เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 90 แขกวีไอพีที่เลอค่าที่สุดในวันนี้คือฉัน

บทที่ 90 แขกวีไอพีที่เลอค่าที่สุดในวันนี้คือฉัน

ยอมจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อรูปถ่ายเฝ่ยไป๋ลู่นั่งอยู่บนรถตำรวจ ต้องมีจุดประสงค์ที่ไม่บริสุทธิ์แน่!

เมื่อเห็นข่าวปลอมจำนวนมากที่สร้างจากรูปภาพในอินเทอร์เน็ตแล้ว นักข่าวหลินก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเปิดแอปโต้วโซ่ว ส่งข้อความเตือนเฝ่ยไป๋ลู่ [มีคนใช้เงินซื้อรูปถ่ายของคุณ ระวังตัวด้วย]

จากนั้นส่งรูปภาพที่อัปโหลดแล้วไปยังคลาวด์ไดร์ฟ*[1]

เดิมทีคิดว่าข้อความนั้นคงจมอยู่ในข้อความส่วนตัวของเฝ่ยไป๋ลู่ ไม่คิดเลยเฝ่ยไป๋ลู่จะตอบกลับรวดเร็วขนาดนี้

[ขอบคุณ หากต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีนี้ ฉันแนะนำให้คุณไปเยี่ยมชมสถานที่บ้านเกิดของหานจิ่ง]

เมื่ออ่านคำตอบของเฝ่ยไป๋ลู่แล้ว นักข่าวหลินก็ตาเป็นประกาย …ใช่เลย! การขุดค้นเรื่องราวเบื้องหลังของหานจิ่งด้วยการบุกเบิกวิถีทางของตน นี่จะเป็นข่าวสกูปพิเศษใช่ไหม?

เขาอุทิศตนในการเตรียมการเบื้องต้นสำหรับข่าวพิเศษนี้ทันที พยายามเขียนข่าวอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้รับความนิยม จนสามารถเตะโด่งหัวหน้าบรรณาธิการโจวปาผีออกจากตำแหน่งได้ แล้วอาชีพของเขาก็ก้าวหน้ารวดเร็วราวกับติดปีกบินตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

อีกด้านหนึ่ง เฝ่ยอวี้มองรูปถ่ายเฝ่ยไป๋ลู่นั่งอยู่บนรถตำรวจในโทรศัพท์ของเขา แล้วก็หัวเราะเยาะออกมาสองสามครั้ง

รอก่อนเถอะ ฉันจะลากเธอลงมาจากตำแหน่งสตรีมเมอร์ยอดนิยมให้ได้!

เมื่อไม่มีการถ่ายทอดสดให้พึ่งแล้ว มาดูกันว่าเธอจะยังไม่ยอมกลับไปที่ตระกูลเฝ่ยอย่างสิ้นหวังและก้มหัวยอมรับผิดกับพวกเราหรือเปล่า!

เฝ่ยอวี้รู้ว่าเมืองเจียงเกิดคดีวางยาพิษและเฝ่ยไป๋ลู่ก็เข้าร่วมด้วย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการเปิดเผยภาพถ่าย เขาปิดโทรศัพท์ แล้วขับรถกลับตระกูลเฝ่ย “ฉันจะปล่อยให้เธอภูมิใจไปอีกสองสามวัน”

รถยนต์คันหนึ่งออกเดินทางจากวิลล่าหรูบนไหล่เขา ขับไปจนถึงหมู่บ้านหลิวตงซึ่งเป็นที่พักอาศัยอันเป็นเอกลักษณ์นอกเมืองเจียง

……

“เมื่อเร็ว ๆ นี้บริษัทได้จัดทริปพักผ่อนให้กลุ่มพนักงานเป็นเวลาห้าวันที่หมู่บ้านหลิวตง ผลลัพธ์คือวันที่สองพวกเขาถูกเจ้าของโฮมสเตย์*[2] ขังไว้ในห้อง…”

“แต่ที่แปลกกว่านั้นคือ ในบรรดาคนที่เขาจับขังไว้ด้วยกันมีเจ้าของที่พักด้วย! เจ้าของโฮมสเตย์ที่อยู่ด้านนอกคือตัวปลอมและหลอกลวงนักท่องเที่ยวที่มาพักโดยเฉพาะ!”

“เจ้าของโฮมสเตย์ตัวปลอมคนนั้นมีธงเล็ก ๆ แค่ลมพัดวูบเดียวก็สามารถดูดดวงวิญญาณของคนได้แล้ว”

เจี่ยนต๋าเช่าบอกว่าตัวเขาเองก็หวาดกลัว การโดนตัดช่องท้องอย่างน้อยก็ยังมีชีวิตหรอก แต่ถูกคนเอาวิญญาณไปต้องตายแน่

“พวกพนักงานถูกขังอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ สามารถใช้โทรศัพท์ได้ แต่ว่าไม่มีสัญญาณ พวกเขาพยายามทุกวิถีทางถึงส่งข้อความขอความช่วยเหลือมาที่บริษัทได้ นี่คือสถานการณ์ภายใต้การควบคุม ณ ปัจจุบันครับ”

“ฮัดเช้ย!!!” เฝ่ยไป๋ลู่ลูบจมูก ใครกำลังบ่นถึงเธอลับหลังกัน?

“อุณหภูมิบนภูเขาเย็นกว่าในเมืองเล็กน้อย พอไปถึงพี่พักแล้วก็ดื่มชาขิงเพื่อป้องกันความหนาวหน่อยแล้วกัน” สายตาของเวินสือเหนียนจ้องมองเฝ่ยไป๋ลู่

เจี่ยนต๋าเช่าสายตาเฉียบแหลม เขาดึงผ้าห่มออกมาแล้วส่งให้เฝ่ยไป๋ลู่

“ขอบคุณค่ะเลขาเจี่ยน” เฝ่ยไป๋ลู่รับมาด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ไม่ได้ใช้กับตัวเอง เธอคลี่ออกแล้วห่มลงบนขาเวินสือเหยียน “ฉันยังมีความแข็งแรงของวัยรุ่น คุณชายสามเวินควรสนใจตัวเองให้มากกว่านี้นะคะ”

เมื่อไม่นานมานี้ก็ถูกคนยืมอายุขัยไป ตอนนี้พนักงานบริษัทก็มีปัญหาเดือดร้อนอีก ช่างน่าสงสารจริง ๆ

เฝ่ยไป๋ลู่สงสารเขาอยู่สองสามวินาที

เวินสือเหนียนนั้นไม่คุ้นเคยกับการใกล้ชิดผู้อื่นมากนัก เขาจึงตัวแข็งทื่อไปครึ่งวินาที

แต่เมื่อเขาสบสายตากับดวงตาที่เป็นกังวลคู่นั้นของเฝ่ยไป๋ลู่ สีหน้าเคร่งขรึมก็อ่อนลง “ขอบคุณ ครั้งนี้ทำให้คุณเดือดร้อนอีกแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณออกเงิน ฉันออกแรง ยังไม่ถึงขั้นเดือดร้อนหรอกค่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกว่าเวินสือเหนียนสุภาพเกินไป เมื่อรับเงินมาก็ต้องทำงาน เธอมีสำนึกที่ดีในเรื่องจรรยาบรรณทางวิชาชีพมากนะ

‘ยิ่งไปกว่านั้น…’ เธอหรี่ตาลงแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันเพิ่งบังเอิญได้เจอกับชายที่มีธงเรียกวิญญาณคนนั้น”

น่าจะเป็นคนที่ดึงเอาวิญญาณของหลินเจี้ยนลี่ไป!

คิดไม่ถึงว่าเขาจะซ่อนตัวอยู่ในชนบท แสร้งเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ แล้วกักขังนักท่องเที่ยวไว้

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้สังเกตเลย… เธอคิดว่าเวินสือเหนียนเป็นคนสุภาพ แต่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองพูดเรื่องใช้เงินเพื่อขีดเส้น เขาถึงได้เป็นคนที่สุภาพที่สุด

ดวงตาของเวินสือเหนียนเข้มขึ้น

หมู่บ้านตงหลิวเป็นบ้านพักที่มีรูปแบบเฉพาะตามท้องถิ่น ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมีผู้ปกครองพาลูก ๆ มาเที่ยวกับครอบครัวจำนวนไม่น้อย คนเดินถนนเนืองแน่นราวกับเส้นด้ายทอผ้า ทำให้ถ้ามีคนหายไปหนึ่งหรือสองคนก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

ตามท้องถนนและตรอกซอกซอย มีทั้งแผงขายอาหารท้องถิ่น ร้านขายสินค้าหัตถกรรม เวทีการแสดงพื้นบ้าน ทุกอย่างล้วนดึงดูดนักท่องเที่ยวให้หยุดดู

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เคยมาที่นี่ เห็นอะไรก็ล้วนแต่เป็นของใหม่ ดวงตาสีดำขาวชัดเจนเป็นเปล่งประกายสดใส มันแตกต่างจากภาพลักษณ์ตามปกติที่สงบเหมือนน้ำอย่างมาก เธอมีอารมณ์ที่สดใสอีกด้วย

เวินสือเหนียนเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกหดหู่ใจราวกับกระแสน้ำพลุ่งพล่าน “อยากไปเดินเล่นหรือเปล่า?”

เฝ่ยไป๋ลู่ใจเต้น แต่เมื่อมองไปที่ขาของเวินสือเหนียน…

เจี่ยนต๋าเช่ากำลังจะพูดว่าไม่เป็นไร รถเข็นวีลแชร์ของคุณชายสามเวินใช้เทคโนโลยีชั้นสูง…

ครั้นแล้วก็ได้ยินเฝ่ยไป๋ลู่พูดว่า “เดินทางเหน็ดเหนื่อย สุขภาพคุณไม่ดี ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนฉันหรอกค่ะ ฉันไปเดินเล่นคนเดียวได้ คุณกลับไปพักที่โฮมเสตย์ก่อนดีไหม? กลับมาแล้วฉันจะเอาขนมท้องถิ่นมาฝากนะคะ”

มุมปากของเวินสือเหนียนเหยียดตรง “อ่อ”

เจี่ยนต๋าเช่า “…”

เธอคิดว่าคุณชายสามเวินอยากกินหรือไง?

ไม่ เขาอยากไปกับคุณต่างหาก!

ระหว่างทางกลับไปยังที่พัก เจี่ยนต๋าเช่ามองใบหน้าคุณชายสามเวิน รวบรวมความคิดว่าควรจะพูดอย่างไรดีให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น

ทว่าทันทีที่สายตาของเวินสือเหนียนมองมา เขาก็หุบปากฉับ

มีคุณเฝ่ยกับไม่มีคุณเฝ่ยอยู่ คุณชายสามเวินเหมือนเป็นคนละคน

หลังจากขอที่อยู่ของที่พักคืนนี้ไว้แล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็ลงจากรถและเดินเที่ยวไปรอบ ๆ เธอปฏิเสธเวินสือเหนียนที่จะมาเป็นพื่อน สาเหตุหลักคือ เธอต้องการตามหาคนที่ใช้ธงเรียกวิญญาณล่อลวงดวงวิญญาณว่าอยู่ที่ไหน

ทว่าช่างน่าเสียดาย แม้จะเดินไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบคนหรือสถานที่น่าสงสัยเลย

ที่พักโฮมสเตย์ที่เวินสือเหนียนจองไว้ล่วงหน้า เป็นแบบโบราณ ทำให้ยากที่จะแยกออกว่าหลังไหนคือหลังไหน เฝ่ยไป๋ลู่ที่มือข้างหนึ่งถือขนมชนิดต่าง ๆ ใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ออกมา และถามพนักงานหญิงที่แผนกต้อนรับ “สวัสดีค่ะ ห้องนี้อยู่ตรงไหนเหรอคะ?”

ทันทีที่พนักงานดูชื่อและหมายเลขห้องพักก็รู้ทันทีว่านี่คือ แขกผู้ทรงเกียรติที่ผู้จัดการพูดถึง

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอ และพูดอย่างกระตือรือร้น “ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว! กรุณากรอกข้อมูลที่อยู่อาศัย ทำตามขั้นตอน แล้วดิฉันจะนำคุณไปที่ห้องนะคะ”

เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าและกล่าวขอบคุณ เธอรับปากกามา กำลังจะกรอกข้อมูลที่อยู่อาศัย

พลันก็มีเสียงดัง ‘ตุบ!’

มือใหญ่กดลงกระดาษ

ดึงอย่างไรก็ไม่ขยับ

เฝ่ยไป๋ลู่มองตามมือข้างนั้นไป พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นผู้ชายหลังเสือเอวหมี*[3] ฟันของเขามีทองฝังอยู่และบนคอมีสร้อยทองสวมใส่ แสดงถึงนิสัยชอบอวดความร่ำรวย

“คุณเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอว่าห้องเต็มหมดแล้ว? ทำไมพอเป็นเธอถึงมีห้องแล้วล่ะ? ร้านใหญ่แต่รังแกลูกค้างั้นเหรอ?” เขาตบโต๊ะแผนกต้อนรับด้วยความโกรธ

ชายคนนั้นมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร และพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “ฉันมาก่อน เธอไปหาบ้านหลังอื่น ฉันจะอยู่ห้องนี้!”

พนักงานหญิงแทบจะร้องไห้แล้ว “ต้องขออภัยด้วยค่ะคุณผู้ชาย นี่คือห้องที่ผู้จัดการจองไว้ล่วงหน้าสำหรับแขกวีไอพี ไม่อนุญาตให้ลงทะเบียนจากภายนอก และให้คุณผู้หญิงคนนี้เข้าพักเท่านั้นค่ะ”

แขกวีไอพี? แล้วเขาไม่ใช่หรือไง? เวินเหวินเต๋อดึงสร้อยทองเส้นใหญ่บนคอ แล้วมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างรังเกียจ ของทั้งหมดบนตัวเธอยังแพงสู้รองเท้าของเขาไม่ได้เลย

“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? คิดไม่ถึงว่าจะกล้าพูดแบบนี้กับฉัน! เรียกผู้จัดการของเธอออกมาเลย!” เวินเหวินเต๋อจ้องเขม็งอย่างดุร้าย ทำท่าทางโอหังยิ่งกว่าเดิม “โฮมสเตย์นี้เป็นของคุณสายสามเวิน ฉันคือสมาชิกครอบครัวคนหนึ่งของตระกูลเวินที่มาจากเมืองหลวง บางทีห้องนี้อาจจะเก็บไว้สำหรับฉันก็ได้!”

ยิ่งเวินเหวินเต๋อคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้มากขึ้น เขาพยักหน้าซ้ำ ๆ “ใช่แล้ว! แขกวีไอพีที่เลอค่าที่สุดในวันนี้คือฉัน!”

มุมปากเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก

ทันใดเสียงเฉยชาดังขึ้นจากด้านหลัง “งั้นเหรอ?”

“แน่นอน!” เวินเหวินเต๋อหันหน้าไปมอง เพื่อดูว่าไอ้คนตาถั่วคนไหนกล้าตั้งคำถามกับเขา ดังนั้นเขาจึงได้สบตากับดวงตาสีดำขลับของเวินสือเหนียน

ตึกตัก!

ขาของเขาพลันอ่อนแรง และเสียงก็สั่น “สาม…คุณชายสาม ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่…”

เวินสือเหนียนกล่าวอย่างไร้ซึ่งอารมณ์ “ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ จะรู้ได้ยังไงว่าคุณกำลังเป็นลูกค้าใหญ่รังแกร้านค้าหรือเปล่า?”

สิ่งนี้เป็นการ ‘ตอบโต้’ ที่เขาเคยพูดก่อนหน้านี้ว่า ร้านใหญ่รังแกลูกค้า

เวินเหวินเต๋อหดตัวลง รู้สึกอายจนแทบอยากจะหารอยแตกบนพื้นแล้วมุดเข้าไป

สายตาของผู้คนรอบ ๆ มองเข้ามา เฝ่ยไป๋ลู่รีบกรอกเอกสารที่พักอย่างรวดเร็ว แล้วส่งให้พนักงานหญิง เธอพูดอย่างนุ่มนวลว่า “เข้าพักได้แล้วใช่ไหมคะ?”

“ได้ค่ะได้!” ความคับข้องของพนักงานหญิงที่ถูกทำให้ลำบากใจดูจะได้รับการปลอบขวัญโดยสมบูรณ์

และด้วยคุณชายสามเวินมานำทางแขกด้วยตนเอง เธอจึงไม่ได้เดินไปด้วย นับว่ามีไหวพริบ

ส่วนแขกที่อยู่บนพื้นคนนั้น…

เขาต้องการให้โทรเรียกผู้จัดการไม่ใช่เหรอ? เธอจะทำให้เขาพึงพอใจ! พนักงานหญิงโทรหาผู้จัดการ แล้วเวินเหวินเต๋อก็รีบวิ่งออกไปจากประตู

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เฝ่ยไป๋ลู่วางขนมไว้บนโต๊ะกาแฟ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “คนเมื่อกี้เป็นคนของตระกูลคุณจริง ๆ เหรอคะ?”

เธอนึกว่าคนจากตระกูลเวินซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่จะฉลาดและเป็นผู้ใหญ่เหมือนเวินสือเหนียน แต่ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนก็ยังมีท่าทางที่เจ้าเล่ห์และซับซ้อนคล้ายกับพ่อและลูกชายตระกูลเวินอยู่ดี

คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าใช้ชื่อเวินสือเหนียนทำตัวหยิ่งผยองแบบนี้

ทว่าครอบครัวใหญ่ที่มีกิ่งก้านสาขาอุดมสมบูรณ์ ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงแมลงเจาะเนื้อไม้ เฝ่ยไป๋ลู่คิดแล้วคิดอีก ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลก

“อาจจะใช่” ม่านตาดำขลับของเวินสือเหนียนมีประกายครุ่นคิดแวบหนึ่ง ราวกับกำลังรำลึกว่าคนคนนั้นคือใคร

เจี่ยนต๋าเช่าเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากแล้วกระซิบว่า “คุณชายสามครับ นั่นคือลูกชายนอกสมรสของคุณลุงคุณชื่อ เวินเหวินเต๋อ คนที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกยังไงล่ะครับ เขาเพิ่งได้รับการยอมรับกลับสู่ตระกูลเวินอย่างเป็นทางการเมื่อปีก่อน”

“งั้นเหรอ? จำไม่ได้เลย” เวินสือเหนียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับดูขนมที่เฝ่ยไป๋ลู่ซื้อกลับมาบนโต๊ะ เขาไม่เคยกินของเหล่านี้มาก่อน ชายหนุ่มจึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ แล้วเขาก็ปกปิดมันเอาไว้ได้อย่างดีด้วยรูปลักษณ์ที่เย็นชาและเย่อหยิ่ง

เจี่ยนต๋าเช่ากำลังคิดว่า…ลุงของคุณมีลูกนอกสมรสเยอะอย่างกับการ์ตูนเจ้าหนูน้ำเต้า*[4 ] แน่นอนอยู่แล้วที่คุณจะจำไม่ได้

“สิ่งที่ขาดไป อาจจะอยู่ในชื่อ*[5]ก็ได้” เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัว ดูจากโหงวเฮ้งของเวินเหวินเต๋อแล้ว เขาจะพบกับโชคร้ายเร็ว ๆ นี้ เพราะขาดศีลธรรม

[1] คลาวด์ไดร์ฟ หมายถึง การเก็บข้อมูลออนไลน์ เช่น กูเกิลไดรฟ์

[2] โฮมสเตย์ คือ รูปแบบของที่พักที่เป็นประเภทหนึ่งของการท่องเที่ยวแบบชนบท เป็นที่พักที่ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ใกล้ชิดกับวิถีชีวิตชุมชน

[3] หลังเสือเอวหมี หมายถึง รูปร่างกำยำล่ำสัน

[4] เจ้าหนูน้ำเต้า คือ การ์ตูนจีนเรื่องอภินิหารเจ้าหนูน้ำเต้าทั้งเจ็ด มีตัวละครที่หน้าตาเหมือนกันเจ็ดคน

[5] 德 ในชื่อเวินเหวินเต๋อ(温文德) ออกเสียงว่า เต๋อ แปลว่า ศีลธรรม

………………………………………………………………………………….

0ESSM9GF

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ