เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 45 พี่ชายอันดับที่หนึ่ง (2)

บทที่ 45 พี่ชายอันดับที่หนึ่ง (2)

หลิ่วอิ๋งระดมความคิดอย่างหนัก หาข้อแก้ตัวในการอธิบายกับความคิดเห็นที่วิ่งอยู่บนหน้าจอ ส่วนเฝ่ยไป๋ลู่ เธอคลิกเปิดกล่องข้อความส่วนตัวของหลิ่วอิ๋งขึ้นมา

เนื้อหาแชตไม่มาก เป็นอีโมติคอนและเครื่องหมายอัศเจรีย์ผสมกันมากมาย เขาส่งข้อความมา พอไป๋ลู่ไม่ตอบก็จะส่งมาอีก

…

‘หลบหนีกุญแจแห่งความตาย’

[เธอต้องแต่งคอสเพลย์รูปนี้ ถ้าเธอไม่มีชุดอุปกรณ์แต่งหน้าและฉาก ฉันหาให้ได้!]

[เพื่อนเกิดอะไรขึ้น? เงินขาดเหรอ? ฉันจะให้เธอยืม เธอจะได้แต่งคอสเพลย์อันนี้ให้ฉันได้อย่างสมบูรณ์!]

[เพื่อน เธออ้วนขึ้นอีกแล้ว!!!]

[คอสเพลย์ที่สัญญากับฉันไว้จะออกมาเมื่อไหร่?]

[(￣-￣*)!! ทำไมไม่ตอบข้อความฉัน? ฉันถูกหลอกแล้วใช่ไหม?!]

[ดีมาก ฉันจะไปจับเธอที่ห้องไลฟ์สด! ดูซิว่าเธอจะเบี้ยวไปถึงเมื่อไหร่!]

…

แอนตี้แฟนที่เดิมทีจิตนาการถึงความสัมพันธ์ของเฝ่ยไป๋ลู่และหลิ่วอิ๋งไปต่าง ๆ นานาพูดไม่ออกทันที

[ให้ตายเถอะ สตรีมเมอร์หญิงคนไหนพูดกับพี่ชายอันดับที่หนึ่งแบบนี้บ้าง?]

และแล้วแฟนพันธ์ุแท้ทั้งหลายก็ระบิดเสียงหัวเราะออกมา [ฮ่า ๆๆ เด็กน้อยป.สองตัวจริง!]

[พวกแอนตี้ทั้งหลายเบิกตามองดูซะนะ! อย่าทำให้หัวใจสกปรกนัก เห็นมองอะไรก็สกปรกไปหมด!]

[นี่ถือว่าเป็นการสร้างข่าวลามกอนาจารใส่ร้ายผู้หญิงหรือเปล่า? ฉันแค็ปหน้าจอและรายงานแล้วนะ แอนตี้พวกนี้รอถูกแบนได้เลย!]

บันทึกข้อมูลการแชตอาจเป็นของปลอม บางทีข้อมูลการติดต่ออาจถูกเพิ่มเป็นการส่วนตัว… เฝ่ยชิงรั่วไม่เชื่อ เธอกำลังจะส่งความคิดเห็นที่แก้ไขออกไป ทว่าก็ได้รับการแจ้งเตือนว่า บัญชีของเธอถูกแบนเป็นเวลาครึ่งปี ทำให้ไม่สามารถส่งความคิดเห็นได้

“บ้าเอ๊ย! ทำไมถึงมาแบนฉันล่ะ? ที่ฉันพูดมันผิดหรือไง?” เฝ่ยชิงรั่วโกรธจนเวียนหัว แล้วรีบลงทะเบียนไอดีสำรอง

ทางสำนักงานใหญ่โต้วโซ่ว หลี่เซียวถูนิ้วมือที่แข็งทื่อเนื่องจากการทำงานอย่างหนัก แต่สีหน้าของเขากลับมีความสุขมากเหลือเกิน

เขามองไปทางพนักงานแผนกอื่น แล้วพูดว่า “พี่น้องทั้งหลาย โปรดรักษาคุณภาพและปริมาณ อย่าปล่อยให้ปลาหลุดจากอวน สร้างบรรยากาศการไลฟ์สดที่โปร่งใสและปรองดองกันเถอะ”

เขาพ่นลมหายใจดัง “เหอะ” คุณเฝ่ยมีคนคอยปกป้อง แอนตี้พวกนี้ยังจะกล้าสร้างข่าวลือมั่วซั่ว ไม่อยากได้บัญชีแล้วสินะ?

หลิ่วอิ๋งอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าความคิดเห็นเชิงลบที่เกิดขึ้นในห้องถ่ายทอดสดเมื่อกี้นี้จะถูกเฝ่ยไป๋ลู่จัดการในชั่วพริบตา

“ขอโทษด้วย เกรงว่าจะแต่งคอสเพลย์ให้ไม่ได้แล้ว” จะบอกให้เธอบุกน้ำลุยไฟก็ได้ แต่เธอแต่งคอสเพลย์ไม่ได้จริง ๆ เฝ่ยไป๋ลู่กระแอมไอและคิดหาทางชดเชย “ฉันจะทำนายให้ฟรีสองครั้ง ได้ทั้งแบบออนไลน์และออฟไลน์”

หลิ่วอิ๋งที่ถูกแอนตี้ทำให้เสียอารมณ์พลันเหี่ยวเฉา และพูดเสียงอู้อี้ว่า “ลืมมันไปซะ ไม่จำเป็นแล้ว…”

“ปฏิเสธเร็วขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่พูด “ฉันเห็นจุดอิ่นถางของคุณมืดลง ใต้ตาคล้ำ เกรงว่าจะถูกคนร้ายก่อกวน จนกระทบต่อตัวเองและกระทบไปถึงครอบครัวด้วย”

[ ‘จุดอิ่นถางมืดลง’ ออกมาแล้ว! สุดยอดเคล็ดลับพวกคนหลอกลวง! ในที่สุดเฝ่ยไป๋ลู่ก็เผยพิรุธออกมาแล้วใช่ไหม?]

[ถ้าหากว่ามันจริงล่ะ?]

[คุณยังเชื่อว่าจริงเหรอ? ไร้เดียงสา! พวกต้มตุ๋นเชี่ยวชาญในการหลอกเอาเงินกับคนอย่างพวกคุณนี่แหละ]

“เธอ…เธอ…” เดิมทีหลิ่วอิ๋งคิดจะวางสายการถ่ายทอดสด แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มือก็ชะงัก

ในฐานะเด็กที่ชื่นชอบอนิเมชันสองมิติ ความสามารถในการยอมรับเรื่องเกี่ยวกับเทพเจ้าและผีจึงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป

เมื่อได้ยินเฝ่ยไป๋ลู่บอกว่าสิ่งนี้จะกระทบต่อคนในครอบครัว เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างประหลาดใจ “เธอรู้อะไรใช่ไหม?”

“เชื่อว่ามีก็มี” เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้ม สายตากวาดผ่านวิญญาณชั่วร้ายที่อยู่ตรงระหว่างคิ้วของหลิ่วอิ๋ง

“ฉันเชื่อ! ฉันเชื่อ!” หลิ่วอิ๋งยกก้นขึ้น แล้วนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้ใหม่ สายตาของเขาจ้องมองกล้อง “ช่วงนี้ฉันโชคไม่ดีมากเลย คนในบ้านก็เกิดเรื่อง มีของสกปรกอะไรหรือเปล่า?”

เฝ่ยไป๋ลู่ตอบ “ไม่มีของสกปรก แต่มีคนเลวคิดร้าย”

“คนเลว? ใคร?” หลิ่วอิ๋งเปลี่ยนจากท่าทางของหนุ่มน้อยดื้อรั้น นั่งตัวตรง ใบหน้าแสดงออกถึงความจริงจัง

[ไม่ใช่ละ ๆ พี่ชายเชื่อจริง ๆ สินะ?]

[แค่มองหน้าก็ทำนายชีวิตได้แล้ว ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่สามารถทำนายได้จากระยะไกลว่ามีคนร้ายมายุ่งกับพี่ชายท่านนี้ ฉันจะไลฟ์การตักขี้แมวด้วยมือเปล่า!!]

[มือเปล่า… ขี้เเมว… พี่ความเห็นบนนี่โหดชะมัด]

[มีละครดี ๆ ให้ดูอีกแล้ว]

เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่ไม่รีบร้อน “คุณอยู่ในห้องของคุณเองใช่ไหม? หันกล้องไปทางที่ใส่ปากกาตรงมุมซ้ายบนของโต๊ะหน่อย”

หลิ่วอิ๋งพยักหน้า ทำตามที่เธอสั่ง แล้วเอ่ยถาม “ที่ใส่ปากกานี่มีปัญหาเหรอ?”

เฝ่ยไป๋ลู่ถามกลับ “คุณรู้หรือเปล่าว่ามันคืออะไร?”

ที่ใส่ปากกานี้ไม่ใช่สไตล์ทั่วไปในท้องตลาด มันไม่เหมือนที่ใส่ปากกา มองดูแล้วเหมือนวัตถุโบราณไม่มีผิด

สิ่งนี้เคลือบด้วยสีแดง มีกระดูกทารกสีขาววนอยู่ตรงขอบ โบราณและสง่างาม

“ฉันย่อมรู้แน่นอน มันคือที่ใส่ปากกาเคลือบสีแดง” หลิ่วอิ๋งพูด “ได้ยินว่ามันเป็นอุปกรณ์การเรียนของจิ้นซื่อ*[1] ในราชวงศ์หยวน จิ้นชื่อคนนั้นเรียนหนังสือเก่งมาก แล้วครอบครัวของเขาก็ส่งต่อที่ใส่ปากกาจากรุ่นสู่รุ่น หลังจากครอบครัวฉันได้ที่ใส่ปากกานี้มาก็มอบให้ฉัน ครอบครัวหวังว่าฉันจะสอบเกาเข่า[2]ได้คะแนนดี และได้รับชัยชนะ”

[ให้ตายเถอะเพื่อน ฉันเคยเห็นที่ใส่ปากกานี้ในอินเทอร์เน็ต มันถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ราชวัง]

[ชีวิตของคนรวย ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง เรียบง่ายและไม่โอ้อวด…]

[ถ้าเป็นของแท้คงมีราคาขายเป็นล้านเลยใช่ไหม? ที่เสียบปากกายังเป็นของโบราณ อย่างว่า ไม่ต้องพึ่งลอตเตอรี่ก็รวยได้ น่าอิจฉาจัง]

หลิ่วอิ๋งสงสัย “หรือว่าที่ใส่ปากนี้จะเป็นของปลอมเหรอ?”

“อุปกรณ์การเรียนของจิ่นชื่อถูกสร้างในราชวงศ์หยวน คำพูดนี้ถูกต้อง และที่ใส่ปากกาก็เป็นของโบราณจริง ๆ” ในดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่มีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่ “แต่ต้นกำเนิดไม่ดี เต็มไปด้วยบรรยากาศอัปมงคล”

หลิ่วอิ๋งตกใจมากจนปล่อยมือ ทำที่ใส่ปากกาเคลือบสีแดงตกลงบนโต๊ะ

[คุณชายน้อยระวังหน่อย นี่ไม่ใช่ที่ใส่ปากกาธรรมดานะ!]

[ฉันเต็มไปด้วยพลังหยาง ไม่กลัวพลังงานชั่วร้าย! คุณชายน้อยโปรดส่งที่ใส่ปากกาให้ฉัน ฉันจะช่วยคุณกำจัดวิญญาณชั่วร้ายเอง!]

[ฉันได้ยินเสียงดีดลูกคิด*[3] ของพวกคุณนะ]

เฝ่ยไป๋ลู่สั่งให้หลิ่วอิ๋งจัดตำแหน่งกล้องไปยังที่ใส่ปากกาสีแดง “ที่ใส่ปากกาเคลือบสีแดงบริสุทธิ์เช่นนี้ ถึงแม้โครงกระดูกทารกจะถูกเก็บรักษาไว้เป็นเวลาร้อยปีก็ตาม แต่กระดูกก็ควรจะขาวใสและเป็นมันวาว ทว่ากระดูกสีขาวนี้ที่ฐานมีสีเขียวและสีดำเล็กน้อย ซึ่งเป็นอาการของการถูกเชื้อรากัดกิน และสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับการเจริญเติบโตของเชื้อราคือที่ไหนล่ะ? แน่นอนว่าคือสุสานที่ฝังอยู่บนพื้นดินมาเป็นเวลาหลายร้อยปียังไงล่ะ คุณลองดมดี ๆ คุณจะยังได้กลิ่นดินด้วย”

หลิ่วอิ๋งไม่เชื่อเสียทีเดียว เขาเอามันมาจ่อที่จมูก ผลคือได้กลิ่นตามที่ว่าจริง ๆ

เขาคิดมาตลอดว่าเซรามิกโบราณย่อมมีกลิ่นแบบนี้ทั้งนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าความจริงแล้วนี่คือกลิ่นดินของสุสาน!

หลิ่วอิ๋งหน้าซีด

เฝ่ยไป๋ลู่พูดต่อไปว่า “ที่ใส่ปากกานี้ไม่ใช่มรดกตกทอดมา แต่เป็นของอันเป็นที่รักและถูกฝังไปพร้อมกับเจ้าของสุสาน หรือพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ข้าวของเซ่นไหว้สำหรับนักวิชาการ คุณบอกว่ามันเป็นของในสมัยราชวงศ์หยวน อย่างนั้นคุณลองคำนวณดูสิว่าตั้งแต่ราชวงศ์หยวนมาจนถึงปัจจุบัน มันถูกฝังอยู่ใต้ดินมานานกี่ปี?”

“คุณอยู่ในห้องเดียวกับมันทุกวัน กอปรกับการทำงานและการพักผ่อนยุ่งเหยิง กลางวันกลางคืนกลับกัน พลังงานหยินชนะพลังงานหยาง พลังงานหยางจม นี่คือสาเหตุที่จุดอิ่นถางคุณมืดลง และมีคนเลวคิดร้าย ต้องถามว่าใครเป็นคนให้ของชิ้นนี้กับคุณ”

หลิ่วอิ๋งงุนงง เขาพูดติดอ่าง “แต่ว่าคนในครอบครัวมอบของสิ่งนี้ให้ฉันนะ เป็นไปไม่ได้ที่คนในครอบครัวจะต้องการทำร้ายฉันใช่ไหม?

เฝ่ยไป๋ลู่ “เรื่องนี้ต้องถามคุณ”

[เช็ดเข้ ฉันขนลุกไปหมดแล้ว น่ากลัว…]

[ลืมมันไปซะ ฉันไม่ต้องการแล้ว อย่าส่งมาให้ฉันนะ ฉันกลัวเหมือนกัน]

[คุณชายน้อยทางที่ดีควรไปหาอาจารย์มาดู นี่มันชั่วร้ายเกินไปแล้ว!]

[แล้วที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่อาจารย์เหรอ…]

[1] จิ้นซื่อ คือ ชื่อที่ใช้เรียกผู้ผ่านการสอบรอบสุดท้ายในพระราชวัง ซึ่งเป็นข้อสอบที่ออกโดยฮ่องเต้ เป็นการสอบระดับสูงสุด ในแต่ละครั้งที่มีการสอบจะมีคนสอบผ่านและถูกเรียกว่าจิ้นซื่อเพียง 9 คน

[2] เกาเข่า คือ ชื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของจีน

[3] ดีดลูกคิด ใช้เปรียบเทียบว่า มีการวางแผน มีแผนการ หรือกำลังคำนวณส่วนได้ส่วนเสีย