เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 42 หมอกดำ

บทที่ 42 หมอกดำ

คุณพ่อเวินออกมาจากห้องของเวินสือเหนียนด้วยความงุนงง

เวินโจวกำลังยืนรออยู่หน้าประตู พอคุณพ่อเวินออกมา เขาก็ยื่นมือออกไป “คุณชายสามเวินเลือกเสร็จแล้วใช่ไหมครับ? พ่อ ขอให้ผมสักแผ่นสิ ผมจะเอาไปให้พี่หมิน”

หลังค่ายกลนิทราสังหารถูกทำลาย ร่างกายของเวินหมินก็ทรุดลงทันที และตอนนี้เขากำลังเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล

อาจารย์เฝ่ยลงมือวาดยันต์เอง ฉะนั้นยันต์ที่ได้รับต้องมีคุณภาพสูงเป็นแน่ เขาต้องมอบเครื่องรางสงบสุขแก่พี่หมิน

คุณพ่อเวินมอบยันต์สงบสุขให้แก่เขาแผ่นหนึ่ง

เวินโจวไม่พอใจ “แผ่นเดียวจะพอได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าพ่อไม่รู้ถึงสถานการณ์ของพี่หมินเสียหน่อย ขอเพิ่มอีกครับ”

ใบหน้าของคุณพ่อเวินกระตุก กำกระดาษยันต์เบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด “อาโจว เรามีแค่สี่แผ่นเท่านั้น…” ไม่ว่าจะแบ่งเท่าไหร่ก็ไม่พอ ใช้หนึ่งแผ่นก็น้อยลงหนึ่งแผ่น

“เราไม่ได้ซื้อมาเยอะเหรอครับ” เวินโจวตกใจ รอบ ๆ กายคุณชายสามเวินมีคนเก่ง ๆ มากมาย แต่เขากลับขาดแคลนเครื่องรางสงบสุขเหรอ?

คุณพ่อเวินส่งยันต์ออกให้เวินโจวเงียบ ๆ

แม้ว่าคุณชายสามเวินจะแย่งเครื่องรางอันล้ำค่าไป แต่เขาก็มอบทรัพยากรที่ไม่อาจปฏิเสธได้เป็นการแลกเปลี่ยน

เครื่องรางสงบสุขของอาจารย์เฝ่ยสามารถปกป้องเขาได้ แต่สิ่งที่คุณชายสามเวินมอบให้สามารถทำให้ตระกูลเวินในเมืองเจียงก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้

และคุณพ่อเวินเลือกอย่างหลัง

เวินโจวเงียบ เงื่อนไขที่คุณชายสามเวินให้มาช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ

ภายในบ้านมีเครื่องรางสีเหลืองมากมายวางอยู่เบื้องหน้าเวินสือเหนียน

เรียวนิ้วที่เห็นข้อต่อชัดกำลังคัดแยกยันต์แต่ละประเภทอย่างคล่องแคล่ว

คุณชายสามเวินภูมิใจที่ตนมีความทรงจำอันยอดเยี่ยมและสามารถจดจำเป็นรูปภาพได้ดี แต่แล้วก็พบว่าเขาไม่สามารถเลียนแบบยันต์พวกนี้ได้ แม้จะทำตามขั้นตอนอย่างเคร่งครัดก็ตาม

เมื่อมองกระดาษยันต์ที่ไร้รูปร่างและว่างเปล่าตรงหน้า เวินสือเหนียนก็ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามอักขระสีชาด ดวงตาซึ่งสงบนิ่งราวกับสระน้ำนิ่งมาตลอด จู่ ๆ ก็สับสนเล็กน้อย “ใส่ยันต์พวกนี้ไว้ในซองเหมือนเดิม แล้วส่งยันต์ครึ่งหนึ่งกลับเมืองหลวง ส่งให้ถึงมือพ่อด้วยละ”

เจิ้งจื้อโหยวพลันประหลาดใจ เพราะเขาไม่คิดว่าคุณชายสามเวินจะเชื่อว่าเครื่องรางเหล่านี้มีประโยชน์

แต่ถึงเฝ่ยไป๋ลู่จะมีความสามารถจริง ๆ เธอก็ยังเพิ่งเริ่มต้น ยันต์ที่เธอวาดย่อมมีประสิทธิภาพจำกัด และไม่คุ้มแก่การส่งไปยังเมืองหลวง

แต่ไม่ว่าจิตใจจะปั่นป่วนแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าตั้งคำถามกับการตัดสินใจของคุณชายสามเวิน จื้อโหยวจึงพยักหน้าแล้วถอยกลับไปพร้อมกับซองใส่เครื่องราง

ก่อนเข้านอนตอนกลางคืน เวินสือเหนียนลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอายันต์ของเฝ่ยไป๋ลู่ใส่ไว้ใต้หมอน

เดิมเขาคิดว่าจะนอนหลับยาก แต่จู่ ๆ ก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ยามหลับก็เป็นไปตามปกติ ชายหนุ่มปรากฏตัวอีกครั้งในป่าอันมืดมิดที่รายล้อมไปด้วยหมอกสีดำเช่นเคย

เวินสือเหนียนก้มหน้าลง เฝ้าดูหมอกสีดำอย่างใจเย็น แม้หมอกสีดำนั่นจะลอยเข้ามาหาและพยายามกลืนกินเขาก็ตาม

เขาทำเพียงนับลูกประคำในมือทีละเม็ดโดยที่ไม่ลังเล

ทว่าตอนหมอกดำกำลังจะโดนร่างของเวินสือเหนียน ฉับพลันแสงสีทองปรากฏขึ้น ขจัดหมอกสีดำอันน่าหวาดกลัวออกไป

เวินสือเหนียนหยุดฝีเท้าขณะถือลูกประคำไว้นิ่ง แล้วความสงบก็คืนสู่ชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงร่างโปร่งในแสงสีทองนั่น

ใครกัน?

เขาต้องการเห็นอีกฝ่ายให้ชัดกว่านี้ แต่เปลือกตากลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นหมอกสีดำและป่าสีดำก็หายวับไป แล้วจิตสำนึกของเขาก็ตกอยู่ในความเงียบสนิท

ณ ห้องพักในย่านชุมชน เฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งกำลังฝึกขัดสมาธิ จู่ ๆ หน้าก็ถอดสี

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับแสงสีม่วงที่ส่องประกายในนัยน์ตาของเธอ

พลังงานแห่งความตายที่ก่อตัวขึ้นนี้ เธอเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง?

แต่น่าเสียดาย ความแข็งแกร่งของเธอลดลงเหลือเพียงขั้นควบแน่นปราณ หากเธอต้องการติดตามเรื่องนี้ เฝ่ยไป๋ลู่ต้องดึงปราณวิญญาณจำนวนมากมาใช้

แม้จิตวิญญาณของเธอจะทรงพลังและสามารถฟื้นฟูปราณวิญญาณได้อย่างรวดเร็วด้วยพลังจิตที่เป็นเอกลักษณ์

ทว่าการใช้ปราณวิญญาณมากเกินไปจะทำให้เกิดความเสียหายต่อร่างกายอย่างถาวร ดังนั้นจึงไม่ใช่ความคิดที่ดี

เธอยังอ่อนแอเกินไป!

การฟื้นพลังด้วยการดูดซับปราณวิญญาณอย่างเดียวช้าเกินไป ดังนั้นตอนนี้ถึงเวลาต้องใช้พลังที่สั่งสมมาในการบ่มเพาะแล้ว

เฝ่ยไป๋ลู่คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเข้าสู่การฝึกฝนรอบใหม่

เจ้างูตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ หาวอย่างสบายอารมณ์ ขณะยืดตัว ลิ้มรสไอปราณของเจ้านายด้วยความสบายใจ

……

หากถามว่าคนที่เฮ่อเหลียนเจี๋ยเกลียดมากที่สุดในบรรดาเลขานุการของคุณชายสามเวินเป็นใคร คำตอบย่อมเป็น เลขาใหญ่เจิ้งจื้อโหยว

เจิ้งจื้อโหยวบอกว่า เขามีเรื่องต้องทำและต้องกลับเมืองหลวง จึงขอให้เขามาดูแลคุณชายสามเวินแทน

เดิมก็คิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่เขาไม่คิดว่าเลขาใหญ่จะทิ้งปัญหายากลำบากไว้ให้ด้วยนี่สิ!

เฮ่อเหลียนเจี๋ยมาที่ห้องโถงในตอนเช้าและรอให้คุณชายสามเวินตื่น

วันนี้คุณชายสามเวินนอนหลับสบาย ดังนั้นเฮ่อเหลียนเจี๋ยจึงไม่รบกวนเขา

ทว่าตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงเที่ยงวันก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้นภายในห้องนอน

ด้วยกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณชายสามเวินหากเขายังปล่อยให้หลับต่อไป เลขาหนุ่มจึงกลั้นใจปลุก “คุณชายสาม… ได้เวลาลุกแล้วครับ…”

ทันใดเวินสือเหนียนลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกับนกอินทรี โดยไม่แสดงอาการง่วงนอนอย่างคนเพิ่งตื่นสักนิด

หัวใจของเฮ่อเหลียนเจี๋ยหวาดกลัวกับออร่าอันน่าเกรงขามของอีกฝ่าย

ให้ตายเถอะ เจิ้งจื้อโหยว ทำไมต้องส่งเขามาทำเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย

เฮ่อเหลียนเจี๋ยรีบกล่าวต่อด้วยเสียงสั่นเทา “คุณชายสาม ตอนนี้เที่ยงแล้วครับ และอาหารกลางวันก็พร้อมแล้ว คุณต้องการทานอาหารเลยไหมครับ?”

“รู้แล้ว นายออกไปก่อนเถอะ” เวินสือเหนียนขมวดคิ้ว เขาแปลกใจเล็กน้อยที่ตัวเขาหลับไปนานมากขนาดนี้

ต่อให้เดินไม่ได้ แต่ชายหนุ่มก็ให้ความสำคัญกับการบริหารร่างกายอย่างมาก กล้ามเนื้อแขนของเขาได้รับการบำรุงและออกกำลังเป็นอย่างดีจนแข็งแรงแบบที่ผู้ชายธรรมดาไม่อาจทัดเทียมได้

หลังจากชายหนุ่มบิดขี้เกียจ เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวขึ้นนั่งบนรถเข็น แล้วยกหมอนขึ้นตั้ง

ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างามเผยรูปลักษณ์แท้จริง

บัดนี้เครื่องรางที่สอดไว้ใต้หมอนก่อนเข้านอนกลายเป็นกองขี้เถ้าไปแล้ว

ดูเหมือนว่าผู้ที่ช่วยเขาสลายหมอกสีดำขณะหลับจะเป็นเฝ่ยไป๋ลู่

เขาคิดถูกแล้วที่มาเมืองเจียง

……

เมื่อเห็นชื่อไลฟ์สดที่คุ้นเคย แฟนคลับของเฝ่ยไป๋ลู๋ก็เริ่มเคลื่อนไหวด้วยความตื่นเต้น

[คุณสตรีมเมอร์ ในที่สุดคุณก็เริ่มถ่ายทอดสด ฉันคิดว่าคุณลืมงานของตัวเองไปแล้ว]

เฝ่ยไป๋ลู่สับสน “ฉันเพิ่งลงคอนเทนต์ไปเมื่อวานนี้ไม่ใช่เหรอ?”

เพื่อเป็นสตรีมเมอร์ที่ดี เธอจึงได้ขอให้จางเฉินผู้มีประสบการณ์การไลฟ์กินสอนเธอโดยเฉพาะเชียวนะ

[การถ่ายอาหารไม่ใช่งานหลักของคุณสักหน่อย งานหลักของคุณน่ะคือ… เอ่อ… การอธิบายเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ไงละ! คุณรู้ไหมว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ออกอากาศเรื่องนี้ทางออนไลน์น่ะ]

เฝ่ยไป๋ลู๋รู้สึกละอายใจ เพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้เธอยุ่งอยู่กับการจัดการสิ่งต่าง ๆ จึงไม่ได้ทำนายโชคชะตาของชาวเน็ตมาระยะหนึ่งแล้ว

“ขอโทษที งั้นเพื่อเป็นการชดเชยให้แก่ทุกคน วันนี้ฉันจะสุ่มการเชื่อมต่อสองคนเลย” ความแข็งแกร่งของเธอได้พัฒนาขึ้นแล้ว ดังนั้นไป๋ลู่ในตอนนี้จึงสามารถทำนายดวงชะตาของคนจากระยะไกลได้แล้ว

เฝ่ยไป๋ลู่เปิดโหมดการเชื่อมต่อแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “การเชื่อมต่อครั้งนี้ไม่มีเงื่อนไข ทุกคนสามารถเข้าร่วมได้ แต่ถ้าคุณกังวลว่าฉันจะเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของคุณ งั้นฉันจะพูดจาระวัง ๆ นะ”

เหล่าแฟนคลับในห้องถ่ายทอดสดอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหอซูเจี๋ยกับนักพรตเต๋าฉีเหมินที่เฝ่ยไป๋ลู่ส่งไปยังสถานีตำรวจ ก่อนที่พวกเขาจะยิ้มอย่างรู้ทัน

[ฉันไม่เคยรังแกแมวเลย ทั้งยังไม่เคยโกหก รวมถึงไม่มีนิสัยแย่ ๆ อื่น ๆ ด้วย และฉันจึงต้องการหาแม่หมอทำนายเรื่องคู่ให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มีคู่ยามแก่เฒ่า ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองหลงทางไงไม่รู้ กระทั่งพ่อแม่ยังบอกว่าจะชายจะหญิงก็ได้ทั้งนั้น แต่… ฉันชอบเพศตรงข้ามนะ TVT]

[นายดูไม่เหมือนพวกสเตรจต์*[1] สักนิด]

[ฉันไม่ขอเรื่องแต่งงาน แต่ช่วงนี้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะออกแล้ว อยากถามว่าลูกสาวจะเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ไหม?]

‘ซ่า…’ เสียงการเชื่อมต่อไมโครโฟนดังขึ้น

แล้วใบหน้าของกบหัวเขียวก็ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ

คนที่อยู่ใต้มาสคอสกบหัวเขียวมองกล้องที่ดุนด้วยรูจมูกสีเข้ม แล้วโบกมือกล่าว “สวัสดีทุกคน”

เขาดูเป็นคนหนุ่มที่สดใสร่าเริงมาก!

[อุ๊บ! ฮ่า ๆ ทำไมนายถึงใส่ชุดแบบนั้น]

เจ้าหนุ่มกบหัวเขียวเอียงคอ หัวเราะคิกคัก “ทำให้คุณแม่หมอทำงานยากขึ้นอีกหน่อยน่ะ”

[จ๊ะตาพ่อคนดี ปิดหน้าขนาดนั้นจะดูโหงวเฮ้งยังไงก่อน~ ก็เข้าใจนะว่าอยากทำให้อีกฝ่ายท้าทาย แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรทำให้ตัวเองอับอายด้วยการทำให้ไป๋ลู่อ่านหน้าคุณไม่ได้เลย]

[1] Straight คือ กลุ่มคนที่ชอบเพศตรงข้าม