ ฉันเป็นนักข่าว และได้ส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณ รบกวนเปิดดูด้วยนะคะ]

[อาจารย์ ฉันต้องทำยังไงถึงจะให้คุณดูดวงให้ได้?]

[ฉันเป็นนักเรียนและยังไม่มีเงิน ดูดวงให้ฉันฟรีได้ไหม?]

[ฉันเป็นเด็กกำพร้า…]

[รับลูกศิษย์ไหม? ฉันอยากเรียนด้วย ฉันฉลาดนะ และมีความกตัญญูมาก ส่วนค่าใช้จ่ายก็แบ่งให้คุณเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ดีไหม?]

ตอนนี้การไลฟ์สดของเฝ่ยไป๋ลู่ได้รับความนิยม และมีผู้คนเข้าถึงเพิ่มมากขึ้น

เฝ่ยไป๋ลู่เมินความคิดเห็นเหล่านี้ เธอนั่งขัดสมาธิ ก่อนพูดขึ้นว่า “‘เสี่ยวเถาเถา’ ผู้ได้รับเลือกในวันนี้โปรดมาเชื่อมต่อกับฉันทีค่ะ”

[ชื่อเสี่ยวเถาเถา ฟังดูเหมือนชื่อเด็กผู้หญิงเลย ฉันหวังว่าเธอจะเป็นน้องสาวตัวน้อยที่น่ารัก ไม่ใช่ผู้หญิงแบบอีอีนะ]

และทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น ผู้ชายที่ชื่อเสี่ยวเถาเถาก็เอ่ยทักทายด้วยสำเนียงตะวันออกเฉียงเหนือว่า “สวัสดีทุกคน!”

[จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเนี่ย ทำไมผู้ชายแก่ ๆ ถึงมีชื่อที่นุ่มนวลแบบนี้กัน?]

“แฟนฉันตั้งให้น่ะ” เสี่ยวเถาเถาดูไม่เขินเลยสักนิด

ราวกับว่าเห็นอะไรบางอย่าง เสี่ยวเถาเถาจึงโน้มตัวไปข้างหน้า และเมื่อนั่งตัวตรงอีกครั้ง ก็มีแมวดำตัวใหญ่อยู่ในอ้อมแขน

ตัวแมวมีสีดำสนิท และขนเป็นมันเงา

มันเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่ายเล็กน้อย

“เมื่อวานฉันดูไลฟ์สดของไป๋ลู่ คุณสุดยอดมาก ขอบคุณที่มานะ” เสี่ยวเถาเถามองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างซาบซึ้ง เขาอุ้มแมวไว้หน้ากล้องแล้วพูดว่า “แมวน้อย~ ขอบคุณพี่ไป๋ลู่เร็ว~”

เขายกอุ้งเท้าหน้าของแมวอ้วนขึ้นมา แล้วโบกมือให้กล้อง

ทว่าแมวดำดูสิ้นหวังมาก “เมี้ยว เมี้ยว…”

“คุณได้ยินไหม ไป๋ลู่ มันกำลังทักทายคุณ!” เสี่ยวเถาเถาหัวเราะอย่างตื่นเต้น เขาจับแมวมาเกาคาง ส่งเสียงอย่างน่ากลัวด้วยความมันเขี้ยว “ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ น่ารักจัง”

เฝ่ยไป๋ลู่เงียบ

ได้ยินสิ มันกำลังด่าเอ็งเต็มสองหูเลย…

แมวดำปิดปากเสี่ยวเถาเถาด้วยอุ้งเท้าข้างเดียว มันข่วนแขนของเขาเบา ๆ จากนั้นก็ร้อง ก่อนกระโดดขึ้นที่สูง พร้อมมองเขาด้วยความเย่อหยิ่ง

“เมี้ยว!” …อะไรกัน เจ้าสัตว์สองขาหน้าด้าน!

เฝ่ยไป๋ลู่ลังเล “คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือแมวของคุณ?”

เสี่ยวเถาเถามองตาแมวดำ แล้วคลี่ยิ้มช้า ๆ “มันเป็นแมวของฉัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะอารมณ์ไม่ดีเพราะโดนทำหมันน่ะ ก่อนหน้านี้มันทำตัวดีมาก ทุกคนก็รักมัน แต่ตอนนี้นิสัยกลับเปลี่ยนไป…”

เมื่อได้ยินแบบนี้ แมวดำก็อดไม่ได้ที่จะกางกรงเล็บข่วนบันไดแมว พร้อมจ้องเสี่ยวเถาเถาด้วยสายตาเกลียดชัง และสบถด่าออกมา

“เมี้ยง!” เอ็งเป็นเมี้ยวสองขาที่ห่วยแตกที่สุดในโลกเลย!

“เมี้ยว เมี้ยว” …เอ็งตัดไข่ข้าไป เพราะไม่อยากให้ข้าเป็นพ่อเหมียวสินะ ไอ้เฮงซวย!

เจ้าเหมียวกระโดดไปรอบ ๆ พร้อมกับผลักทุกสิ่งลงพื้นและเหยียบย่ำจนกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย

กระนั้นเสียงของแตกหักก็ไม่อาจกลบเสียงอันโกรธเกรี้ยวของแมวดำได้

เมื่อเสียงอาละวาดเงียบลง “เสี่ยวเถาเถา นี่เป็นแมวของคุณจริง ๆ เหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่ามันกำลังด่าคุณเลยล่ะ?”

ในฐานะทาสแมว เธอบอกได้เลยว่ามันกำลังด่าเขาอยู่!

ดวงตาของเสี่ยวเถาเถาแน่วแน่ “นี่คือแมวของฉัน! ก่อนหน้านั้น ฉันยังสัมผัสไข่ของมันอยู่เลย เพราะงั้นไม่ผิดแน่!”

แต่เฝ่ยไป๋ลู่กลับโพล่งขึ้นว่า “ไม่ใช่ คุณตัดไข่แมวผิดตัวแล้ว”

ณ วัดเต๋าแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เสียงหัวเราะดังสนั่นก็ระเบิดออกมาจากห้องเล็ก ๆ

“ฮ่า ๆๆ!”

เขาหัวเราะเสียงดังเหมือนหมูโดนเชือด ในขณะที่กานว่างยกมือขึ้นเคาะประตู

“เจียงชิง ไปเรียนได้แล้ว!”

“ศิษย์พี่ ฉันขอดูไลฟ์นี้ให้จบก่อน!” เจียงชิงปาดน้ำตาจากหางตา ยิ้มจนหน้าเหยเก