ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 699

บทที่ 699 ค ำสำป

ลู่หยำงรู้สึกว่ำศิษย์น้องที่ยังไม่เคยพบหน้ำกันคนนั้นอำจไม่ได้

เข้ำร่วมส ำนักเวิ่นเต๋ำ

อีกอย่ำงถึงเขำจะเข้ำร่วม จุดประสงค์ในกำรบ ำเพ็ญเซียนของ

เขำก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องพูดกันอีกที

หำกเขำพยำยำมบ ำเพ็ญเซียนเพื่อวำงแผนช่วยคนออกจำกคุก

ล่ะ จะท ำอย่ำงไร?

เห็นฤๅษีซีหงเวินท ำควำมดีแล้วภูมิใจในตัวเอง ลู่หยำงไม่กล้ำพูด

ควำมคิดของตนออกมำ

ฤๅษีซีหงเวินเจอรถม้ำของเมิ่งจิ่งโจว กำรทักทำยเป็นเรื่องหนึ่ง

กำรอวดว่ำตนท ำควำมดีกับคนคุ้นเคยสองคนก็เป็นอีกแรงจูงใจหนึ่ง

“แล้วพวกเจ้ำสองคนล่ะ พวกเจ้ำเพิ่งออกจำกส ำนักหรือก็สังเกต

คนเสร็จแล้วเหมือนกัน?”

ลู่หยำงไม่รู้ว่ำควรอธิบำยเรื่องเมื่อครู่อย่ำงไร ได้แต่ฝืนใจพูด:

“พวกเรำสังเกตคนเสร็จแล้ว แต่เขำถูกส ำนักไร้ขอบเขตจองตัวไว้

แล้ว คงไม่ได้เข้ำร่วมส ำนักของเรำ”

“พวกเรำสองคนยังพบคนที่มีพรสวรรค์ดีที่ไม่มีในรำยชื่อด้วย

เป็นรำกฐำนน ้ำแข็ง แต่ก็ถูกส ำนักอื่นจองตัวไว้แล้วเช่นกัน”

“ส ำนักไหน?”

“ส ำนักเฉิง”

ฤๅษีซีหงเวินดูเสียดำยเล็กน้อย: “นั่นโชคไม่ดีจริงๆ”

เขำเชื่อใจสำยตำของศิษย์น้องทั้งสองคนนี้ คนที่พวกเขำมองว่ำ

ดีอำจจะบอกไม่ได้ว่ำจะมีคุณธรรมดีแค่ไหน แต่พรสวรรค์ในกำร

บ ำเพ็ญแน่นอนว่ำต้องโดดเด่นในหมู่คน เป็นคนมีควำมสำมำรถ

พิเศษ

ลู่หยำงทั้งสองพยักหน้ำพร้อมกัน เห็นด้วยว่ำเป็นเรื่องโชคไม่ดี

“งั้นข้ำจะไปสังเกตคนที่สองแล้ว เจอกันที่ส ำนัก” ฤๅษีซีหงเวิน

โบกมือ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้ำ มุ่งหน้ำไปยังจุดหมำยถัดไป

“พบกันใหม่ศิษย์พี่ซี”

รถม้ำค่อยๆ เคลื่อนตัว ม้ำแก่ข้ำมพื้นที่ เคลื่อนที่อย่ำงรวดเร็ว มี

เพียงผู้แข็งแกร่งอย่ำงฤๅษีซีหงเวินในขั้นรวมร่ำงเท่ำนั้นที่จะ

สังเกตเห็นต ำแหน่งของรถม้ำได้

……

เมืองเอวี้ยนซำน แคว้นโย่วโจว เป็นเมืองเล็กๆ ที่ไม่โดดเด่น ผู้ที่

มีวิทยำยุทธ์สูงสุดในเมืองก็เพียงแค่ขั้นทำรกแรกก ำเนิด

เมิ่งจิ่งโจวเช่นเคย ปล่อยม้ำแก่ไว้ในคอกม้ำ หยิบอำหำรที่ปรุง

อย่ำงพิถีพิถันออกมำ ม้ำแก่กินอย่ำงเชื่องช้ำ หำงกระดิกไปมำ ดู

สบำยใจยิ่งนัก

กู๋จวินเย่ก ำลังเรียนที่ส ำนักไป่ลู่ในเมือง หำตัวได้ง่ำยมำก

“วำจำบัณฑิต: กำรเรียนรู้และฝึกฝนบ่อยๆ เป็นควำมสุขที่

ยิ่งใหญ่…” อำจำรย์สอนหนังสือส่ำยหน้ำไปมำ สอนอยู่บนเวที

กู๋จวินเย่นั่งอยู่ที่มุม มีบุคลิกที่ดึงดูดผู้คนแม้ห่ำงไกลเป็นพันลี้

ใบหน้ำขำวเนียนสะอำด เผยให้เห็นถึงควำมหล่อเหลำอย่ำงชัดเจน

คิ้วยำวดั่งต้นหลิว รูปร่ำงดั่งต้นหยก ดวงตำขุ่นมัว ชุดขุนนำงท ำให้

รูปร่ำงสูงโปร่งของเขำโดดเด่นยิ่งขึ้น

เมืองเอวี้ยนซำนมีควำมคิดค่อนข้ำงเปิดกว้ำง แม้แต่ผู้หญิงก็

สำมำรถเรียนหนังสือได้

แม้กู๋จวินเย่จะมีท่ำทำงไม่อยำกคุยกับคนแปลกหน้ำ แต่ก็ยังมี

สำวๆ หลำยคนแอบส่งสำยตำ ไม่ฟังอำจำรย์สอน มองไปที่กู๋จวินเย่

บ่อยๆ

“คุณชำยกู๋หล่อจังเลย”

“น่ำเสียดำยที่คุณชำยกู๋ไม่ได้เกิดจำกภรรยำเอก เป็นลูกนอก

สมรส ไม่สำมำรถสืบทอดกิจกำรตระกูลกู๋ได้”

“ไม่ได้สืบทอดก็ดี จะได้เข้ำตระกูลข้ำ”

“พอเถอะ ในเมืองมีพี่น้องผู้หญิงกี่คนที่คิดแบบนี้ จะมำถึงเจ้ำได้

หรือไง?”

“ได้ยินว่ำเขำยังซ่อนควำมลับบำงอย่ำงไว้ มีคนเห็นเขำพูดกับ

ตัวเองบ่อยๆ”

พวกสำวๆ กระซิบกระซำบกัน แอบมองกู๋จวินเย่ แก้มแดงระเรื่อ

หัวใจเต้นแรง

กู๋จวินเย่ท ำเหมือนไม่ได้ยินเสียงวิพำกษ์วิจำรณ์เหล่ำนี้ ตั้งใจฟัง

เรียนและจดบันทึก ตัวอักษรของเขำเหมือนร่ำงที่ตรงตระหง่ำนของ

เขำ เป็นระเบียบเรียบร้อย ประณีตทุกตัวอักษร

หลังเลิกเรียน มีสำวคนหนึ่งแอบเรียกกู๋จวินเย่ไปที่มุมด้ำนหลัง

ส ำนักไป่ลู่ กล้ำเปิดเผยควำมรู้สึก

“จวินเย่ ข้ำชอบเจ้ำ”

กู๋จวินเย่มองสำวคนนั้นด้วยสำยตำเย็นชำ เขำเองก็จ ำไม่ได้ว่ำนี่

เป็นคนที่เท่ำไหร่แล้วที่มำสำรภำพรักกับเขำ

สำวคนนั้นยิ่งเข้ำใกล้กู๋จวินเย่ ก็ยิ่งตื่นเต้น หัวใจเต้นแรงจน

เหมือนจะหลุดออกมำ

“ขออภัย ข้ำยังต้องเรียนหนังสือ”

“และอีกอย่ำง กรุณำอย่ำเรียกข้ำว่ำจวินเย่ ควำมสัมพันธ์ระหว่ำง

เรำไม่ได้สนิทสนมถึงเพียงนั้น”

กู๋จวินเย่ปฏิเสธอย่ำงไร้ควำมรู้สึก เขำเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นข้ำม

พิบัติที่ฝ่ำฟันสำยฟ้ำพิบัติเก้ำสิบเก้ำมำแล้วถึงแปดสิบเที่ยว เหลือ

เพียงอีกหนึ่งเที่ยวก็จะได้ขึ้นสวรรค์ แต่น่ำเสียดำยที่วิทยำยุทธ์ยังไม่

สมบูรณ์ ไม่สำมำรถฝ่ำพ้น สิ้นใจในสำยฟ้ำพิบัติ ไม่รู้เหตุใดจึงมำ

เกิดใหม่ในโลกปัจจุบัน

ชำตินี้ เขำต้องบ ำเพ็ญใหม่ กลำยเป็นเซียนแท้ผู้ยิ่งใหญ่!

เขำในฐำนะผู้แข็งแกร่งขั้นข้ำมพิบัติ จะยอมรับควำมรักของคน

ธรรมดำเช่นนี้ได้อย่ำงไร?

สำวคนนั้นปิดหน้ำวิ่งหนีไป

กู๋จวินเย่รู้สึกเบื่อหน่ำย เขำกลับไปที่ส ำนักไป่ลู่ เก็บของเตรียม

กลับบ้ำน

ขณะก ำลังจะออกไป เขำได้ยินเสียงโกลำหล

“ซูอวี๋ เจ้ำถึงกับจงใจผลักศิษย์น้องซูสือลงพื้น!”

“ข้ำ… ข้ำไม่ได้”

“เจ้ำไม่ได้? หรือว่ำศิษย์น้องซูสือล้มเอง?”

“ไม่ ข้ำไม่ได้หมำยควำมอย่ำงนั้น”

“แล้วเจ้ำหมำยควำมว่ำอย่ำงไร! เมื่อกี้มีแค่เจ้ำอยู่ด้ำนหลังศิษย์

น้องซูสือ ถ้ำไม่ใช่เจ้ำผลัก แล้วจะเป็นใครอีกล่ะ!”

“เจ้ำรังแกศิษย์น้องซูสือประจ ำยังไม่พอ ครั้งนี้ถึงกับลงมือ

โดยตรง!”

“ทุกคนอย่ำโทษพี่สำวเลย ข้ำเชื่อว่ำพี่สำวไม่ได้ตั้งใจ”

“ศิษย์น้องซูสือ เจ้ำใจดีเกินไป ถึงได้ถูกซูอวี๋รังแกตลอด”

“ศิษย์น้องซูสือ พวกเรำอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว”

สำวน้อยอ่อนแอคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้ำอี้ เสื้อผ้ำยับเล็กน้อย คงเป็น

ซูสือที่ล้มลง

กู๋จวินเย่รู้จักซูสือ เป็นคนของตระกูลซู แต่เหมือนกับตัวเอง เป็น

ลูกนอกสมรส ดูอ่อนแอน่ำทะนุถนอม ท ำให้คนอยำกปกป้อง ใน

ส ำนักไป่ลู่มักมีพี่ชำยน้องชำยมำสนใจซูสือเสมอ

ยังมีสำวอีกคนก ำลังพยำยำมแก้ตัวอย่ำงร้อนรน นั่นคือซูอวี๋

กู๋จวินเย่ได้ยินว่ำซูอวี๋อำศัยควำมเป็นพี่สำว มักรังแกซูสืออยู่

บ่อยๆ

“ขอรบกวนหลีกทำงหน่อย พวกเจ้ำขวำงทำงแล้ว” กู๋จวินเย่พูด

เรียบๆ แฝงน ้ำเสียงสั่ง รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

ในร่ำงเขำยังมีสัตว์วิเศษระดับเซียนที่ถูกผนึกไว้ในดวงตำ นั่นคือ

สัตว์กลืนฟ้ำ หำกเขำอำรมณ์ไม่ดี ก็อำจเสียสมำธิปล่อยให้สัตว์กลืน

ฟ้ำหลุดออกมำ ก่อควำมเดือดร้อนในโลกมนุษย์

เมื่อเห็นว่ำเป็นกู๋จวินเย่ ทุกคนรีบหลบทำงให้

“ศิษย์น้องซูสือ” กู๋จวินเย่ก็เรียกซูสือเหมือนคนอื่นๆ

“พี่ชำยจวินเย่…” ซูสือสบตำกับกู๋จวินเย่ ใบหน้ำขึ้นสีแดงระเรื่อ

“เจ้ำก็ขวำงทำงด้วย”

“หำ? โอ้” ซูสือเพิ่งรู้ตัวว่ำเก้ำอี้ที่นำงนั่งวำงอยู่ตรงกลำงทำงเดิน

พอดี รีบลุกขึ้นเคลื่อนย้ำย

กู๋จวินเย่พยักหน้ำพอใจแล้วเดินจำกไป

ลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวแอบซ่อนตัวอยู่แถวนั้น สังเกตทุกอย่ำง ต่ำง

เผยเสียงอุทำน

เรื่องที่ซูสือจงใจล้มแล้วใส่ร้ำยซูอวี๋ไว้ก่อน

“เซียนน้อย ครำวนี้ท่ำนรีบบอกข้ำก่อน กู๋จวินเย่คนนี้เป็นผู้

แข็งแกร่งกลับชำติมำเกิดใหม่ หรือว่ำสลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่ หรือ

เป็นผู้แข็งแกร่งปลอมตัวกันแน่” หลังจำกมีบทเรียนจำกครั้งก่อน ลู่

หยำงจึงยืนยันกับเซียนอมตะก่อน

เซียนอมตะโบกมืออย่ำงเบื่อหน่ำย: “คิดมำกไป จะมีผู้แข็งแกร่งที่

ไหนมำกมำยขนำดนั้น เขำก็แค่คนธรรมดำ”

“จริงเหรอ?”

“เมื่อไหร่ข้ำเคยมองผิด?”

“งั้นก็ดี” ลู่หยำงยังเชื่อมั่นในสำยตำของเซียนอมตะ

“แต่เด็กคนนี้มีปัญหำจริงๆ”

“ปัญหำอะไร?” ลู่หยำงเริ่มตึงเครียด

“เขำโดนค ำสำปที่ค่อนข้ำงง่ำยๆ”

“ค ำสำป?”

“เป็นค ำสำปเล็กๆ ง่ำยๆ เนื้อหำคือสตรีหนุ่มสำวรอบตัวที่เห็นเขำ

จะเกิดอำกำรหัวใจเต้นผิดจังหวะ”

ลู่หยำงเขกศีรษะเมิ่งจิ่งโจวที่ก ำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ข้ำงๆ

“ไม่ต้องอิจฉำเด็กคนนี้หรอก ที่ผู้หญิงที่เข้ำใกล้เขำล้วนหน้ำแดง

หัวใจเต้นแรง เป็นเพรำะเป็นโรคหัวใจ”