ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 791
บทที่ 791 ปีศาจเฒ่าขั้นทารกแรกกำเนิดต่อกรกึ่งเซียน
“ท่านบรรพบุรุษ ท่านช่วยข้าหน่อยขอรับ” ลู่หยางส่งเสียงสื่อจิต
ให้เซียนห่านไห่อย่างเงียบๆ
สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่เอ้าหลิงและเต๋าซานซาน ไม่มีใคร
สนใจเขาซึ่งเป็นปีศาจเฒ่าขั้นทารกแรกกำเนิด
เซียนห่านไห่ได้รู้เรื่องสวรรค์จากอวี้จือแล้ว
“ในเมื่อข้าเคยบอกว่าจะปกป้องเจ้าหนึ่งครั้ง เจ้าจะทำอะไรก็ได้
ตามใจ ข้าคอยอยู่ข้างหลังให้เจ้า”
ลู่หยางขอให้เซียนห่านไห่เปิดประตูส่งตัว เพื่อส่งเขาออกไป
อย่างลับๆ เมื่อไปถึงจุดหมาย เขาใช้วิชามวยต้นไม้สร้างร่างแยก ให้
ร่างแยกสวมหน้ากาก เตรียมปรากฏตัวในฐานะรองประมุขลู่
หน้ากากนี้เป็นของที่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติจากตระกูลมังกรก้อมอบ
ให้ลู่หยางตอนที่ให้เขาปลอมตัวเป็นรองประมุขลู่ หากไม่ใช่กึ่งเซียนที่
ฝึกผลของการบำเพ็ญการหยั่งรู้ ไม่มีใครสามารถมองทะลุหน้ากาก
เห็นตัวตนข้างในได้
เสียงประหลาดแผ่วเบาดังก้องไปทั่ววังมังกร
“ฮึ กึ่งเซียนเล็กๆ ก็กล้าท้าทายสี่เทพผู้ปกครองสวรรค์ด้วย ช่าง
คิดว่าสวรรค์ของข้าอ่อนแอให้เจ้ารังแกหรือ?”
ด้วยความช่วยเหลือของเซียนห่านไห่ เสียงของลู่หยางส่งผ่าน
พื้นที่ว่างหลายครั้ง ก้องในวังมังกร
นี่เป็นวิธีของกึ่งเซียน เสียงก็ถูกปรับแต่งไปด้วย ไม่มีใครสามารถ
ค้นพบต้นกำเนิดของเสียงได้
“สวรรค์!”
“เป็นคนของสวรรค์!”
มนุษย์และเผ่าทะเลตกใจมาก เริ่มวุ่นวาย ไม่คิดว่าเอ้าหลิงเพิ่งตื่น
จากการหลับใหล คนของสวรรค์ก็มาถึงแล้ว นี่เป็นความเร็วในการ
ตอบสนองระดับใด เกรงว่าจะทิ้งกลไกบางอย่างไว้บนร่างของเอ้าหลิง
เมื่อนางตื่นก็จะรู้ได้ทันที
พร้อมกับช่องว่างมิติเปิดออก ร่างหนึ่งส่งมาจากอีกด้านหนึ่งของ
พื้นที่ว่าง
คือรองประมุขลู่ที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานาน
รองประมุขลู่เหน็บกระบี่ที่เอว รอยยิ้มของเขาดุจสายลมแห่งฤดู
ใบไม้ผลิ ยังคงเปี่ยมด้วยบุคลิกอันโดดเด่น เขาค้อมกายคำนับผู้ที่อยู่
หลังประตู: “ขอบคุณท่านอาจารย์อาที่ช่วยเหลือ ส่งมาถึงที่นี่ก็
พอแล้ว”
จากนั้นประตูก็ปิดลง ไม่ส่งผู้คุ้มครองมาอีก ราวกับไม่สนใจ
ความปลอดภัยของรองประมุขผู้นี้ หรืออาจเพราะมีความเชื่อมั่นใน
ตัวรองประมุขผู้นี้อย่างเต็มที่
“เจ้าเกาะเผิงไหลท่านเต๋าซานซาน?” มุมปากของรองประมุขลู่
ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มนี้ดูเย็นชาอยู่บ้าง
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย: “แค่ใช้พลังศรัทธารวบรวมเป็น
รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้า ก็กล้ามาโวยวายที่นี่ จัดการ
กับพวกแมลงเช่นเจ้า จำเป็นด้วยหรือที่ศิษย์น้องต้องลงมือ ข้าก็
สามารถจัดการแทนได้”
ขณะพูด เขายังจงใจมองไปที่พื้นที่ว่างแห่งหนึ่งแวบหนึ่ง
ใบหน้าของเต๋าซานซานเคร่งเครียด ตามตำนาน สวรรค์มีเทพ
ถั่วและประมุขอวี้ ทั้งสองเป็นเซียน ไม่มีทางที่เขาจะสู้ได้
แต่เขาเป็นถึงกึ่งเซียน ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นรองประมุขลู่ก็ตาม ก็
แค่ขั้นทารกแรกกำเนิดเท่านั้น กลับกล้าคุยโวอย่างไม่อายว่าตน
สามารถจัดการกับเขาได้
เต๋าซานซานโกรธจนหัวเราะ: “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็อยากลอง
ศึกษาวิธีการของสวรรค์ยุคโบราณดูสักหน่อย”
เต๋าซานซานยังพูดไม่จบ ก็เห็นรองประมุขลู่ประกบมือ ค้อมกาย
คำนับท่านเต๋าซานซาน ท่าทางจริงใจ ท่านเต๋าซานซานใบหน้าซีด
ขาวในทันที เลือดพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ
“โอ้ก!” ท่านเต๋าซานซานกระอักเลือดกระบวนหนึ่งออกมาทันที
ย้อมน ้าทะเลบริเวณใกล้เคียงเป็นสีแดง เขาถอยหลังไปสองก้าว
สายตาที่มองลู่หยางไม่ใช่การดูแคลนหรือโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่
เป็นความหวาดกลัว
ขั้นทารกแรกกำเนิดคำนับหนึ่งครั้ง กึ่งเซียนกระอักเลือด!
ทุกคนที่เห็นตกใจมาก นี่แทบจะพลิกกลับทฤษฎีการบำเพ็ญ
ทั้งหมด: “นี่เป็นวิธีการอะไร!”
แม้แต่เซียนห่านไห่ยังแสดงสีหน้าประหลาด นี่เป็นวิธีการอะไร
แค่คำนับก็กระอักเลือด
“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ขั้นทารกแรกกำเนิดทำให้กึ่งเซียนกระอัก
เลือดได้ ทำได้อย่างไร?”
“ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้ายังไม่เชื่ออีกหรือ?”
“บางทีอาจมีผู้แข็งแกร่งจากสวรรค์ยุคโบราณอยู่ที่นี่”
“ไม่ น่าจะเป็นเหตุผลอื่น เหมือนเคยเห็นบันทึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่
ไหนสักแห่ง”
“นึกออกแล้ว ข้าจำได้ว่าเคยเห็นในตำราโบราณสมัยแคว้น
ต้าเฉียน ผู้บำเพ็ญที่ใช้พลังศรัทธา สิ่งที่กลัวที่สุดคือการเจอคู่ต่อสู้ที่
มีชะตากรรมสูงกว่าตน”
คนผู้นั้นพูดอย่างตื่นเต้น พูดเร็วมาก: “ใช่แล้ว สวรรค์ปกครอง
ยุคโบราณ รองประมุขลู่เป็นเจ้าของสวรรค์ในอนาคต อีกทั้งยังมี
เซียนเป็นอาจารย์ ชะตากรรมนี้แน่นอนว่าต้องสูงกว่าท่านเต๋าซาน
ซานมากนัก!”
“รองประมุขลู่ช่างน่ากลัวจริงๆ!”
“ไม่ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือสวรรค์!”
ทุกคนพากันถกเถียงกันอย่างลับๆ ยิ่งคุยก็ยิ่งตกใจ ค่อยๆ เข้า
ใกล้ความจริง เอ้าหลิงค้อมกายคำนับรองประมุขลู่: “ศิษย์พี่ลู่ ไม่
จำเป็นต้องลงมือ คนผู้นี้ศิษย์น้องก็รับมือไหว”
รองประมุขลู่ค้อมกายตอบ รอยยิ้มเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิพัด
ผ่าน เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง: “ศิษย์นองหลิง ไม่ได้พบกันสาม
แสนปี สบายดีหรือไม่?”
“ขอบคุณศิษย์พี่ลู่ที่เป็นห่วง ทุกอย่างดี เพียงแต่ไม่คิดว่าจะหลับ
ไปนานเช่นนี้ ผู้คนในปัจจุบันไม่รู้จักสวรรค์และยมโลกแล้ว”
“ยมโลกคือที่ใด?” ทุกคนสังเกตเห็นคำศัพท์อีกคำหนึ่งในคำพูด
ของเอ้าหลิง
“ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“สายธารแห่งกาลเวลาอันยาวนาน สามารถลบความทรงจำของ
สรรพชีวิตได้ ตอนที่ข้าเพิ่งตื่นขึ้นมา ก็ไม่คิดว่าสวรรค์ที่เคยปกครอง
ทุกยุคสมัยจะไม่มีชื่อเสียงแล้ว” รองประมุขลู่ทำท่าทางเต็มไปด้วย
ความรู้สึก ส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ: “เครื่องหมายที่อาจารย์ทิ้งไว้ถูก
กระตุ้น ข้าคิดว่าเกิดเรื่องผิดพลาดที่นั่น ไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นขึ้นมา
จริงๆ แต่เดิมคิดว่าอีกสิบปีค่อยปลุกเจ้า ไม่คิดว่าลู่หยางจะเป็นคน
ปลุกเจ้าก่อน”
“ช่างเถอะ นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลมังกรของเจ้า ข้าไม่สะดวกที่
จะออกมือ”
“พูดถึงลู่หยางคนนี้ เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับข้า ข้าเคยต่อสู้
กับเขาครั้งหนึ่ง กลับสู้กันเสมอ”
“เสมอกัน?” เอ้าหลิงตกใจอย่างมาก “พรสวรรค์ของศิษย์พี่
แม้แต่อาจารย์และประมุขยังชมไม่หยุด บอกว่าในอนาคตเจ้าอาจจะ
เทียบเท่าพวกเขาทั้งสอง ลู่หยางคนนี้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“รองประมุขลู่เป็นศิษย์พี่ของบรรพบุรุษตระกูลมังกร?”
ทุกคนนึกขึ้นได้ว่า เจียงเหลี่ยนอี๋เคยเรียกรองประมุขลู่ว่า “ศิษย์
พี่”
ไม่คิดว่ารองประมุขลู่ผู้นี้จะเป็นศิษย์พี่ของบรรพบุรุษทั้งมังกรและ
หงส์
กระทั่งแค่ประเด็นนี้ ก็น่าจะทำให้เดินในยุคโบราณได้อย่าง
องอาจแล้ว!
รองประมุขลู่เห็นเต๋าซานซานจ้องเขาอย่างแน่วแน่ กล้ามเนื้อ
เกร็ง ตึงเครียดอย่างยิ่ง ราวกับว่าเมื่อเห็นว่าไม่ไหวก็พร้อมจะหนี
เขาหัวเราะเบาๆ: “วางใจเถอะ เรื่องระหว่างเจ้ากับศิษย์น้องหลิงไม่
เกี่ยวกับสวรรค์ หากข้าเข้าไปยุ่ง เกรงว่าศิษย์น้องหลิงจะโกรธข้า”
“ข้ามาที่นี่ เพียงเพื่อยืนยันสถานการณ์ของศิษย์น้องหลิง เมื่อ
ศิษย์น้องหลิงไม่มีปัญหา ข้าก็วางใจแล้ว”
“ไม่ว่าเจ้าจะเอาชนะหลิง หรือหลิงจะเอาชนะเจ้า สวรรค์ล้วนไม่
เข้าไปยุ่ง”
“คำสัญญาของข้า สามารถแทนความตั้งใจของสวรรค์”
พูดจบ รองประมุขลู่เดินไปด้านข้าง
ในขณะที่ทุกคนคิดว่ารองประมุขลู่จะไปดูการต่อสู้อยู่ด้านข้าง
กลับไม่คิดว่าเขาเดินไปตรงหน้าลู่หยาง
“เจ้าสำนักลู่ นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน เห็นวิทยายุทธ์ของท่าน
ก้าวหน้า ลองประลองฝีมือกันดูสักตั้งไหม?”
ลู่หยางตกใจ เขานั่งอยู่ข้างเซียนห่านไห่อย่างเรียบร้อย ไม่อยาก
ออกหน้า กลับถูกอีกฝ่ายตามมาหา
เขาไม่ใช่คนหาเรื่อง แต่ก็ไม่ใช่คนกลัวเรื่อง จึงหันไปถาม
ความเห็นของบรรพบุรุษห่านไห่ด้วยสายตา
เซียนห่านไห่ทำตาเขียว จ้องตาเขม็ง: “ยังจะถามข้าอีก แน่นอน
ว่าต้องให้เขารู้ว่าอัจฉริยะของสำนักเวิ่นเต๋าของเรานั้นแข็งแกร่ง
เพียงใด!”
ได้รับความเห็นชอบจากเซียนห่านไห่แล้ว ลู่หยางก็โล่งอก
สามารถเดินหน้าต่อได้อย่างเต็มที่
ส่วนเมิ่งจิ่งโจวที่อยู่ข้างๆ มองการแสดงของสองคนในบทบาท
สามคนด้วยสายตาเย็นชา เสียดายที่ตนไม่ได้คิดว่ายังสามารถทำ
เช่นนี้ได้!
Comments for chapter "บทที่ 791"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
