เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 50 คายผลบุญ

บทที่ 50 คายผลบุญ

หานซุ่นเซิงเช็ดเลือดจากมุมปากแล้วลุกขึ้นอย่างโงนเงน

ดวงตาของเขาปรากฏความเสียใจ ขณะที่เดินผ่านลูกศิษย์ตัวน้อยที่กลายเป็นมัมมี่ไปแล้ว

เขาต้องพยายามอย่างหนักเพื่อหาคนที่มีสภาวะพลังงานหยินสูงและร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์มาฝึกฝนเป็นร่างทดแทนร่างใหม่

“ศิษย์พี่ ท่านเป็นอะไรไป?” อาจารย์หลินรีบเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ

หวังซินที่ตามหลังอาจารย์หลินมา พอเห็นว่าทั้งสองคนเมินเฉยไม่สนใจร่างมัมมี่ของเสี่ยวเต้าโดยสิ้นเชิง ฟันของเธอสั่นกระทบกันด้วยความกลัว

เธอก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้ามอง

“ค่ายกลที่วางไว้ก่อนหน้านี้ย้อนกลับมาทำร้ายฉัน ฉันจำเป็นต้องรีบฟื้นฟูความแข็งแกร่ง ดังนั้นจึงขอสั่งการให้ลูกศิษย์หาสถานที่ที่มีผู้คนจำนวนมากแล้วจัดการวางค่ายกลสกัดโชคลาภ…” หานซุ่นเซิงยกถ้วยชาขึ้นมาบ้วนปาก แล้วถ่มออกมาเป็นเลือด

ดวงตาเขาในยามนี้น่ากลัวยิ่ง “ค่ายกลนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าแค่วันที่สามก็ถูกคนค้นพบ! คนผู้นั้นน่ากลัวนัก สามารถทำลายรูปแบบค่ายกลทั้งห้าที่ฉันจัดวางไว้อย่างระมัดระวังได้ นี่ถ้าไม่เตรียมร่างทดแทนเอาไว้ น่ากลัวว่าจะไม่ได้เห็นแสงตะวันพรุ่งนี้แล้ว!”

ก่อนหน้านี้เขาคือที่ได้รับประโยชน์ และตอนนี้เขาได้รับผลย้อนกลับของค่ายกลสกัดโชคลาภรุนแรงมากที่สุด

ส่วนลูกศิษย์ที่วางค่ายกลแทนเขา น่ากลัวว่าคงจะแย่ไม่ต่างกันนัก!

อาจารย์หลินตกใจ เขาคาดเดาว่า “ศิษย์พี่มีความเชี่ยวชาญในด้านการวางตำแหน่งฮวงจุ้ย ในเมืองเจียงไม่มีใครเทียบท่านได้! คนที่ทำลาย…จะเป็นเทียนฉื่อเมื่อคราวก่อนหรือไม่?”

“เป็นไปได้มาก! น่าเสียดาย คนที่ฉันส่งออกไป ไม่มีใครพบร่องรอยของคนผู้นั้นเลย!” หานซุ่นเซิงทุบโต๊ะด้วยความโกรธ “ไอ้พวกขยะไร้ประโยชน์!”

อาจารย์หลินเพิ่งสูญเสียกู่กินหัวใจไป เขารู้สึกเข้าใจคนหัวอกเดียวกัน จึงเอ่ยปลอบใจ “ยังอีกสักระยะก่อนที่พวกศิษย์พี่คนอื่น ๆ จะมาถึง ให้เทียนฉื่อผู้นั้นอวดดีไปสักพักละกัน!”

ก็เพราะศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ จะมาทำธุรกิจที่เมืองเจียงนี่แหละ เขาจึงต้องรีบจัดวางค่ายกลสกัดโชคลาภเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้หายโดยเร็ว

หากคนอื่นรู้ว่าเขาเจอการย้อนกลับของค่ายกลติดต่อกันถึงสองครั้ง จนความแข็งแกร่งลดลงอย่างมาก เขาจะเอาหน้าไว้ที่ไหน?

ความแข็งแกร่ง! เขาจำเป็นจะต้องฟื้นฟูความแข็งแกร่งโดยเร็ว! หานซุ่นเซิงหลับตาลง และตอนที่เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทันใดแสงเย็นเฉียบก็ปรากฏ

“เตรียมจะพาตัวเฝ่ยไป๋ลู่มาเมื่อไหร่?”

เขามองไปทางหวังซิน

หวังซินก้มหัวลง “เตรียมคนติดต่อเธอเรียบร้อยแล้วค่ะ คิดว่าจะสำเร็จในไม่ช้า”

เสียงของหานซุ่นเซิงทุ้มลึกขณะกล่าว “ให้เร็วที่สุด!”

……

[น่าเศร้าใจ! อายุเฉลี่ยสามสิบห้าปี! ชายหนุ่มในเมืองเจียงห้าคนเสียชีวิตกะทันหันหลังจากอดนอนอย่างต่อเนื่อง! ผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจเตือนว่า โปรดใส่ใจเมื่อเกิดสถานการณ์เหล่านี้…]

เฝ่ยไป๋ลู่ปิดหน้าเว็บแจ้งเตือนข่าวใหม่ประเด็นร้อนของโต้วโซ่ว

ห้าคนนี้สมควรตายแล้ว

กล้าวางค่ายกลชั่วร้ายที่เป็นภัยต่อสวรรค์และโลก ก็ต้องยอมรับกรรมของไสยเวทย้อนกลับด้วย

เฝ่ยไป๋ลู่หยิบเหยือกหยกออกมา เหยือกสีขาวมันวาว ด้านในบรรจุลูกบอลแสงสีทอง

สิ่งนี้คือผลบุญแห่งสวรรค์ หลังจากทำลายค่ายกลสกัดโชคลาภตรงถนนเก่าเมื่อวานนี้

สิ่งนี้คือสิ่งที่ดี เป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนตนเองและเพิ่มพูนทักษะ

แล้วยังสามารถกำจัดสิ่งชั่วร้าย ให้พรแก่ร่างกายของมนุษย์

ต่อมาเฝ่ยไป๋ลู่ไปโรงพยาบาล เธอแบ่งผลบุญออกเป็นสองส่วนแล้วใส่ในร่างของพ่อแม่บุญธรรมทีละคน

แสงสีทองส่องอยู่ที่ระหว่างคิ้วของพวกเขา และการหายใจของพวกเขาก็สงบลงมาก

พ่อแม่บุญธรรมสมองกระทบกระเทือนจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตกอยู่ในอาการโคม่าจนแทบจะนอนเป็นผัก

ตัวเธอสะสมผลบุญแสงทองมากพอแล้ว ด้วยพรแห่งโชคลาภนี้ การทำให้พ่อแม่บุญธรรมกลับมาเป็นปกติย่อมไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

น่าเสียดายที่ผลบุญนั้นหายาก

เฝ่ยไป๋ลู่ถอนใจยาว ทั้งต้องหาเงินทั้งต้องสะสมผลบุญ ความกดดันในการหาเลี้ยงครอบครัวหนักพอ ๆ กับเขาไท่ซาน*[1]

งูตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างมองเฝ่ยไป๋ลู่เงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง

ทันใดมันก็อ้าปากกว้าง แล้วคายก้อนทรงกลมสีขาวโพลนออกมา

หลังจากคายก้อนทรงกลมสีขาวออกมาแล้ว เจ้างูน้อยก็อ่อนแรงลงทันที มันพันหางไว้รอบนิ้วก้อยของเฝ่ยไป๋ลู่อย่างหมดแรง

“เป็นอะไรไป?” เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วพลางใช้ปราณวิญญาณโคจรรอบตัวมัน “กินของไม่ดีมาหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่สบายของงูน้อยอย่างนี้แล้ว ทันใดก็นึกถึงกู่กินหัวใจที่มันกินเข้าไป

ปราณวิญญาณอันลึกล้ำถูกป้อนเข้าไปในตัวอย่างต่อเนื่อง จู่ ๆ งูตัวน้อยที่คล้ายตายไปแล้วครึ่งหนึ่งก็รู้สึกดีขึ้นมาก

มันทูนสิ่งทรงกลมสีขาวไว้บนหัว แล้วมองเฝ่ยไป๋ลู่ราวกับกำลังถวายสมบัติ

ดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นกระตุ้นให้เธอมอง

เฝ่ยไป๋ลู่ลังเล “…”

ถ้าเปิดออกจะไม่เจอซากศพของหนอนนั่นใช่ไหม?

ถ้ามันกล้าเล่นตลกทำให้เธอตกใจกลัวละก็ พรุ่งนี้โดนทำเป็นงูตุ๋นแน่

เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองมันอย่างอารมณ์ไม่ดี แล้วถึงได้หันมองว่าเจ้างูน้อยคายอะไรออกมา

ภายนอกของสิ่งนั้นขาวโพลน จนแม้แต่เธอยังมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

เมื่อดูแล้วไม่ใช่หนอนศพน่าขยะแขยง เฝ่ยไป๋ลู่จึงเริ่มสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

และทันทีที่มือของเธอสัมผัสของทรงกลมสีขาวนั่น อากาศสีขาวก็จางหายไป แล้วแสงสีทองก็ปรากฏอยู่ด้านใน

สิ่งนี้มัน…

ผลบุญ!

แม้แต่คนที่สงบนิ่งอย่างเฝ่ยไป๋ลู่ก็ยังตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าเธอ

งูตัวน้อยมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเฝ่ยไป๋ลู่อย่างพึงพอใจ

มันเชิดหน้าอกเล็ก ๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง

มาดูกันว่าจากนี้เจ้านายจะว่ามันไร้ประโยชน์อีกหรือเปล่า!

มันมีประโยชน์ที่สุดแล้ว!

เลี้ยงมันไว้คุ้มค่าจะตาย!

เฝ่ยไป๋ลู่สับสน ‘ฉันคงตื่นเร็วไปแล้ว*[2] คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่เลี้ยงไว้คายผลบุญออกมาจริง ๆ’

“แกได้มาจากที่ไหนกัน?” เธอมองงูน้อยที่ภาคภูมิใจในตัวเองด้วยสีหน้าซับซ้อนงุนงง

ผลบุญมาจากแรงใจและการช่วยเหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย

ราวกับหญิงสาวได้เปิดโลกใหม่ เธอไม่เคยเห็นสัตว์ที่สามารถสั่งสมบุญอย่างอิสระมาก่อน

ดวงตางูน้อยฉายประกายสับสน

มันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…

ก่อนเจอเฝ่ยไป๋ลู่ เหมือนว่ามันจะหลับไปนานทีเดียว

และพอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นก็คือ เฝ่ยไป๋ลู่ในโถงบูชายัญของตระกูลเฝ่ย

“คายออกมาอีกได้ไหม? ยิ่งมากยิ่งดี” เฝ่ยไป่ลู่ครุ่นคิด เธอจะเอาผลบุญส่วนนี้ใส่เข้าไปในร่างกายพ่อแม่บุญธรรม

งูตัวน้อยเบิกตากว้าง ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่า เฝ่ยไป๋ลู่จะพูดคำที่ไม่คู่ควรเช่นนี้!

ท่าทางที่แสดงถึงความพึงพอใจในผลงานของตัวเองหายไปในทันที

“แอ่ก” มันล้มลงบนมือของเฝ่ยไป๋ลู่ แลบลิ้นออกมาแล้วทำเป็นแกล้งตาย

“ไม่เหมือนงูเอาซะเลย” เฝ่ยไป๋ลู่ตระหนักดีว่าผลบุญนั้นหายาก เธอพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้คิดจะหาประโยชน์จากมันจริง ๆ หรอก

หญิงสาวหลุบตาลง ดวงตาอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย “ขอบคุณที่ยอมลำบากน้า”

เจ้างูตัวนี้เชื่อใจเธอ ดังนั้นมันจึงกล้าเปิดเผยความสามารถพิเศษออกมา

ด้วยเหตุนี้ เฝ่ยไป๋ลู่จึงได้ถือว่าเจ้างูน้อยอยู่ในการคุ้มครองของเธอ

เรื่องที่มันสามารถคายผลบุญออกมาได้ถูกเปิดเผยแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำร้ายมันได้อีกต่อไป

ดูท่าต่อจากนี้จะทำซุปงูตามใจไม่ได้แล้ว

เจ้างูตัวน้อยกะพริบตาปริบ

ความผูกพันระหว่างมันกับเฝ่ยไป๋ลู่ดูเหมือนว่าจะลึกซึ้งยิ่งขึ้นแล้วสินะ

……

“คุณเฝ่ย จำฉันได้ไหม? คุณช่วยชีวิตฉันไว้บนถนนเมื่อคราวก่อน!”

เมื่อหลินหมินเฟิงเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ออกมาจากห้องผู้ป่วย เขาก็เข้ามาทักทายเธออย่างตื่นเต้นทันที “ฉันย้ายมาอยู่ห้องผู้ป่วยข้าง ๆ พ่อแม่คุณพราะอยากเจอคุณอีก!”

เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าเล็กน้อย “ผู้อาวุโสหน้าตาดูดีขึ้นแล้ว ขอเพียงต่อไปพักผ่อนให้เพียงพอ คิดว่าความเจ็บป่วยนี้จะไม่ก่อความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกาย”

หลายวันมานี้ หลินหมินเฟิงได้ยินคำพูดคล้ายกันนี้บ่อย ๆ

แต่ครั้งนี้เขามีลางสังหรณ์ที่อธิบายไม่ได้ว่าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้ประจบประแจงเหมือนคนอื่น ๆ แต่กำลังพูดความจริง

ใคร ๆ ก็ชอบฟังคำพูดดี ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำพูดของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต ใบหน้าของหลินหมินเฟิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณคุณเฝ่ยมากสำหรับคำพูดมงคล”

“ครั้งก่อนรีบมาก ฉันเลยรู้สึกเกรงใจมาตลอดที่ไม่ได้เตรียมของขวัญขอบคุณให้เธอ” ใบหน้าเขาจริงใจ “ฉันอยากจะเชิญคุณเฝ่ยไปทานอาหารที่บ้าน ครอบครัวของเราอยากแสดงความขอบคุณต่อคุณ”

พอพูดจบแล้ว หลินหมินเฟิงก็เหมือนจะเขินอายเล็กน้อย “ขณะเดียวกัน ฉันก็มีคำขอที่อวดดีของตัวเองด้วย ฉันอยากหารือกับคุณเฝ่ย ตอนที่คุณช่วยชีวิตฉัน เหมือนคุณเฝ่ยจะใช้เทคนิคการนวดแบบพิเศษ เลยอยากถามว่าตอนนี้คุณเฝ่ยทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนที่ไหน? และยินดีจะเปลี่ยนงานมาเป็นแพทย์ส่วนตัวของฉันไหม…?”

ตอนนั้นเขากึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานที่หลั่งไหลลงมาจากศีรษะแล้วกระจายไปทั่วร่างกาย มันสบายจนเขาแทบจะส่งเสียงครางออกมาเลย

เฝ่ยไป๋ลู่เข้าใจอย่างชัดแจ้ง

ที่แท้ก็คือวิธีการฝังเข็มของเธอ

“ผู้อาวุโสคะ ฉันไม่ใช่หมอค่ะ คงเป็นแพทย์ส่วนตัวให้คุณไม่ได้”

เธอหยิบแผ่นยันต์ออกมาใบหนึ่ง “คนทั่วไปไม่สามารถเรียนรู้เทคนิคของฉันได้ค่ะ ถ้าหากคุณต้องการบรรเทาความเจ็บปวดในสมอง ทำไมไม่ซื้อยันต์ที่กำจัดความชั่วร้ายและโรคภัยไข้เจ็บล่ะคะ?”

“…” สมองของหลินหมินเฟิงลัดวงจรไปชั่วขณะ

ผู้ช่วยชีวิตที่มีทักษะการแพทย์แผนจีนอันยอดเยี่ยมแท้จริงเป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยงั้นเหรอ?

[1] เขาไท่ซาน คือ ภูเขาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาห้าเขาที่ยิ่งใหญ่ในภาคกลางของจีน

[2] ตื่นเร็วไปแล้ว อุปมาว่านอนน้อยจนสมองสับสน