เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 34 เวินโจว

บทที่ 34 เวินโจว

เฝ่ยไป๋ลู่รับจดหมายเชิญกลับมา มองตรงไปข้างหน้า ราวกับเธอไม่เห็นความไม่เชื่อบนใบหน้าคู่พ่อลูกตระกูลเฝ่ย และเดินตรงไปยังทางเดินตะวันออก

[???]

[โห่! เธอมีจดหมายเชิญอยู่แล้ว แต่ทำไมถึงไม่เอาออกมาก่อนหน้านี้เล่า]

[/หัวเราะขบขัน/ ถ้านักมายากลเผยไต๋ออกมาก่อน มันจะยังเป็นโชว์สุดวิเศษได้ยังไงล่ะ จริงไหม?]

[ฉันเข้าใจแล้ว ที่แท้เฝ่ยไป๋ลู่ก็แกล้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ*[1] นี่เอง]

งูตัวน้อยที่ซุกอยู่ในกระเป๋ารู้สึกผิด พลันกลืนน้ำลายลงไป

เฉียดตายแล้ว มันทำให้ยัยปีศาจตัวโตนี่เกือบอับอายเพราะความกินไม่เลือกของมันเอง!

มันไม่กล้ากลืนอะไรลงไปไม่เลือกอีก

เฝ่ยมาเหมือนถูกตบหน้า เขาตกตะลึงเล็กน้อย เขาได้รับจดหมายเชิญนี้มาก็เพราะความช่วยเหลือของอาจารย์หลิน

แล้วทำไมเฝ่ยไป๋ลู่ถึงได้รับจดหมายเชิญได้ เธอได้มันมาจากไหน?

เขาส่งจดหมายเชิญให้แก่พนักงานต้อนรับและต้องการติดต่อสอบถามรายละเอียดกับเฝ่ยไป๋ลู่ จึงจะเดินตามเธอไป

“คุณครับ คุณไปทางนั้นไม่ได้นะครับ” พนักงานต้อนรับรีบตรวจสอบจดหมายเชิญ พอยืนยันข้อมูลเสร็จแล้ว ก็เรียกรั้งเฝ่ยมาไว้

เฝ่ยมาที่ถูกรั้งไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า พลันคว้าคอเสื้อพนักงานต้อนรับมา “ฉันมีจดหมายเชิญ ทำไมฉันไปทางนี้ไม่ได้ แกชื่ออะไร ถ้าแกรั้งฉันอีกครั้ง ฉันจะรายงานแกให้หัวหน้าของแกรู้”

พนักงานต้อนรับดูกระอักกระอ่วน แต่เขาก็ยังกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณผู้หญิงคนเมื่อกี้ได้รับจดหมายเชิญพิเศษมา แต่ของคุณเป็นจดหมายเชิญธรรมดา คุณต้องไปที่ห้องจัดเลี้ยงทางตะวันตก ส่วนห้องจัดเลี้ยงทางตะวันออกไม่ใช่สถานที่ที่คุณสามารถเข้าไปได้” น้ำเสียงมีนัยเสียดสีเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนี้ เขาคงไม่ต้องละเลยแขกผู้มีเกียรติเสียนานหรอก

เฝ่ยชิงรั่วแทบจะรักษารอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบบนริมฝีปากไว้ไม่ไหว ดวงตาคู่งามพลันฉายชัดถึงความไม่พอใจ

ทำไมเฝ่ยไป๋ลู่ถึงได้รับจดหมายเชิญที่ระดับสูงกว่าเธอได้

ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่เอาจดหมายเชิญออกมา ก็ทำให้ชิงรั่วอับอายขึ้นมาทันที!

หลังจากได้ฟังคำพูดพนักงานต้อนรับ เฝ่ยมาก็เหม่อลอย เขาเดินนำเฝ่ยชิงรั่วมาที่สถานที่จัดงาน แต่ก็ยังคงคิดถึงจดหมายเชิญของเฝ่ยไป๋ลู่ไม่เลิก

ครึ่งเดือนก่อน เฝ่ยไป๋ลู่ยังหมดหวังเพราะคดีลักเงินบริจาคอยู่เลย และเพื่อทำให้พ่อแม่บุญธรรมได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง เฝ่ยมาจึงเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องแบกหน้ากลับมาบ้านเฝ่ย และอยู่ในโอวาสของเขาอย่างเชื่อฟังแน่

ทว่าเฝ่ยไป๋ลู่กลับเปลี่ยนไป ไม่เพียงแค่อารมณ์ที่เปลี่ยนไปมากเท่านั้น แต่ยังเริ่มทำไลฟ์สดทำนายดวงชะตา ทำให้ค่อย ๆ หลุดออกจากการควบคุมของเขา

ใบหน้าสวยงามและประณีตของเฝ่ยไป๋ลู่แวบขึ้นมา ในใจของเฝ่ยมาพลันมีความคิดหนึ่งขึ้น “ชิงรั่ว ลูกคิดว่าเฝ่ยไป๋ลู่จะใช้รูปลักษณ์เข้าหาผู้ชายที่ร่ำรวยและมีอำนาจด้วยหรือเปล่า? บางทีจดหมายเชิญนั่น ผู้ชายที่สนับสนุนเธออยู่อสจจะส่งมาให้”

ถึงเฝ่ยไป๋ลู่จะสวมเสื้อผ้าธรรมดา ๆ แต่ทั้งบรรยากาศรอบกายและใบหน้าที่สะดุดตา ย่อมทำให้ผู้คนเมินต่อรูปร่างหน้าตาของเธอได้

เพียงการแต่งตัวเรียบง่ายนี้ก็ดึงดูดใจผู้ชายได้มากแล้ว

ที่แท้เฝ่ยไป๋ลู่ก็ได้รับจดหมายเชิญด้วยการปีนขึ้นเตียงผู้ชาย… ดวงตาของเฝ่ยชิงรั่วพลันแสดงความรังเกียจ และความไม่มั่นคงในใจก็เลือนหายไป

“ถึงจะเขียนคำว่า ‘เฝ่ย’ ไม่ได้แม้แต่ขีดเดียว หรือต่อให้เฝ่ยไป๋ลู่จะสร้างปัญหาอีกครั้ง เธอก็ยังคงเป็นคนตระกูลเฝ่ยและลูกสาวของฉัน”

หลังจากเว้นช่วง เฝ่ยมายังบอกกับเฝ่ยชิงรั่วอีกว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่เฝ่ยไป๋ลู่มาร่วมงานใหญ่ขนาดนี้ ดูแลเธอให้มากขึ้นและสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเธอซะนะ”

เพื่อให้ได้รับจดหมายเชิญสำหรับแขกผู้มีเกียรติจากคุณชายสามเวิน พวกเขาจะต้องไม่ประมาทผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังเฝ่ยไป๋ลู่

เฝ่ยมาตื่นเต้นมาก หากลูกสาวสองคนสามารถแต่งงานกับสักคนสองคนในงานเลี้ยงนี้ได้ ครอบครัวเฝ่ยย่อมจะได้รับประโยชน์มากมายแน่นอน

เขาต้องเปลี่ยนแผนไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ และปรามไม่ให้เธอสร้างปัญหามากเกินไปเสียแล้ว

เฝ่ยชิงรั่วเห็นด้วยอย่างไม่เต็มใจ

[นี่ไป๋ลู่ ฉันไม่คิดว่าเธอจะแอบเข้ามาถ่ายทำรายการกินอาหารจริง ๆ หรอกนะ]

[มั่วอะไรล่ะ เราเดินเข้ามาทางประตูหน้าอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา ทั้งยังมีจดหมายเชิญด้วย!]

[ยังไงก็ตาม ไป๋ลู่ได้จดหมายเชิญมาจากไหนน่ะ?]

บริกรกำลังพาเฝ่ยไป๋ลู่ไปยังห้องส่วนตัว พอเข้าไป โต๊ะรับประทานอาหารก็เต็มไปด้วยอาหารที่เธอสั่งไว้ล่วงหน้า

เธอหยิบสตรอว์เบอร์รีชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก ขณะตอบข้อความว่า “นายจ้างเป็นคนให้จดหมายเชิญมา”

[เธอมีงานทำแล้ว? แบบนี้ก็ไม่ใช่สตรีมเมอร์เต็มเวลาแล้วสิ!? ถึงว่าทำไมเธอไลฟ์สั้นจัง โคตรน่าเสียดาย!!!]

“ทุกชีวิตล้วนลำบาก ตอนนี้ฉันเลยทำงานสองอย่างน่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยคำศัพท์ที่ทันสมัยมากขึ้นว่า “แน่นอน คุณจะเรียกฉันว่าเป็นวัยรุ่นยุคใหม่ก็ได้”

[66666]*[2]

[ทำไมเธอไม่หยุดทำงานพาร์ตไทม์แล้วลงคอนเทนต์มากกว่านี้ล่ะ ช่องไลฟ์สดของเธอได้รับความนิยมมากเลยนะ ต้องกวาดรางวัลได้มากมายแน่นอน ถ้าไม่พอก็ไลฟ์สดเพิ่ม อย่าลงคอนเทนต์ครั้งละหนึ่งชั่วโมงสิ]

ไม่ เธอยังต้องฝึกตนอีก

เฝ่ยไป๋ลู่พูดคุยขณะรับประทานอาหาร ค่อย ๆ คุ้นเคยกับการถ่ายทำม็อกบังมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอชี้อาหารไปที่กล้อง กัดอาหาร แล้วพูดว่า “เนื้อปูในจานหน่อไม้ฝอยสองชิ้นนี้มีความนุ่มไม่คาว ไข่ปูก็อวบ และหน่อไม้ก็สด…”

“สตูว์ไก่ทั้งใสและกลมกล่อมมาก เนื้อก็นุ่ม นักวิชาการด้านอาหารบางท่านยังกล่าวว่า ‘ไก่มีกลิ่นหอม เนื้อสดกรอบ ส่วนน้ำซุปใสมีสีขาวนวล’ รสชาติดีจริง ๆ ต้องลองชิมดู…”

[(กลืนน้ำลาย) ดูไลฟ์แล้วหิวเลย ทั้งที่เพิ่งกินข้าวเย็นไปชั่วโมงกว่า ๆ เอง…]

[ฉันเปิดแอปซื้อกลับบ้านเงียบ ๆ ต้องการจะสั่งรายการเดียวกัน แต่มันกลับไม่พร้อมให้บริการเสียอย่างนั้น!]

[ขอบคุณนะไป๋ลู่ ฉันเบื่ออาหารมา 1 ปีแล้ว วันนี้รู้สึกอยากกินอาหารเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลย]

ภายในห้องอันเงียบสงบ

ผู้ชายคนหนึ่งก้มมองหญิงสาวผ่านหน้าจอโทรศัพท์เงียบ ๆ ก่อนจะหยุดหมุนลูกประคำ

“เอาเนื้อปูฝอย หน่อไม้ไก่ตุ๋นมาให้ฉัน…”

ผู้เป็นเลขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“คุณไม่ได้ยินเหรอ” เสียงของเวินสือเหนียนทุ้มลึก

เฝ่ยไป๋ลู่หยิบขนมขึ้นมาอีกจาน ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาสวยงามของเธอ “จานนี้ก็อร่อยเหมือนกัน รสชาติสดชื่น มีรสหวานและเผ็ดเล็กน้อย ถ้าคุณกินของว่างนี้หลังจากกินปลาตัวใหญ่และเนื้อ จะให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับคืนสู่ธรรมชาติเลย”

เวินสือเหนียนเหลือบมองจานอาหาร แล้วสั่งเลขาอีกครั้ง “แตงกวาเผ็ดกับซอสน้ำผึ้งอีกจาน”

“…ครับ” เลขารู้สึกละอายใจ ถึงชื่อจะดีแค่ไหน ก็ไม่อาจปิดบังความจริงที่ว่าเป็นแค่เมนูแตงกวาได้

คุณชายสามเวินใช้ชีวิตด้วยการแต่งกายดี ๆ มาตั้งแต่เด็ก เขาจะเคยกินเมนูธรรมดาที่ไม่สมฐานะแบบนี้ได้ยังไง?

อาหารที่คุณชายสามเวินสั่ง ล้วนมาเสิร์ฟภายในครึ่งชั่วโมงต่อมา

พอเฝ่ยไป๋ลู่กินและไลฟ์เสร็จแล้ว เวินสือเหนียนก็วางตะเกียบลงด้วย

เขาเช็ดริมฝีปากอย่างไม่รีบไม่ร้อน หายากที่อาหารจะทำให้สีหน้าของเขาผ่อนคลายและนุ่มนวลขึ้น

“ท่านประธาน คุณต้องการให้เชฟเตรียมเมนูแบบเดียวกันในวันพรุ่งนี้ไหมครับ” เลขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เจ้านายของเขาไม่ได้มีความอยากอาหารแบบนี้มานานแล้ว เนื่องจากเหตุผลด้านสุขภาพ

“ไม่ต้อง” เวินสือเหนียนนับลูกประคำบนข้อมือต่อ

วันนี้เขากินได้มากขึ้น ไม่ใช่เพราะอาหารอร่อย แต่เพราะเฝ่ยไป๋ลู่

ตระกูลเวินเป็นตระกูลใหญ่ที่มีสมาชิกอาศัยอยู่ทั่วประเทศ โดยมีตระกูลเวินใหญ่ตั้งรกรากที่กรุงปักกิ่ง

ตอนนี้เวินสือเหนียนมาตรวจสอบงานที่เมืองเจียง ทำให้ทุกคนในตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

“ฉันได้ยินมาว่าคุณชายสามเวินพอใจกับทักษะการทำอาหารของคุณมาก นี่ถึงเวลาเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้แม่ครัวพ่อครัวแล้วหรือยัง” ในห้องจัดเลี้ยง ใครบางคนสะกิดเวินโจวด้วยศอก

เวินโจวเป็นบุตรชายของเวินเฉวียน หัวหน้าตระกูลเวินในเมืองเจียง

“แน่นอน!” เขายิ้มอย่างนึกสนุก ขณะหมุนแก้วไวน์ด้วยมือเดียว “คุณไม่รู้หรอกว่ามีคนอยากจะแย่งชิงเขาคนนี้มากมายขนาดไหน ทันทีที่มีข่าวออกมา พ่อของผมคุยกับแม่ครัวพ่อครัวไว้แล้ว โชคดีจริง ๆ”

ผู้ชายคนนั้นได้ยิน ก็มองด้วยความอิจฉา

“อาโจว ทำไมนายไม่ไปพบคุณชายสามเวินกับลุงนายล่ะ” เสียงหนึ่งขัดจังหวะการสนทนาระหว่างทั้งสองคน

“พี่” เวินโจวเอียงหัว ยกแก้วให้เวินหมิน เป็นการกล่าวทักทาย แล้วมองผู้หญิงข้าง ๆ อย่างสงสัย “ส่วนท่านนี้คือ…?”

เวินหมินกับเวินโจวชนแก้วกัน ก่อนจิบแล้วแนะนำ “ลูกสาวของครอบครัวเฝ่ย เฝ่ยชิงรั่ว”

“คุณชายเวิน สวัสดีค่ะ” เฝ่ยชิงรั่วแย้มรอยยิ้มอันบริสุทธิ์

หืม? สายตาของเวินโจวจับจ้องเฝ่ยชิงรั่ว

เฝ่ยชิงรั่วงดงามและการแต่งกายของเธอก็บรรจงคัดเลือกมาอย่างดี ดูราวกับดอกไม้อ่อนในงานเลี้ยงนี้ ทำให้หลายคนให้ความสนใจเธอ

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของเวินโจว เฝ่ยชิงรัวก็ยืดอก เงยหน้าขึ้นราวกับหงส์ขาว

เวินโจวมองอีกฝ่ายสักพักก็ตระหนักได้ “โอ้ คุณเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเฝ่ยสินะครับ”

เรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนพิธีต้อนรับญาติของตระกูลเฝ่ยแทบจะกลายเป็นเรื่องชวนหัวเราะหลังอาหารของชนชั้นสูงในเมืองเจียง

ถึงเขาจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่ก็ฟัง ๆ มาบ้าง

ปรากฏว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้คือลูกสาวบุญธรรมที่ได้ครอบครองรังนกกางเขน*[3]ไป

ฉับพลันรอยยิ้มของเฝ่ยชิงรั่วแข็งทื่อค้างไป

[1] แกล้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ หมายถึง คนที่แท้จริงมีอำนาจยิ่งใหญ่หรือมีความสามารถ แต่แสร้งทำตัวเซ่อซ่าให้ผู้อื่นหลงกล เพราะหวังผลประโยชน์จากอีกฝ่าย

[2] 6 เป็นคำสแลงจีน หมายถึง สุดยอด โคตรเจ๋ง เก่งสุด ๆ

[3] ได้ครอบครองรังนกกางเขน หมายถึง คนนอกที่เข้ามาครอบครองบ้านของคนอื่น