ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 760

บทที่ 760 ต ำนำนเจ้ำเกำะเผิงไหล

ผู้บ ำเพ็ญที่เก่งกำจสำมำรถค ำนวณข้อมูลของเจ้ำของเลือดจำก

เลือดได้ และใช้ในกำรท ำร้ำย ค ำสำป เป็นต้น

ดังนั้น ก่อนเมิ่งจิ่งโจวจะขำยเลือด เขำจึงลบข้อมูลที่ซ่อนอยู่ใน

เลือดแท้จนหมดสิ้น ไม่มีใครสำมำรถตรวจสอบได้ว่ำเป็นเลือดของ

เขำ ซู่อี้เหรินก็เช่นกัน

“นี่คืออะไร?” หลี่หำวเหรินรู้สึกงุนงง ไม่ทรำบว่ำซู่อี้เหรินจะท ำ

อะไร

“นี่คือเลือดที่ข้ำได้มำจำกกำรประมูลในตลำดมืด ท ำให้ข้ำเสีย

เงินไปหนึ่งแสนลิ่นซือ”

เมิ่งจิ่งโจวมีสีหน้ำแปลกๆ ตอนที่เขำขำยเลือดนั้นได้หนึ่งหมื่นลิ่น

ซือต่อหนึ่งหยด นี่รำคำขึ้นแพงเกินไปแล้ว

เป็นสมำชิกตระกูลเมิ่งกลับขำดทุน ช่ำงน่ำอับอำยจริงๆ

“เลือดนี้น่ำจะเป็นเลือดแท้ของปีศำจสำยบริสุทธิ์บำงชนิด มี

สรรพคุณเพิ่มวิทยำยุทธ์ เสริมควำมเป็นชำย บ ำรุงพลัง จึงคิดว่ำจะ

ซื้อมำให้สำมี หำกหญ้ำเซียนสำมำรถเพิ่มประสิทธิภำพของเลือดนี้

ได้อีกระดับ ก็จะดีที่สุด”

หลี่หำวเหรินรู้สึกซำบซึ้งใจมำก ไม่คิดว่ำซู่อี้เหรินจะคิดถึงเขำทุก

ด้ำน

ลู่หยำงก็จ ำได้ว่ำนี่คือเลือดแท้ของเมิ่งจิ่งโจว เขำไม่เคยได้ยินว่ำ

เลือดของเจ้ำเมิ่งมีผลในกำรเพิ่มวิทยำยุทธ์ ถ้ำเลือดของเจ้ำเมิ่งมีผล

เช่นนี้ เขำจะดื่มสำมชำมใหญ่ก่อนเลย

ท่ำนซู่ เพื่อหลอกหลี่หำวเหรินขึ้นเตียง ท่ำนถึงกับโกหกแบบนี้

เลยหรือ?

“ไม่ได้หรอก ข้ำสำมำรถเพิ่มวิทยำยุทธ์ให้กับสิ่งมีชีวิตเท่ำนั้น ถ้ำ

หำเจ้ำของเลือดมำก็อำจจะพอท ำได้” หญ้ำเซียนแปรกำยตัด

ควำมหวังของซู่อี้เหริน

“อย่ำงนั้นหรือ” ซู่อี้เหรินมีท่ำทีหดหู่ชัดเจน

ลู่หยำงแอบมองเมิ่งจิ่งโจว ก ำลังคิดว่ำจะบอกควำมจริงกับซู่อี้เห

รินหรือไม่ เพิ่มวิทยำยุทธ์ให้เจ้ำเมิ่งบ้ำง นี่ก็ถือเป็นวำสนำของเจ้ำเมิ่ง

เมิ่งจิ่งโจวส่ำยหน้ำเร็วๆ เล็กน้อย ปฏิเสธวำสนำ

ในสมองของเมิ่งจิ่งโจวปรำกฏภำพหนึ่ง:

ยำมดึกสงัด เขำนอนหลับบนเตียง ซู่อี้เหรินย่องเข้ำมำในห้อง

ของเขำในควำมมืด แสงจันทร์สำดส่องให้เห็นรูปร่ำงงดงำมของซู่อี้เห

ริน เมิ่งจิ่งโจวยืนหยัดในจุดยืนของตนว่ำ “ข้ำไม่สำมำรถท ำสิ่งที่

ทรยศต่อศิษย์น้องหลี่ได้” ซู่อี้เหรินกล่ำวว่ำ “แค่เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็

เสร็จ” เมิ่งจิ่งโจวพยำยำมต่อต้ำนอย่ำงเต็มที่ แต่สุดท้ำยก็ไม่อำจ

ต้ำนทำนซู่อี้เหริน แล้วซู่อี้เหรินก็มัดเมิ่งจิ่งโจวและเริ่มดูดเลือด…

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ระหว่ำงพูดคุยหัวเรำะกัน ปลำขำวก็ถูกทุกคนกินจนหมด เหลือ

เพียงก้ำงปลำที่ถูกแทะจนสะอำดบนจำน

น่ำสงสำรปลำขำวที่บังเอิญได้รับวำสนำเซียน ได้กินหญ้ำเซียน

วิทยำยุทธ์พุ่งสูงขึ้น บ ำเพ็ญจนถึงขั้นที่ไม่เคยมีปลำใดในเผ่ำพันธุ์

ปลำขำวท ำได้มำก่อน นั่นคือขั้นยี่สิบปี แต่ไม่เคยคิดว่ำทั้งหมดนี้เป็น

กลอุบำยของมนุษย์ ถูกกระบี่เซียนแทงทะลุ ผู้บ ำเพ็ญมนุษย์แบ่งกัน

กิน แม้แต่ร่ำงที่สมบูรณ์ก็ไม่เหลือไว้

หลังจำกเพลิดเพลินกับอำหำรทะเลตงไห่ ลู่หยำงและคณะลงไป

ช ำระเงิน ลู่หยำงสังเกตเห็นรูปปั้นวำงอยู่บนเคำน์เตอร์ เป็นรูปปั้นชำย

วัยกลำงคนที่มีเครำเหมือนแพะ

“รูปปั้นนี้เป็นใครหรือ?” ลู่หยำงถำมลอยๆ

หลี่หำวเหรินกล่ำว: “เขำคือเจ้ำเกำะเผิงไหล ท่ำนเต๋ำซำนซำน

ในทะเลตงไห่มีต ำนำนมำกมำยเกี่ยวกับท่ำนเต๋ำซำนซำน เช่น

ชำวประมงออกทะเลเจอพำยุฝนรุนแรง ท่ำนเต๋ำซำนซำนบังเอิญผ่ำน

มำ ช่วยคนทั้งล ำเรือไว้ได้อย่ำงง่ำยดำย และบอกว่ำในอนำคตเมื่อ

ออกทะเลจับปลำ สำมำรถท่องภำวนำขอพรจำกชื่อของเขำ จะได้รับ

กำรคุ้มครองให้เดินทำงอย่ำงปลอดภัย”

“ยังมีต ำนำนว่ำในช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ชำวนำเก็บเกี่ยวได้

มำก แต่จู่ๆ ก็มีฝนตกหนัก ท่ำนเต๋ำซำนซำนก็ปรำกฏตัว เรื่องคล้ำยๆ

กับต ำนำนชำวประมงออกทะเล คำดว่ำในสองต ำนำนนี้ มีหนึ่งต ำนำน

เป็นต้นฉบับ อีกต ำนำนหนึ่งเป็นกำรเล่ำต่อๆ กันจนเปลี่ยนแปลงไป”

“หรือที่ไหนสักแห่งเกิดโรคระบำด ท่ำนเต๋ำซำนซำนประทำน

น ้ำพุหวำนจำกสวรรค์ รักษำโรคช่วยคน”

“หรือไม่ก็ผู้บ ำเพ็ญที่ฝึกฝนเจอปัญหำติดขัด จิตใจไม่สงบ ท่ำน

เต๋ำซำนซำนปรำกฏตัว ช่วยให้ผู้บ ำเพ็ญก้ำวข้ำมขีดจ ำกัด…”

“โดยรวมแล้วมีต ำนำนมำกมำย แพร่กระจำยมำสี่ห้ำพันปีแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่ำในต ำนำนมีควำมจริงอยู่เท่ำไร แต่สรุปแล้วในหมู่ผู้

บ ำเพ็ญทะเลตงไห่ ท่ำนเต๋ำซำนซำนคือควำมศรัทธำ ทุกบ้ำนทุก

ครัวเรือนล้วนบูชำเขำ”

“ถ้ำจะพูดถึงควำมศักดิ์สิทธิ์ ก็คงไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์มำกนัก แม้เขำ

จะแบ่งร่ำงเป็นหนึ่งหมื่นร่ำงก็ไม่สำมำรถตอบสนองควำมปรำรถนำ

ของทุกคนได้ แม้แต่เซียนก็ไม่มีควำมสำมำรถมำกขนำดนั้น”

“แต่ท่ำนเต๋ำซำนซำนมีชื่อเสียงมำนำน ควำมศรัทธำกลำยเป็น

ควำมเคยชิน เป็นที่พึ่งทำงใจ ศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ก็ไม่ส ำคัญแล้ว”

“เกำะใหญ่ทั้งสำมยกย่องเกำะเผิงไหลเป็นใหญ่ ก็มีสำเหตุมำจำก

ท่ำนเต๋ำซำนซำน”

“ได้ยินว่ำดินแดนพุทธะทองยังต้องกำรมำเผยแพร่ศำสนำใน

ทะเลตงไห่ แต่เนื่องจำกมีท่ำนเต๋ำซำนซำนอยู่ จึงจบลงด้วยควำม

ล้มเหลว”

ลู่หยำงนึกถึงฟำนชง: “ฟำนชงในฐำนะศิษย์หลำนของท่ำนเต๋ำ

ซำนซำน อำศัยอ ำนำจรังแกคน รู้สึกว่ำท่ำนเต๋ำซำนซำนนี้ก็ไม่ได้ดี

อย่ำงในต ำนำนนักนะ”

หลี่หำวเหรินก็อธิบำยปัญหำนี้ไม่ได้ ส่ำยหน้ำอย่ำงจนใจกล่ำว

ว่ำ: “บำงทีอำจเป็นเพรำะท่ำนเต๋ำซำนซำนใช้ชีวิตเรียบง่ำยปลีกวิเวก

มำหลำยปี ไม่ได้ควบคุมคนข้ำงล่ำงอย่ำงเข้มงวด?”

เขำมองไปที่ซู่อี้เหริน ซู่อี้เหรินก็ส่ำยหน้ำเช่นกัน: “ข้ำเคยพบ

ท่ำนเต๋ำซำนซำนครั้งหนึ่ง เขำปฏิบัติต่อผู้คนอย่ำงรอบคอบ แม้แต่

เมื่อพบผู้บ ำเพ็ญระดับกลำงและต ่ำ ก็ไม่ได้แสดงควำมหยิ่งยโสมำก

นัก แตกต่ำงจำกภำพลักษณ์ในต ำนำนพื้นบ้ำนไม่มำก ข้ำก็

จินตนำกำรไม่ออกว่ำท ำไมเสวียนหลิงและฟำนชงถึงเป็นเช่นนั้น”

เซียนอมตะพูดขึ้นมำอย่ำงฉับพลัน รู้สึกงุนงง: “ซำนซำนคนนี้

เป็นอย่ำงไร สร้ำงต ำนำนมำกมำยเหลือเกิน ไม่มีควำมสำมำรถมำก

ขนำดนั้นก็อย่ำวุ่นวำยสิ”

ในพื้นที่จิตวิญญำณ เซียนอมตะนอนอยู่บนเตียงทะเล ลอยอยู่

บนผิวน ้ำ หำงปลำสะบัดไปมำ

ลู่หยำงนึกขึ้นได้ว่ำแม้ว่ำเซียนอมตะในปัจจุบันจะแสดงตัวว่ำไม่

น่ำเชื่อถืออย่ำงมำก แต่ในยุคโบรำณก็เป็นที่ศรัทธำเหมือนกัน เพื่อ

ตอบสนองควำมต้องกำรในกำรให้ก ำเนิดของผู้ศรัทธำ จึงสร้ำงแม่น ้ำ

แม่ลูกและแม่น ้ำแฝด

“เซียนน้อย เรื่องนี้มีควำมลึกลับอะไรหรือไม่?”

“ข้ำไม่ค่อยเข้ำใจเรื่องพลังแห่งศรัทธำมำกนัก ชิงเหอเข้ำใจด้ำน

นี้มำกกว่ำ ชิงเหอบอกข้ำว่ำ ในฐำนะที่เป็นแหล่งที่มำของศรัทธำ ต้อง

ควบคุมต ำนำนให้ดี อย่ำสร้ำงภำพตัวเองให้เป็นผู้ทรงพลังทุกด้ำน

ยกตัวอย่ำงเช่นข้ำ มีผู้ศรัทธำมำขอลูกจำกข้ำ ข้ำก็มีควำมสำมำรถนี้

จริงๆ สำมำรถสร้ำงแม่น ้ำแม่ลูกได้ ดังนั้นจึงตอบสนองควำมต้องกำร

ของผู้ศรัทธำ”

“มีผู้ศรัทธำบำงคนมำขอพลังจำกข้ำ ข้ำไม่เต็มใจให้พลัง ก็จะ

บอกให้ชัดเจนตรงหน้ำ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ศรัทธำมำขอจำกข้ำทีละ

คน น่ำร ำคำญมำก”

ลู่หยำงพยักหน้ำเหมือนเข้ำใจแต่ไม่เข้ำใจ

“แขกผู้มีเกียรติดูเหมือนไม่ใช่ผู้บ ำเพ็ญจำกทะเลตงไห่?”

เจ้ำของร้ำนสังเกตเห็นว่ำคณะของลู่หยำงแสดงควำมสนใจในรูปปั้น

ของท่ำนเต๋ำซำนซำน ซึ่งผู้บ ำเพ็ญทะเลตงไห่ไม่เป็นเช่นนี้

ลู่หยำงพยักหน้ำ พวกเขำเป็นศิษย์ส ำนักธำตุทั้งห้ำ ไม่ใช่ผู้

บ ำเพ็ญทะเลตงไห่จริงๆ

“อยำกจะไหว้ท่ำนเต๋ำซำนซำนไหม? ศักดิ์สิทธิ์มำกนะ” ดูเหมือน

เจ้ำของร้ำนจะศรัทธำอย่ำงมำก

ลู่หยำงและคณะคิดสักครู่ นี่ก็ถือเป็นวัฒนธรรมเฉพำะของทะเล

ตงไห่ ไหว้สักหน่อยก็ดี

ลู่หยำงประนมมือ โค้งค ำนับต่อรูปปั้นท่ำนเต๋ำซำนซำน ท่องใน

ใจด้วยท่ำทีจริงใจ หวังว่ำต ำนำนทะเลตงไห่นี้จะคุ้มครองพวกเขำ:

“ขอให้กำรเดินทำงในทะเลตงไห่รำบรื่นปลอดภัย ไม่มีเรื่องเกิดขึ้น”

เมิ่งจิ่งโจวและคนอื่นๆ ก็ท ำตำมอย่ำงลู่หยำง ไหว้เช่นกัน

…

ในวงในของเกำะเผิงไหล ต ำแหน่งหลักของเส้นลมปรำณเก้ำ

ระดับ

ชำยที่มีเครำเหมือนแพะคนหนึ่งนั่งสมำธิบนเบำะ ทันใดนั้น เขำก็

อำเจียนเป็นเลือดสด ใบหน้ำแสดงควำมตกใจและสงสัย

“ใครกันที่ก ำลังไหว้ข้ำ?”