เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 143 ปวดหัวชะมัด… ดูท่าคงต้องบำรุงสมองหน่อยแล้ว

“เงินชดเชยการรื้อถอนจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเธอไว้ และความช่วยเหลือจากคนนอกเป็นเพียงความช่วยเหลือชั่วคราว สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องช่วยตัวเอง แต่เธอจะรับไว้หรือไม่ ก็เป็นเรื่องของเธอ”

“เสี่ยวเถาเถา ฉันจะส่งข้อมูลติดต่อไปให้คุณ คุณบอกอันจวินว่านี่คือทนายความและเป็นองค์กรที่เชื่อถือได้ พวกเขาจะดำเนินคดี และช่วยจัดการเงินชดเชยการรื้อถอนให้ได้ ส่วนเขาจะเชื่อหรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับเขาเลย”

คนของคุณชายสามเวินจะไม่ฮุบเงินชดเชยนี้ของอันจวินแน่นอน

อันจวินได้ยินคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่ เขาก็หันไปมองกล้องด้วยสายตาสับสน “ทำไมคุณถึงอยากช่วยผม?”

“ทำไมถึงช่วยงั้นเหรอ? อืม มันเป็นการเตือนใจฉันน่ะ เตือนว่าการช่วยเหลือคุณ ก็อาจจะเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นต่อไปด้วย” เฝ่ยไป๋ลู่ส่งยิ้มให้เด็กหนุ่ม

สายตาของไป๋ลู่ราวกับตรึงร่างเขาไว้ จนเด็กหนุ่มจำต้องละสายตา

“เด็กน้อย อย่าแอบกินซาลาเปานะ ฉันจะซื้อให้กินทีหลัง” เสี่ยวเถาเถาเห็นแมวดำคาบซาลาเปาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ด้วยความไม่รู้ว่าเป็นแมวตัวไหน เขาจึงเอื้อมมือไปจับ ทว่ามีคนไวกว่าเขาเสียอีก!

อันจวินไม่สนใจแม้แต่พินัยกรรมและแฟลชไดรฟ์ เขารีบอุ้มแมวไว้ในอ้อมแขน

เขาสวมเสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัวจนคอเสื้อเลื่อนหลุดจากไหล่ ร่างกายของเขาสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียว กระทั่งมีเหงื่อออก “อย่าแตะ…”

หัวใจของเสี่ยวเถาเถาเต้นรัว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเริ่มถอยห่างจากกล้อง

ภาพสุดท้ายในมุมมองของห้องไลฟ์สดคือ แมวดำที่เหยียดอุ้งเท้าของมัน แล้วดึงถุงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าของอันจวิน

[อะไรน่ะ?]

[มันคือยาพิษ]

หลังจากอันจวินเห็นแมวดำที่หายไปนานกว่าสิบวันกลับมาอย่างปลอดภัย ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะแก้แค้นครอบครัวลุง และคุณเหอขายประกัน

แต่เขาคงไม่จำเป็นต้องบอกชาวเน็ตเรื่องนี้

เฝ่ยไป๋ลู่จิบชา ทำให้คอชุ่มขึ้น

“ในเมื่อพบแมวของเสี่ยวเถาเถาแล้ว และชะตากรรมอันน่าเศร้าของอันจวินก็ได้เปลี่ยนไปแล้วด้วย การเชื่อมต่อจะสิ้นสุดตรงนี้” เฝ่ยไป๋ลู่วางสายการเชื่อมต่อเสี่ยวเถาเถา

“การเชื่อมต่อครั้งต่อไปจะเริ่มในอีกสิบนาที”

ต่อมา ความสนใจของชาวเน็ตก็เบนไปที่สิ่งอื่นอย่างรวดเร็ว บางคนประณามครอบครัวของลุงอันจวิน บางคนสวดภาวนาเพื่ออันจวิน และบางคนหวังว่าพวกเขาจะเป็นผู้ที่ได้รับเลือกในรอบต่อไป

ในเวลาเดียวกันนี้ เสี่ยวเถาเถากำลังพาอันจวินไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล ส่วนครอบครัวของลุงที่กำลังรอให้อันจวินกลับมาจากการซื้ออาหารก็หิวจนแทบจะกรีดร้อง

ป้าของอันจวินอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาเป็นครั้งที่เจ็ด แต่จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

และหลังจากวางสายแล้ว หล่อนก็ทรุดตัวลงกับพื้น “จบแล้ว ตำรวจบอกว่าจะมาสอบสวน…”

[อันจวินเรียกตำรวจแล้ว โปรดติดตามการอัปเดตจากเสี่ยวเถาเถาต่อไป!]

[+1]

ขณะนั้น การไลฟ์สดของเฝ่ยไป๋ลู่ก็ยังคงดำเนินต่อไป…

[ฉันยอมแลกแฟนเก่าที่คบมาสิบปีกับการถูกลอตเตอรี่!]

วินาทีต่อมา ผู้เชื่อมต่อรายใหม่ก็ปรากฏตัว

[ไม่เป็นไร ฉันไม่เสียใจหรอก เพราะนี่แสดงให้เห็นว่าแฟนเก่าของฉันก็เป็นแค่ไอ้คนเฮงซวยคนหนึ่ง]

ผู้ติดต่อในรอบนี้มีชื่อแอ็กเคานต์ว่า ‘รวยเริ่ด’ หล่อนเป็นหญิงวัยกลางคน แต่งตัวตามกระแสนิยม ภาพลักษณ์ร่ำรวยของเธอสอดคล้องกับชื่อไม่น้อย

พอเธอเข้ามาก็มอบของขวัญให้เฝ่ยไป๋ลู่อยู่หลายชิ้น ก่อนกล่าวตรงประเด็นว่า “อาจารย์ ปีนี้ลูกชายของฉันอายุสามสิบแล้ว เขาแต่งงานแล้วมาสามปีแต่ยังไม่มีลูกเลย ฉันอยากดูดวงให้ลูกชายฉัน ลูกสะใภ้ก็ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลแล้ว เธอบอกว่าสุขภาพของเธอเป็นปกติ”

“ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ลูกชายของฉันจะมีลูก? หรือว่าหนึ่งในพวกเขามีปัญหาสุขภาพ และมีลูกไม่ได้กันแน่?”

เมื่อได้ยินประเด็นเกี่ยวกับแม่สามี ลูกสะใภ้ ชาวเน็ตก็ออกมาแสดงความคิดเห็นกัน

[ถ้าถามแบบนี้แสดงว่า กำลังสงสัยลูกสะใภ้ว่ามีปัญหาสุขภาพใช่ไหม?/เบ้ปาก]

[การมีลูกมันสำคัญสำหรับแม่สามีมากเหรอ? มีพี่สาวคนหนึ่งในหมู่บ้านฉันเพิ่งแต่งงานได้ครึ่งปี แม่สามีก็ให้เธอกินทั้งยาจีนและยาแผนตะวันตกเพื่อกระตุ้นร่างกาย เพราะเธอไม่ตั้งครรภ์สักที จนตอนนี้ร่างกายของเธอเสียหายไปหมด หวังว่าป้าคนนี้จะไม่เป็นแบบนั้นนะ]

[ลูกชายของคุณแต่งงานแล้ว การมีลูกหรือไม่มีก็เป็นเรื่องของพวกเขา ในฐานะแม่สามี อย่ายุ่งมากนักเลย น่ารำคาญ]

“ฉันเป็นแม่ของเขา ฉันถามไม่ได้เหรอว่าเขาจะมีลูกเมื่อไร” ป้าเฝิงกลั้นหายใจ ราวกับมีช่องว่างระหว่างวัยของเธอกับแนวคิดของคนหนุ่มสาวในปัจจุบัน แม้แต่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

“ฉันไม่ใช่แม่สามีที่ชั่วร้ายนะ เพียงแต่ลูกสะใภ้ของฉันแต่งเข้าครอบครัวของเรามาสามปีแล้ว และฉันก็ไม่เคยพูดจารุนแรง หรือบังคับให้เธอทำงานบ้าน อย่าว่าแต่ความขัดแย้งเลย” ป้าเฝิงเอ่ยอย่างโกรธเคือง “ฉันแค่อยากได้คำตอบ ถ้าพวกเขามีไม่ได้ ฉันจะได้รับเด็กมาเลี้ยง!”

จากนั้นหล่อนก็แจกถุงนำโชคมูลค่าหนึ่งพันหยวน ทำให้ชาวเน็ตหยุดต่อต้านทันที

แน่นอนว่าความร่ำรวยไม่เพียงช่วยลดความขัดแย้งระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ได้ แต่ยังป้องกันการกระทบกระทั่งกับชาวเน็ตได้ด้วย

[คุณป้า มองฉันสิ! คุณต้องการหลานชายไหม? กิน ดื่ม ฉี่ และนอนได้ รับฉันไปเลี้ยงสิ!]

“ถ้าลูกชายและลูกสะใภ้ของฉันมีลูกได้ ฉันก็จะไม่พูดถึงการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม อีกอย่างคุณก็แก่เกินกว่าที่ฉันจะรับเลี้ยงนะ” ป้าเฝิงปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

[สนุกจริง ๆ ฮ่า ๆ!]

“คุณช่วยส่งรูปลูกชายกับลูกสะใภ้ของคุณให้ฉันดูหน่อยได้ไหมคะ” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว ไม่ช้าก็ได้รับรูปถ่ายของทั้งสี่คนจากป้าเฝิง จากนั้นเธอก็ตกอยู่ในความเงียบ

ป้าเฝิงกังวล “อาจารย์ พวกเขามีลูกไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”

ป้าเฝิงรู้สึกว่า ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องเด็ก ลูกชายกับลูกสะใภ้มักจะดูแปลกไปเล็กน้อย

การรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่น่าเสียดาย ที่มรดกของตระกูลหลี่จะสิ้นสุดในรุ่นของลูกชายเธอ

เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิดสักครู่ ก่อนเอ่ยว่า “ลูกชายของคุณเป็นภาวะมีบุตรยาก แต่ตอนนี้ลูกสะใภ้ของคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว และเด็กไม่ใช่ลูกคนอื่น วางใจได้ค่ะ ตระกูลหลี่จะยังคงมีทายาทสืบทอด”

ดวงตาของป้าเฝิงเข้มขึ้น ‘หมายความว่ายังไง?’

ลูกชายของเธอมีลูกยากเหรอ?

แต่ลูกสะใภ้ท้องแล้ว?

ถ้าเด็กไม่ใช่คนนอก แล้วเป็นของใคร?

[อ่า ช่างน่าปวดหมองจริง สงสัยต้องบำรุงสมองแล้วสิ…]

[แรงมาก ฉันได้ยินไม่ชัดเจนและไม่แน่ใจว่าไป๋ลู่หมายถึงอะไร คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม?]

จู่ ๆ ร่างของป้าเฝิงก็หนาวสั่นขึ้นมา จนเธอต้องบังคับตัวเองให้นิ่งไว้ “ไม่จริง คุณคงทำนายผิดแล้ว”

“การทำนายจะมีข้อผิดพลาดหรือไม่ ค่อยมาพิสูจน์ทีหลัง” เฝ่ยไป๋ลู่รู้ว่าเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะยอมรับได้ในระยะหนึ่ง เธอจึงพูดอย่างอดทน “ตอนนี้คุณควรโทรหาลูกชายของคุณ แล้วไปที่บริษัทด้วยกัน”